Meningen

Teleurstellende en een voornamelijk onevenwichtige adaptatie van het wereldberoemde (en vaak verfilmde en gemusicaliseerde) werk van Alexandre Dumas.

Het acteerwerk en de fantastische settings zijn prima, maar de scriptschrijver vond het blijkbaar nodig Milady de Winter, de stoute dame in het verhaal, duivelse krachten te geven. Resultaat: lelijke special effects, gevechten in slow motion (ja, zelfs in Matrix-stijl, er wordt wat afgezweefd), nou ja, alles wat God verboden heeft voor de kostuumfilmliefhebber. Gelukkig wordt haar figuur vertolkt door Emmanuelle Béart, 40+ inmiddels, die er nog steeds uitziet als een 25-jarige schoonheid. Vast en zeker een pact gesloten met de Duivel...
Ook het einde belooft niet veel goeds, open genoeg voor een onnodig vervolg.
Zowel voor de 'klassieke' kostuumfilm-liefhebbers als voor het jeugdige actie-publiek een mislukking van jewelste.
2 sterren zijn voldoende. Jammer.

edit: en dit is een mini-serie van 180 minuten gemaakt voor tv...de informatie op imdb, daar klopt geen zak van.

Pijnlijk slechte film. De film mist passie, een ziel. Het komt er niet uit, niet uit de acteerprestaties, niet uit de regie, en niet uit het 'adapted' script.

Het boek van Dan Brown las als een vlotte, spannende (nou ja, het was al snel duidelijk wie de 'bad person' was) thriller. De film mist die spanning en snelheid.

Pure verveling was het resultaat. Het ergste waren nog wel de vele flash-backs naar het verre verleden die op het doek getoverd werden in blauwige zwart-wit beelden. En wat te denken van oplichtende letters als Hanks weer puzzels aan het oplossen was in zijn brein. Lelijkheid ten top.

Alleen McKellen weet nog iets aardigs van zijn rol te maken. En de aankleding en lokaties mogen er ook zeker zijn. En de sfx-scene met de begrafenis van Isaac Newton was schitterend.

Ik kom niet verder dan 1,5*. Onbegrijpelijk, zielloos produkt.

Eigenaardig eigenlijk dat deze documentaire middenin het proces wordt uitgezonden op televisie. Ik zou zelfs zeggen dat de uitzending juist de rechtsgang kan belemmeren. Anyhow...

De discussie omtrent euthanasie wordt gevoerd op maatschappelijk niveau, maar 'de politiek' vindt het nog te riskant om dit hekel punt echt op de agenda te zetten, zodat de regelgeving flink verouderd is. Datgene wat ook de verdediging + Heringa himself zeggen. Ze zetten iedereen een hak, zowel 'de politiek' als het OM. Helder worden de standpunten uitgezet, en ja, emotie (en moederliefde) is een groot goed.

Camera is bijna overal bij, ook na het verhoor van Heringa (dat zo'n 8 uur heeft geduurd). En dat voor een daad van (naasten)liefde. Een proefproces is het gevolg, en het OM weet niet preceis wat te doen, de strafeis is dan ook 3 maanden. Over 3 weken is de uitspraak. Uitzending van deze documentaire na de uitspraak was passender geweest, alhoewel het echt niet altijd volgens de regeltjes hoeft te gaan natuurlijk.

Stof tot nadenken in ieder geval, op 22 oktober is de uitspraak, bereid u voor op de maatschappelijke, en misschien nu toch eens echt de poltieke discussie. De zet is aan de rechterlijke macht en haar uitspraak, maar voornamelijk advies.

Als je in een sjaggerijnige bui bent en je wilt toch een film zien, dan heb je 1 keuze: een verschrikkelijk slechte b-film uit de American International Picture stal...lachen om knulligheid en slechtheid.

Echt niks loopt in deze film. Slechte montage, slecht acteerwerk (en playback-werk zoals maurice74 al aangaf, snotter, whahaha).

Opvallende feiten: Dick Contino, de hoofdrolspeler, is in het echt een beroemde accordeonist (hmpf, hahaha). En dit was de eerste film-score (jazzy voornamelijk) van John Williams, de latere huiscomponist van Steven Spielberg.

1 ster voor het vermaak. Cult b-movies liefhebbers...probeer het eens.

De hele film is een 'wtf' moment. De transformatie van onze 'held' naar een cgi-reus van jewelste is van Hulk-achtige proporties, maar zijn gevechten met allerlei monsters met opmerkelijke 'features' zijn van hoog amusement niveau. Prachtige creaties. En dan de finale, compleet over de top, ik had kramp van het lachen. Peace!!!

Aanrader voor je lachspieren.

"naar voorbeeld van een Amerikaanse western": Westward the Women

Aardige documentaire. Mooi geschoten, maar de inhoud is erg magertjes. Archiefbeelden en brieven/foto's zijn fantastisch, maar helaas worden slechts 3 mannen (van de velen) gevolgd. Een getrouwde man (voorvloeiende uit de karavaan), een oude verstokte vrijgezel en een redelijk jonge man met een vriendin die woont in de stad. Nergens opzienbarend, erg gewoontjes en koeltjes. Hier had wel meer in kunnen zitten. 3 magere sterren.

Sterker nog, zelfspot en zwarte humor is de insteek van deze film? Amper te bekennen, tenzij je zwarte humor bedoelt als 'Afro-American' humor, en dan nog is het een gedurfde uitspraak die ik niet in een achterafwijkje in The Bronx zal exclameren als ik jou was.

Zoveelste spoof a la Scary Movie (die de teloorgang inzette van het genre) en consorten. En opnieuw niet grappig (een handjevol gniffelmomenten uitgezonderd). Fysiek geweld als grappig bestempelen, mijn kont! Een MTV produktie, mijn MTV-generatie draait zich om in haar graf. Toch knap dat de eerste piesgrap al in de allereerste minuut voorbij komt, hadden we dat al vast gehad... Als die Wayan brothers nu daadwerkelijk iets gaan doen met hun talent ipv dollar-eyes...

Typisch gevalletje van een journalisten-reportage van de BBC (en dus geen kont te zoeken heeft op deze site) waarbij de journalist in kwestie zo slim is om zelf niet als protagonist te werk te gaan, maar een jonge Britse Jemeniet naar Jemen te sturen en te volgen en allerlei afspraakjes voor hem te regelen zodat hij oog in oog komt te staan met de grote culture verschillen tussen de verwesterde Brit en de verwaarloosde Jemenieten. Naïviteit ten voeten uit, en veel tranen (en daardoor vinden mensen het al meteen indrukwekkend).

De alom aanwezige voice-over versterkt het reportage-karakter. Net als de geldinzamel-actie verbonden aan de reportage. Gelukkig weten de journalisten nog een leuke, interessante ontmoeting te regelen met een groeperinkje dat zich graag wil aansluiten bij Al-Qaeda. In die 2 minuten wordt het eigenlijke probleem in Jemen uit de doeken gedaan.

Meer wel zeer losjes. De gebroeders Anker zijn stukken volwassener dan deze oudere schippers van de Kameleon (god, god, er wordt zelfs nog een grapje over gemaakt, ik liet pardoes een scheet). Peter Tuinman is gruwelijk irritant, de rest van de cast ook (hoera, een Poolse huishoudster en een alcoholistische vader), de soap-ontwikkelingen zijn pijnlijk, er zit geen tempo in, de montage is een drama.

De film 'barst' pas echt goed los na 20 minuten. Alhoewel de eerste 20 minuten toch wel getuigen van montage-genialiteit. Dan wordt de film pas echt interessant als het verhaal echt begint. Dit gaat gepaard met mooie technische snufjes, inclusief water dat over de camera-lens druppelt. Erg mooi. Maar de ontrouw van de vrouw en haar impulsieve handeling om samen met haar nieuwe liefhebber die ze een paar minuten kent te vertrekken. Op een gegeven moment - na het gevecht, en het dumpen van het lijk - weet iedere kijker wel hoe de vork in de steel zit. En op de koop toe is het einde zeer ergerlijk. Maar Dragon gaf al aan waar dat aan lag, ik ga daarmee akkoord.

Leuk om gezien te hebben, mooie filmtechniek, maar het had meer effect gehad als korte film exclusief dat stomme einde. Drie sterren zijn voldoende (en leve ARTE).

Péter Forgács' handelsmerk is de geschiedenis te vertellen door middel van found footage materiaal van prive-opnames van gewone mensen, teksten uit dagboeken, en 'officiele beelden' van destijds.

Van de vijf produkties die ik heb gezien, is deze de meest geslaagde. Opnamen zijn van Nándor Andrásovits, kapitein van het Hongaarse schip 'Koningin Elisabeth'. De film kent twee hoofdstukken, de Joodse Exodus en de Duitse Exodus. Deze geschiedenissen zijn naast razend spannend ook nog eens bizar en hartverscheurend.

Een compleet andere kijk in de keuken van het Derde Rijk, politieke beslissingen van destijds en denkbeelden.

Indrukwekkend ja, met de wetendheid dat dit slechts 1 voorbeeld is van de vele scheve verhoudingen tussen Noord en Zuid. Denk bijvoorbeeld aan (andere) schaarse goederen zoals olie en (bloed)diamanten. Met name in de mijn-industrie is het niet pluis.

Maar goed, de documentaire zelf vloog zo hier en daar een beetje uit de bocht: bijv. de statement van de security-guard dat veel Afrikanen zitten te wachten op een oorlog; dat wordt gebracht als "de ultieme waarheid", terwijl het bullshit is. Ook een grote misser was de portrettering van de Russische piloten; geen aandacht aan de slechte economie in Rusland.

4 sterren. Meer van dit soort globalisatie-problemen-docu's zijn nodig voor de versterking van de publieke opinie. Beelden maken meer indruk dan letters.

Indrukwekkend ja, met de wetendheid dat dit slechts 1 voorbeeld is van de vele scheve verhoudingen tussen Noord en Zuid. Denk bijvoorbeeld aan (andere) schaarse goederen zoals olie en (bloed)diamanten. Met name in de mijn-industrie is het niet pluis.

Maar goed, de documentaire zelf vloog zo hier en daar een beetje uit de bocht: bijv. de statement van de security-guard dat veel Afrikanen zitten te wachten op een oorlog; dat wordt gebracht als "de ultieme waarheid", terwijl het bullshit is. Ook een grote misser was de portrettering van de Russische piloten; geen aandacht aan de slechte economie in Rusland.

4 sterren. Meer van dit soort globalisatie-problemen-docu's zijn nodig voor de versterking van de publieke opinie. Beelden maken meer indruk dan letters.

De kracht van de filmcamera. Mooie plaatjes, en het script mag er zeker wezen. Alleen....de aanklacht tegen het Iraans regime en de redenen waarom mensen vluchten worden karig uitgelegd. En dat is jammer. Nu is het een komische roadmovie dat de vluchtelingenproblematiek 'aanraakt'. Prachtige natuurshots en een overdonderende eindscene.

Screening-data:

Donderdag 26/1 Maastricht Lumière

Zondag 29/1 Groningen Images

Maandag 30/1 Tilburg Filmfoyer

Woensdag 15/2 ‘s Hertogenbosch Verkadefabriek

Maandag 20/2 Utrecht Louis Hartlooper Complex

Woensdag 22/2 Amsterdam Het Ketelhuis

Zondag 26/2 Apeldoorn De Gigant

Maandag 27/2 Arnhem Filmhuis Arnhem

Dinsdag 28/2 Alkmaar Provadja

Zondag 5/3 Rotterdam Lantaren/Venster

Het was overduidelijk dat dit ook van de hand was van de schrijvers van de Scary Movie reeks. Oftewel grappen door mensen in elkaar te slaan, seksgrapjes, homo-grapjes, nou ja, 'grapjes'. Toch altijd verbazingwekkend dat er geen een 'grap' ook daadwerkelijk grappig is. Een gerecycled en lopende band produktie. Net als mijn reacties en waardering overigens op dit soort troep: 0,5*. ( hahahahaha )

Weer wat kwijlplekken achtergelaten op de bioscoopstoel...

Neo-realisme uit Iran, niet te licht, niet te zwaar. Prachtig camerawerk [de vuur vs ijsblok scene behoort tot een van de mooiste ooit gezien] en een hoofdrolspelertje dat een van de beste kinderrollen ooit neerzet. Hij schreeuwt en rent de longen uit zijn lijf.

Jammer van de slechte transfer (was een videoband overgezet naar een dvd, waardoor scherpte ontbrak). Je voelt gewoon dat het zoveel mooier is met een goede transfer. Helaas geen dvd verkrijgbaar...zeer teleurstellend. Dit is een vergeten parel.

4 sterren, gaat ongetwijfeld omhoog indien er een betere transfer beschikbaar is.

Dawn of the Dead is natuurlijk niet een horrorfilm pur sang.

Het is een mooie mix van komedie, drama, spanning, actie en [vooruit] horror. En tevens heeft de film een kritische toon t.o.v. de destijdse (en hedendaagse) consumentenmaatschappij.

Maar ja, de huidige, verwende bioscoop-consumenten willen natuurlijk alleen maar rondvliegend bloed en ledematen, actie-rijke scenes, gillende tieners in korte rokjes en doorschijnende t-shirts, etcetera.

Ieder z'n meug...

Mijn god, niks mis met rennende zombies, maar wel met vervelend, onrustig* camerawerk waar ik oogpijn van kreeg.

*dan slow-motion, dan fast-forward, dan inzoomen, dan plotseling naar links, dan plotseling naar rechts.

Teleurstellend.

Met verbazing keek ik naar een sprinkhanenplaag en brandende graanvelden. Prachtig is nog zwak uitgedrukt. De film staat bol van prachtige opnamen, ondersteund door een fijne soundtrack van niemand minder dan Ennio Morricone. En de voice-over van het meisje Linda is een prima vondst.

Het einde van de film vond ik jammer, geen slecht einde, maar het miste de jaw-breaking effect dat ik zo ongeveer de hele film had. Ander gedeelte dat me niks deed was de vreemde komst van drie circus-artiesten. Het deed me niks, ik vond het onzinnig, ook een breuk met de jaw-breaking effect.

Een parel van een film met een paar oneffenheden. Vier sterren, net geen 4,5. The Thin Red Line maar eens opsnorren, interessante regisseur.

Ik geef de moed maar op om ooit nog een goed werk van Franco tegen te komen. Gritos en la Noche is de enige film die te pruimen is (eerder uitstekend te noemen).

Volgens 'fans' is dit werkje Eugenie een van zijn betere. Ik zie het anders niet. Eurotrash met een hoofdletter E, shockerend is het al helemaal niet te noemen (anno jaren 70 blijkbaar wel?). Gebaseerd op een verhaal van Marquis de Sade, wat door niemand minder dan Christopher Lee wordt voorgedragen (let in de beginscene op de priester die zingt, of doet hij een vis na?). Wellicht is het te danken aan cultheld Lee dat de film door Franco liefhebbers wordt omhelsd? Het camerawerk etc. (en een gemakkelijk gebruik van rode lampen) wordt geeerd, Franco mocht gewoon blij zijn met de zonnige en exotische lokatie. Grote tegenvaller, 1* voor Augustin en z'n gitaar.

Inhoudelijk en thematisch: een zeer goede documentaire

Uitvoering: matig

De zoektocht naar rechtvaardigheid en alternatieve vormen van rechtspraak (alhier het boeddhisme). Het schrikbewind van Pol Pot zit nog behoorlijk in de ledematen en gedachten van de Cambodjaanse bevolking.

Deze documentaire is daar een zeer goed voorbeeld van, angst bij zowel het slachtoffer als de vijand. Accountability and responsibility. Hierbij moet opgemerkt worden dat veel simpele zielen en analfabeten een hoge post kregen binnen de Rode Khmer en de opdrachten van hogerhand veelal zonder pardon uitvoerden of uitbesteedden. De verhalen van zowel Sok Chea als 'Karoby' geven een woordenbeeld van de misselijkmakende gebeurtenissen.

De uitvoering is wel jammer. Wat doet het documentaire-team op de bruiloft van de zoon van Karoby, en bij de danslessen van het dochtertje van Sok Chea. Twintig minuten lang off-topic cultuur-snuiven.

Vandaar 'slechts' 3,5* voor Deacon of Death, winnaar Gouden Kalf lange documentaire 2004.

In het genre van hippe en moderne Britse misdaadfilms met een humoristisch sausje is Dead Fish veelal een stinkende bedoeling.

Men neme een veelgeprezen Duitse reclame-regisseur die veelal bekend staat om stilering (wat ook wel duidelijk te merken is, tevens ook de reden om dit toch te bekijken, van een reuzenpapegaai van papier-maché tot wannabe-seventies-meubeltjes bekend uit Kubrick films). Deze regisseur mag zelf een script schrijven (had ik al vermeld dat hij Duits is?). En hij krijgt zelfs Gary Oldman en Robert Carlyle, die heerlijk schmieren in de film, tot zijn beschikking.

Toch gaat het fout. De humor is 75% van de tijd te slecht (Duitse humor, dit leidt tot botsingen) en de rest van de cast, m.n. de twee jonge mannelijke hoofdrolspelers zijn beschamend slecht.

Veel ups maar meer downs. Erg jammer. Twee kleine sterretjes.

Als experimentele, visuele film zit dit wel snor. Volop mooie ideeën, prachtige shots en kleurwisselingen. Helaas is het narratieve gedeelte te veel op de voorgrond aanwezig, maar begrijpelijker wordt het er niet van. Beelden zeggen meer dan woorden, juist ook omdat ze veelvuldig herhaald werden, zodat je je eigen verhaal er van kunt maken.

Maar goed, de film verliest mij compleet als er opeens een stijve penis in beeld komt en er een absurde (in de negatieve zin van het woord) dialoog 'on screen' plaatsvindt tussen een konijn en een panda. Vraagtekens in extremo!!!!

Michael Sheen perfectioneerde enigszins zijn rol als Tony Blair in filmhuis-hit The Queen, tevens geregisseerd door Stephen Frears. Je kunt dus zeggen dat The Deal de voorloper was van dat grote succes.

Sheen speelt hier een jongere Blair (gepaard met veel make-up), de non-Schot ('I was born in Scotland') van de Labour Party, de politieke partij die veel problemen meemaakte tijdens de Iron Thatcher periode.

The Deal is eerlijk gezegd veelal een one-man-show van David Morrissey, die de norse en enigszins boerse Schot Gordon Brown portretteert. Brown was de uitgesproken kandidaat die de Labour Party uit de lappenmand zou halen. Echter politiek is een vies spelletje, en dat laat deze tv-film met verve zien. Trouw aan je electoraat, of toch zo veel mogelijk stemmen binnen zien te halen om aan de macht te komen in een twee-partij-stelsel democratie. U kunt het al raden...

Aanradertje voor fans van The Queen (zelfde stijl, maar geen koning-huis perikelen ditmaal) en liefhebbers van de Britse politiek. 3,5*

Ook mijn grootste probleem: het zo emotioneel maken dat het tegenovergestelde wordt bereikt bij mij. De gevoelige snaar werd amper geraakt, ondanks de bizarre wendingen gepaard met echte emoties.

Maar echt iedereen die Bagby + ouders kenden worden aan het woord gelaten vol superlatief geslijm, dat het mij de keel uitkwam. Het zal allemaal wel, maar too much is simply too much.

Het verhaal weet je mee te trekken, maar Kuenne gaat zo vluchtig en 'daar kom ik later op terug' (wat dan betekent 10 seconden zo'n drie kwartier later) te werk, dat dat ook in het nadeel begon te werken van mijn aandachtsspanne. Ook het vele opzichtige ge-edit van de beelden kan ik niet positief opvatten.

Interessant, ook w.b. vorm, maar het kwam helaas niet helemaal uit de verf. Een wat rustigere aanpak was voor mij wenselijker geweest.

De dood van James Miller was even een media-hype, maar zoals dat gaat met nieuws (zeker omtrent het Midden-Oosten), het waait ontzettend snel over.

Zijn dood is zowel goed voor de documentaire (bekendheid en ook al weet je wat er gaat gebeuren, het is een indrukwekkende scene), als de doodsteek. De eerste vier minuten lijkt wel een reportage die uitgezonden wordt bij Oprah Winfrey. Er wordt te vaak stilgestaan bij Miller, waardoor hij eerder het onderwerp is van de documentaire dan wat hij voor ogen had, de belevenis van het conflict in de Gaza-strook door de ogen van Palestijnse kinderen. Helaas weet zijn collega, Saira Shah [script], te vaak de westerse ipv Palestijnse toon te vinden. Uitermate jammer, maar toch een indrukwekkend en schokkende documentaire.

De documentaire Arna's Children is een grotere aanrader indien je op zoek bent naar een documentaire over de invloed van de oorlog op Palestijnse kinderen. Death in Gaza is te gemaakt voor de westerse wereld.

Vreselijke film met een chaotisch script, een paar lekkere dames en een stoere jongen waar ze allemaal verliefd op zijn. En wat geesten en een gekke dokter en bloed en rode drilpudding. De horror make-up werd geheel teniet gedaan door talentloos camerawerk. En heeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeel geluid van de screamqueens. Ik wenste ze allemaal een fijne dood toe. Zonder enige twijfel een 0,5*

(Sean Penn stond nog op de aftiteling bij de acteurs, maar dat bleek een andere te zijn dan degene die we kennen)

Was te zien op het Amnesty International Filmfestival 2005 te Amsterdam. En tevens vorige maand twee keer in Maastricht.

Deze documentaire is amusant. Verwacht geen supergrote schendingen van mensenrechten (het gaat voornamelijk om urenlang saai werk, contracten, voedsel etc.). Het meest markante van de documentaire is dat de eigenaars van de fabriek in het begin niet in de gaten hebben dat de documentaire niet alleen voor intern gebruik is, en zodoende recht in de camera de vuile was buiten hangen, op een uitermate vriendelijke manier.

3,5*

Hmmm, ja, euh, goh. Zeer aardig.

- De animatie. Dan weer oogverblindend mooi, dan weer erg amateuristisch en/of ouderwets. Ups & downs.

- Het plot. Dan weer hilarisch, dan weer vol aktie, dan weer bevreemdend, dan weer onlogisch, en veelal puberaal (met de vele seksuele verwijzigingen). Ups & downs.

- De muziek. Zeer passend, heerlijk, maar de blijkbaar ontzettend grappige klassieke stukjes er tussendoor in Japanse techno-vorm klonken mij niet als muziek in de oren. Ups & downs.

Dead Leaves is behoorlijk onevenwichtig. Een leuk tussendoortje waarbij de ups langer blijven hangen dan de downs (gelukkig). Aanradertje voor de anime-liefhebbers, maar meesterlijk/overweldigend/briljant zijn niet de termen die ik zal gebruiken als ik de film moet omschrijven.

kietelt....? eerder irritante jeuk.

"Acteer"prestaties, stompzinnig plot [natuurlijk verwacht je weinig van een b-film, maar hier zijn geen woorden voor], nergens gore te bekennen (dit wordt geheel verpest door de slechtste montage-technieken ooit in de historie van de cinema), en de monsters....je zou er bijna van in je bed gaan pissen. Geen amusante wansmaak, meuk dat nooit gemaakt had mogen worden.