Un Matin Bonne Heure (2006)

Fictief voor-verhaal van een waargebeurd 'incident'. In 1999 werden de lichamen gevonden van twee jonge Guinese tieners, Yaguine Koita en Fodé Tounkara, in het landingsgestel van een vliegtuig reizende van Guinee naar Brussel. In de hand van een van de jongens vond men een brief gericht aan de leiders van Europa...

Deze brief wordt voorgedragen in de slotscene van de film. Een brief die destijds ook veel aandacht kreeg in de media, een noodkreet van de Afrikaanse jeugd. Mijn emoties hield ik niet bedwang, en mijn vrienden hebben ook geen woord tegen me gerept in de 10 minuten na de film. De ijselijke stilte werd verbroken na een cynische opmerking mijnerzijde: "En er is niks veranderd in de zes jaren daarna..." Want dat is de realiteit.

Maar goed, ik zal de lezers niet lastig vallen met mijn woede-uitbarstingen.

De film zelf: (een boodschap maakt een film niet automatisch briljant...) goed vertel-perspectief. Het verhaal wordt verteld vanuit de ogen van het buurmeisje (en vriendinnetje) van een van de jongens. Helaas is haar acteer-prestatie van uitermate amateuristisch niveau. Ook niet alle dialogen tussen familie-leden e.a. zijn effectief, en komt te vaak gekunsteld over.
Prachtige beelden maken veel goed, en al helemaal het sprankelende optreden van de twee hoofdrol-spelers. De uitvlucht in de muziek, een van hen speelt de kora op voortreffelijke wijze, is fantastisch. De rijkdom van Afrika.

Jouw woede deel ik met je, Mug.

Het is een schande hoe weinig er wordt gedaan aan de problemen in Afrika. En het is er nog wel zo betoverend mooi...

Op het buurmeisje kun je weinig kritiek hebben, want behalve haar stem, was er niet veel te acteren voor haar, behalve aan een tafeltje op straat te zitten en af en toe even met de jongens kletsen.

Ik vond haar niet opvallend slecht tenminste.

Mooie film, ik heb een zwak voor Afrikaanse cinema.

Het verhaal is in deze vrij simpel, en valt eigenlijk in één of twee zinnen samen te vatten.

Daarentegen is het verhaal wel goed overgebracht en zeer aangrijpend, kort... maar krachtig.

ruime 3.5*

Op het Amnesty Filmfestival gezien, en we waren het er met de hele jongerenjury over eens dat het een mooie film was, maar dat het verhaal op het einde heel erg werd afgeraffeld.

De hele film is zo'n lome sfeer waarin - heerlijk - weinig gebeurt, maar de laatste 20 minuten stapelen de verwikkelingen zich op. 3*