Meningen

El Laberinto del Fauno heeft de juiste elementen om een groot en gevarieerd publiek aan te spreken. Het publiek in de filmzaal gisteravond maakte dat al duidelijk, van pubers tot grijsaards. Na het zien van de film bleek ook waarom.

Klassiek verhaal over goed en slecht, sprookjesachtig met een goede fantastische smaak, en zelfs de 'gore' elementen waren pijnlijk [door de oudere dames in de zaal verwelkomd met opgewondenheid, alhoewel ik zo nu en dan ook even moest verzitten van de pijn].

Sergi López is een van de betere klootzakken die te zien was de afgelopen jaren op het witte doek. En het zal me niet verbazen als er meerdere magische deuren zullen opgaan voor rising talent Ivana Baquero.

Het veel geprezen einde echter deed me niet zo veel, eerder een cliche-draak van jewelste. En de cliche-rijke elementen van goed en slecht maken van de film helaas niet het verwachte meesterwerk waar ik mijn kwijl aan kon verspillen.

De vele loftrompetten die de film al heeft horen schallen zijn echter terecht en uitermate begrijpelijk. Kijken die hap, genoeg uniekheid te ontdekken. Dikke 4 sterren, een verhoging zit nog in de overwegingsfase.

De film ging er met enige moeite in (verhaal-technisch, en Daniel Brühl die te veel lette op z'n viool-spel ipv acteer-spel). Ook de Christopher-Doyle-ik-gooi-er-even-10-seconden-slowmotion-in segmenten begonnen op een gegeven moment irritant te worden, onder het motto "ja, dat is experimenteel", iets wat niet past bij de film.

Maar goed, Judi Dench speelt weer uitstekend, maar het was vooral Miriam Margolyes als huishoudster Dorcas die de show stal.

Ik vond het geheel niet boeiend, en jammer van mis-cast Brühl. 3 sterren, voornamelijk te danken aan de Britse diva's.

Een Sinatra-vehikel van jewelste boordevol inside jokes. Het verhaaltje stelt niet al te veel voor, en de veelal afwezige actie/spanning wordt teniet gedaan door zelfs een van de minst spannende / snelle achtervolgingen ooit op het celluloid. Om nog maar te zwijgen van de haaienscene, eng hoor.

Als komedie is deze private eye flick gelukkig wel geslaagd. De grappige oneliners vliegen om je oren en de corny soundtrack is te übervrolijk. Swingen met je heupen dus tijdens een lukrake shoot-out of een knokpartijtje.

De verfilming van het derde boek omtrent Tony Rome werd niet meer gerealiseerd door deze flop. Wist niet eens dat er een 'deel 1' was, Tony Rome (1967), kijken of ik die ook nog ergens tegenkom en of die net zo vermakelijk is als deze prent.

Het grootste probleem van de regisseur M. Night Shyamalan zijn de verwachtingen die hij schept. Na de plot-twist thrillers The Sixth Sense, Unbreakable en The Village [en Signs in mindere mate] verwacht het publiek hetzelfde kunstje.

Dat M. Night Shyamalan deze keer kiest voor een modernistisch sprookje is blijkbaar 'not done'? Hij speelt deze keer met tegenstellingen. Shyamalan schopt met het personage Harry Farber tegen gevestigde Hollywood-normen terwijl hij in de film binnen deze normen blijft opereren (m.n. het wijsvingertje genaamd 'moraal'). Het kindersprookje (Shyamalan geeft aan dat het in feite een voorleesverhaaltje is voor z'n kinderen) is eigenlijk een volwassen aanklacht jegens de maatschappij. En natuurlijk men verwacht dat het sprookje een heuse 'die had ik niet zien aankomen' twist zou krijgen a la Shyamalan, ware het niet dat het een simpele 'en ze leefden nog lang en gelukkig' sprookjes einde heeft. Vreemder is eigenlijk nog het narcisme of toch zelfspot van Shyamalan zelf. Deze keer is zijn rol die van schrijver wiens geschriften de basis zullen zijn van het gedachtengoed van een groot wereldheerser.

De film heeft veel lagen, ik kan me voorstellen dat niet iedereen zich ervoor kan/wil openstellen. Of juist de doorzichtigheid niet kan pruimen (maar goed, het is dan ook in de vorm van een sprookje).

Dan nog een pluim voor de laatste minuut, au, wat was dat mooi, mede dankzij de shots van Doyle. Prachtig.

Misprent wil ik het noemen, maar wel enigszins teleurstellend. Vooral te maken met een drietal typetjes: 1) Ryan Hurst als oliedomme jongeman (met nu en dan een intelligent idee); 2) J.K. Simmons als Garth Pancake, een persiflage op Crocodile Hunter Steve Irwin, maar dan met een darmprobleem; 3) en last but absolutely not the least, voor de youngsters, de talentloze Marlon Wayans, die zoals gewoonlijk weer hetzelfde typetje speelt zoals de pubers hem kennen, incl. dezelfde gekke bekken en bewegingen, dramatisch.

Gelukkig wordt er tegengas gegeven als we nog spreken over de acteurs. Het oude dametje doet het aardig. De Aziatische Generaal incl Hitler snor kan goed omgaan met sigaretten. Maar het is vooral Tom Hanks die lof verdient. Vooral te danken aan het script, die hem veel Edgar Allen Poe laat voordragen (en ook zijn gedachtengoed uitspreekt als we het hebben over het plannen van het vermoorden van het dametje). Het enige personage dat mij niet deed verlangen naar het origineel.

En dan nog de uitstraling van de film met behulp van de muziek. De scenes op de brug, de vuilnisbelt in het begin, het compleet afgelegen politiebureau, en de prachtige moordpoging van de Generaal op het dametje. Het zag er kieskeurig uit.

Het is jammer dan de Coen broers te veel mikten op een nog groter publiek door te veel gemakkelijke grappen en personages binnen te halen. Ik snap de slechte recensies die de film veelal kreeg wel in dat opzicht. Maar er valt nog genoeg te genieten.

Go fetch pickles!!! 3*

Les 1: Film niet met een digitale handcamera om een drama-film te maken

Les 2: Zorg voor acteurs, niet voor een dorpje vol gewone mensen zonder enige vorm van charisma

Les 3: Zorg voor een interessant plot

Want dan krijg je niet een Nigeriaanse 13-in-een-dozijn-videofilm of dit prulwerk Lai Xiao Zi. Totaal mislukte, oninteressante wanna-be arthousefilm dat van begin tot eind planken misslaat. Als dit het IFFR moet promoten.... 0,5*

Prachtig voorbeeld van een film die haar eigen glazen weet in te gooien met een ridicuul einde. Een doodsteek voor deze anders fijne romantische film met fantasy-elementjes. Alhoewel hier zeer duidelijk is dat Bullock duizend maal beter past in een film van dit soort allure dan Reeves.

Film die balanceert tussen geniale en intellectuele vondsten enerzijds, en karikaturale flauwigheden anderzijds.

"Land of the Blind" zit boordevol symbolen, leuzen en handelingen die terug te voeren zijn naar de echte geschiedenis omtrent dictatoriaal gedrag en revolutionaire overwinningen en verliezen, en wat daaruit voortvloeit.

Het is even wennen, want de film start met een zeer karikaturale schets van een dictator. De 'oh god, we've seen this before' gedachten spoken al snel door het hoofd, en Tom Hollander gaat geheel 'over the top' als Junior oftewel (dictator) Maximilian II. De film begint als een vreselijke komedie, maar de film herpakt zich snel. De grappen worden zwarter en intrigerender.

Het drama dat meer de overhand gaat nemen richting het einde, mag er zeker wezen. Fiennes en Sutherland zitten zeer goed in hun rollen. Het einde is niets minder dan briljant.

Multi-interpretabel. Toch heeft de film te veel kleine flauwigheidjes die zeer irritant doorwerken (Hollywood-concessies?), zoals de oversekste collega/vriend van Fiennes en vrouwen in burka's (ok, het gezicht is niet bedekt) in het revolutionaire systeem. Er moest toch een link gemaakt worden met de moslim-terreur, maar dit is wel heel slap.

Gemengde gevoelens, maar de positieve dingen overheersen.

Trouwens, dictator Maximilian II profileert zichzelf als briljant regisseur. De scene met zijn editor van de films is hilarisch. Ik zie al voor me hoe Wouter en cornelis reageren als ze samen deze scene zullen zien.

Stay tuned, we're back with 'Friends'...

Maar wel de beste zender voor dubieuze c-film-trash.

Dit is er ook zo eentje. Het enige dat de film redt is de performance van hoofdrolspeelster Talia Shire als een timide slechterik met een psychisch probleem die behoolijk doordraait. Dat haar slachtoffers dat juist niet zien, is natuurlijk te erg voor woorden waardoor alles werkt op de lachspieren ipv de angstzenuwen.

Gulle bui: 1*

Indrukwekkend psychologisch filmpje van vaderlandse bodem gesteund door 'dreigende' muziek, mooi belichte scenes, en een uitstekende Thiry. De volwassenen spelen hun rollen naturel. Zelfs Monique Sluyter, die in mijn tienerjaren voor wat nattigheid (om het netjes uit te drukken) zorgde met het woord 'würflen'. 'Helaas' moest ze toch zonodig even strippen in de film.

De twee jonge hoofdrolspelers Dai Carter (onverstaanbaar) en Melody Klaver (ik heb netjes de tekst van buiten geleerd, hihihi) bakken er helaas niet veel van. Gelukkig hebben ze niet heel veel tekst en zijn het gelukkig hun mooie ogen die het werk doen. Ze worden ook nog eens flink weggespeeld door de jonge bijrol-acteurs.

Het einde liep een minuutje te lang door. Het beeld had wel op zwart gemogen na de koffie-melkpoeder-scene. Helaas komt oom (?) Rinie nog een motor voor de boot afleveren en vertelt Melody Klaver dat haar moeder gesteriliseerd is. Een klein smetje op een anders prima film met de juiste sfeerschetsen en geraakte snaren. Twijfel van de voordeel, 4 sterretjes.

Die award is naast een aanmoedigingsprijs juist veel meer een politiek statement. Want jaha, de film is natuurlijk al in de ban in Iran (jongens, is het nu al tijd voor Sinterklaas-gerijm?). Niet omdat de film 'vieze' momenten kent, nee, door onzedelijke, erotische beelden. Niet omdat we de helft van de tijd een moddervette, behaarde man half naakt verwonderd zien rondsloffen met glazen op zijn rug. Nee, het hoofddoekje van de leading actress zit niet strak genoeg, zodat we te veel hoofdhaar zien van mevrouw.

Maar goed, dan de inhoud van de film....welke inhoud? Compleet onsamenhangende mix van droom en realiteit. Een aantal compleet bizarre scenes laten je (glim)lachen, echter het effect gaat geheel verloren als deze scenes zich tientallen minuten uitspannen. Als er dan ook nog afgesloten dient te worden met poëtisch gezweef (altijd leuk op het IFFR), dan is het niet zo vreemd dat het publiek compleet vervreemd de zaal verlaat.

Betekenis, doel? Maakt an sich niks uit, maar de bizarre (en volgens de makers ironische) toon van de film komt zeker niet goed uit de verf. Blijkbaar is een film censureren op basis van erotiek door wat hoofdhaar van een actrice en dus niet een halfnaakte man de ironie, maar het voelt meer als een gimmick.

Beginshot verklaart de titel trouwens, getsie.

Maar wel dezelfde oubilligheid. Lassie is zoals een hond braaf, erg braaf, te braaf. Wat een ellende, wat een typetjes (zowel goed als slecht), wat een script. Maar potdorie wat ziet het er goed uit, de contouren van Lassie in/op de mooiste Schotse weiden en bergtoppen. En good ol' Peter O'Toole speelt een fijne rol. Adembenemend, maar een gaap hier en daar van suffigheid verpestte de mooie plaatjes die mijn netvlies terroriseerden. 2,5* lijkt me meer dan voldoende.

Nog slechter nagesynchroniseerd dan de Italiaanse filmkunstenaars (of het moet aan de dvd liggen waar geluid en beeld dan niet synchroon lopen). Een amateuristisch zooitje. Gooi wat blote tieten in de film, een gebochelde man met een zweep en wat geneuk - en je vraagt je daadwerkelijk af wat voor een belabberde film dit wel niet is.

Maar dan begint de film echt in het laatste half uur, met een flinke portie filmbloed en pijnlijke martelscenes bijgestaan door vreselijke muziek die bijdragen aan de pijn.

Beetje moeilijk te beoordelen. Een prul van jewelste, maar toch heeft het iets. Van amateuristische wannabe horror (let op het filmmes waar bloed uit komt, deze spuit iets te vroeg) tot beklemmende en zelfs geniale shock-momenten. Vooruit: 2*.

Voordat de film "echt" begint, worden de kijkers al gewaarschuwd dat de film een bewerking is van een roman (van Nikos Kazantzakis, die tevens Zorba the Greek schreef) en niet van de Bijbelteksten.

De begin-scene zegt genoeg over wat ons te wachten staat. De timmerman Jezus is de enige die kruizen in elkaar timmert voor misdadigers. Het laatste kruis dat hij vervaardigt is van iemand die ervan wordt beschuldigd 'de Messias' te zijn. De een noemt het shockerend, de ander (wuif) interessant.
Ik vond de gehele film intrigerend, mede door de filosofische aard. En veel verwijzingen naar moderne standpunten omtrent wie Jezus nu eigenlijk was, met als hoogtepunt de ontmoeting met Paulus. De confrontatie tussen de oude Jezus en de dertiende Apostel is van ongekende waarde. "Ik ben die Jezus over wie u praat, heeft u hem ooit ontmoet?" "Nee, maar zijn apostelen hebben mij verteld dat hij is gestorven aan het kruis. Het maakt mij niks uit of jij de echte Jezus bent. Dit verhaal is wat de mensen willen horen .... en geloven." Paulus was de eerste verantwoordelijke voor de populaire verspreiding van het christelijk geloof.
Ook in mijn handen geklapt na het fantastische einde.

Veelal prachtig camerawerk, een uitmuntende Dafoe, en een vervreemdende score van Peter Gabriel (die ik niet altijd gepast vond).

Aanrader. 4 sterren.

Inderdaad een geweldig sfeerbeeld. De emoties druipen van het celluloid. Trots, verdriet, woede, vreugde, het zit er allemaal in. De camera registreert, en de verhalen van de geinterviewden zijn veelal interessant.

Het camerawerk en de geschoten plaatjes vallen ook op. Niet geschoten op digitale camera's. Warme kleuren, en dit in combinatie met prachtige (achteraf) plekjes in Siena: dan kun je dus mooie plaatjes vastleggen. De Gouden Kalf voor beste cinematografie is het resultaat.

De race-scenes werden trouwens geregisseerd door Heddy Honigmann (aldus de aftiteling). John Appel en Heddy Honigmann werken veel samen sinds 2000 dat geresulteerd heeft in een VOF.

Jammer dat de tv-versie weer ernstig (zo'n 30 minuten) verknipt is. Gelukkig is er van deze documentaire wel een dvd uitgebracht (met volledige speelduur). Die ga ik maar eens opsnorren. Voor nu, een veilige 4 sterren.

Blijkbaar wilde het trio een bioscoopfilm maken voor een breder (tiener)publiek dan puur de tv-serie-'worshippers' (waar ik ook bij hoor). Dat bleek al uit de non-League of Gentlemen grap "de klaarkomende giraffe die zijn sperma over een menigte mensen 'kwakte'". Dat beloofde dus al niet veel voor de fans. Gelukkig was er nog voldoende te genieten van echte LoG-grappen (de hond met zo'n megading om z'n nek die fungeert als vlieger) en van een aantal sterke grappen van de vaste personages, die alleen te begrijpen zijn voor de fans.

Maar ja, het verhaal is behoorlijk zwak, en moest gepaard gaan met veel lelijke special effects. En te weinig airplay van m'n favorieten Tubbs en Edward [are you local?]. Ach ja, we kunnen niet alles hebben. Houd het maar bij de tv-afleveringen, beste fans.

Aardig, maar zwaar onder de maat. 2,5*

matte paintings, komt veelvuldig voor in oude Hollywood films (tegenwoordig is bijna alles digitaal). Kan me er niet aan storen, alhoewel het in deze film wel niet het neusje van de zalm is.

Gene Tierney speelt een formidabele rol (terechte Oscar nominatie), ik kon haar wel wurgen en meer erge dingen waar ik maar niet verder over zal uitweiden. Van ziekgeestige feeks meteen naar verleidelijke seksgodin etc. 'Leave Her to Heaven' is stevige kost wat dat betreft, het is een zwaarmoedig drama met thriller-elementen. Sirk meets Hitchcock, om een voorganger even te papegaaien.

Intrigerend plot, zeer goede acteerprestaties en veel kleur incl. de rode lippenstift van Tierney. Dikke 4*. (nu in de pakketservice!)

Eindelijk eens een (grote) film gemaakt met de klassieke leest. Geen al te veel poeha en poespas, gewoon een goed script en dito cast. Verder hebben m'n voorgangers al duidelijk gemaakt waarom de film gezien mag/moet worden.

De enige reden waarom Das Leben der Anderen geen 5 sterren krijgt, is helaas een introductie van een ietwat vervelende side-kick, Udo, de aflosser van Wiesler tijdens de afluister-praktijken. Resultaat: 4,5*.

Die acht weken fier in de Nederlands box office top tien is meer dan verdiend.

Men gooit een paar blijkbaar extravagante losers in de mixer, en je hebt blijkbaar een originele, absurde film... En dan nog wat flauwe (Duitse) humor, en Das Leben Ist eine Baustelle is niets meer dan een grote, chaotische teleurstelling.

Grootste probleem toch wel is dat loser Jan Nebel zo'n grote loser is, dat ik hem ook echt dood wenste bij de zovele oh zo ongrappige verwijzingen naar de dood en HIV/AIDS problematiek. En dan ontmoet ie ook nog eens 'zijn match' die echt nergens overkomt als 'zijn match'. Maar ja, dat is blijkbaar 'absurdistisch'...

De mix van komedie, drama en romantiek werkt mondjesmaat. Fifty fifty. 2,5* voor deze film met pieken en ravijnen.

André Hazes, Zij Gelooft in Mij 'revisited'...

Ditmaal is de Amsterdamse bierzuipende levensliedzanger vervangen door een Rotterdamse drop-etende crooner. De formule werkt nog steeds.

Leen vertelt openhartig over de ups en downs van zijn carriere veelvuldig overmand door emoties. "Legitiem dat je dat vraagt in een documentaire, maar het is moeilijk om over te vertellen." De prívé-trauma's uit de jaren '90 zijn amper verwerkt, en de liefde voor zijn familie spreekt boekdelen. En langzaam maar zeker behoort de documentaire tot een verwerkingsproces die heelt, met als hoogtepunt natuurlijk weer de Ahoy vullen na 11 elf jaar 'stilte'.

Een lach en een traan, met leedvermaak maar bovenal respect. De vooroordelen die een aantal gebruikers hier boven uitspuwen worden compleet weggevaagd.

Volgend weekend weer veelvuldig te zien op RTV Rijnmond en begin mei (hoogstwaarschijnlijk verknipt) op de nationale zenders.

Acteurs [m.n. Kitty Courbois en Rijk de Gooyer) zijn zeer goed op dreef in dit eerste deel van een (oh oh, hipperdehip) trilogie. Tenminste, in het theater, derde deel is (nog) niet verfilmd.

Probleem is het script, dat met het optrommelen van het soort geestachtige personage Daniel [zal vast symbolisch zijn] haar eigen graf graaft. De verschillende verhaallijnen en problemen van de personages (hoofdzakelijk omgaan met het overleven van de Tweede Wereldoorlog) zijn prima, maar door het gedraal van hen door de verschillende ruimtes in het grote huis en compleet verlies van de werkelijke tijdstip in het verhaal, komt het nogal rommelig over. Erg jammer. 2,5*, opvolger Qui Vive is beter uitgewerkt.

Ondanks het zeer sterke acteerspel, intrigerende structuur en pakkende scenes, zit de film ook boordevol onnodige tierlelantijntjes. De reeds genoemde 'knuffelimmigrant' en zijn scenes met die alleenstaande, verwaarloosde oma hebben m.i. niets te maken met 'de rode draad'. En dan komen ook nog eens zwaar irritante scenes uit het niets, zoals 'hernia' en 'Anna has left the building'. Hier kreeg ik echt jeuk van.

Erg jammer, want de film zou zeer sterk geweest zijn als er puur gefocust werd op de beslommeringen van het gezin zelf, en niet ook die van de verschillende bij-personages. En als de mislukte 'grappen' weg waren gelaten. Het zou een prachtige drama-film geweest zijn, die met 4(+) sterren beloond zou worden. Nu kom ik niet verder dan 3 sterren.

Opmerkelijke biopic die net iets te veel cabareteske Bob Fosse-kenmerken kent die ik niet altijd kon waarderen (m.u.v. de geweldige striptease-scene van Perrine).

Niet alleen het acteerwerk valt op in positieve zin, ook de opbouw van de film, het zwart-wit, en 't archief-materiaal dat veelal naadloos verweven zit in de scenes.

Ik kan dan nog wel uitweiden over de thema's 'freedom of speech' en aanstootgevend taalgebruik, maar daar spreekt de film zich in verve over uit. Kijken dus. Keh keh keh keh!

De trailer zei eigenlijk al genoeg. Alles wordt uit de kast getrokken om een zogenaamde cult-feeling te creeren. Het lukt de makers te weinig om dit daadwerkelijk te creeren door een te moderne (en cartooneske) touch te hanteren wat zich voornamelijk uit in de grappen, die her en der toch wel erg grappig zijn.

Het blijft blijkbaar moeilijk om de "goede", oude cultklassiekertjes te eren. Franco (o.a.) en zijn lesbische vampieren oeuvre. Desalniettemin is de film fout genoeg om de mondhoeken veelvuldig naar het noorden te laten wijzen. En dat was toch wel de grootste positieve verrassing.

(het vrouwelijk schoon mocht er ook wezen, daar draait het zo'n 85% om)

Afstudeerproject van de beide heren. Mix van wervelende nummers van Sly Stone, oud beeldmateriaal, 'Walt' Stokman aan de telefoon met een keur aan vreemde mensen die iets te maken hadden/hebben met Sly, en rondritjes door Amerika in een oude Chevrolet pick-up op zoek naar Sly. Zeer goed gemonteerd.

Of het beide heren lukt Sly voor de camera te krijgen, dat laat ik in het midden.

Never change a winning formula. Stokman doet het dunnetjes over later met John Wojtowicz, de bankovervaller die menigeen kent van de film Dog Day Afternoon. Berkvens enigszins met de status omtrent Nick Drake. Succes/Bekendheid doet vreemde dingen met mensen.

Jammer, had ik het toch goed begrepen. Dit vond ik dus het zwakste punt in de film. Hier kon ik dus met mijn gezonde verstand niet bij.

Anticiperend op de mogelijke uitroep van Ramon K ["aargh, je weet toch dat de film verteld en gevisualiseerd wordt d.m.v. de over-geromantiseerde ideeënwereld van Lisa"]: ja, dat is duidelijk. Maar de uitwerking van het personage Stefan was misschien té vooruitstrevend? Het ging er bij mij niet in als zoete koek. In plaats van het gewenste effect: "gesnotter, wat erg, ze waren voor elkaar geschapen"... verzandde mijn gemoedstoestand in uitspraken als "mijn god, wat ben je toch een domme trien / stomme eikel" (excusez les mots).

De film is overigens fantastisch opgebouwd. Alleen al van de eerste zin van de brief kreeg ik kippenvel. Kippenvel was helaas afwezig tijdens het einde.

Opmerkelijke film. In expressionistische decors lopen de acteurs (incl. make-up refererend aan de expressionistische Duitse hoofdzakelijk stille cinema) rond. De decors zijn prachtig.

Leuk experiment, waar de gloriedagen van de Duitse expressionistische cinema verbonden wordt met de (destijds) huidige gloriedagen van de new wave.

Zo is er überkitsch in de vorm van zingende 'vruchten van het lot' (Grieks koor). En ge-experimenteer met computer-animatie.

Het is kijken met drie ogen, echter het flinterdunne en vage plot (en irritante mad professor) wisten mij ook niet te bekoren. Genoeg kijkplezier in ieder geval voor de knutselaars onder ons. Anders is het spotten van cult-held Andreas Dorau al een glimlach waard.

Alleraardigste exploitation / poliziottesco film uit de koker van Fernando Di Leo. Naast het veelvuldig bloedvergieten, gierende autobanden, blikschade en de nodige blote borsten van een softporno-ster, is het vooral een maatschappij-kritische film over verwende kids (gespeeld door volwassenen, but who cares) die zich doodvervelen en het begrip rondhangen ietsiepietsie te ruim interpreteren.

De boodschap wordt er wel heel erg ingepeperd, en komt niet over. Het praatje van politiechef Tomas Milian jegens de (single) ouders van de drie doerakken waar hij hen confronteert met 'de juiste opvoeding' en 'ouderliefde' zou ook kunnen passen in een Monty Python sketch... om nog maar te zwijgen van die boomtak die overduidelijk gemaakt is van plastic.

Raar genre, lekkere nonsens geweldscenes die afgewisseld worden met maatschappij-kritische noten à trop serieux...

Dextro?

Hilarische avonturen van drie meiden op hun eerste Lowlands die versierd worden door vieze pedofielen en een meet & greet hebben met Enter Shikari en inwendig huilen bij Spinvis.

Helaas moeten de documentairemakers ook een aantal suffe die-hards (16 à 19 keer geweest) volgen en een aantal biologen die het gedrag van de Lowlanders analyseren met het gedrag van wilde dieren. Grrrrr.

Aardig, maar als de documentaire zich wist te richten op puur de 3 meiden, dan was het puur hilarisch en pijnlijk geworden. That's want I want!

Ook de tweede keer weet deze film mijn lach- en huilspieren overuren te laten draaien. Dat dit niet voor iedereen zo is, vind ik zeer te begrijpen.

De grootste kritiek, die al reeds geuit werd, is het mozaiek van korte stukjes waardoor de drama-elementen meteen afgekapt wordt door een humoristisch stukje (of het nu grappig is of niet laat ik achterwege), zodat het niet optimaal werkt. Ook ik had hier een aantal keren moeite mee, aangezien sommige drama-stukjes (m.n. in de eerste helft van de film) nog niet op de goede plek liggen van de 'puzzel', waardoor het aspect 'sloomheid/saaiheid' (die ook weer door velen als kritiekpunt naar voren is geschoven) te rechtvaardigen is.

Dan de humor. Ook een gevaarlijk punt in cinema. Werkt het, of werkt het niet voor iemand. De humor in The Life Aquatic with Steve Zissou werkt uitstekend. Van foute actie, tot geweldige dialogen, van domme witte dolfijnen tot de gehele uitstraling van de film. Inclusief de prachtige stop-motion effecten van onderwater-dieren. Droge humor in een natte omgeving.

Ach, en als de eerste klanken van Staralfur van Sigur Rós te horen zijn, biggelen de tranen van m'n wangen. Prachtige scene.

Hoognodig de andere Wes Anderson films (her)zien. De 4* voor deze fijne film blijven staan.