Capturing the Friedmans (2003)

kwaliteit reality tv? 8.1 op imdb en louter positieve reviews!

Draait dit jaar op het IDFA....

Klinkt als een interessante film.

De grootste documentairehype sinds Bowling for Columbine. Een hit in de VS.

Ben wel benieuwd.

Hmm... had een interessante(re) film kunnen zijn. Documentaire prentendeert objectief te zijn (alle kanten van het verhaal laten horen), maar toch bleef ik het gevoel houden naar een vervelende heksenjacht te kijken. Misschien was het beter geweest als de filmmakers wel een duidelijke invalshoek hadden gekozen en hun mening hadden laten horen. Wat is precies de boodschap van de film, en wat kan ik hier mee!? Behalve dat je als kijker voor de zoveelste keer met je neus op de feiten wordt gedrukt: alle Amerikanen zijn gek! Of... alle mensen zijn gek! Niet zo'n leuke conclusie...

Maar de film plaatst juist kritiek aan het adres van de massahysterie die er was ontstaan en hoe dat de rechtsgang duidelijk beinvloedde. Dat vond ik wel erg sterk aan de film. Mijn grootste probleem met de film is dat hij zeker een half uur korter had mogen zijn. Nu heb ik het idee regisseur Jarecki geen duidelijke keuze wist te maken tussen al het beeldmateriaal (de homemovies van de familie) dat hij verkreeg. Ik vond de duidelijke objectieve kant van de film een juist pluspunt.

best aantrekkelijke film-docu, maar je stelt je de vraag of dit nou echt de werkelijkheid is ja of niet , want dit soort films is blijkbaar zeer in en er zal toch wel een zeker aantal film-docu's zijn die gewoon in elkaar gestoken zijn , ik stel me daar vragen bij , bij die rage natuurlijk.

Van een documentaire dien je iets op te steken. Dat is hier nauwelijks gelukt, naar mijn idee.

Tegenvaller 2*

Dit geval heeft weinig te melden en de melodramatische toon is misselijkmakend. Bah, prul.... 1,0*

Het lijkt wel alsof ik naar een geheel andere documentaire heb gekeken dan de fam FK/DF.

Nee hoor, een documentaire hoeft je niet alles uit te leggen; een documentaire mag ook je verstand prikkelen. In Capturing the Friedmans gebeurt het laatste, omdat het duidelijk is dat de gehele waarheid niet bekend is.

De documentaire is vakkundig in elkaar gemonteerd en dankzij de camcorder-hobby van de familie Friedman krijgen we uniek materiaal voorgeschoteld.

Maar de tagline van deze documentaire, Who do you believe?, zegt alles. Mijn gevoelens en gedachten werden iedere keer hevig door elkaar geschud. En nog steeds heb ik geen 100% volwaardig antwoord. En dat is de kracht van deze documentaire, maar is tegelijkertijd ook haar zwakste punt (zie reacties fam FK/DF).

Het was voor mij glashelder, ondanks pogingen van de maker om een hoop te verdoezelen. En die camcorder Hobby van de Friedmans heeft wel iets, maar wat de maker voor ogen staat ?

Het doet me allemaal teveel denken aan Big Brother en andere soorten van reality TV van de diverse commerciële omroepen.

Vandaar mijn persoonlijke weerzin waarschijnlijk.

Ik ben het met je eens, dat een docu niet per sé alles uit hoeft te leggen en zelfs twijfel mag zaaien. Maar ik vind dat het onderwerp van deze docu, kindermisbruik e.d. zich daar niet voor leent. In deze vorm, met ook nog videobeelden van de familie zelf, verwordt dit tot spelen met de (onderbuik-) gevoelens van de toeschouwer op een manier die ik verafschuw. Deze docu past hiermee in de stortvloed van emotie-TV die de laatste jaren steeds meer terrein wint, en steeds populairder en geaccepteerder wordt. Ik weiger om me met die stroom mee te laten trekken.

Het onderwerp leent zich juist wél voor een twijfel-zaai-docu. De waarheid is nog steeds een raadsel. Er dient gespeeld te worden met gevoelens van de kijker, zoals dat ook had moeten gebeuren met de gevoelens van diegenen die destijds bij de zaak betrokken waren. Dit is geen emotie-tv-documentaire (met uitzondering van de epiloog) à la Spoorloos/Het Spijt Me/Judge Judy/Oprah Winfrey/America's Funniest Home Videos.
Wellicht dat het taboe-onderwerp té taboe was?

Niet het onderwerp is taboe, wel de daad. En laten we dat vooral zo houden. Dustyfan wordt niet goed van de vage en vergoeilijkende manier waarop deze documentaire de kwestie van kindermisbruik behandelt. Daarin geef ik haar groot gelijk.

Het onderwerp kindermisbruik is wat mij betreft niet taboe, godzijdank niet meer!

Het 'spelen' met gevoelens van mensen vind ik op zich wel een verderflijke hobby, al zijn er genoeg situaties denkbaar waarin dat niet erg of zelfs amusant kan zijn.

Kindermisbruik valt daar zeker niet onder. Een dusdanige wandaad, die enorm inhakt op de levens van mensen leent zich niet voor gevoelsspelletjes in mijn ogen.
Het zou mooi zijn als de betrokkenen zouden inzien, dat kindermisbruik een misdaad is. Maar ik denk niet dat gevoelsspelletjes de aangewezen manier zijn, om het geweten wakker te schudden.

Kom zeg. De hele toonzetting van deze docu was gericht op emotie en sensatie. Reality-/emo-TV pur sang en een ontwikkeling die steeds meer geaccepteerd en gewaardeerd wordt en er is geen zender meer die daar niet aan meedoet.

Ik denk dat ik de TV de deur maar uitdoe....

behoorlijk fascinerende docu die je uiteindelijk met meer vragen dan antwoorden achterlaat.

soms lijkt het wel een ietwat zieke versie van de Bauers en de pfaffs door het gebruik van de homevideobeelden die je als kijker dichter op de huid van de betrokkenen brengt dan je eigenlijk zou horen.

het heeft ietwat van voyeurisme over zich en als 1 van de zonen van friedman in een dagboekfilmpje zegt tegen de camera dat dit privé is en enkel hij dit hoort te zien..dat zorgt best voor een ongemakkelijk gevoel bij deze docu.

ze fascineert,maar ergens heb je als kijker ook het gevoel dat je die intieme homevideobeelden (schuld of onschuld in het midden gelaten eigenlijk niet hoort te zien.

3***

Moderne Rashomon. Wat is de waarheid? Na het kijken van deze docu, heb ik nog steeds geen idee...

4 *

Die epiloog deed de hele film wel een beetje door de mand vallen hoor. Oprah was het eerste wat bij me opkwam.

Woensdag 20 September om 23:10 op Canvas!

gezien aldaar. boeiende documentaire, die toch wel UNIEK is door de montage van originele video-opnamen van het gezin. film geeft veel stof tot nadenken, maker neemt terecht geen standpunt in, als kijker word je heen en weer geslingerd om uiteindelijk zonder antwoord achter te blijven ... 3½

Op de al eerder genoemde epiloog na een geweldige docu. Uitermate fascinerend...

4,5*

Jesse is misbruikt door zijn vader. Hij geeft notabene zelf toe intranen voor de rechtbank, dat hij zijn vader achteraf had moeten stoppen en dat het allemaal fout is geweest. Achteraf. Die jongen is de dupe geworden van alle sores in de familie. Wel schuldig. Is er hier iemand die gelooft in z'n onschuld? Nee toch? . Interessante docu:

****

Fascinerend. 4*

Hij geeft alleen maar toe omdat hij dan strafvermindering krijgt.

Ik vond de docu wel ok, op de juiste manier gebracht (onpartijdig). Wat wel een feit is, is dat die pa kiddie porn thuis had liggen, wat hem wel verdacht maakt van de extremere zaken waarvoor hij uiteindelijk veroordeeld werd... 3,5*

Overduidelijke standpunten van verschillende mensen werkt op den duur verwarrend, wellicht zal de waarheid nooit boven water komen. Het filmwerk van de amateurs uit het gezin was echt geweldig. Respect hiervoor. Soms een erg ongemakkelijke film. Weet het niet: eerst maar een 3

Goede film, zeer goede film, zelfs, die alles zo'n beetje in het ongewisse laat: er wordt je iets verteld, maar eigenlijk ook niet. Volgens mij is de vader zo onschuldig als wat.

Het is fascinerend om te zien hoe een gezin kapot wordt gemaakt door valse aantijgingen. Want dat die verkrachtingen verzonnen waren komt toch wel heel duidelijk naar voren tijdens die documentaire....

Voor wat betreft kritiek van Dustyfan dat het Emo-TV is, ik geloof dat je de plank misslaat hier. Er wordt gewoon een verhaal verteld.

Interessante docu met zelfs fascinerende stukken, ongemakkelijk kijkvoer. Film die inderdaad vooral vragen oproept ipv ze te beantwoorden. lastig te beoordelen, 3 sterren dan maar...

Een film met een ziel, eentje dat met liefde gemaakt is!
Ook wat we te zien en te horen krijgen, vond ik behorend onrustmakend, schokkend, ontroerend en bevreemdend tegelijkertijd.

Op de vraag of Arnold Friedman schuldig is, lijkt me zeer duidelijk: misschien waren niet alle ten laste gelegde feiten ook effectief écht gebeurd, maar de man deugde niet, geef dat gewoon toe.
Iemand dat een stapeltje kinderporno achter een piano verstopt, een computerspelletje ontwikkelt met vunzige afbeeldinkjes is op zich al behorend erg. Maar als je hem zelf hoort bekennen tegen z'n vrouw en pscyhiater dat hij 1 of 2 jongens heeft lastig gevallen, moet je frank toch wel gaan vallen hoor...
En toch, ondanks deze monstrositeiten wordt Arnold Friedman in de familiefilmpjes geportreteert als een mens, een vader, een goede man. En juist daar zit hem nu de kracht van deze docu.

Let vooral op de scène waarin z'n zoon -die ironisch genoeg als clown in beeld komt- z'n vader steevast verdedigd en bijna een mes zou gaan trekken wanneer de repoter hem een soort dagboek van z'n vader voorlegt. Zulke emoties kan geen enkele acteur overbrengen, erg mooi.

Het verhaal wordt ons spannend gebracht en bevat meer dan één cliffhanger. De grootste plotwending vond ik die van Arnolds broer, toen die ook een homofiel bleek te zijn.
Vond het erg vreemd dat zowel Arnold als z'n broer dezelfde neigingen hadden, iets om over na te denken. Niet te veel natuurlijk, anders risceer het om aangevallen te worden door één of andere holebivereniging.
En toch zeg ik het: volgens mij werd er niet genoeg licht geworpen op de gezinssituatie van Arnold en z'n broer, uit wat voor een gezin komen ze? En in welke mate heeft dat de rest van hun leven beïnvloedt. Want, geef toe, twee homofielen in één gezin is toch wel erg bizar, niet?
Waarom buigt de psychologie zich daar eens niet over? Dat vind ik iets boeiends - met alle respect natuurlijk voor andersgeaarde mensen.

Ik hou't nog kort: straffe docu in de stijl van het nog subliemere Tarnation, waarin die laatste vraag wel eventjes de kop opsteekt.
4.0*

Ondanks dat er duidelijk een poging is gedaan om alle kanten van het verhaal te laten zien vind ik dat het standpunt van de maker er toch vrij duidelijk doorheen schijnt. Ook af en toe door verklaringen bewust na elkaar te monteren. Nou zijn er behoorlijk goede argumenten voor het standpunt dat de ten laste gelegde feiten niet kloppen, dat Jesse volledig onschuldig is en dat Arnold pedofiel was en wel wat lichtere vergrijpen op zijn geweten heeft. Helemaal als je wat verderleest (over het verhoren van kinderen bijvoorbeeld en over massahysterie rondom vermeende massale seksueel misbruikzaken in met name de tweede helft van de jaren '80 en begin jaren '90 en de gevaren van een rechtssysteem waar je doormiddel van gedeeltelijke bekentenissen strafvermindering kunt krijgen.)

Het is ook een documentaire waar dingen die je in de media niet ziet in zo'n mediarechtszaak ingevuld worden.En dat is vooral de kracht van de film. Het blijkt toevallig zo te zijn dat de familie enorm veel homevideo's heeft gemaakt. Dus zien we bijvoorbeeld het dansen en toneelspel voor de rechtbank ineens in de context en zie je bij de extra's op de DVD zelfs het feestje dat de leerlingen van Arnold organiseerden ter gelegenheid van zijn pensionering. De veroordeelden worden mens. De rechtbank een podium, de homevideo's de backstagebeelden.

Dat is een wat gevaarlijke vraag omdat een pedofiel die op jongetjes valt net zoveel te maken heeft met een homoseksuele man als een pedofiel die op meisjes valt met hetero's. Doordat pedofielen dezelfde gevoelens niet hebben voor volwassen mensen zijn het pertinent verschillende neigingen, met volgens de meeste wetenschappers die er onderzoek naar hebben gedaan, verschillende oorzaken.

Wat in dit licht wel interessant is (en weinig uitgewerkt wordt) is dat Armold claimt seksueel contact te hebben gehad met zijn broertje, terwijl de broer van niks zegt te weten. Wil broertje dat niet weten of fabriceerde Arnold een vreemd jeugdverhaal om zijn eigen foute fantasieën wortels in zijn jeugd te geven

Zeker niet perfect, maar absoluut boeiend.

3.5*