Perdrix (2019)

Heerlijke, verfrissende film met elementen van geweldige filmkunst. De subtiele suggestie van het schilderij van de overleden vader van het gezin die vanuit dat schilderij de kamer inkijkt is een mooi voorbeeld. Super mooi gemaakt en fantastisch gespeeld. Chapeau!

Mooie, absurdistische komedie. Qua stijl deed dit mij sterk denken aan een combinatie tussen Wes Anderson en Yorgos Lanthimos. Toch was het verhaal in de essentie een vrij slap liefdesverhaal. 3,5*

Bijzonder origineel komisch drama, met een romantische rode draad over een stel mensen dat het contact met zichzelf en de omgeving verloren lijkt te zijn.

In de disfunctionele familie met aan het hoofd Thérèse Perdrix (Fanny Ardant), is de tijd stil gaan staan na het plotselinge vroegtijdige overlijden van haar man. Politie-agent Pierre Perdrix cijfert zich in zijn werk en voor zijn familie weg compleet weg, waardoor hij niet meer aan zichzelf toekomt. De komst van Juliette Webb schudt hem eindelijk wakker. Op de achtergrond zien we radicale nudisten met idiote acties en en een enscenering door vrijwilligers die gevechten in de Tweede Wereldoorlog naspelen. In het doorgaans zo rustige plaatsje valt nu ineens veel te beleven.

De twee protagonisten zijn twee uiterste merkwaardige personen waar je niet echt hoogte van krijgt. Maar ze zijn ook zelf niet zo goed in het ontdekken van hun behoeftes. Langzaamaan lukt het ze toch, op hun manier, dichterbij zichzelf te komen. Het personage Juliette Webb is tegelijk leuk, origineel, maar ook dikwijls afstotelijk met haar rare fratsen en egoïsme.

Perdrix heeft wel wat weg van Van Warmerdam, alleen zijn de dialogen minder komisch en is de toon wat serieuzer. De film behandelt existentiële thema's en komt behoorlijk filosofisch voor de dag.

Beslist een film die je nog eens opnieuw kunt zien, want ik vermoed dat een tweede keer weer andere dingen zullen opvallen.

Licht surrealistische film over een klein Frans Vogezendorp dat wordt geteisterd door een rebellerend nudistengroepje. Nu dit laatste speelt zich eerder af op de achtergrond, maar steekt zo af en toe de kop op. Bizarre taferelen, maar best vermakelijk met een kleine glimlach op het gezicht. Niets om onder de indruk te zijn, ook niet het absurde re-enactment treffen mét tank tussen de Fransen en de Wehrmacht - nuja, al kibbelend kon men met een leek toch geen gelijk vinden of het nu nazi's of soldaten uit de Wehrmacht betroffen.

Centraal staat eigenlijk de minzame Pierre die een functie bekleedt bij de lokale gendarmerie, maar eigenlijk best elders aan de slag gaat. De zorg en rust voor zijn familie en dorp staat centraal voor hem. Voor de liefde heeft hij echter geen tijd. Totdat de vrijpostige en eigenzinnige Juliette zijn pad kruist.

Een bijzondere familie toch met de moeder die rouwt om haar man, een programma over de liefde promoot op de radio, maar tegelijk elke avond met een andere man het bed deelt. Het schilderij en zelfportret van de overleden man aan de dineertafel zag dat het goed was.

Maud Wyler als Juliette vond ik erg grappig, en samen met Swann Arlaud als de goedzak Pierre een vermakelijk duo. De naaktlopers worden geportretteerd als een soort mysterieuze diersoort die in het bos leeft en als je even niet oplet stelen ze je spullen. Eigenlijk werden nudisten hier wel een beetje gedemoniseerd of in ieder geval belachelijk gemaakt, maar het was toch wel grappig. Hoe verzin je zoiets überhaupt? Naast de humor zat er ergens een serieuze ondertoon in. Een goede mix. Geen enorme hoogvlieger, maar wel gewoon een leuke film.

Vanavond op TV5monde, helaas zonder ondertitels.