Meningen

Bwah, echt leuk vond ik hem niet, maar aangezien mij geleerd is dat je met kerst vergevingsgezind moet zijn, geef ik deze film toch wat sterren voor het geleverde jeugdsentiment en de glimlach op mijn lippen.

Zag net dat er zeker twee vervolgfilms op zijn, maar zo goed dat ik die direct wil zien, vond ik deze zeker niet.

Ik heb trouwens nog nooit een kerstfilm gezien die mij in positieve zin met verstomming sloeg, dus als jullie titels hebben, laat maar horen.

Ook ik vond de keuze voor zwart wit dapper (wie durft tegenwoordig nog zwart witfilms te maken in een tijd waar alles sneller en flashier moet zijn), en enorm prachtig.

Is echt een film om stil van te worden. Een van de beste films die ik ooit gezien heb... en dus een dikke 5 sterren.

Een film met 4 sterren in de krant en een top 10 notatie op Moviemeter mocht ik natuurlijk niet missen.

Over de film heb ik weinig negatiefs te vertellen. Zelfs mijn broer - die het kijken naar een film normaal nooit langer dan een uurtje volhoudt (tis ne raren ) - heeft hele tijd mee zitten kijken.

Vond het een zeer sterke film en inderdaad een van de beste thrillers die ik ooit gezien heb. De manier waarop het onderzoek vordert, de morbide fantasieën van John Doe, de rustige scènes die ertussen zitten... maken er een mooi geheel van. De fout van vele actiethrillers is dat er nergens plaats is voor gevoelens en dat alles enorm snel moet gaan. Hier was er gelukkig ook af en toe plaats voor enkele rustigere scènes (bibliotheek, gesprek Freeman-Palthrow, de spanning opgebouwd in de woestijn...).

Voorspelbaar vond ik de film helemaal niet en dus zat ik de hele tijd op het puntje van mijn stoel gekluisterd!

Zeker een aanrader.

Ik vond het een sterke film, en een boodschap als "we smijten toch geen volledig leven weg als er een deuk in zit." doet het bij mijn sentimentele zelf altijd goed

Eén minpuntje: het begin verliep allemaal nogal chaotisch waarbij de gebeurtenissen/personages mij niet direct volledig duidelijk waren. Na dit mindere eerste halfuur komt de film echter goed op gang en kon hij me zeker bekoren.

Mooi aan de film is het gebruik van oude foto's die her en der ingevoegd worden. Ook het personage van de publieksbespelende radioman - in een tijd dat tv en internet de mensen niet van informatie konden voorzien - was erg goed gespeeld (al was het wel een dankbare rol).

Al bij al een leuk avondje beleefd en blij dat ik hem enkele weken geleden had opgenomen!

Een aanrader!

Het is idd een beetje van het ene verhaal in het andere en als men had gewild had men de film wel dubbel zo lang kunnen laten duren (als ik de plots lees van de andere verhalen die Lemony Snicket over de kinderen heeft geschreven), maar dan vrees ik dat het iets te veel van hetzelfde zou zijn

Ik heb me echter goed geamuseerd, al stelde ik mij wel af en toe vragen bij het nut of de logica van enkele scènes. Ik had zo de indruk dat er niet erg lang is nagedacht bij het maken van deze film.

Keek echter lekker snel weg en is zijn 3,5 sterren dus zeker waard.

Zeer moeilijk om deze film te beoordelen.

Ik vind dat de acteurs schitterend acteren, maar het hele verhaal spreekt me niet echt aan.

Films uit het dramagenre zijn helemaal niet aan mij besteed en achteraf gezien had ik deze kelk beter aan mij voorbij laten gaan.

Ik kan begrijpen dat de film in zijn genre sterk is, maar mij heeft hij maar matig geboeid. Langdradig zou ik het niet noemen, maar voor mij duurde hij toch ruim lang.

Aangezien ik films vooral beoordeel op het kijkplezier (hoeft niet altijd puur plezier te zijn) kan ik niet anders dan deze film een lage score te geven, want ik heb me bij momenten vooral verveeld.

Not my cup of tea!

Vermakelijk was hij wel en op zich waren er wel een paar coole scènes. Toch was het voor mij weer een beetje teveel kevlarhelden met gigantische magazijnen en boterslechteriken met kromme lopen (waarmee ik bedoel dat de goede weer eventjes een mannetje of tien neerlegt, zonder zelf maar een schrammetje op te lopen en zonder kogels tekort te hebben.) en te weinig vernieuwende actie. Ook waren er te veel scènes die weinig met het verhaal te maken hadden en die tijd had gerust kunnen gebruikt worden om het verhaal met iets meer samenhang te brengen. Het kluwen waarin iedereen uiteindelijk betrokken is, mag dan wel gemakkelijk te ontrafelen zijn omdat alle personages nogal karikaturale zwart-wit uitersten zijn en dus niet al te veel op elkaar lijken, maar is erg over the top.

Een topfilm is het zeker niet, maar tijdverspilling zou ik het ook niet willen noemen.

Even iemand anders quoten om mijn mening met andere getuigenissen te staven:

Misschien een meidenfilm, misschien gewoon niet mijn genre, maar feit is dat deze film me nooit kon boeien...

Bovendien ergerde ik me van bij het begin aan de volledig ongeloofwaardige wisseltruc die bij niemand op school opvalt.

Aangezien dat een erg belangrijk uitgangspunt is en een pijler waarop het gehele verhaal steunt, is het wel duidelijk dat het verhaaltje in het water valt.

Nemen we daarbij nog de karikaturale personages (de rijke chichi-moeder, de ongeïnteresseerde vader, de nerd,...) en het clichématig verloop en je kunt begrijpen dat de film niet echt mijn ding was.

Enig positief punt: de film heeft te maken met voetbal...

Voor de rest: moeite van het kijken niet waard.

Aan de ongeloofwaardigheid van een virtuele kogelvrije vest die in dit soort films als een aura rond de held hangt erger ik me al lang niet meer.

Als het gebrek aan realisme zich echter ook uitstrekt naar andere punten van de film, moet ik toch al even slikken. Parachutisten die allemaal vlakbij de held zijn huis neerstorten, slechteriken die de held zonder problemen overal terugvinden, en die als bron van babyvoeding niet denken aan flesjes maar direct aan zogende hoeren, slechteriken die wel erg gemakkelijk doodgaan...

Jammer dat er aan dergelijke details niet wat meer aandacht besteed werd, want dat had de film in mijn ogen beter gemaakt.

Positief in de film zijn dan weer enkele leuke of originele scènes die raar maar waar steeds met schieten te maken hebben (schieten op de draaimolen, schieten tijdens de seks, schieten in het ijssalon, schieten zonder geweer met enkel kogels en vuur).
De wortelgimmick vond ik super

Sterk acteerwerk ook van zowel Owen als Giamatti - al was die laatste soms iets teveel over the top.
Door de minpuntjes toch slechts 3 sterren, hoewel ik me wel geamuseerd heb

Vond ik als kind een heel klein beetje leuk, maar nu ik toch al iets volwassener ben is er helemaal niets meer aan.

Bovendien is Chuck Norris niet echt een idool van mij, dus ook aan zijn verschijning had ik niet veel.

Tja, rare film om over te oordelen. Ik zie het immers niet echt als een film, maar eerder als een verlengde versie van een televisieaflevering.

De gemiddelde tv-aflevering zou ik quoteren op 4 sterren (de serie op zich heeft 5 sterren, want het is een prestatie om honderden afleveringen te maken met een gemiddelde van 4 sterren )

Deze verlengde "aflevering" vond ik niet speciaal goed, maar ook niet speciaal slecht. Als aflevering zou ik hem dan ook 4 sterren geven. Maar, als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik veel meer van deze film verwacht had en om mijn ontgoocheling af te reageren geef ik slechts een 3.5 (ik geef altijd hoge cijfers omdat ik steeds goede dingen zie in films - misschien omdat ik films goed uitkies en zo nooit volledig ontgoocheld ben ).

Leuke film - toch ook al verscheidene malen gezien.

Ondertussen ken ik het verhaal al van buiten en toch vind ik het nog steeds leuk om enkele scenes opnieuw te bekijken als ik een televisie passeer waarop ze deze film uitzenden.

3.5 sterren, mede dankzij de blanke dikke en de magere bedeesde sidenonnen van Whoopi.

Deel 1 veel beter dan dit deel; verhaal al na 1 deel uitgemolken, dus voor mij was een tweede deel niet meer nodig.

Toch was het geen echt slechte film en vond ik het een leuk tijdverdrijf. Gulden middenweg=2.5 sterren.

Ik vond dat deze film wel te vergelijken valt met "Dodgeball". Ook hier gaat het over een groepje aan lager wal geraakte verschoppelingen die alles en iedereen verbazen door gedreven op te gaan in hun sport. Ook hier speelt er een lelijk meisje mee (in Dodgeball blijft die Russin lelijk, hier verbetert het meisje toch wat), maar beiden raken toch van straat.

Ook hier zijn de personages erg karikaturaal (bv de vrouwen met baarden en snorren) en zo zijn er nog wel wat overeenkomsten...

Enige verschil: deze film vond ik stukken beter dan Dodgeball.

Misschien lag het juist aan het erg onrealistische van de kungfuscenes, of aan de kleine dingen die me toch sterk aan het lachen brachten.

Anyway: ik heb mij in tijden niet meer zo geamuseerd.

Lijkt me trouwens wel leuk om echt zo te kunnen voetballen

Heb hem ook bekeken toen hij eergisteren op tv was. (weer een top-250 film die ik van mijn lijstje kan schrappen).

Eigenlijk is het een film die mij normaal niet zou mogen aanspreken omdat ik helemaal niet warmloop voor films over geesten. Toch vond ik het een zeer sterke film en het was één van de weinige films die ook na afloop nog een hele tijd door mijn hoofd bleef spoken (leuke woordspeling in dit geval, is het niet ). Na het verrassende einde speelde de volledige film zich nogmaals in mijn hoofd af, waarbij ik naging of ik of de regisseur geen dingen over het hoofd hadden gezien. Het einde dat Shyamalan kiest zorgt er immers voor dat hij over de hele film erg zorgvuldig te werk moet gaan wat de handelingen van de personages betreft, want als hij hierin fouten zou maken, zakt de hele film als een pudding in elkaar. Toch heb ik tot nu toe geen echte fouten gevonden en blijft deze film zeker een hoge beoordeling waard. Een must see wat mij betreft.

Ik vond het een sterke film die me de hele tijd op het puntje van mijn stoel hield (een beetje overdreven, maar toch)

En inderdaad, zoals velen al gezegd hebben: een verrassende twist op het einde dat ik eerst niet echt goed vond (ik ben teveel softe Hollywoodfilms gewoon), maar na er even bij stilgestaan te hebben, moet ik toegeven dat dit eigenlijk het beste einde is dat je voor deze film kunt bedenken.

Maar ik geef toe: je moet erin geloven

Ik dacht trouwens dat het zijn oor was en niet zijn keel waar de hak in terechtkwam, maar dit terzijde.

Het verhaaltje is erg flauw en hoewel Samuel L. Jackson een goede acteur is, kan hij het toch niet echt naar een hoger niveau tillen.
(Ik vind het trouwens erg raar dat hij erin slaagt de getuige te vinden voor de maffia, aangezien hij niet eens weet dat er een getuige is).

Enkele leuke dingetjes gezien qua originaliteit en afwisseling van slangenaanvallen, maar voor de rest is het allemaal erg flauwtjes.

Ik hou ook wel van pulp/verstand-op-nul-films, maar er mag toch iets meer verhaal inzitten.

Flauwe middelmaat.

Zeer flauwe film, gespeend van echt grappige momenten.

Verder weinig commentaar bij, al moet ik zeggen dat ik misschien wel iets tegen de acterende Mike Myers heb, want de Austin Powers-films vind ik ook maar niets. Als stemacteur vind ik hem wel te pruimen

Ik ben erg verwonderd dat deze film nog maar ca. 250 stemmen heeft. Ik had gedacht dat dit een film was die velen al gezien zouden hebben omdat het toch wel een bekende titel is.

Ik heb deze fillm gisteren bekeken en ik hou er toch een beetje een dubbel gevoel aan over.
De flashbackscènes waren tamelijk aangrijpend en emotioneel, (en dan niet enkel haar keuze, maar ook de vernedering die ze vanwege Höß moet ondergaan) maar tussen deze scènes door was het in mijn ogen allemaal nogal langdradig. Daarom kan ik de film niet echt aanraden en ben ik ook niet van plan hem nog eens te bekijken.

PS:
Volledig naast de kwestie, maar als Stingo zou ik me toch het vijfde wiel aan de wagen voelen.

Leuke documentaire, dat wel, maar voor mij duurde hij net iets te lang. Het verhaal had gerust kunnen verteld worden in een kwartiertje-halfuurtje minder.

Het eerste deel - waarin ze de kandidaten en hun ouders volgen - vind ik het sterkste, omdat daar een mooi beeld gegeven wordt van de verschillende kandidaten (en hun ouders) en hun motivatie. Eens de wedstrijd zelf bezig is, vond ik het allemaal nogal langdradig waarin er net iets teveel woorden g-e-s-p-e-l-d werden. Dit had ook wel te maken met het feit dat het allemaal Engelstalige woorden zijn, en ikzelf dus nooit kon meespelen, aangezien ik de spelling van dergelijke encyclopedische Engelse woorden niet ken.

Toch sprak het thema me zeker aan, want zelf speel ik regelmatig eens een quizje (wat volgens velen ook in het "nerdsegment" van ontspanningsmogelijkheden hoort).

Dat ook bij zulke gebeurtenissen de deelnemers erg competitief ingesteld zijn, is niet te verwonderen, aangezien het nu eenmaal in de natuur van de mens ligt om de beste te proberen zijn. Toch vond ik dat sommige deelnemers (vaak onder impuls van de ouders) wel erg ver gingen (privé-leraren, tegen hun zin spelling leren, ...). Het moet toch ook nog ergens leuk blijven.

Mijn favoriet was natuurlijk ook de muzikale robot

Net gezien op tv; vond het eerlijk gezegd nogal een flauw filmpje.

Waarom moeten de slechteriken in films altijd in bunkers in de sneeuw zitten; waarom moeten er altijd onderzoekers ontvoerd worden om hun evil-plannetjes te kunnen uitvoeren?

Voor mij was dit niet echt vernieuwend, behalve dat er nu een aap in het goeie kamp zat. Ook het nut van de circusartiesten werd me niet helemaal duidelijk. Waarom worden bommen altijd maar onschadelijk gemaakt 1 seconde voor het einde...

Povere 1.5 omdat mijn kleine broertje het toch tamelijk amusant vond.

Erg flauwe komedie die mij ondanks de aanwezigheid van Will Ferrell helemaal niet kon bekoren.

Verder dan wat standaard pipi-kaka-moppen worden de humorbakens niet verlegd. Had graag wat meer verfijnde grappen gewild (zoals de Good Will Hunting gag bij de therapeut), maar daarop was het vergeefs wachten.

Het coveren van enkele Billy Joel-nummers levert Step Brothers dan nog een halve ster extra op, want voor de rest was het vooral huilen met de pet op en dat ondanks het "Komedie"-genre.

Duidelijk een film bedoeld voor kinderen/tieners.
Dat het een puber 007 betreft stoort me niet echt, maar het feit dat het ene na het andere cliché uit dergelijke spionfilms wordt bovengehaald wel des te meer (slechteriken die met een accent spreken van hier tot in Tokyo (of Moskou of Berlijn)).

Voorbijgaand aan het belachelijke uitgangspunt (jongen van 14 moet even de wereld redden), moet ik wel zeggen dat er een paar leuke actiescènes in zaten. Jammer genoeg waren deze (op het Portugees oorlogsschip na) niet zo origineel. De ondersteuning van het catfight door de nodige televisiefragmenten vond ik wel leuk gevonden.
Actie dus gematigd positief.

Humor was naar mijn intellectuele normen (:D) eerder flauw, met onder meer een premier die dommer is/doet als het achtereind van een varken en de ronduit onbeleefde (onder meer tegen de messenetende bediende) Alex Rider die op die manier eigenlijk direct uit zijn rol valt.
Humor negatief.

Plot: zeer origineel gevonden...
niet dus. Verhaaltje van 13 in een dozijn.

Conclusie: 2 sterren en die zijn dan ook enkel te danken aan enkele - hoewel weinig origineel - mooi gefilmde actie en achtervolgingsscènes.

Zijn Siamese tweelingen normaal niet altijd eeneiig?

Besides that, ik vond aan deze film niet echt veel aan. Weinig grappen, slecht verhaal, niet geloofwaardig.

2 sterren (een voor elk deel van de tweeling), niet meer, niet minder...

Tja, er komen wel een paar grappige scènes in en ook de actiegedeeltes zijn wel te pruimen. Scène met jojo en radio zijn idd van het beste.

Wel stel ik mij vragen bij het nut/logica van verschillende gebeurtenissen in de fillm:
1) Wat is eigenlijk het nut van Treat Williams' sidekick? Ok, hier en daar doet hij wel iets, maar als held zou Williams nog beter uit de verf komen mocht hij alles alleen doen. Ik vond het een beetje een overbodige rol.
2) Hoe komt het dat de conciërge nog nooit gezien heeft dat er in de garage onkoosjere dingen gebeurden en hij dus de politie had kunnen verwittigen (hij had wel al geluiden gehoord, maar zelf nooit op onderzoek uitgeweest, hoewel hij van paracommando zijn toch wel al kaas gegeten had).
3) Hoe komt het dat een les op die school altijd maar 5 minuten lijkt te duren?
Thomasson zegt iets (zijn eerste zin die dag in de klas) en hij wordt al onderbroken door de bel.

My point: er is veel te weinig nagedacht over hetgeen men in de film liet gebeuren en voor mij komt het dan ook vooral neer op het uitmelken van het waarschijnlijke succes van de eerste (die ik niet gezien heb en waar ik dus geen oordeel over vel). Ik snap niet wat er nog zo goed kan zijn aan deel drie en vier

Deze dialecten maken Sweet sixteen mede tot de goede film die hij geworden is. Het zorgt ervoor dat het realistisch overkomt. Stel je voor dat de personages bekakt Engels zouden spreken, dan is er toch niemand die het achterliggende verhaal gelooft?

Mijn mening:

Ik heb deze film ook op school gezien en ik ben er de leerkrachten enorm dankbaar voor. Dit zijn immers films die ik normal nooit zou bekijken, maar achteraf was ik erg blij dat ik er (verplicht) naar toe ging.

Een film als deze laat je stilstaan bij het feit dat je erg gelukkig mag zijn dat je in een stabiele omgeving geboren wordt en opgroeit.

Zeker een aanrader, al is het niet de ideale film die je wilt zien als je een hele week gewerkt hebt en even wilt ontspannen.

Parodie op het politieke circus waarin het inderdaad belangrijker lijkt verkozen te raken dan de inhoud van de campagne.

Na een klein uurtje had ik het wel zo wat gezien al bleef ik benieuwd hoe ze het op het einde zouden oplossen.

Het einde dat uiteindelijk blijkt te volgen is nogal gemakzuchtig.

Leuk onderwerp, maar toch een beetje een gemiste kans.

De uitgebreide sterrencast slaagt er niet in Swordfish naar een hoger niveau te tillen dan een 13-in-een-dozijn-actiefilmpje.
John Travolta zie ik niet graag acteren, en Halle Berry kan niet echt acteren (al maakt die ene scène wel een beetje goed ).
Don Cheadle doet het wel erg goed, maar hij komt te weinig aan bod.
Jackman als hacker vind ik weinig geloofwaardig.

Voorts bevat de film enkele scènes waarmee de makers hopen goedkoop te scoren (boobshot van Halle Berry (wel leuk, maar helemaal niet functioneel), hacken onder blowjob- of ophangingsdruk).

Het verhaaltje is nogal matig en het einde doet me teveel denken aan de Manfred-Frank-dubbelganger-verhaallijn uit de Belgische soap Thuis waar ik in een ver verleden naar keek of aan de Baantjeraflevering met de voetbaltweeling. Leuk dat het eens geen standaard einde is, maar o zo slecht uitgewerkt.

Zeer mager beestje...

PS: De bank die van 400 miljoen in 15 jaar tijd 9.5 miljard kan maken mag me ook steeds eens contacteren...