Leave Her to Heaven (1945)

matte paintings, komt veelvuldig voor in oude Hollywood films (tegenwoordig is bijna alles digitaal). Kan me er niet aan storen, alhoewel het in deze film wel niet het neusje van de zalm is.

Gene Tierney speelt een formidabele rol (terechte Oscar nominatie), ik kon haar wel wurgen en meer erge dingen waar ik maar niet verder over zal uitweiden. Van ziekgeestige feeks meteen naar verleidelijke seksgodin etc. 'Leave Her to Heaven' is stevige kost wat dat betreft, het is een zwaarmoedig drama met thriller-elementen. Sirk meets Hitchcock, om een voorganger even te papegaaien.

Intrigerend plot, zeer goede acteerprestaties en veel kleur incl. de rode lippenstift van Tierney. Dikke 4*. (nu in de pakketservice!)

Tegenvallend.

Gene Tierney is zo'n typisch gedateerd geestelijk wrak personage, uit de tijd dat het woord zenuwinzinking nog frequent gebruikt werd.

Ik heb me bijna de hele film aan haar zitten ergeren. Een toneelstukje, daar leek het nog het meest op.

Cornel Wilde is een suffe houten klaas. Hij speelt een erg kleurloze schrijver. Had zelfs m'n twijfels of zo iemand wel schrijver kan zijn.

Soms had ik het gevoel naar een As The World Turns aflevering te kijken. Zo statisch wordt het allemaal opgediend.

De film-noir aanduiding kan ik niet goed volgen. Ik mis een dozijn typische film-noir kenmerken in deze film. Maar enfin, is verder niet zo belangrijk.

Dit is een van de eerste kleurenfilms en de kleuren zijn nog niet erg mooi. Het lijkt zelfs wel een ingekleurde zwart-wit film. Veel doffe kleuren, weinig contrast. Misschien was de film mooier geweest in zwart-wit.

De cameravoering is erg statisch. Het lijkt wel of er een hoogbejaarde achter de camera staat. Heel af en toe een kleine draai, en dat is het dan. Ook de kadrering is erg middelmatig.

Dus in die zin ook een tegenvallende film-noir.

Genoeg gezeurd. Het is op zich wel een curieuze film, leuk om eens gezien te hebben en hij was wel onderhoudend. Dergelijke films maken ze nu niet meer.

2,5 sterren

Tierney op jacht

Wanneer Ellen haar zinnen op iets heeft gezet, zal ze haar doel nimmer uit het oog verliezen en er als een koppige geit, meedogenloos zijnde voor alles en iedereen, op afstevenen.

Gezien vanuit de gedetailleerde uitwerking van het personage van een fenomenale Gene Tierney, schuilt in 'Leave Her to Heaven' wel degelijk een film-noir. Ellen is een femme fatale in de letterlijk en figuurlijke zin van het woord: obsessies en verlangens domineren haar leven, alsook de onvermijdelijke sporen van het verleden, die dan weer haar toekomst zullen tekenen. Het thema 'jaloezie' wordt daarbij grondig ontleed en neemt bij momenten macabere proporties aan.

Daarbovenop gaat 'Leave Her to Heaven' ook door als een typisch melodrama, al weet de prent op dat vlak zelden te overtuigen. In de eerste plaats vanwege een gebrekkige en oppervlakkige uitwerking van de overige personages (wat weten we nu eigenlijk echt over hen...?). En ten slotte vanwege het bijna kitscherige gebruik van technicolor, dat ergens lijkt te contrasteren met de donkere 'psychologie', maar nooit verdere diepte geeft aan de personages en het centrale gebeuren.

Weinig onderhuidse spanningen en een onduidelijke koers aangaande het genre waaronder men zich wenst te plaatsen, maken van 'Leave Her To Heaven' een sloom en onzeker geheel, waarin Gene Tierney en haar sterk uitgediepte personage het enige noemenswaardige zijn.

Bij aanvang een bescheiden 3*, maar bovenstaande recensie verplicht me tot het geven van 2.5*...

Het verhaal is oké, het acteerwerk is oké (zeker van Gene Tierney en Jeanne Crain), maar jammer dat de film niet in zwart-wit geschoten is. Technicolor stond in die tijd nog in de kinderschoenen en dat is te zien: de kleuren zijn niet naturel. Ik heb na een kwartier of zo mijn tv op grijstinten gezet en dan krijg je een veel mooier, veel rustiger beeld.

Oh, de film niet vergeten. Die kan er alleszins mee door, maar het is geen topper.

Aardige thriller/ drama, die ik op het spoor ben gekomen dankzij Scorsese. Het is een soort omgekeerde Fatal Attraction: waar in de laatste film mannen gewaarschuwd worden toch vooral niet vreemd te gaan, in deze prent worden mannen gewaarschuwd toch vooral niet te snel te trouwen.

Het is een wat trage film maar juist het kalme verloop maakt de omwenteling interessant- als Tierney al na 10 minuten iemand om zeep had geholpen was de impact een stuk minder geweest. Wel jammer dat de"goede" karakters zo dik aangezet werden: Dick en zijn kreupele broertje waren wel erg brave hendriken, en het nichtje was een engeltje, om zo het contrast met Tierney maar zo groot mogelijk te maken. Tierney weet zich als enige geloofwaardig te maken, als een vooral tragisch figuur (en niet zozeer als een monster), en is daarmee het enige interessante karakter.

Kleuren waren trouwens een beetje vreemd, met name Cornel Wilde leek wel een levende paspop.

”There's nothing wrong with Ellen. It's just that she loves too much.”

Ik was enigszins verrast, toen bleek dat deze film in technicolor was. Maar gezien een aantal locaties, is dit absoluut niet verkeerd. Vooral het gedeelte dat zich afspeelt in het bosrijke gebied bij het meertje ziet er erg mooi uit. Ook ik moet zeggen, dat het me op momenten erg aan Douglas Sirk deed denken. Die gebruikt ook van die mooie kleuren en ondanks dat dit zeker een film noir is, is het op sommige momenten ook best wat melodramatisch. Het komt allemaal wat langzaam op gang, maar eenmaal op gang is het een best wel boeiend schouwspel.

Het draait hier hoofdzakelijk om twee personages, waarvan die van Gene Tierney duidelijk het interessantst is. Ze doet het voortreffelijk, dat moet gezegd worden. Als verleidelijke femme fatale is ze geweldig, en die manier waarop ze langzaam maar zeker van vriendelijk naar vijandig transformeert, is mooi uitgewerkt. Cornel Wilde is wat minder sterk en heeft ook niet al te sterke uitstraling. Daardoor sneeuwt hij vaak dubbel onder in de scenes, waarin Tierney de show weet te stelen.

Derechtszaak richting het einde vond ik iets te overdreven, maar verder bleef het niveau redelijk constant en behoorlijk goed. Het verhaal is interessant, de kleuren mooi en warm en de femme fatale is geweldig. Jammer alleen dat de rest van de ingrediënten soms net niet goed genoeg zijn, om dit tot een echte topper te maken, maar desalniettemin is dit een meer dan vermakelijke film noir.

3,5*

Knappe film. Uitstekend opgebouwd, perfect in de timing, duidelijk, ook in de dialogen en met een cast die perfect de personages overbrengt.

Het ligt ongetwijfeld ook aan de leeftijd, maar soms zijn dergelijke filmpjes uit die tijd een echte verademing.

Cornel Wilde associeerde ik meer aan actierollen, maar ook daarnaast, zoals hier, toch uitstekend in zijn rol van goedmenende schrijver met pech in zijn persoonlijk leven en Gene Tierney is inderdaad betoverend mooi.

Uitstekende film waarin een vrouw een schrijver ontmoet, verliefd wordt en met hem in het huwelijk treed. Wat begint als een romantische film draait langzaam om naar een psychologische thriller. Gene Tierney zet haar rol van jaloerse echtgenote sterk neer en dit levert een aantal goeie scenes op (met de verdrinkings-scene als hoogtepunt). Mooie kleuren en mooie locaties. Duidelijk een product van zijn tijd, en dat bedoel ik positief.

Prachtfilm. Ik heb heel erg genoten van de kleuren van deze technicolor, die niets afdoen aan het donkere verhaal, in tegendeel een welhaast surreële – en passende - kwaliteit verlenen.

Gene Tierney is outstanding als extreem narcistische en psychopatische ziel in aantrekkelijke verpakking. Tegenspelers Cornell Wilde en Jeanne Crain doen het in mijn ogen eveneens prima, zij het dat ze minder opvallende rollen hebben, wat moeilijk anders kan. Ook nog een goed woord voor Vincent Price, die ik graag aan het werk zag in de rechtszaal om z’n gram te halen.

Regie en camerawerk van John M. Stahl en cameraman Leon Shamroy (recordhouder oscarnominaties) zijn degelijk zonder meer.
Voor mij was de meest shockerende scene toch wel degene waarin Gene zich vrijwillig van de trap stort. Behalve een licht afgrijzen, kreeg ik medelijden met deze figuur en het inzicht dat ze zwaar geestesziek is en nood heeft aan psychiatrische hulp. Maar zo werkt het natuurlijk niet in de film noir. Daar gaat men door tot het bittere of – in dit geval – bitterzoete einde. Prachtig shot om de film af te sluiten, en gaf me shivers.

Naar het schijnt is Leave Her To Heaven een favoriet van Martin Scorsese, zoals reeds vermeld op het forum, al kan ik me voorstellen dat ook een David Lynch hier pap van lust.
Eéntje om te herbekijken.

Ik heb een verdeeld gevoel bij Leave Her To Heaven. Als noir gedeelte was maar zo-zo, maar het drama was dan wel weer sterk. Ik was vooral geboeid door de vrouwen. Niet zozeer door het fysieke aspect (al is dat wel leuk), maar vooral omdat ze aanzienlijk beter gecast zijn dan de heren en dan ook veel beter staan te acteren. Het obsessieve, jaloerse van Ellen wordt goed neergezet, enige minpuntje is dat ze soms wel héél gemakkelijk getriggerd werd, maar dat zat misschien meer bij het script dan bij Tierney, want die bracht het nog wel overtuigend.

Mijn problemen zitten dus bij de heren. Cornel Wilde acteert wat middelmatig, al verbetert het wel naar het einde toe. Ik vond het vooral jammer dat de heer eigenlijk best wel een charisma-vacuüm is. Nu zit beauty natuurlijk in the eyes of the beholder, maar 't lijkt me toch wat onwaarschijnlijk dat alle vrouwen hun zelfcontrole verliezen bij het aanschouwen van deze saaie stumperd. Daarnaast heb je zijn broertje, die te geforceerd wordt neergezet als de vleesgeworden onschuld. Om de 5 woorden zitten er wel een gee, een golly of een gosh. Hoort bij de periode uit de cinema, maar die personages trek ik gewoon niet al te lang. Mogelijk ook de reden dat me geregeld erger aan James Stewart, de ongekroonde koning van de aw-shucks.

Prima drama thriller waarin Tierney de show steelt als psychopatische vrouw die heel erg ver gaat om haar man exclusief voor zichzelf te houden , dat hoofdplot wordt langzaam opgebouwd .

De rest van de cast doet het redelijk tot goed ,Cornel wilde speelt wat sullig in het begin maar naarmate de film vorderd komt hij meer tot bloei .

Een van de zeldzame films waarin we een vrouwelijk kwaadaardig personage zien die ook realistisch en zonder de neiging tot goedpraten van haar gedrag wordt neergezet .

Verder is het verhaal gewoon sterk en het einde mooi .

Deze film moet het vooral hebben van het acteerwerk van Gene Tierney. Wat een kreng is haar personage! De overige rollen zijn niet echt bijzonder, sommige personages zijn zelfs een beetje suf. Verder een degelijk en onderhoudend verhaal, maar nergens echt hoogstaand. Het kleurgebruik in deze film komt niet echt naturel over. Niet dat dat enorm stoort, maar ik heb Technicolor films gezien waarbij ik de kleuren beter vond overkomen. Al met al een best onderhoudende film, maar zeker geen hoogvlieger.

Opvallende film. De eerste film noir in kleur (zal er in elk geval niet ver naast zitten), al is het eerder een psychologische thriller. Ster van dienst is Gene Tierney, toch een wat onderschatte Hollywood actrice. Ze kreeg in elk geval een Oscarnominatie voor haar rol in deze film en speelt met gemak Cornel Wilde naar huis. Wilde komt pas later goed op gang.

De film zorgt voor de nodige spanning en het personage van Ellen wordt venijniger met de scene. De slotscène met Vincent Price drijft de druk nog verder op tot de bom helemaal barst. Boeiend om te volgen!

Onbegrijpelijke, maar boeiende romantische thriller met personages die elkaar letterlijk en figuurlijk van het toneel proberen te acteren, waardoor het acteerwerk altijd wel van hoog niveau is. Regisseur John M. Stahl hoeft zelf dan niet zo veel in te brengen en doet dat vervolgens ook niet, waardoor het visuele aspect van Leave Her to Heaven niet heel boeiend is. Het verhaal en specifiek de tweede helft zijn dat vervolgens wel, waarin er slim wordt omgesprongen met bepaalde genreclichés en eindigt met een kundig uitgevoerde finale. Jammerlijk is de ietwat haastige aanloop, waardoor het niet altijd even duidelijk is waarom deze personages eigenlijk zo voor elkaar gevallen zijn.