Watermelon Man (1970)

Tjah geen berichten voor dit niet bepaald onbekend cult pareltje van Peebles dan doen we daar wat aan.

Geschoten ondanks zijn nogal rauwe onderwerp voor Columbia Pictures is Watermelon Man is de eerste Amerikaanse film van Peebles. Na een verblijf in Frankrijk waar hij La Premission maakte en Gainsbourg-BIrkin onderschatte Slogan schreef speelt Watermelon in op de lopende lijn in Peebles carriere: ras. Vooral dan de Afrikaanse Amerikanen die rond 1969 al hun rechten bij gelijk hadden aan het ´witte ras´ maar nog tegen veel vooral sociale problemen en gewoontes moesten opvechten. Iets wat zijn in eigen beheer geschoten baxploitation klassieker Sweet Sweetback's Baad Asssss Song nog duidelijker maakte.

Watermelon Man is een stuk meer (gewild) komisch dan Sweetback. Een cynische aanklacht tegen de Amerikaanse maatschapij en haar nog steeds bestaanden rassen problemen. Zelfs terug grijpend op het ´black face´ gegeven want Godfrey Cambridge speelt de eerste 15 minuten van de film met een flinke laag witte shmink over zijn gezicht. Cambridge speelt de rol tot perfectie met een redelijke lage grapdichtheid maar alle grappen zijn geslaagd. Peebles houd zijn grappen realistisch waardoor ze harder aankomen en schets de omgeving waar Cambridge zich bevind vooral als nog steeds worstelend met de gelijke sociale rechten die iedereen nu heeft.

Op geen moment sleurt Watermelon Man ook maar een klein beetje wat ook komt door de sterke supportcast en vooral het strakke script. Gooi daarnaast nog wat bizzare visuele effecten erin, een aanstekelijke soundtrack en je heb een erg sterke grondberekende komedie met wat drama. Vooral de spaarsheid/timing van de humor maakte Watermelon Man nog steeds zo sterk en het blijft jammer genoeg nog redelijk vergelijkbaar met situaties die nog regelmatig in Amerika afspelen.

Vermakelijke film, met veel vaart gemaakt. Gave cameramomenten ook. Wordt het onderwerp

racisme op een grappige manier op de hak genomen. De hoofdrolspeler, die ik hier geweldig

uit de verf vond komen, was mij overigens volslagen onbekend.

De berichten van D-ark en klara hierboven waren veelbelovend. Onlangs is deze film bij powerhouse.co.uk op blu-ray verschenen met Engelse ondertiteling. Ik heb hem gisteren gezien en het was een waar kijkgenot.

Ik kan me helemaal in bovenstaande berichten vinden.

Melvin Van Peebles is een held, zo simpel is het. Ik dacht dat hij hier een hoofdrol speelde, maar dat blijkt dus geweldig gedaan te zijn door Godfrey Cambridge . Nu al zin om meer films met hem te zien ('Cotton Come to Harlem'). Het lijkt me dat vele navolgende zwarte komieken (van Pryor tot Murphy en ook Spike) veel verschuldigd zijn aan Van Peebles en zijn boude manier van zaken ter discussie stellen, maar ik heb er geen studie van gemaakt.

Dit is echt een totaal maffe komedie die zich in kwaliteit makkelijk kan meten met een 'The Apartment' of 'Seven Year Itch', en is nog een pak relevanter en prangender in boodschap ook. Misschien geen eerlijk vergelijk, maar ik moest toch om de een of andere reden aan die films denken toen ik deze bekeek. Niet lang hiervoor zag ik ook nog 'Sweet Sweetback's Baad Asssss Song', die ik eigenlijk nog beter vind dan deze, omdat de algehele kijkervaring indrukwekkender was - maar beide films hebben hun eigen sterke kanten.

Terug naar watermeloenman. Het verhaal is niet zo moeilijk. Een witte man, in een wereld vol raciale spanningen, wordt van de een op de andere dag zwart en daar komen verschillende situaties uit voort. Van medische onderzoeken naar hoe dit kon gebeuren, tot huiselijke complicaties en confrontaties met de buurt, zijn collega's en anderen. De tirades van Gerber zijn goud - tegelijk hilarisch en wrang, net als de interacties met zijn vrouw, zijn baas... eigenlijk is alles spot on. Het stuk met de teksten is al even geweldig, en het effect van de rare audiofragmenten in sommige scènes werkt perfect op een vervreemdende manier.

Een niet te missen stuk filmkunst, zo stel ik, warm aanbevolen. Dikke 9 voorlopig.