The Cats of Mirikitani (2006)

Op dit moment de publieksfavoriet op het IFFR. Dat zegt natuurlijk niet altijd heel veel, maar ik ben hier zeker benieuwd naar. Eens kijken of ik hem in Rotterdam kan bekijken.

Érg intressant.

Bijzondere en hartverwarmende documentaire! Overigens gaat het over een 80-jarige Japans-Amerikaanse kunstenaar die over de periode 2001-2002 wordt gevolgd. In juni wordt-i 86 en volgens de producer van de documentaire maakt hij het nog zeer goed en schildert hij nog volop.

Plus: Make Art, not War boodschap zeer prachtig gedocumenteerd en uitgedragen. Geen enkele oorlog is een goede oorlog. Actueel met de Twin Towers. Mooie tekeningen, soms met autobiografische inhoud. Sympathieke oude man. Echt, uit het leven gegrepen.

Min: 4:3 tv-video-beelden van slechte kwaliteit.

Voor een documentaire zeer de moeite waard.

Ga hem zo zien, later meer.

Vreemde sociologische film ))

Een erg ingrijpende docu c.q. portret van een markante man en kunstenaar. Zoals van een docu verwacht mag worden. Informatief, bewogen, menselijk en hartverwarmend.

Niet alleen een ontroerend potret maar ook impliciet een prachtig commentaar op de oorlogs taal van Bush met al zijn xenofobische consequenties.....denk bijvoorbeeld aan Quantanamo Bay.

Het geheel oogde nogal amateuristisch maar dat vergat je gauw door de aanstekelijke japanner Mirikitani. Een oprechte en levendige man die absoluut documantaire waardig is. Het verhaal kabbeld lekker voort, en her weerzien van oude bekende en zelfs zijn zus roept warme gevoelens op.

Op de achtergrond speelt het moeilijke leven en verleden van de tachtiger die momenteel geheel onbezonnen leeft en schildert. 3.5*

Kom op zeg

Wat we zien is gewoon een oud gefrustreerd ventje met wat hippie idealen. Niks mis mee, maar als dat inhoudt dat ik dat politiek moraaltje voor de zoveelste maal door m'n strot geduwd moet krijgen, dan is de lol er wel vanaf. Het enige wat die man eigenlijk onderscheidt van z'n soortgenoten is zijn tekentalent, waar hij zich ook zelf duidelijk bewust van is. Meer niet.

Verder snap ik niet waarom die vrouw het nodig achtte om zichzelf voortdurend bij het verhaaltje te betrekken. Die ouwe Japanner kon nog lekker tekenen, maar zij kwam nogal talentloos over en was bovendien boring as hell. Enige echt interessante personage was wellicht haar kat, die duidelijk niet opgezet was met het zangtalent van z'n nieuwe huisgenoot.

Al met al werd dit filmpje nog bij elkaar geknutseld tot een leuk feel good docu, 2* dan maar.

ps: ligt het aan mij, of hebben die zomergasten echt geen filmsmaak (op Junkie xl na dan)?

Het ligt aan jou.

vond het een buiten gewoon interesante documentaire.

mooi mannetje!

Linda Hattendorf heeft met haar pesoonlijke aanpak (hoezo amateuristisch....technisch prima gemaakte film) van deze opmerkelijke man op een opmerkelijk tijdstip.....toevallig een moraal in haar schoot geworpen gekregen. Ze legt zelf helemaal geen nadruk op die moraal. Maar de geschiedenis van ' The Artmaster' , die een voor de Amerikanen, en voor ons, een vergeten periode weergeeft contrasteert perfect met de met periode na 9/11.......

Linda gaat heel liefdevol, maar ook ironisch, met 'The Artmaster' om. Linda is bewonderingswaardig nuchter ......

En de kunst van 'The Artmaster", als peacekeeper, verdient alle respect....Zeker gezien zijn (familie)geschiedens.

En JoeCabot....smaak wordt door context bepaald.....verbreed je horizon....

tip: google Anton Heyboer.....dan realiseer je wat een kampervaring met een mens kan doen.

Heel interessante documentaire, met perfecte balans tussen het vroegere leven van Mirikitani, zijn leven nu en zijn kunst. Prachtig werk ook wat hij maakt. Ook de vergelijking van de aanpak van de Amerikaanse regering van mensen van Arabische afkomst na 9/11 en van Japanse mensen rond de WOII vond ik erg treffend. Hartverwarmend en prachtig om te zien hoeveel energie Mirikitani heeft op zo'n leeftijd en met de dingen die hij heeft meegemaakt.

4,5 sterren.

Wel een beetje raar trouwens dat er bij de hoofdrol'spelers' Jimmy èn Tsutomu Mirikitani staat, aangezien het een en dezelfde persoon is.

Ik houd 't gewoon op een 3*-tje hoor. Gewoon een erg innemend ventje die Mirikitani maar ik heb nu niet het idee dat de docu an sich nu zo vreselijk goed is. Muziek is niet echt bijzonder en wordt op nogal doorzichtige wijze gebruikt en ik ben ook niet dol op de zogenaamde fictieve beelden die gebruikt worden om bepaalde flashbacks van Mirikitani uit te beelden. Je bent met een docu bezig, en als je dan bepaalde herinneringen van Mirikitani gaat uitbeelden via film dan vind ik dat ook een beetje doorzichtige manipulatie van emoties. Die emoties moet de kijker zelf kunnen ontdekken en dat kan ook als je de camera simpelweg steeds op Mirikitani gericht houdt. Maar verder best leuk kijkvoer en op momenten redelijk hartverwarmend.

'Jimmy 'is niet zijn echte naam....beetje onhandig gedaan waarschijnlijk.

The flasbacks bestonden toch uit orignele foto's van Jimmy of beelden

van het kamp uit die tijd.....niks mis mee. Of heb ik iets gemist.

De muziek werkte inderdaad op de emotie maar vond ik niet storend.....Amerikaanse tradite....de melancholie ervan vond ik zelfs passend...zeker gezien de periode waarop ze Jimmy leerde kennen.

Dat werd ook afgewisseld met zwart/wit beelden van een paar benen die door het zand liepen bij de kampen. Oa tijdens dat gedicht (van zijn achternicht). Zoiets kun je beter achterwege laten. Dat breekt.

En het gaat er ook niet om dat de muziek vreselijk storend is of dat die fictieve beelden de hele docu naar de klote geholpen hebben, maar ik noemde 't eigenlijk om de illustreren dat de docu an sich niet echt exceptioneel goed is. Mirikitani zelf houdt wat mij betreft de docu overeind, en niet zo zeer de regisseuse.

Het feit dat de regisseuse 'Jimmy' Mirikitani, gezien het tijdstip, als onderwerp nam is, met veel gelukk, zeer raak.....je kan een originele documentaire maken, qua vorm, maar inhoudelijk niet veel om het lijfhebben. Hier was de vorm niet bijzonder, maar het onderwerp bevatte substantie....

De nicht gaf juist aan hoe de kampervaringen generaties lang door kan werken.....gewoon een opvallend gegeven dat Jimmy's nicht met het zelfde onderwerp bezig was......zonder het van elkaar te weten.

En wat mij betreft dus geweldig genoeg voor 3*. Ik vind de man, zijn passie en zijn demonen vrij interessant, maar de vorm en de manier waarop de docu zich afwikkelt nogal cliche. In ieder geval niet bijzonder genoeg.

De inhoud van de film is geleidelijk ontstaan. Er is geen voorbedachte rade....dat maakt deze film zo interessant voor mij.

Nuja, zoveel inhoud is er ook niet. Aan het begin is hij een grumpy old man zonder een dak boven z'n hoofd, op het einde is hij nog steeds een ouwe zaag, maar dan met een appartementje. Nee, veel inhoud is er niet. Dit soort films moeten het meestal van leuke situaties hebben, maar ook die ontbraken. Kan ook moeilijk, want die man heeft einfach niet zo veel te bieden. Hij maakt erg mooie tekeningen, maar hij ontbreekt aan wijsheid. En daar zit het grootste probleem, die vent is zo seniel als wat. Hij heeft absoluut niets zinnigs te vertellen. Dan nog liever zo'n ouwe redneck, kun je nog eens lachen met wat politieke incorrectheid.

De inhoud van een docu (of van een film) is natuurlijk niet afhankelijk van de wijsheid of intelligentie van de hoofdpersoon. De docu bevat toch zeker een bepaald emotioneel diepgang. Je zal zelf toch ook gezien hebben dat een 81jarige Mirikitani zich nog steeds laat leiden door vreselijke toestanden uit zijn verleden. Dat is toch wel inhoud. Al verplettert het mij nu ook weer niet echt.

Wie wel eens wat oudere mensen ontmoet .....je opa of oma ....weet dat ze vaak naar hun verleden terugkijken. Meestal gebeurtenissen die voor hun leven bepalend zijn geweest. Jimmy, in de tachtig, wordt als zwerver uit de 'massa' gelicht, dat levert interessante gegevens... op een bijzonder tijdsgewricht. Zo kunnen mooie parallellen ontstaan: Jimmy werd voor de Tweede Wereld Oorlog als potentiële vijand, terrorist heet dat tegenwoordig, geinterneerd...Jimmy was dus eens een potentieel gevaar.etc etc...Nuh... niets bezonders, maar 'kleine anekdotes' kunnen veelbetekend zijn.

De tweede wereldoorlog een vergeten periode?

Verder grotendeels eens met Ramon. Die Mirikitani is een erg innemend kereltje, en dat maakt deze docu best leuk om te kijken. Maar verder heeft het allemaal nogal weinig om het lijf. De regisseuse lijkt gewoon het geluk te hebben gehad Mirikitani tegen te zijn gekomen. Het feit dat ze verder nooit iets van betekenis heeft gemaakt, geeft dit ook wel aan.

Trouwens, NarcissusBladsp., ik wil niet lullig doen ofzo, maar zou je misschien niet iets kritischer kunnen/moeten zijn op films? Ik zie dat ongeveer 85% van alle films die je gezien hebt minimaal 4* (ontzettend goed) van je krijgen. Is dat niet een beetje overdreven?

Als je het kunt beargumenteren maakt dat niet uit wat voor cijfer je geeft.

Er zijn er genoeg die te lage cijfers geven...zonder, voor mij overtuigende argumenten.....En Jimmy afdoen als 'kereltje' daar kan ik alleen maar een laag cijfer voor geven.

Trouwens, ik kijk graag naar goede films!

En bij veel films worden met waarderingen goede eigenschappen weggeredeneerd door vergelijkingen die vaak, voor mij niet kloppen.

Met (unieke uitingen van) kunst moet je niet te veel boekhouden. Het gaat om je eigen argumenten en gevoelens. Verwoorden daar gaat het bij mij hier meer om.

Trouwens er zijn genoeg gebeurtenissen in WO2 waar wij niets of weinig van afweten.....en waarschijnlijk hoe jonger je bent hoe minder...

'Innemend kereltje' was alleen maar positief bedoelt hoor.

Deze zin snap ik even niet.

Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Maar dat neemt niet weg dat je wel eens kritiek mag hebben.