Leave Her to Heaven (1945)

Gene Tierney in topform. Eén van de weinige kleurenfilms (technicolor) uit 1945.

Mooie kleurenfilm met een verleidelijke Tierney,die op een wel heel bizarre manier wraak neemt.

Intrigerend verhaal over een alles en iedereen verstikkende jaloezie bij een ziekelijk verwend mens.

Door het ontbreken van geraffineerde details onder de huid bij de verfilming moest ik vaak aan Alfred Hitchcock of Douglas Sirk denken. Zij zouden bij de visuele uitbeelding van dit aardig verhaal een stuk minder sentimenteel of zoetgevooisd te werk zijn gegaan.

In de wel aardige film bevestigt één knappe scène de uitzondering op deze wrede regel om suspence echt krachtig te maken door niet steeds al te veel zoete liflafjes te gebruiken.

In de filmische kleurenpracht van de film straalt aan alle kanten het spel van Gene Tierney in de rol van een aantrekkelijk kreng met een zeer genadeloze verborgen achterkant.

Werd genoemd bij de documentaire van en met Martin Scorsese over de Amerikaanse filmgeschiedenis, en het zag er voor 1945 adembenemd mooi uit. Is deze film te koop in Nederland?

De vorige R-2UK uitvoering heb ik ook gehad en wordt geregeld op Ebay.co.uk aangeboden en heeft o.a. Engelse en Duitse subs.

Ik ben nu trotse bezitter van deze release.

Had het bestellen nog even gelaten, maar kreeg 'm vanochtend wel op mijn verjaardag Bedankt voor de hulp Hogan.

Een Hollywood-film uit een gouden tijd, en eentje die niet teleurstelt. Gene Tierney speelt een vrouw die een schrijver (Cornel Wilde) aan de haak slaat en er alles aan doet om alleen met hem te zijn. Dan helpt de aanwezigheid van zijn kreupele broer niet echt, om maar iets te noemen. De mierzoete Technicolor-kleuren contrasteren mooi met het steeds donkerder wordende plot, een beetje zoals in Rear Window, en er zitten een paar voorbeeldige klassieke scenes in. De film rolt op het eind een beetje snel richting einde. Geen Hitchcock-kwaliteit, wel genoten.

Ziet er prachtig uit, met de scène waarin de geweldig spelende Tierney die jongen verdrinkt als hoogtepunt, en verder bevat de film genoeg gedenkwaardige momenten om me te blijven boeien. Jammer wel soms van de overdreven achtergronden; scènes waarin net wat té duidelijk een schilderij was waar de acteurs voor stonden. Vond Cornel Wilde overigens erg matig spelen.
Al met al een vermakelijke film, die ik binnenkort waarschijnlijk in de pakketservice zal doen (mits er animo voor is)

matte paintings, komt veelvuldig voor in oude Hollywood films (tegenwoordig is bijna alles digitaal). Kan me er niet aan storen, alhoewel het in deze film wel niet het neusje van de zalm is.

Gene Tierney speelt een formidabele rol (terechte Oscar nominatie), ik kon haar wel wurgen en meer erge dingen waar ik maar niet verder over zal uitweiden. Van ziekgeestige feeks meteen naar verleidelijke seksgodin etc. 'Leave Her to Heaven' is stevige kost wat dat betreft, het is een zwaarmoedig drama met thriller-elementen. Sirk meets Hitchcock, om een voorganger even te papegaaien.

Intrigerend plot, zeer goede acteerprestaties en veel kleur incl. de rode lippenstift van Tierney. Dikke 4*. (nu in de pakketservice!)

Tegenvallend.

Gene Tierney is zo'n typisch gedateerd geestelijk wrak personage, uit de tijd dat het woord zenuwinzinking nog frequent gebruikt werd.

Ik heb me bijna de hele film aan haar zitten ergeren. Een toneelstukje, daar leek het nog het meest op.

Cornel Wilde is een suffe houten klaas. Hij speelt een erg kleurloze schrijver. Had zelfs m'n twijfels of zo iemand wel schrijver kan zijn.

Soms had ik het gevoel naar een As The World Turns aflevering te kijken. Zo statisch wordt het allemaal opgediend.

De film-noir aanduiding kan ik niet goed volgen. Ik mis een dozijn typische film-noir kenmerken in deze film. Maar enfin, is verder niet zo belangrijk.

Dit is een van de eerste kleurenfilms en de kleuren zijn nog niet erg mooi. Het lijkt zelfs wel een ingekleurde zwart-wit film. Veel doffe kleuren, weinig contrast. Misschien was de film mooier geweest in zwart-wit.

De cameravoering is erg statisch. Het lijkt wel of er een hoogbejaarde achter de camera staat. Heel af en toe een kleine draai, en dat is het dan. Ook de kadrering is erg middelmatig.

Dus in die zin ook een tegenvallende film-noir.

Genoeg gezeurd. Het is op zich wel een curieuze film, leuk om eens gezien te hebben en hij was wel onderhoudend. Dergelijke films maken ze nu niet meer.

2,5 sterren

Aan het begin van de film, in de tweede scène ontmoeten het personage van Gene Tierney en Cornel Wilde elkaar. In deze bewuste scène zit er een moment waarop Tierney heel lang aandachtig naar Wilde staart. Wat me hier onmiddelijk opviel waren de ogen van Tierney. Haar groene ogen leken op een bepaalde manier leeg, wat haar personage iets vreemds meegaf en haar staar indringender maakte. Voor de rest van de film heb ik bijna constant op deze ogen gelet. Naarmate Tierney's personage psychotische trekjes krijgt komen deze ogen steeds meer tot hun recht. Zelfs op de poster hierboven lijk ik het nog te kunnen zien. Heel apart.

Tierney speelt hier dan ook compleet het tegenovergestelde personage van Laura Hunt in Laura. Ze slaagt er wonderwel in, want haar personage is zeer verleidelijk op de eerste plaats, maar verandert naarmate de film vordert in een grote bitch die haar gelijke niet kent in de filmwereld. Om Mug te citeren: "ik kon haar wel wurgen en meer erge dingen waar ik maar niet verder over zal uitweiden." Ze gaat dan ook verder dan ik ook maar enig personage in de films uit die tijd heb zien gaan. Het verdrinken van een kreupele is al vrij ziek, maar zo'n scène als haar 'abortus' heb ik nog nooit gezien. De gestoorde vrouw krijgt het zelfs voor elkaar om na haar dood nog ellende te veroorzaken. Tierney is een vrouw die zelfs in de wereld van de film nog bijzonder gemeen, ziek en naar is. Daarmee is ze nu al een van mijn favoriete schurken.

Het is dan ook vrijwel alleen Tierney die er voor zorgt dat je de film moet kijken. Na de eerste ontmoeting op de trein zakt de film een hele tijd in. Het duurt langer dan een half uur voordat het duidelijk wordt dat Tierney's personage gestoord is en het moment waarop het duidelijk wordt is ook nog eens wel heel erg plotseling. Had wat mij betrefd beter opgebouwd mogen worden. Het eerste half uur vind ik dan ook statisch en zelfs ietwat saai. Maar ook daarna heeft de film nog wat te weinig vaart naar mijn mening. Het had van mij geknipt mogen worden naar een film van anderhalf uur, of zo.

De andere acteurs zijn ook niet zo interessant. Alleen Price steekt nog boven de middelmaat uit. Ik vind hem ook wel geknipt voor dit soort rolletjes. Helaas heeft hij weinig schermtijd.

De beelden van deze film zijn apart. Het is niet de eerste technicolorfilm die ik zie, maar wel degene waar het 't vreemdst wordt toegepast. Erg kleurrijk allemaal, waardoor het absoluut geen 'noir meer genoemd mag worden. De kleuren leveren vooral een leuk contrast met de duistere gebeurtenissen. Al had ik soms iets te veel het gevoel dat ik naar een Powell en Pressburger-film keek. Lijkt me niet de bedoeling in een suspensefilm. Net als Kappeuter denk ik dat zwart-wit wellicht beter was hier. Maar verder wel een aardig vroeg experiment met kleuren die tegengesteld zijn aan de gebeurtenissen.

Ik kom uit op een 3,5*. Vanwege Tierney en haar groene ogen zou ik nog wel 4* willen geven, maar de film als geheel is het meestal toch 'net niet', helaas.

Film-Noir is een genre/style, en kan ook in kleur zijn.

Gene's ogen zijn trouwens blauw; gechecked nog met de full-color "Thunder-Birds" uit '42; verder via de HDMI-1080i, Component-in en scart-RGB ingangen en een 2e dvd-player..

Beide films zijn wel NTSC, maar dat mag kleurverschil ogen toch niet opleveren. Ik weet niet wat de PAL transfer met de kleuren doet; ik vond die toen in elk geval "overkill" en heb die R-2 dvd doorverkocht.

Onlangs op een 46" lcd-scherm beide films herzien,:een aparte beleving; De full-color Cinemascoop is geweldig, zeker op een groter scherm en de blauw-ogende Gene Tierney knalt van 't scherm.

(Off-topic, maar ik zal JFK nooit begrijpen, waarom hij Jacky Onassis verkoos boven Gene Tierney; bij z'n inauguratie zat Gene wel meteen links van 'm trouwens).

Deze Noir nu 6x gezien en nog steeds erg goed; ook de opbouw en zeker niet traag.

IMDB 9/10.

Tip: zie Gene Tierney in The Razor's Edge.

Behalve Tierney en haar praktijken, zijn het allemaal brave burgers in deze film. Kadrering, tempo en de mannelijke hoofdrol zijn ook erg a-typisch voor film-noir.

Ik zou een film als A Place in the Sun nog eerder tot het film-noir genre rekenen.

Mij maakt zo'n genrelabel overigens niet veel uit, maar als ik m puur als film-noir zou beoordelen, vind ik dat de film duidelijk tekortschiet. Het doet me meer aan As The World Turns denken dan aan genreklassiekers als Double Indemnity en Night and the City.

Ik zou zweren dat ze hier groen waren. Heeft wellicht iets met de dvdkwaliteit te maken, of misschien waren ze voor de film anders gekleurd, met lenzen of tijdens de postproductie. Blauwe ogen worden in de filmwereld immers graag gebruikt voor goedaardige mensen. Het doet er niet zo gek veel toe, het feit dat de ogen van Tierney op mij veel indruk maakten hier blijft overeind.

Verder eens met Kappeuter over de discussie of dit nou wel of geen film-noir is. Ik zie deze film op meerdere plaatsen als film-noir omschreven staan, maar ik zou het hier gewoon op thriller houden. Thrillers uit de jaren '40 en '50 worden mij sowieso al te snel film-noirs genoemd. Maar in Leave Her to Heaven zitten gewoon geen typische kenmerken van de film-noir, buiten een femme fatale om. Locaties, filmstijl, kleurgebruik, personages (buiten Tierney), zelfs het verhaal: het past allemaal niet in het genre. Doet verder niets af aan de film, overigens. Latere kleurenfilms als L.A. Confidential, Chinatown en Miller's Crossing zou ik dan eerder film-noirs noemen.

Dit is gewoon duidelijk film-noir hoor. Vooral qua inhoud: obsessies, lot, demonen uit het verleden etc. De laatste films die jij noemt zijn trouwens ook gewoon noir.

Jeanne Crain was een stuk leuker in State Fair!

'Gewoon' 'duidelijk' nou nee. Daar kun je dus GEWOON over van mening verschillen.

Ik heb heel wat noirs gezien overigens.

Dat zal best, maar dit is gewoon noir. Mensen neigen snel de film-noir af te bakenen (hoeden, zwart/wit, femme fatale, steden) terwijl het zo'n ontieglijk ruim begrip is. Vaak staat in film-noir de aftakeling van de psyche centraal, leidend tot een kettingreactie van negatieve gebeurtenissen en uiteindelijk cumulerend in een onvermijdelijk noodlot (daarom is Sunset Blvd ook een hele duidelijke film-noir). Deze film is daar exemplarisch voor. Plus een hele dikke femme fatale. Ook in boeken over film-noir duikt deze film immer op.

Zelf vind ik Leave Her to Heaven ook niet echt een typische film noir. Heeft iets te maken dat de film meer een schets geeft van een karakterontwikkeling dan van een spannend plot rond een misdaad.

De Nederlandse titel voor deze film met Gene Tierney was Giftige Lippen. Las dit zojuist in een artikel op Wikipedia over Leave Her to Heaven.

Overigens wordt de film van Stahl daar wel een technicolor film-noir genoemd. Ach, genre-aanduidingen geven een richting aan, daarover moet ook weer niet al te star gedaan worden.

Tja, en wil je de film tch in zwart/wit zien gewoon kleuren terugdraaien. Geef zelf toch voorkeur in dit geval voor ful-colour.

quote:

A fevered yet clinical study of jealousy, Leave Her to Heaven is probably John M. Stahl's best-known film. In many ways, it is far removed from the sober, intense concentration of Stahl's major and underseen '30s soap operas; his early movies were deliberately plain and spare, while Leave Her to Heaven is overpoweringly artificial and rococo, with intimations of neurotic fantasies churning away underneath its lacquered, rotogravure images. Immediately pulsing with the thumping drums of Alfred Newman's stormy score, the film proceeds very slowly at first, as Stahl builds a dreamlike Technicolor atmosphere around his three leads, Gene Tierney, Cornel Wilde, and Jeanne Crain. These actors are eerily one-dimensional, and Stahl uses their limitations as performers to his advantage, making them look like sleepwalkers in a sort of Life magazine nightmare.

There are visual motifs here that keep returning like bits of recapitulated music, especially the image of water surrounded by trees, people moving in and out of silhouette, and the cool Technicolor greens slashed by the red of Ellen's fire-engine lips. Stahl uses dissolves for this dream work, of course, but he also takes a big chance by fading to black after an important episode and holding the black out for a beat or two, as if our eyes were involuntarily closing in sleep every once in a while. When we get the image back, everything seems unsettled, disoriented; the bric-a-brac and green cactuses cluttering the sets start to feel suffocating. These black outs last three or four beats as the film goes on, then cease for the last 15 minutes, a perfunctory climax where Vincent Price shatters the mood with his overacting as a prosecuting attorney. In the midst of this courtroom letdown, Stahl focuses our attention on an ostentatious window above the witnesses' heads that is surely meant to be Ellen's Cyclops-like eye watching over her own diabolical handiwork. This is a film that exists in some floating subconscious state where any behavior is allowed, where fear and helplessness are inevitable. If Stahl seems close to Carl Dreyer in his '30s work, with Leave Her to Heaven he plunges headfirst into a sort of cruel, thin Daliesque landscape where an inscrutable beauty's liberating vengeance has no limit whatsoever.

In elk geval een film om vaker te zien en een genot via HDMI-in. "Jacinta!".

Begint als een doorsnee familiefilm en komt een beetje moeilijk op gang, maar verandert gaandeweg in een sterk melodrama met een geweldige Gene Tierney 4*

Zou dit zeker niet bestempelen als film noir ! Heeft wel een paar raakpunten met het genre maar is qua sfeer toch heel anders. Géén voice-over, géén detectives, géén zwart-wit fotografie, géén Bogey en Tierney is ook géén echte femme fatale !

Website co-star Jeanne Crain: http://www.jeannecrain.org/

Giftige Lippen, wat een Nederlandse titel

Tierney op jacht

Wanneer Ellen haar zinnen op iets heeft gezet, zal ze haar doel nimmer uit het oog verliezen en er als een koppige geit, meedogenloos zijnde voor alles en iedereen, op afstevenen.

Gezien vanuit de gedetailleerde uitwerking van het personage van een fenomenale Gene Tierney, schuilt in 'Leave Her to Heaven' wel degelijk een film-noir. Ellen is een femme fatale in de letterlijk en figuurlijke zin van het woord: obsessies en verlangens domineren haar leven, alsook de onvermijdelijke sporen van het verleden, die dan weer haar toekomst zullen tekenen. Het thema 'jaloezie' wordt daarbij grondig ontleed en neemt bij momenten macabere proporties aan.

Daarbovenop gaat 'Leave Her to Heaven' ook door als een typisch melodrama, al weet de prent op dat vlak zelden te overtuigen. In de eerste plaats vanwege een gebrekkige en oppervlakkige uitwerking van de overige personages (wat weten we nu eigenlijk echt over hen...?). En ten slotte vanwege het bijna kitscherige gebruik van technicolor, dat ergens lijkt te contrasteren met de donkere 'psychologie', maar nooit verdere diepte geeft aan de personages en het centrale gebeuren.

Weinig onderhuidse spanningen en een onduidelijke koers aangaande het genre waaronder men zich wenst te plaatsen, maken van 'Leave Her To Heaven' een sloom en onzeker geheel, waarin Gene Tierney en haar sterk uitgediepte personage het enige noemenswaardige zijn.

Bij aanvang een bescheiden 3*, maar bovenstaande recensie verplicht me tot het geven van 2.5*...

Helemaal mee eens: Cornel Wilde raakt moeizaam op gang, maar uiteindelijk kaapt Gene Tierney nog net de prijs van meest irritante personage weg. Bovendien is de hele enscenering nogal kitcherig, en wordt elk tikkeltje subtiele suspense ruw de kop ingedrukt door een veel te bombastische score van Alfred Newman - die zelfs de romantiek in een banaal daglicht plaatst. En onderhoudend? Niets van, door de spoiler bij het begin laat de regisseur helaas weinig aan de verbeelding over...

Een zure appel om doorheen te bijten, deze 'Leave Her to Heaven'.

1,5*

Ik las laatst een recensie van deze film in een krant uit 1949.

Ik heb me kapot gelachen, er stond iets als dit:

"De kleur in deze film doet geen afbreuk aan het geheel, de kleur overstemd het geluid en de dialogen niet, dat is erg knap gedaan" En de grootste grap was dat er stond: "Ondanks dat dit een kleurenfilm is, is het een erg waarheidsgetrouwe film. De kleur geeft de realiteit goed weer".

What the fuck! Werden kleurenfilms in die tijd ingekleurd ofzo? Ik snap er geen * van!

Wat is de wereld dan toch veranderd in 50 jaar tijd!

'Leave her to Heaven' is 1 van de zeldzame films (zie ook 'Desert Fury' uit '47 bijvoor- beeld) uit die tijd, die in kleur is. Is ook verademing om te zien, als je veel zwart/wit films uit die periode kijkt!

En Gene Tierney ziet er, evenals in Thunderbirds uit '42, weer oogverblindend uit in Technicolor!

Maar de aantrekkelijke 'gal with the hoe' Jeanne Crain mag er ook zijn!

Oke, dus de kleuren waren zoals 'in het echt'? Ik weet namelijk niet wat technicolor inhoudt.

Dan is het toch om je te bescheuren dat zo'n recensent (hoogopgeleid?) schrijft dat de kleur geen afbreuk doet aan de werkelijkheid?

Ik vond het in ieder geval een prachtig historisch feitje

Nu nog de film zien....