Meningen

Ik heb eigenlijk niet zo veel toe te voegen aan de voorgaande bijdragen. Er wordt niet alleen met de Italiaanse cinema 'gedweept'. Ik vond de stijl veelal de Franse nouvelle vague (alleen de beginscene al). De link met Bronenosets Potyomkin is reeds gemaakt. Verder is het opmerkelijk dat de bioscoopscene waarin de scene op het witte doek dialogen overneemt van de gedachten van de hoofdrolspelers, met nog betere lipsync dan normaliter. Het is de Zweedse flm Fröken Julie, die qua thematiek en gebeurtenissen linken met het gebeuren in C'eravamo Tanto Amati.

Het scenario mag veelgelaagd zijn en daardoor uitermate fascinerend, maar toch loopt het hier en daar niet lekker. Rare tijdssprongen voornamelijk zorgden voor mij te vaak uit de film te geraken. Maar wat veel prachtige scenes die geheel op zichzelf staan. Grote aanrader voor de cinefiel houdend van de klassieke Europese cinema.

In de jaren 30 en 40 floreerden de maatschappij-kritische films in Hollywood.

The Cabin in the Cotton is een sterk filmpje. De kijkers worden vantevoren al ingelicht dat de makers geen partij wilden kiezen, vandaar dat beide partijen (eigenaars - pachters) er allebei behoorlijk slecht vanaf komen. Aardig script, met een goede Barthelmess waarvan de twijfel voor wie hij partij moet kiezen duidelijk is af te lezen van zijn gezicht (hij was ook een betamelijk grote ster in de periode van de stille film).

"Opmerkelijk" is dat de film niet geroemd wordt door de sterke boodschap, maar door een zinnetje van Bette Davis. The Cabin in the Cotton maakte van haar plotsklaps een geliefde ster bij menige jongedame. Davis' zinnetje werd een mode-grill: "I'd like to kiss you, but I just washed my hair." Inderdaad, de voorloper van de klassieke vaak gehoorde zin in menige slaapkamer: "Vanavond niet schat, ik heb hoofdpijn."

Ik vergeef je Bette...

Een van de populairste en best bezochte non-Engelstalige films ooit. En de grote doorbraak voor acteur Michel Serrault - eerder dit jaar overleden - in een rol als nicht pur sang.

Kleding en de huiskamer vol kitscherige frutsels zijn echter het opvallendst in deze produktie, die over de jaren heel wat glans heeft verloren. De klucht is nog wel grappig, maar de flamboyante gay-trekjes met een keur aan hoge piepschreeuwtjes werken anno 2007 meer op de zenuwen ipv de lachspieren. Baanbrekend destijds, nu staat men nergens meer versteld van. Gelukkig bevat de film veel goede grappen: dikke 3*.

De film moet het duidelijk hebben van de entourage (hulde aan Danilo Donati voor de prachtige sets en kleding). En van de schmierende McDowell, een beetje in het verlengde van z'n kunnen als we die kennen uit A Clockwork Orange.

Ondanks de vulgaire porno en martelingen (McDowell en slagroom, die combinatie komt niet in mijn keuken), is het een spektakel van jewelste. Jammer dat het verhaal wel heel erg plat is. Commentaar van het gedrag van Caligula van de bijpersonages komt maar summier aan de orde. Maar een diepgravende psychologische karakterschets van een man die denkt dat hij god is, dat was neem ik aan niet echt de bedoeling van dit epos. Dat het origineel nog een uur langer duurt kan ik me ook niet voorstellen (meer inhoud of meer vulgair gedrag?).

Film die de status 'must have seen once in your life' zeker verdient. Tenzij je kitsch compleet verafschuwt natuurlijk. 3* voor dit visuele spektakel.

Ach ja, in de week van de democratie, wordt het Europese publiek getrakteerd op een versie van nog geen uur van deze 2-uur durende documentaire (zelfs in de VS zien ze nog een versie van 80 minuten). Hoe ironisch...

Desalniettemin is de 1-uurs-versie ook wel meer dan genoeg. Het lijkt haast een mockumentary, Japanse verkiezingskandidaten lijken haast Disney-figuren in Disney-land zonder in een pak van Pluto of Donald Duck te zijn gestoken. Ook al dragen de dames witte handschoenen a la Mickey Mouse. Campaign is vooral een vermakelijke documentaire, gekke Japanners bekijken.

Toch is het geen mockumentary, vreemd genoeg, alhoewel ik het nog niet helemaal 100% geloof. Kandidaat Yamauchi is een oud-studiegenoot van regisseur Soda. Toch weet Yamauchi deze verkiezing te winnen en plaats te nemen in de gemeenteraad, alhoewel hij dan weer bij de volgende echte verkiezingen niet meer op de kieslijst stond.

Leuk tv-uurtje. Maar nergens baanbrekend of reden tot discussie. Tenzij je nooit hebt geweten dat er in Japan hierarchische normen en waarden heersen. 3*, arme metro-reizigers.

In de jaren dertig zette de Australische autoriteiten 120 (!!!!!) uitheemse padden uit om hun suikerriet-produktie te beschermen. De padden aten alles (sigarettenpeuken is een van hun lievelingskostjes) behalve het ongedierte dat de suikerriet-produktie bedreigde.

Tel daarbij op het zeer actieve seksleven van de (reuzen)pad en het gegeven dat bij de seksuele daad 40.000 (!!!!) eitjes bevrucht worden. In een natuurlijke omgeving zouden 1-2 eitjes uitkomen, maar in de Australische meertjes waar geen vissen rondzwemmen komen er heeeeeeel wat meer eitjes uit dan 1 of 2. Een simpel hoofdrekensommetje resulteert in: oh jee, we hebben een groot probleem!

Dat grote probleem resulteerde in deze hilarische documentaire. De miljoenen padden die Australië 'bezetten' zijn niet meer weg te denken uit het dagelijkse leven. Alle voordelen en nadelen worden besproken. Ongelooflijk amusant en interessant.

Serra = Talentloos. Leuke tijd hebben met z'n vriendjes tijdens het scriptloos filmen? Leuk, maar het wordt nergens getoond. Waardeloos prul, veelal gegniffeld door een begin van een mogelijke droogkomische grap, die nimmer beeindigd wordt. Flikker toch op, pretentieus gedrocht.

Het lijkt wel alsof ik naar een geheel andere documentaire heb gekeken dan de fam FK/DF.

Nee hoor, een documentaire hoeft je niet alles uit te leggen; een documentaire mag ook je verstand prikkelen. In Capturing the Friedmans gebeurt het laatste, omdat het duidelijk is dat de gehele waarheid niet bekend is.

De documentaire is vakkundig in elkaar gemonteerd en dankzij de camcorder-hobby van de familie Friedman krijgen we uniek materiaal voorgeschoteld.

Maar de tagline van deze documentaire, Who do you believe?, zegt alles. Mijn gevoelens en gedachten werden iedere keer hevig door elkaar geschud. En nog steeds heb ik geen 100% volwaardig antwoord. En dat is de kracht van deze documentaire, maar is tegelijkertijd ook haar zwakste punt (zie reacties fam FK/DF).

Vreselijke jeugdfilm met vreselijke acteurs en vreselijk enge teddyberen. Niet verbazingwekkend dat de Ewoks, die sowieso money for George Lucas betekende aangezien nu ook een reden was om kinderen te lokken naar Star Wars, ook een spin-off kregen met als ik het goed heb twee films. Dit is numero uno.

De familie en vriendschap boodschap wordt echter zo door de strot geduwd, dat ik er bang van werd. Gelukkig is er nog ruimte voor een keur aan leuke wezentjes naast die enge teddyberen met gele tanden. Dat maakt het nog te behappen. Met heel veel moeite 1,5*.

Sci-fi voor dummies. De film is een mooi voorbeeld hoe je genre-genoten waarlijk goed en interessant kan kopieren (eerste helft van de film, lees: Alien) en hoe je tevens genre-genoten waarlijk slecht en oninteressant kan kopieren (tweede helft van de film, lees: 2001, eXistenZ en nog veel meer).

De eerste helft van de film is een spannende en geloofwaardige sci-fi-thriller boordevol beklemmende geluidjes, schaduwen en lange spaceship-gangen met dovende lichten. Wat zal het zijn? De spanning blijft er in, tot 'de ontdekking' wordt gedaan halverwege de film. Iedere willekeurige kijker legt (hoop ik) meteen alle puzzelstukjes correct aan elkaar en - verhip - het klopt ook nog eens. Terwijl onze filmheldin er maar geen snars van snapt. Zodoende probeert de scriptschrijver het interessant te houden...? Behoorlijk vermoeiend als je nog 3 kwartier te gaan hebt. Maar dat is niet alles. We hebben aan boord ook nog 2 technici die ongetwijfeld familie zijn van B1 en B2 (u weet wel, van Bassie en Adriaan). En, waarempel, er treedt ook nog helaas een voor de hand liggende love story ten tonele, inclusief de meest memorabele (lees: verschrikkelijke) 'Ich Lieb Dich' quote die mijn stoelgang niet ten goede kwam. Denk je dat dat alles is, maar nee. De lelijk vormgegeven special effects stapelen zich op, en de spanning en emoties worden zo hoog opgedraven (als in een slechte b-film) dat je immuniteitsstelsel danig wordt aangetast.

Zo...

De stijlbreuk deed de film weinig goeds dus. De eerste helft is erg fijn, en in de tweede helft is het vermoeiend zoeken naar kwaliteit, die hier en daar toch nog eventjes om de hoek komt knipogen.

Vond het maar slappe hap, zeker de finale die ontaardt in soap-kitsch en Joe Cocker. Niks nieuws onder de zon in het genre. Een kabbelende film die door een goede cast gered wordt. De Palma gebruikt nog steeds dezelfde trucjes als in zijn oude films, we kennen het ondertussen wel. Prachtige beginscene en finale (die helaas verneukt wordt). Alles daar tussen is niet echt om wakker van te liggen. Ik kom niet verder dan 3*.

Grappig... ik vond juist het verhaal het zwakste punt van de film. Te veel gezochte toevalligheden [het lot... my ass], behoorlijk voorspelbaar (och jee, naar een boek van Ruth Rendell aldus de aftiteling), en hier en daar overbodig Spaans temperament, dat grappig bedoeld zou moeten zijn, maar niet is.

Almodóvar laat hier gelukkig prachtige mooi-filmerij zien. Want er komen wat pareltjes voorbij die het flauwe verhaaltje smaak en kleur geven zodat je het allemaal meer dan behapt. 3,5* is een terechte score mijnerzijde.

Erg leuke Laurel & Hardy spoof, die nogmaals laat zien dat de twee op hun best zijn als ze veelal alleen zijn. Hoe een laarzen-uittrek-scene van 15 minuten lang boeiend kan zijn. Zonder bijrollen van operette-zangeresjes, die het latere werk van de heren nogal verpesten.

Les Carottiers is een remake van twee korte films van het duo, Be Big! en Laughing Gravy. Producer Hal Roach kwam op het 'geniale' idee - voordat ondertiteling en dubbing de filmwereld hun intrede deden - om de twee heren hun films te laten naspelen maar dan de dialogen in andere talen, waaronder Frans en Spaans, speciaal voor de non-Engelstalige gebieden. Zo leerde het duo haar teksten (die ook nog op de auto-cue voorbijkomen) fonetisch, en zelfs met gebarentaal. ['coeur' = hart = grijpen naar je hart] Het lijkt net of de twee heren meedoen aan de mini-playback-show...euhm mini-soundmix-show. Want ze spreken inderdaad in Les Carottiers Frans. En eerlijk is eerlijk, het is geen gehoor, het werkte tegelijkertijd op m'n lachspieren als piepende geluiden in m'n oren. Met name bij de woordgrapjes + dialogen is het niet om uit te houden. Maar het ijzersterke samenspel + gebeurtenissen maken heel veel goed.

Leuk dat deze filmhistorie bewaard is gebleven. 3,5* mijnerzijde.

Ook de Spaanse versie is bewaard gebleven, Los Calaveras.

Rodgers & Hammerstein waren de goden van de Amerikaanse musical in de jaren 40 en 50. In Nederland kennen we eigenlijk alleen maar The Sound of Music.

Ook niet zo vreemd, want de tand des tijds hebben de musicals denk ik niet doorstaan. Te beginnen met deze, Carousel. Nu nog bekend doordat het (voetbal/marathon)nummer 'You'll never walk alone' oorspronkelijk hier vandaan komt, en voor de buffs, de sample van the Carousel Waltz in Dire Straits' klassieker Tunnel of Love.

Ook deze R&H musical is een adaptatie van een bestaand werk, namelijk het toneelstuk 'Liliom' van de Hongaar Ferenc Molnár (in de jaren 30 trouwens tweemaal verfilmd door o.a. Fritz Lang), en die Molnár is niet een onbekende voor de moviebuffs, zijn Hongaarse toneelstuk was ook de grondlegger van o.a. Billy Wilders One, Two, Three (1961).

Tot zover het journalistieke gedeelte...

De film, daar draait het nu eenmaal om. Je ontkomt niet aan de indruk dat de muzikale stukken geplaybackt zijn en gezongen worden door anderen; op het stompzinnige af. Tevens jammer dat die Shirley Jones als Julie een complete miscast is, terwijl haar hoofdrol cruciaal is. Gordon MacRea doet er alles aan om deze bleue jongedame te doen bloeien, zonder effect. In het beruchte nummer If I Loved You vallen de bloesems van saaiheid maar uit de bomen.

Het ziet er allemaal verzorgd uit, mooie dans-sequenties en een balletscene van zo'n 10 minuten. Maar de vele ronduit saaie liedjes ontsieren de boel. Zonde.

Vooruit, pak uw zakdoeken (en doe de ramen even dicht, trust me): YouTube - You'll Never Walk Alone - R&H's Carousel 1956

Regisseuse en actrice Mahnaz Afzali had toegang met haar camera bij de openbare rechtsgang van de van moord verdachte Shahla Jahed. Niet alleen dat, ook interviewt ze Shahla en haar advocaat, en topster Nasser Mohammed Khani, met wie ze de plaats van het delict (de slaapkamer) bezoekt. Tevens heeft ze van Shahla haar prive-camcorder-opnamen gebruikt. Hieruit blijkt duidelijk dat Shahla en Khani meer een getrouwd stel zijn dan dat ze puur een lust-object is voor Khani, wat hij maar blijft beweren.

Afzali is ervan overtuigd dat Shahla onschuldig is. Tijdens haar verweer is duidelijk dat ze enige dingen geheimhoudt. Tevens is de camera veel gericht op Shahla die in de rechtszaal met haar ogen contact zoekt met Khani, en hem zegt (zonder het uit te spreken, zodat niemand het hoort) dat ze zielsveel van hem houdt, het maakt haar niets uit wat hij gedaan heeft.

Als er dan ook nog bewijsmateriaal opduikt dat Khani's vrouw net voor haar moord seks heeft gehad, is het duidelijk wie er eigenlijk de hoofdverdachte dient te zijn. Er is sperma gevonden en er is nog gedoucht.

Dat bewijsmateriaal kwam overigens na het vonnis, de doodstraf. En daarmee stopt de documentaire. Afgelopen februari bepaalde het Hooggerechtshof dat de zaak heropend dient te worden door het nieuwe bewijsmateriaal. Shahla verblijft nog steeds in de gevangenis.

Interessant kijkje in 't Iraanse rechtssysteem, incl. een niet bepaald onafhankelijke rechter. Hij roept in de pers dat 'sterren' op moeten passen voor stalkers. Dat Khani in feite een drugsverslaafde is, wordt verdoezeld door de pers.

Helaas zijn er ook nog andere acteurs, liever gezegd typetjes, die de film ontsieren. De film ontpopt zich tot een Guy Ritchie wannabee flick ipv realistischere kijk op de problemen in Casablanca. Compleet onnodig en zelfs storend (een tegenwerking zelfs) hier en daar. Met 'hip' is niks mis, maar of dat nu de juiste keuze was??? Verrassende prent en rijp voor een vervolg. Hopelijk ligt de nadruk dan op het 'hippe' in plaats van de taboe-doorbrekende thema's waar de film zijn status aan heeft te danken in haar thuisland.

Visueel is Cashback een film die gezien mag worden. Prachtige freeze-frames en slow-motions gepaard met prachtige muziek.

Maar Knisper zei het al:

Heb me veelal geel en groen geergerd aan dit niveau.

Pubers die kunnen lachen om American Pie, maar toch een kijkje willen nemen in het wereldje dat arthouse heet: Cashback is uw ding.

Gelukkig staan de romantiek en het visuele spektakel als een huis. Tegenvallertje, slechts 3 sterren. Zit die kolder ook in de kortfilm?

Ten eerste, opmerkelijk dat deze film zo weinig Oscar-nominaties behaalde. Slechts 1, Sharon Stone, ook wel een zeer verdiende trouwens. Het komt zelden bij mij voor dat zeer bekende acteurs/actrices mij doen vergeten dat ze een zeer bekende acteur/actrice zijn. Ik heb Sharon Stone nergens bespeurd tijdens de film, wel een hoerige glam-madam die spettert en knettert.

Ten tweede, Goodfellas 2 [aldus ook Scorsese], beviel mij beter dan Goodfellas 1. Mede te danken aan het uitgemolken maffia-verhaal. Casino is omvattender, niet puur gericht op de maffia. Dat maakte het verhaal al meteen interessanter. En bleef ik bij dit epos toch de volle 3 uur geboeid kijken. Ook de voice-overs werken op een verfrissende manier.

Minpunt: het script. Bijna alles gaat toch volgens het stramien. De verrassingen in het 3-uur durende epos zijn op de vingers van twee handen te tellen. En juist dit mankement weerhoudt mij ervan Casino te bestempelen als klassieker/meesterwerk.

Aanrader. Al is het alleen voor de kapsels en flitsende pakjes van Sharon Stone.

Eindelijk weer eens een goede actiefilm uit Hollywood zonder dat die verneukt wordt door bloody obvious cgi, bluescreens, stuntmannen, stompzinnige dialogen, slow-motion scenes, ach...alles wat God verboden heeft.

Casino Royale zit boordevol actie, spanning, verrassingen (helaas ook te veel afgewisseld met voorspelbaarheden), en zakt alleen in hier en daar bij de (naar mijn mening te veel) romantische scenes.

Puur vermaak, iets wat te weinig lukt de afgelopen jaren w.b. actiefilms uit Hollywood. Of dit nu een James Bond film is of niet, dat maakte me niets uit. Dat lukte al niet na dat rotnummer van Chris Cornell gepaard zonder vrouwenlichamen bij de optiteling, hallo!!!! Dat was toch wel de domper van de avond .

Dikke 4 sterren, hopelijk zet men de James Bond reeks voort in deze stijgende lijn.

Voorloper van de "het spookt in een groot landhuis waar op 1 avond veel mensen blijven overnachten" genre.

Deze eerste verfilming van The Cat and the Canary (grote hit op de toneelplanken) is een effectieve horror-film met prachtige shots, spinnenwebben, schaduwen op de muren, geesten, een enge dienstmeid (genaamd Mammy Pleasant, hihi), geheime gangen, een bonte verzameling van [nu, cliche] personages, verdwenen sieraden en lijken, etcetera.

Tegelijkertijd is deze film ook een klucht. Het humor-aspect ligt er te dik bovenop, en dat is zo nu en dan irritant. Maar toch, zeer goed vermaak. Liefhebbers van Scooby Doo: aanrader.

Martha Mattox als Mammy Pleasant zet een zeer memorabele rol neer. Haar rol/personage wordt later ge-eerd in Young Frankenstein als Frau Blücher *gehinnik*.

Voorloper van de "het spookt in een groot landhuis waar op 1 avond veel mensen blijven overnachten" genre.

Deze eerste verfilming van The Cat and the Canary (grote hit op de toneelplanken) is een effectieve horror-film met prachtige shots, spinnenwebben, schaduwen op de muren, geesten, een enge dienstmeid (genaamd Mammy Pleasant, hihi), geheime gangen, een bonte verzameling van [nu, cliche] personages, verdwenen sieraden en lijken, etcetera.

Tegelijkertijd is deze film ook een klucht. Het humor-aspect ligt er te dik bovenop, en dat is zo nu en dan irritant. Maar toch, zeer goed vermaak. Liefhebbers van Scooby Doo: aanrader.

Martha Mattox als Mammy Pleasant zet een zeer memorabele rol neer. Haar rol/personage wordt later ge-eerd in Young Frankenstein als Frau Blücher *gehinnik*.

Hippe kinderfilm. Tenminste, ik heb er van genoten (veel actie-scenes overtreffen de meeste Hollywood-meuk). En m.n. de drie jeugdige hoofdrolspelers zijn goed op elkaar ingespeeld. Veel spannende aktie, leuke humor (nou ja, sommige cliche's vond ik niet erg). Alleen toch de afwezige logica en het overmatige sentiment deden de film afbreuk. Ik ben zeer benieuwd naar het Deense origineel. Die mag wel weer een keer bij de VPRO of Ketnet voorbij 'denderen'.

Film met briljante, hier en daar bijtende, en een snufje flauwe humor. Prachtige dramatische opbouw vol waanzin en eigenaardigheden. Tevens ziet de film er prachtig uit.

Toch vliegt de film flink uit de bocht op het laatst. Iets te vreemd, een te grote overgang mijns inziens. Het lukte me pas na lange tijd weer in de film te zitten, mede dankzij de intrigerende 'moraal'.

4* voor nu, zal best in waardering omhoog gaan na een herziening / na het lezen van het boek. Deze humor bevalt me uitstekend!

Oftewel, juist niet een opvallend gegeven, juist een logisch gegeven. In veel gevallen worden de verschrikkingen van de interneringskampen (of vernietigingskampen) door overlevenden 'doorgegeven' aan hun partners en kinderen. Ook zij krijgen een psychologische tik mee. Eerder opvallend vond ik het gegeven dat zij tevens een begenadigd kunstenaar was, alhoewel zij niet op straat moest leven.

Kracht van de documentaire ligt niet alleen in het personage Jimmy Mirikitani, maar meer in de relatie tussen Hattendorf en hem; een keer niet een vader-kind relatie waar al vaker aandacht is geschonken in documentaire- en filmland (en literatuurland).

De nadruk ligt daardoor ook echter te veel op de sociale weldoenerij dan op de kunst en ideeen van Mirikitani. Gelukkig gaat Hattendorf niet te veel de emotionele kant op. Geen minutenlange snotterpartijen bij weerzien van familieleden en oude vrienden/bekenden. De verleiding was groot natuurlijk.

Predikaat "bijzonder" krijgt de documentaire niet mee. Hattendorf raast door de stof heen; de psyche van Mirikitani krijgt te weinig aandacht mijns inziens, zeker met de gebeurtenis van 9/11 die aanleiding is van de hechtere band tussen Hattendorf en Mirikitani. Ik wel dan wel meer zien dan louter korte uitspraken voor world peace en een tekening van brandende 'two towers' in vergelijking met de atoombom op Hiroshima. Er wordt te weinig uitgehaald.

Perfekt voorbeeld hoe je een an sich vermakelijke film geheel kunt verpesten met ontzettend lelijke special effects (als Halle Berry weer rondhupst en -springt als een kat-achtige transformeert ze onmiddellijk in een [bloody obvious] computerfiguurtje). En de basketbal-scene mag genomineerd worden als meest vreselijke scene ooit.

Een film over echte 'girl'/'woman'-power, dat zich voornamelijk huist (blijkbaar) in de vrouwenbips.

Ach, ik heb me wel vermaakt met vlagen, maar dat had meer te maken met totale verwondering. Vooruit, 1.5 ster, er bestaan wel degelijk slechtere films en lelijkere stoeipoezen.

Haha, die Herzog. Begeeft zich wederom op het pad van een curieus, historisch verhaal dat bewandeld wordt door excentrieke personages. Veelal laat hij ze in waarde (de grote kracht van Herzog's documentaires), maar in Cave of Forgotten Dreams kan hij enige pesterijtjes niet laten jammer genoeg. Je zou bijna denken dat Michiel van Erp hem advies heeft gegeven...

Herzog neemt in ons mee naar een grot vol gave (in dubbele betekenis) prehistorische tekeningen. En hij gaat met de tijd mee, in 3D (echo echo echo). En eerlijk is eerlijk, het heeft in deze documentaire wel belang. Ook al moet je je flink concentreren en zelf je ogen focussen en bijstellen, want de computertechnieken blijven achterwege. Waardoor veel bezoekers ook dachten dat hun 3D-bril het niet goed deed, stelletje achterlijke idioten. Zo moest ik mijn concentratie nog meer inzetten om me voor de volle 100% te focussen op de wonderschone pracht en praal van tekeningen, botten van holenberen, en een walhalla aan stalagmieten en stalagtieten en kristallen, kristallen en nog eens glinsterende kristallen (je zou bijna denken dat je in de verkeerde zaal zat, bij die K3-film of zo).

Herzog had helaas te weinig tijd en ruimte om daadwerkelijk anderhalf uur vol te schieten met mooie plaatjes in de grot. Wellicht dat de documentaire slechts 35 minuten afspeelt in de grot, en de rest daarbuiten. Met interviewtjes en gezellige onderonsjes met onderzoekers en een geschiedenisles over vrouwelijke fallussymbolen. Best geinig en interessant, maar soms ook een 'dat weet toch iedereen'-gevoel.

De schitterende scenes in de grot vormen natuurlijk het middelpunt en hoogtepunt van het geheel. Ook al interpreteert een ieder er maar wat op los in de documentaire, de kijker zelf kan het ook met z'n ogen door middel van een irritante bril op de neus. Fascinerend is dan ook het steekwoord wat het beste past.

'Spiritualiteit voor Dummies' zou zomaar de alternatieve titel kunnen wezen van The Celestine Prophecy.

Na het monster-succes [over de kwaliteit zal ik maar zwijgen] van The Da Vinci Code [boek + verfilming] dacht men blijkbaar zodoende mee te liften door een andere multi best-seller te verfilmen. Helaas zat de tijd niet mee (meer dan 10 jaar geleden), het budget was blijkbaar ook niet erg hoog (kom ik later op terug), geen echt grote namen bij de cast, en de regisseur die louter tv-films heeft gefabriceerd.

Knullige actie, regenwoud-scenes die veelal overduidelijk opgenomen zijn in een studio, special effects die voornamelijk bestaan uit kleurfiltertjes en spirituele wolkjes uit de computer, en aan het plot + de 'inzichten' wil ik mijn positieve energie niet eens aan verkwanselen, laat staan 'delen', aangezien ik er geen energie van terug kreeg.

The Celestine Prophecy heeft de uitstraling van een goedkope tv-film en het is daarom verbazingwekkend dat de film een [gelukkig kleine] release kreeg in de bioscoop. Direct-to-dvd troep. 1 ster voor de aankleding, en de nieuwsgierigheid die de film opwekte in de eerste 20 minuten.

Mijn positieve energie vloeit weg na het lezen dat de regisseur zich mag verslikken in Dante's 'De Goddelijke Komedie'.

Aardig kwartet van korte films over de Europese culturele hoofdstad 2012 Guimarães en als hoofdthema het (collectieve) geheugen. Helaas zijn de vier korte films niet allemaal van dezelfde kwaliteit / interesse.

Centro Histérico start met een übergrappige bijdrage van Aki Kaurismäki (die veelvuldig in die contreien is en zelfs een woninkje aldaar heeft). In zijn visuele vertelstijl begint het aldus erg goed.

Maar dan komt daar een veels te lange bijdrage van Pedro Costa, die een historische beschouwing plaats laat vinden in een lift met een soldaat die zich voordoet als een standbeeld en een oude man die het verhaal moet aanhoren over de revolutie. Naast mijn onwetendheid over de historie, is deze stijl ook verre van interessant, waardoor het niet 'binnenkomt'.

Victor Erice komt met een documentaire bijdrage. Best leuk en interessant. Maar ook al is er veel te zien op de foto, 5x hetzelfde gezichtje laten zien komt ook niet verrassend over. Mooi stukje accordeonmuziek overigens.

Gelukkig weet de stokoude De Oliviera de lachers weer op de hand te krijgen met een toeristisch uitstapje. Het einde bij het standbeeld van Alfons de Veroveraar is naast hilarisch ook indrukwekkend. Huzarenstukje (misschien wel zijn minimum opus?)

Onevenwichtig. In een bioscoopzaal is het doorbijten bij de bijdrage van Pedro Costa. Mocht er een dvd uitkomen: tip: skippen.

Maar toch vol van de cliches helaas (o jee, een verfilming van een Ruth Rendell mystery). Het is dan ook ontzettend jammer dat hierdoor Isabelle Huppert te veel aandacht dient te trekken door 'gekke dingetjes' om niet weggespeeld te worden door de rest van een overigens voortreffelijke cast. Aardig drama dat ongetwijfeld alleen de geschiedenis in zal gaan bij de kijkers als 'die film met dat briljante einde'. Want ja, dat einde is formidabel. Als nu ook eens het huisvrouwen-mystery-achtige wat mysterieuzer was geweest, zou de rest ook formidabel geweest kunnen zijn. Ik blijf nu steken bij 'slechts' 3 sterren.

Van niet boeiend tot ontroerend, van flauw tot uitermate geestig, van een ode aan de cinema van persoonlijke verhalen van regisseurs waarom ze in de cinema terecht gekomen zijn.

Dit soort ensemble-films zijn nu eenmaal niet voor de volle 100% fantastisch, aangezien sommige regisseurs je niet liggen. Alhoewel het tegendeel ook waar is, de Coen Brothers leveren prut af.

Top zesje dan maar.

6) Walter Salles [A 8 944 km de Cannes]: Muzikale tweestrijd over Cannes op z'n Braziliaans. Swingend en briljant.

5) Alejandro González Iñárritu [Anna]: blinde jongedame die haar emoties niet meer aankan. Terwijl de hoofdpersonage wegzwemt, 'zwemt' zij ook weg naar buiten, waar het leidt tot een emotionele finale.

4) Yimou Zhang [En Regardant le Film]: Kinderen doen het altijd goed...

3) Lars von Trier [Occupations]: Meneer rekent op zijn manier af met de wereld der critici (ik ben benieuwd hoe dit segment door zijn haters wordt ontvangen, hahaha)

2) De gebroeders Dardenne [Dans l'Obscurité]: jongeman kruipt door de bioszaal om de inhoud van een tasje te roven. Net op het moment dat de jongedame haar tranen niet in bedwang kan houden, gebeurt het onwerkelijke. Prachtige cinema. In de zaal wordt trouwens Bressons Au Hasard Balthasar getoond.

1) Theodoros Angelopoulos [Trois Minutes]: voor M.M. stond er. Dat bleek Marcello Mastroianni te zijn. Niemand minder dan filmdiva Jeanne Moreau geeft een masterclass monoloog-voordrage waarbij de tranen over m'n wangen biggelden. Au.

3,5*, positieve bijdragen overheersten. Ook een Nederlands tintje, de borsten van Sylvia Kristel (Emmanuelle) werden al in de eerste seconde ontbloot in het segment van Roman Polanski. Dit mag zeker gezien worden, tevens her en der een herkenningsfeest voor cinefielen (ah, die film wordt vertoond!).