Centro Histórico (2012)

Geen op- of aanmerkingen over de bijdragen van Aki Kaurismäki en Manoel de Oliveira. Ze doen hun ding wat ze al decennialang doen.

De mensen die Er Shi Si Cheng Ji / 24 City (Zhang Ke Jia) heel hoog hebben zitten raad ik ten zeerste Víctor Erice bijdrage aan. Hij speelt niet alleen met 'acteurs' en 'mensen' maar ook met de vorm van de 'documentaire' in zijn short Broken Windows. Zo is de positionering van de camera heel belangrijk want het lijkt erop dat de regisseur ons wil betrekken bij de ontslagen werknemers. De vierde wand wordt daardoor een spiegel en een confrontatie met onszelf. Staat ons dit ook te gebeuren? En net als in Er Shi Si Cheng Ji / 24 City staat ook hier een (gesloten) fabriek centraal. Knappe (re)constructie!

Maar Pedro Costa bijdrage vond ik daarentegen heel erg uit de toon vallen. Nogal een statische bedoeling waar acteurs alleen als 'omhulsels' dienen. Het zorgde voor een hele taaie bedoeling met oeverloze en taaie dialogen die via de voice-over aan het publiek werden verkondigd. Je zou het bijna (kale) theater willen noemen waar wij de 'actie' zelf mogen invullen. Kon er niet veel mee.

En je blijft uitkijken naar andere films van hem? Ik ben benieuwd hoeveel je daar mee kunt dan. Maar ik heb je meer dan eens gewaarschuwd.

Erices bijdrage aan Ten Minutes Older was ook al een prachtig miniatuur. Toch zijn die langere films van hem me minder bijgebleven.

Vond zijn debuut O Sangue / The Blood niet onaardig maar voor de rest heb ik te weinig gezien om zo'n radicale mening erop na te houden als jou. Zal komende maand eens Casa de Lava / Down to Earth gaan bekijken. En als die bevalt zal ik de Criterion Box eens openbreken.

Aardig kwartet van korte films over de Europese culturele hoofdstad 2012 Guimarães en als hoofdthema het (collectieve) geheugen. Helaas zijn de vier korte films niet allemaal van dezelfde kwaliteit / interesse.

Centro Histérico start met een übergrappige bijdrage van Aki Kaurismäki (die veelvuldig in die contreien is en zelfs een woninkje aldaar heeft). In zijn visuele vertelstijl begint het aldus erg goed.

Maar dan komt daar een veels te lange bijdrage van Pedro Costa, die een historische beschouwing plaats laat vinden in een lift met een soldaat die zich voordoet als een standbeeld en een oude man die het verhaal moet aanhoren over de revolutie. Naast mijn onwetendheid over de historie, is deze stijl ook verre van interessant, waardoor het niet 'binnenkomt'.

Victor Erice komt met een documentaire bijdrage. Best leuk en interessant. Maar ook al is er veel te zien op de foto, 5x hetzelfde gezichtje laten zien komt ook niet verrassend over. Mooi stukje accordeonmuziek overigens.

Gelukkig weet de stokoude De Oliviera de lachers weer op de hand te krijgen met een toeristisch uitstapje. Het einde bij het standbeeld van Alfons de Veroveraar is naast hilarisch ook indrukwekkend. Huzarenstukje (misschien wel zijn minimum opus?)

Onevenwichtig. In een bioscoopzaal is het doorbijten bij de bijdrage van Pedro Costa. Mocht er een dvd uitkomen: tip: skippen.

filmtitel is hier foutief gespeld

ó