Meningen

Toch een interessante discussie, opgeworpen door hen die 'het audiovisuele' in de cinema omarmen. 'M' is toch wel een intrigerend experiment in de wieg van het audiovisuele aspect in de cinema. Eerlijk is eerlijk, ook voor mij is dit een struikelpuntje om geen 5* uit te delen.

De eerste keer dat ik M zag, op de Duitse tv, 's nachts, dacht ik dat er iets mis was met het geluid, met uitroepen als 'wat een brakke versie'. Nogal afleidend. Geluid niet teruggevonden bij de restauratie? Of juist onbruikbaar? Dan weer hard, dan weer zacht. Te veel gepiel met m'n afstandsbediening was het gevolg.

Een herziening op dvd + naspeurwerk omtrent het geluid was ook wel gewenst, wat ook gebeurde. Het ge-experimenteer met het geluid had veelal toch een beklijvend effect. Alhoewel sommige stiltes naar mijn mening nutteloos waren.

De (drog)reden dat het aan de technieken lag, daar ga ik niet in mee. Het geluid is synchroon met de beelden, er wordt niet gewerkt met nasynchronisatie (iets waar de Italianen zo 'goed' in zijn). Er is reeds vermeld dat het deuntje dat Lorre fluit later is toegevoegd aan de geluidsband. Waarom zijn er dan geen straat-/ of auto-geluiden of voetstappen toegevoegd door Lang? Een vraag die best gesteld mag worden, en hier en daar had het zeker niet misstaan toegevoegd te worden. Maar de kracht van de stilte is sterk, als die goed wordt gebruikt. Bijvoorbeeld als schrik-element door opeens te komen met geluid. Iets wat ook gebeurt in 'M'.

Het geluidloze is echter niet het enige aspect. Lang experimenteert met tonen (hard + zacht, echo). Iets wat voorheen in de stille cinema nu en dan werd gevisualiseerd (zeker in de expressionistische stroming).

'M' is dan ook een mooi schoolvoorbeeld van de overstap van stille (expressionistische) naar geluidsfilm. Het is zelfs gedurfd om in het vroege middenstuk van de film voornamelijk langdurig pratende mensen te vertonen, dialogen die je kunt horen ipv lezen.

En nog geen woord gerept te hebben over de gedurfde thematiek, is 'M' een intrigerend experiment. Of het geslaagd is...? Daar kan ik wel meerdere vraagtekens bij plaatsen.

Mijn liefde voor Shakespeare werd geboren op de middelbare school (tijdens Engels natuurlijk). Eerst aandacht voor de sonnetten, daarna de toneel-klassiekers. Daarnaast werden we getrakteerd op een adaptatie van Macbeth. Nooit gevonden welke versie het was, tot gisteren! "Ik heb vroeger op de BBC een aantal Shakespeare adaptaties gezien die werkelijk fantastisch waren", zei een collega. "Oh, ik ben al jaren op zoek naar Macbeth, maar ik kan de juiste versie nergens vinden, interessant, even googlen.....aargh, dit is hem!"

Goed, Mug was dus blij. En dacht (na een zeer korte zoektocht op zoek naar een poster) dat de BBC in de jaren 80 '4' adaptaties had gemaakt. Wauw. Maar mijn droom werd nog natter toen na een betere zoektocht van Fisherking (dank dank) ik erachter kwam dat de BBC tussen 1978 en 1985 alle - en daarmee bedoel ik dan ook ALLE - 37 'plays' van Shakespeare heeft 'verfilmd'. "Hallelujah", zing ik solo in koor.

Tot zover de 'korte' introductie.

Het is dus al weer jaren geleden dat ik deze versie heb gezien. De 'dagger'-scene is monumentaal en Jane Lapotaire schittert als het grootste vrouwelijke monster allertijden uit de literatuur-geschiedenis, Lady Macbeth. De lokaties zijn donker, grauw, mistig zoals het hoort. Het was in ieder geval een fantastische eerste kennismaking met Shakespeare op een tv-scherm. Voor nu een veilige 3,5 ster.

Maar goed, nog 33 produkties toe te voegen alhier. Alle hulp is welkom. [edit: Romeo and Juliet stond al op de site, 32 dus]

Ik droom weer verder.

Meer informatie: http://www.screenonline.org.uk/tv/id/459382/

Vermakelijke, snelle, en overenthousiaste (John Landis) documentaire over de shitload aan trash die de Filippijnse b-film-industrie wist te produceren. De b-film staat ook garant voor "blood, beasts, breasts, bullets and bombs' vanzelfsprekend.

Filmmateriaal wordt afgewisseld aan een keur aan interviews met regisseurs, acteurs, actrices en crewleden uit de gloriejaren van de b-film uit de jungle, ook al was het dubieus. Garant voor bewonderenswaardige en amusante uitspraken.

Gelukkig een verknipte tv-versie. Ik kan me niet voorstellen dat dit 84 minuten boeiend kan blijven.

Compleet mee oneens dus. Dit materiaal/thema schreeuwt om een hels tempo.

Je bent in de war met Ford Transit.

Het grootste probleem van Checkpoint is haar fragmentarische opbouw. Nou ja, opbouw, welke opbouw? De enige opbouw die de film kent is de verslechtering van het weer, van zonneschijn, motregen, stortregen, tot sneeuw.

Dat de soldaten eigenlijk een stelletje pubers zijn die maar orders moeten opvolgen, is echt wel duidelijk na een paar fragmenten. Tevens lijkt het alsof de soldaten hier en daar zelfs de hand over hun hart strijken, omdat de camera aanwezig is. Anderzijds ook, de Palestijnen lijken hier en daar ook een grotere bek te presenteren dan normaliter omdat de camera aanwezig is, aangezien ze wel heel erg met hun ogen richting camera gaan in de hoop voor hulp. Een andere documentaire die ik eerder zag deze week, Avenge But One of My Two Eyes, wist toch betere en imposantere (en eerlijkere?) beelden op m'n netvlies te toveren.

Deze prijsdragende documentaire mag gezien worden, maar ik kom niet verder dan slechts 3 sterren.

Ik heb de mini-serie versie gezien. En inderdaad, hoog soap-gehalte, en vaak ook vaag qua verhaal. Niet erg gemakkelijk om er in te komen en te blijven. En inderdaad, de 'concert-scene' is er een om gezien te worden.

Nog even de lacher van de dag (aldus het promopraatje op de dvd-hoes): Deze (...) serie (...) is de Top Gun van de Japanse animatie.

Nou...dat 'takes my breath away'...

Behoorlijk vreemde animatiefilm met kitsch-alarm waar ik wel smakelijk en hard om kon lachen. Het contrast in een film was nog nooit zo groot en zelfs meesterlijk. Van zwarte, donkere komedie naar een ultralange finale waar de vrolijkheid en slechte soaperige kitscherigheid compleet van het doek spettert. Not everyone's cup of tea I'm afraid, maar bij mij ben je dan aan het juiste adres.

Helaas vallen veel grappen en gebeurtenissen té veel in herhaling. Gezegd moet worden dat je wel de Franse taal enigszins goed onder de knie moet hebben. De übergrappige liedjes worden weliswaar in rijmende zinnen ondertiteld, maar echt geslaagd is die poging niet.

Hulde trouwens aan Leconte, dat hij het aandurft als gerenommeerd regisseur met een animatiefilm op de proppen te komen. Zeker geen gemakkelijke opgave en toch wel gelukt.

Na succes te hebben behaald met verfilmingen van Shakespeare, stort Branagh zich deze keer in een ander avontuur, die van de opera. Gelukkig is Die Zauberflöte van Mozart sowieso een van de meest toegankelijke opera's. Helaas slaagt deze verfilming er juist niet in een breder publiek aan te spreken. Hij gaat eigenlijk al meteen de mist in door deze fantasierijke vertelling plaats te laten vinden in het decor van de Eerste Wereldoorlog. Kitsch is verzekerd als de Koningin van de Nacht al vliegend (zonder vliegtuig en vleugels dus) haar aria verzilvert.

Om nog maar te zwijgen dat het overduidelijk is dat de cast playbackt en het gros van de figuranten niet in de gaten heeft dat zij ook een zingende rol hebben als 'koor'... Alleen Pape weet overeind te blijven in dit groots debacle vs spektakel.

Rare interpretatie van de opera. En komt bij verre niet in de buurt van de Zweedse versie door Ingmar Bergman.

En dan kom ik ook nog eens de dvd tegen voor 1 euro. Ach, waarom ook niet?

Ik weet me niet veel te herinneren van de oude kinderserie, het enige dat ik me herinner is de hond Dougal (als kind was ik gek op honden, dat verklaart het ongetwijfeld).

Deze animatie-film wekt de figuren uit de populaire sixties serie weer tot leven. Het is opmerkelijk dat door deze film de serie niet meer aandacht heeft gekregen, of ik heb het helemaal gemist. Dat kan ook.

De Amerikaanse release (zie soap hierboven) is ondertussen een flop van jewelste, en dat is ook niet echt verwonderlijk.

The Magic Roundabout is nu eenmaal moralistische tuttigheid ten voete uit. Zo nu en dan heeft de film wel een spannend moment, maar ik kan me voorstellen dat een slak, een hyperactieve hond, een opera-zingende koe, een hippie-haas, een bad guy die rondhupst op een springveer en zijn partner in crime een Brits soldaatje niet het hedendaagse publiek aanspreekt.

De animatie is niet echt bijzonder, tja, het komt allemaal uit de computer. Het verhaaltje is geschikt voor kinderen, en de volwassenen kunnen zich vermaken met de verschillende dialogen en one-liners die kinderen niet altijd door zullen hebben. [een grot vol booby-traps: This place is full of boobies]

Jammer dat de Nederlandse dvd-versie (gelukkig ook orginele Britse language-optie) de film laat zien met in beeld de Nederlandse stemmen e.d.

Zeer fijn detective verhaal, met een fantastische Gabin als commissaris (Jules) Maigret, wat een timing zit er in deze performance zonder ook maar met ogen te knipperen (bij wijze van spreken). Want deze verfilming zit boordevol grappige dialogen.

Grootste pluspunt is dat deze verfilming zich veelal afspeelt in afgelegen donkere steegjes waar de schaduwen en benauwdheid hun dingen kunnen doen.

Gewoon prima vermaak, ook al is het niet allemaal verrassend wat er gebeurt. Het gaat er toch om hoe Maigret 't toch weer voor elkaar krijgt, n'est-ce pas. 3,5*

Her en der wordt er veel lof geuit omtrent deze Bollywood jeugdfilm. De loftrompet speelt echter valse noten.

Flauwe humor (die wellicht alleen Indiase kinderen aanspreekt), er wordt te veel gespeeld met de fast forward knop, en de muzikaliteit is spaarzaam ("wanneer gaan ze nou dansen?", was de klacht van de jongedame naast me op de bank).

Weinig origineel. De film is vooral gericht op de Indiase jeugd en het thema 'bijgeloof vs wetenschap'. Kindactrice Prasad straalt, en grand dame Azmi leeft zich lekker uit als heks met lange vingers die doodshoofden gebruikt als trommels.

De tweeling Munni en Chunni en troetelkip Tunni...ik hield ze niet altijd even goed uit elkaar...

Angelina Jolie is Maleficent. De one-woman-show is niets minder dan briljant eerder gezegd (zal raar zijn als er geen Oscar-nominatie in zit, wat zeg je nu toch weer Mug). De complete uitstraling, de jukbeenderen (!), en een compleet volwaardige én geloofwaardige mix van 'evil and good'. De rest van de cast kan dit geweld niet bijbenen, wat toch voelt als een gemis.

Nog een grote verdienste zijn de machtig mooie special effects die zowel een ode zijn aan de klassieke Disney tekenfilm(s) als een stap voorwaarts richting moderniteit. Knappe prestatie. En de Disney-feeling blijft fier overeind, ondanks het voorspelbare verhaaltje. Ach, het mocht de pret niet drukken en gelukkig komt er toch nog een drakentransformatie (niet van Maleficent ditmaal) op het eind om er nog de welnodige spanning in te gooien na de zoetsappige deceptie.

Een welbekend sprookje / Disney-animatie hervertellen met een andere inslag zal wel eens een gouden formule kunnen zijn. What's next? Jammer dat we Glenn Close als Cruella de Vil al hebben gehad...

Even terug naar het einde.

Zelf legde ik de link met het katholieke Italië. Ik vond de laatste scenes zelfs een mix van neo-realisme en magisch-realisme.

Ontsnappen is niet mogelijk aan je leven. Ettore zal niet ontsnappen aan zijn dood, of uit de gevangenis. Magnani weet niet te ontsnappen aan haar miserabele leven. Haar poging tot zelfmoord/-doding zet ze niet door, mede door de mensen die haar tegenhouden, maar ook haar blik over de stad Rome, met als ik het me goed herinner in het midden een grote kerk/kathedraal/(het Vaticaan?). Zelfmoord/-doding is tevens een van de doodzonden binnen de katholieke leer, met die wetenschap komt ze wellicht ook tot bezinning. Niemand kan ontsnappen aan zijn/haar leven, al helemaal niet in Rome.

Wellicht een verregaande conclusie, maar Joyce Roodnat van het NRC [die prachtige reviews schreef gepaard met de dvd-uitgaven] gaat nóg verder.

bron (met spoilers!)
Rillend van koorts ligt de zoon op een isoleerbed in de gevangenis. Zijn armen zijn wijduit vastgegespt, de camera blijft bij zijn bleke voeten en zoekt zijn verkrampte gezicht. ‘Mamma!' kermt hij, ‘mamma!', waar zijn gekruisigde houding doet verwachten: Vader, waarom hebt u mij verlaten? Maar wat heeft hij van die kant te verwachten? De hemel zit achter dikke tralies. Net als Christus werd hij verwekt door een vader die zich aan zijn moeder opdrong en na de conceptie verdween. Mamma Roma is als Maria een eenzame oermoeder en ze staat net zo machteloos. Met zicht op de koepel van de kerk tussen de grauwe flatgebouwen probeert Mamma Roma zich uit het smalle raam te gooien. Het lukt haar niet. Niemand heeft hier een kans. De Vader heeft zich in deze contreien allang uit de voeten gemaakt.

Ouderwets koningdrama meets soap-serie. 'Kung Fu' partijtjes meets 'Lord of the Rings' massa-veldslagen en natuurlijk de twee grootste Chinese acteurs van de laatste decennia: Li Gong meets Yun-Fat Chow.

Yimou Zhang trekt alle registers open om het spektakel op het scherm te brengen. Alle kleuren van de regenboog is nog een understatement in sommige shots. Alle dramatiek wordt door allerlei zaken en gebeurtenissen aangedikt (helaas ook door het flauwe element 'slow-motion' dat bij mij echt over the top ging, 0,5* aftrek). Prachtige muziek, aankleding, mise-en-scenes, kortom alles.

Puur genot, ik trap met gemak in deze grootse waanzin. 4,5*. Ik verliet niet voor niets als een Teletubby de filmzaal: 'Again! Again! Again!'

En wat is Li Gong toch een prachtige vrouw, om nog maar een understatement te plaatsen...

Ondanks alle waarschuwingen voor hoofdpijn heb ik toch maar Man on Fire gekeken. In het kader van nieuwsgierigheid omtrent de moderne MoMe-'klassiekers'.

Geen hoofdpijn. Wel totale verbijstering aangaande alle stijlmiddelen die Scott de kijker voortovert. 80% van het gebruik van die stijlmiddelen was totaal overbodig. Het haalt mij dan uit de film met diepe zuchten. Ook de vele dramatisch dik aangezette flashback scenes versterkten mijn zuchten. En bij de discotheek-in-brand-scene liet ik een natte scheet.

Wat een negativiteit, tijd voor positieve punten, ja hoor, die waren er ook. De wraak-methoden zijn uitermate amusant en de actie zit verdomd goed in elkaar.

Jammer dat de balans ver te zoeken is, maar de film is (boven verwachting) 'goed' genoeg voor 3 sterren.

Prima verfilming van het eerste deel van Larssons overhypte trilogie. Toch voelt het aan als de zoveelste 'made for tv' krimi.

De aanpassingen (verschillen) neem ik maar voor lief, ze zijn gelukkig geloofwaardig voor het verloop van het verhaal. Met uitzondering dan van de relatie tussen de twee hoofdpersonages, die in de film meer uit de lucht komt vallen dan de uiteenzetting in het boek. En dat schort er toch aan, ook te merken aan de reacties van personen in het publiek die niet het boek hebben gelezen. Rokkenjager Blomqvist is nu lulletje rozenwater.

Toch is de film spannend, ondanks het lezen van het boek. De vele thriller-trucs worden flink (en goed) uit de kast getrokken. En daarin slaagt de film met verve. Knap.

Op naar het tweede boek + verfilming.

Fantastisch. Laat ik even beginnen met de twee minpunten: 1) de logica: dat je maar een schot hoort bij het neerleggen van Liberty Valance, maar soit, dat vergeef ik en 2) de rol van de sheriff die ook bij mij niet altijd positief werd opgevat.

Maar deze twee punten worden met gemak weggewuifd door het geweldige spannende/grappige/scherpzinnige script, de acteerprestaties, de sfeer, de muziek. Nee, dit is een van de beste Hollywood westerns. Puur genot. 4.5 sterren voor nu.

De venijnige, scherpe, intelligente humor ontbreekt totaal in dit deel. Eerder kluchtig, vooral te danken aan Britt Ekland, het proto-type van een dom blondje [diepe zucht], en de terugkeer van die rot-sheriff [diepere zucht]. Niet mijn humor...

Maar ja, de actie, lokaties, muziek, bijzondere dingetjes, dat was weer tip-top in orde. Daar ligt het vermaak bij dit Bond-deel.

Teleurstellende 3 sterren.

Het briljante scenario van het origineel uit 1962 wordt hier op een tamelijk zwakke manier uitgewerkt. De moderne snufjes werken gewoon niet voor meer spanning, integendeel.

Meryl Streeps rol staat in de schaduw van die van Angela Lansbury. Ze overtuigt hier alleen in het eerste kwart van de film.

Vervelende dreigende muziek die een beetje 'out-fade' als een nieuwe scene begint, om maar te zwijgen over dat vreemde poppunk-nummer tijdens de verkiezingsfestiviteiten.

Jonathan Demme weet nog wel een flinke sneer richting de Amerikaanse politiek en verkiezingen te geven, dat de film redt.

En wat gebeurde er met de belichting in de eind-scene? Het leek wel uit de computer te komen.

Gelukkig verveelt het niet door het sterke verhaal en de rollen van Denzel Washington en Liev Schreiber. Maar verder dan een schamele 2,5 ster kom ik niet. Ik heb nu wel zin het origineel binnenkort uit de kast te trekken.

De aanklacht jegens slechte arbeidsomstandigheden in China is zeer duidelijk. Een opmerking van een mijnbaas vat het goed samen: Je krijgt pas betaald na je proefperiode als je het goed hebt gedaan. China heeft genoeg mensen die deze baan willen hebben.

Yang Li neemt de kijker mee op reis in een wereld vol hoeren, verschillen tussen rijk en arm, en de donkere wereld van de mijnbouw (dat vaak prachtige plaatjes oplevert!). De film heeft een rustig tempo en wordt nergens saai.

Het grootste probleem echter is de uitvoering van het misdaad-plotje. Song en Tang zijn eerder cartooneske figuren zodat de spanning in enkele sleutel-scenes geheel wegebt door onbedoelde grappigheid. Jammer. 3,5 sterren.

De film verdient wel een groter publiek. Won een Zilveren Beer in 2003.

Twist met mijn twisters, hemelheer;

Ga mijn bestrijdren toch te keer;

Wil spies, rondas en schild gebruiken,

Om hun gevreesd geweld te fnuiken.

Belet hun d' optocht, treed vooruit;

Zo worden z' in hun loop gestuit.

Vertroost mijn ziel in haar geween,

En zeg haar "'k Ben uw heil alleen".

Zo luidt het eerste vers van Psalm 35 dat als een rode draad loopt door deze documentaire. Wellicht juist de aanleiding vormt van de opstanden in Kootwijkerbroek jegens het overheids-ruimbeleid betreffende de MKZ-crisis 10 jaar geleden.

In een bestek van een klein uur komt een weloverwogen beeld van toen en nu aan bod. Waarbij het sterk christelijke karakter van Kootwijkerbroek een hoofdrol speelt, waarbij de gevolgen en gebeurtenissen haast als onchristelijk (maar goed, daar is psalm 35) kunnen worden aangemerkt. Het vuur werd al aangewakkerd door de psalm, maar de complete diplomatieke onkunde van de overheid laaide het nog meer op. Het hellevuur breidde zich uit, en het is slechts een wonder dat er geen (menselijke) doden zijn gevallen. Revolutie in gereformeerd Nederland, het moet niet gekker worden. En het is ook een verademing als boeren (bekend als dommeriken) zich filosofisch (of is het nu theologisch) uitlaten over de rol van de staat.

Prima documentaire qua inhoud, camerawerk en oorverdovende orgelmuziek. De Here zal de NFF-jury straffen als Lassche er dit jaar niet vandoor gaat met een Gouden Kalf.

Potjandorie. Uitermate knappe productie met de perfecte balans tussen goed drama en goede komedie. Dat het allemaal niet verbijsterend origineel is, wordt geheel teniet gedaan door de ziel die deze film uitademt. Oprechtheid. Iets wat we te weinig tegenkomen in cinema. Jammer dat de rol van Cynthia Abma als vrouw van Kees (Frank Lammers) totaal niet uit de verf kwam.

dvd...Engels ondertiteld (for the hearing impaired).

Nou, ik ben nog steeds aan het huilen. Wat een emotionele 'achtbaan-rit' was dit. Noem het goedkoop sentiment, een draak, religieus fanatisme...ik noem het een waar meesterwerk.

Marcelino Pan y Vino is een kinderfilm. Wat start als een ontzettend grappige en schattige film, krijgt een behoorlijke wending op het moment dat het Jezus-beeld tot leven komt. Duizenden emoties gierden door mijn lijf. Met veel moeite lukte het me de emoties 'binnen' te houden. Maar ja, de laatste 5 minuten ging het mis. Tranen biggelden over m'n wangen. Als dan eindelijk het woord 'FIN' in beeld komt, hoorde ik alleen gesnotter en terwijl ik even mijn rode ogen door de zaal leidde leek het alsof ik beland was in een voorstelling van the Rocky Horror Picture Show...in plaats van wc-rollen vlogen de papieren zakdoekjes door de lucht. Woorden schoten bij een ieder tekort.

Schandalig dat deze film (nog?) geen dvd-release heeft hier in Nederland.

Muziek, acteerprestaties, de kleine Marcelino, het fantastische verhaal, en de prachtige cinematografie: allemaal een dikke pluim.

Ik zei het al: meesterwerk. Vertaling: 5 sterren.

En weer rolt er een traan over m'n gelaat.... 'Houd het dan nooit op!!!!' [eat that, Carice!]

"De hoofdreden om deze film te maken was mijn liefde voor de natuur, vooral die plek waar ik veel kwam als kind", aldus regisseur Vignatti tijdens de Q&A afgelopen woensdag tijdens een voor-premiere van de film in het Filmmuseum, tevens distributeur van de film.

Jaja, dacht ik, maar waarom..... Iemand anders was me voor met een vingertje opsteken, en stelde door deze uitspraak de niet te missen vraag: "Waarom dan de vage beelden. Kon het niet scherper om jouw geliefde natuurplekje mooi in beeld te brengen."

Met een hoop gedraai (materiaal [zeg dan gewoon dat je geen geld had] en nog meer onzin met als laatste argument dat hij La Marea niet kon voorstellen als die 'scherper' was, de film had zich zo ontwikkelt blablabla) wist de sympathieke regisseur me niet te overtuigen. Een natuurfilm werd dus een menselijk portret van een vrouw die om probeert te gaan met rouw in hartje natuur.

De onscherpheid was wel enigszins functioneel in het verwarde denkbeeld van hoofdpersonage Azul (gespeeld door de vrouw van Vignatti, kostenbesparend grapte hij zelf al). Maar toch stoort het ontzettend, want de plaatjes die camera-man Vignatti ons voorschoteld zouden niet te versmaden zijn. Maar helaas.

La Marea ontkomt echter niet aan film-clichés. Al meteen het openingsshot (identiek aan die Batalla en el Cielo, waar Vignatti verantwoordelijk was voor het camerawerk) verklapt al hoe de film zal aflopen, en ook het laatste shot is de cliché der clichés als je je film 'De Zee' noemt. Deze dingetjes en de onscherpheid zeuren door.

Toch weet Vignatti een boeiende film af te leveren door te zwaaien met zijn camera van realiteit naar droom, een trucje dat effectief werkt. Het zijn de mooie momenten in de film. En het einde van de film is een prachtig voorbeeld van acteergeweld, montage, muziek, en camera-shots. Een wauw en jammer gevoel tegelijkertijd.

Ik kom niet verder dan 3 sterren. Ik wil niet als kijker iedere keer een stapje voor zijn op de ontwikkelingen in de film. Zo'n irritant stemmetje in m'n hoofd die dingen gaat verklappen, bah.

Ik had hier wel meer van verwacht. De eerste helft van de film is zeer goed. Heeft scherpte, en de personages zijn karakters.

Maar dan maakt de film een radicale zwaai van 180 graden. Na de vlucht uit het hotel gaat het mis. De film mist scherpte en mondt uit in - zoals velen al voor mij opmerkten - een RTL4 waargebeurd drama, de personages worden karikaturen (zelfs de tranen van rising star Catalina Sandino Moreno wisten me niet te ontroeren). Het kabbelt maar door en door. En de verveling sloeg toe.

De film zou stukken beter zijn geweest als we daadwerkelijk de 'normale' rompslomp van bolletjesslikkers voor onze kiezen hadden gekregen. De (voor mij) ongeloofwaardigheid van het tweede deel nekt de film.

Leuke bijdragen hier, en het was wel te verwachten dat dit een 'love it or hate it' film is.

Ik heb genoten van Marie Antoinette, wat veel meer Sofia Coppola's jeugd is, vertaald naar een soort van prinsessensprookjeswereld. Niet alleen met hoofdzakelijk neo-romantische muziek van de eighties, maar ook met handelingen als blowen, flirten, dansen, snoepen, roddelen en (schoenen) shoppen. Gedurende vele eeuwen is er in het leven van een puberende jongemeid weinig veranderd.

Probleem is echter dat Coppola ook genoodzaakt was enige historische feiten aan te houden omtrent Marie Antoinette, en daar kan ze niet al te goed mee overweg. Ze banjert te veel als een puberende meid door de film, waardoor sommige gebeurtenissen 'gevoelloos' en 'versneld' op de kijker wordt afgevuurd.

Gelukkig staat de humor en gehele aankleding op hoog niveau. Maar net als Coppola's The Virgin Suicides voelt ook Marie Antoinette iets te pretentieus aan. 3,5*, iets minder gefragmenteerd zou de film beter gedaan hebben.

Marilyn Hotchkiss' Ballroom Dancing and Charm School is het levende bewijs dat je een film gewoon in totaliteit moet zien om hem te beoordelen.

Het eerste uur was te dramatisch voor woorden. Kleurenfiltertjes, moralistisch gedram, vijftig-plussers-humor en -drama, overdramatische soundtrack [nee, niet de dansnummers, 'the original score'], en personages + gebeurtenissen die zelfs het Hallmark predikaat (het is vreemd genoeg geen Hallmark produktie) niet eens verdienen.... samenvattend: tenenkrommend. De 0,5* waardering stond al genoteerd.

De kentering kwam op het moment dat Donnie 'New Kid on the Block' Wahlberg weggestuurd wordt uit de klas. Op dat moment worden de personages ook wat losser, m.n. de stralende Mary Steenburgen. Tevens begon ik de cheesiness amusant te vinden en wordt het thema 'rouwverwerking' op een serieuzere manier overgebracht. Enige brede glimlachen kon ik niet onderdrukken. Ook al was alles ontzettend voorspelbaar, storen deed het niet.

Erg vreemd. Deel 1: 0,5*. Deel 2: 3,5* Eindresultaat: 2*.

Inderdaad, het hoge tempo maakt van deze Zorro prent een uitermate vermakelijke film. Maar, zoals djelle ook al aangaf, te weinig 'zorro in actie'. Gelukkig maakt het grote degen-duel heel veel goed, wat een fantastische scene. Goede cast, m.n. de priester met zijn uitzonderlijke stem en natuurlijk Basil Rathbone als 'bad guy'.

Ik zou graag het origineel uit 1920 van deze remake eens willen zien.

3,5 sterren voor deze 'klassieker'.

Ik zal zeggen, lees even alle berichten door (omtrent bedoelingen etc.)

Mars Attacks! is niets anders dan een ode ack ack ack ack ack ack ack aan de jaren 50 b-sf-films met een parodische reuzen-knipoog. Ver over de top in alle aspecten, dus ook het ack ack ack ack ack ack ack ack acteerwerk.

Dat Mars Attacks! niet door iedereen gewaardeerd wordt, ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack ach ja, mij een zorg. Het is een van de weinige komedies die mij iedere keer weer laat ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack gillen, gieren en brullen.

Ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack ack
Vertaling: For the fundamental truth self-determination of the cosmos, for dark is the suede that mows like a harvest.
whahahahahahahackackackackackackackackhahahaha!

Onbenullige tienerfilm compleet met slechte humor, dramatische moralen, en de gezusters Duff op hoge hakjes.

Opmerkelijke zaken. Haylie speelt non-talent Hilary compleet van het scherm. Kinderster Lukas Haas zien we de laatste tijd weer opduiken in allerlei films (maar waarom in godsnaam hier?). De scene in de gevangenis, waar er gesproken wordt over loempia's en zand is de enige geslaagde grap van de film. En de 1* waardering is er voor de enige ster van de film: Anjelica Huston. Zelfs in zo'n miskleun van een film straalt zij klasse uit.

Fictief voor-verhaal van een waargebeurd 'incident'. In 1999 werden de lichamen gevonden van twee jonge Guinese tieners, Yaguine Koita en Fodé Tounkara, in het landingsgestel van een vliegtuig reizende van Guinee naar Brussel. In de hand van een van de jongens vond men een brief gericht aan de leiders van Europa...

Deze brief wordt voorgedragen in de slotscene van de film. Een brief die destijds ook veel aandacht kreeg in de media, een noodkreet van de Afrikaanse jeugd. Mijn emoties hield ik niet bedwang, en mijn vrienden hebben ook geen woord tegen me gerept in de 10 minuten na de film. De ijselijke stilte werd verbroken na een cynische opmerking mijnerzijde: "En er is niks veranderd in de zes jaren daarna..." Want dat is de realiteit.

Maar goed, ik zal de lezers niet lastig vallen met mijn woede-uitbarstingen.

De film zelf: (een boodschap maakt een film niet automatisch briljant...) goed vertel-perspectief. Het verhaal wordt verteld vanuit de ogen van het buurmeisje (en vriendinnetje) van een van de jongens. Helaas is haar acteer-prestatie van uitermate amateuristisch niveau. Ook niet alle dialogen tussen familie-leden e.a. zijn effectief, en komt te vaak gekunsteld over.
Prachtige beelden maken veel goed, en al helemaal het sprankelende optreden van de twee hoofdrol-spelers. De uitvlucht in de muziek, een van hen speelt de kora op voortreffelijke wijze, is fantastisch. De rijkdom van Afrika.