Qui Vive (2001)

Mijn probleem met Qui Vive is dat er een heleboel mensen rondlopen die allerlei problemen hebben, maar dat je je eigenlijk met geen van hen echt identificeert. Over het algemeen is iedereen behoorlijk bot (voor sommigen is dit zelfs een understatement), waardoor je als kijker niet echt geneigd bent die problemen serieus te nemen. Dat is jammer, want het is duidelijk dat het om serieuze problemen gaat (eerste en tweede generatie oorlogstrauma's). Er wordt wel gesproken over heftige emoties, maar die zijn nergens zichtbaar.
Aan het eind, als de relatieve buitenstaander Alexander als enige werkelijk treurt over de dood van Ada, wordt duidelijk dat dit nu juist het probleem is van de mensen, maar dan is het eigenlijk al te laat. Je bent dan al teveel vervreemd van de personages om nog met hen mee te voelen. Misschien was het beter geweest als er voor de kijker een sterker emotioneel houvast was geweest dan alleen Ada, inclusief voice-over.
Deze week heb ik Festen gezien, ook een film waarbij trauma's een grote rol spelen, zij het natuurlijk van een totaal andere aard. Het verschil met Qui Vive is dat je in Festen werkelijk meeleeft met de hoofdpersoon Christian. Daardoor ervaar je het leed dat hem is aangedaan als kijker als werkelijk ondraaglijk. Dat gevoel van medeleven weet Weisz in Qui Vive bij mij niet op te wekken.

Kessels verwoord het al aardig. Ik moest zelf steeds denken aan de briljante Van Kooten en De Bie sketch met de man en vrouw die naar theater willen gaan en de man niet meer wil. Dat ik daaraan moest denken duid erop dat ik mij toch niet al te goed heb vermaakt De cast is goed, maar het voelt aan dat een boel leden de volledige aandacht naar zich zelf toe proberen trekken. 2.5 sterren