The Cats of Mirikitani (2006)

Als je mijn stukjes die ik heb geschreven doorleest krijg je misschien de antwoorden die je zoekt: kort gezegd: bijna iedere filmuiting bevat iets unieks of speciaals. Door films teveel met elkaar te vergelijken, dmv cijfers, verdwijnen die speciale aspekten....in deze film hier is het onderwerp bijzonder en niet de vorm...de inhoud is uniek in zijn benadering als impliciete commentaar op gebeurtenissen na 9/11....

Alleen woorden kunnen het speciale van een film naar boven halen, cijfers niet......films worden in bepaalde context gemaakt....bij deze film is dat, voor mij, heel duidelijk aanwezig. Het is een kwalteit die natuurlijk verloren gaat...zeker als je teveel op cijfers gefixeerd bent!

En film kan dienstbaar zijn t.o.v het onderwerp....vorm kan het onderwerp overheersen. Hier is het, voor mij, de kracht van de eenvoud.

Kan me erg vinden in de commentaren van Ramon K en Grindhouse. Mirikitani maakt de film grotendeels, fascinerende episode die ik eigenlijk helemaal niet kende van de Amerikaans/Japanse geschiedenis. Mooie parallellen, waarbij Hattendorf veel 'in de schoot geworpen' krijgt op 9/11.

Na drie kwartier drijft de film een beetje vreemd naar een nogal patriottistisch gebeuren, waarin er een soort heilig verklaring van het Amerikaanse sociale systeem lijkt te ontstaan. Omdat het lijkt dat voor iedereen die op een straathoek in een kartonnen doos leeft toch eigenlijk een apartement in Manhattan met een aardige buurvrouw lijkt te zijn weggelegd. Die zoektocht (met een inderdaad nogal opdringerige Hattendorf) kreeg gaandeweg voor mij teveel de overhand, waarna de film op locatie in Tule Lake ineens als een nachtkaars uitgaat.

Dit is helaas verre van waar.

Als ik deze redenatie volg, begrijp ik niet waarom jij uberhaupt nog cijfers geeft aan films. Zelf heb ik ook niet zo'n laag stemgemiddelde, maar jij lijkt wel echt alles geweldig te vinden. James Bond, Tarkovski, Woody Allen, een derde-rangs Hitchcock filmpje, oversentimenteel Hollywood drama, eigenzinnige Bressons, de grootst mogelijke tegenstellingen, maar je schijnt het allemaal helemaal perfect te vinden. Maar goed, dat moet je ook zelf weten. Op mij komt het alleen niet erg geloofwaardig over.

Als je veel naar klassiekers kijkt kom je vanzelf hoog uit. Maar weer maak je je druk over mijn cijfers. I.p.v dat je tegenargumenten geeft waarom deze film niet veel bijzonders is.

Al dat gediscussieer over cijfers zegt niets over deze film.

Een mens kan schijnbaar tegenstrijdig zijn in zijn smaak: alleen het beargumenteerde verhaal, al of niet kritisch, is voor mij doorslaggevend.

Ik besta niet uit één soort gevoelens, .....die z.g.n kritische komen vanzelf weer boven water. Maar kritiek om de kritiek is ook onzin.

Nobody's perfect.

Een soort heilig verklaring?? Patriottistisch?? Een ruit bekladt met "Nuke them"...een duidelijk verwijzing naar de hysterie na 9/11. Gewoon een realistisch/oprecht dagboekverslag. Ik vond die Sociale Dienst. klef....(maar dat zijn veel van die instantie's ook hier in Nederland, een klant betekent werk...) maar Linda Hattendorf wist met fluwelen handschoen, tegen Jimmy's koppigheid in, een oplossing te vinden en aldoende ontrafelt zich zijn levensverhaal., dat juist het patriottisme bekritiseert.........

Er ging iets anders als een nachtkaars uit ...

Tsutomo Mirikitani, een heerlijk eigenwijze, koppige en streetsmarte kunstenaar. Ik had nog nooit van deze man gehoord, maar na deze docu en enig 'gegoogel' heel wat meer teruggevonden. Ik concentreer mij minder op de door Jimmy eerst nog zo gehate 'Amerikaanse' achtergrond, maar op de kunstenaar, zijn werk en zijn leven zelf. Formidabele vent.. "Make art not war".

Officiële site.

Leuke link Speedy!

Graag gedaan.

Mooie ironie trouwens dat hij een samoerai-liefhebber bleek te zijn.....en nog karata oefeningen liet zien...........

Als ik zo 80 mocht worden teken ik er voor!!

Tape die hij huurde was trouwens een deel uit de Samurai trilogie (Musashi Miyamoto) met Mifune in de hoofdrol. Dikke aanrader voor de liefhebbers van klassieke Japanse cinema.

Leuke tip Ramon!

Oftewel, juist niet een opvallend gegeven, juist een logisch gegeven. In veel gevallen worden de verschrikkingen van de interneringskampen (of vernietigingskampen) door overlevenden 'doorgegeven' aan hun partners en kinderen. Ook zij krijgen een psychologische tik mee. Eerder opvallend vond ik het gegeven dat zij tevens een begenadigd kunstenaar was, alhoewel zij niet op straat moest leven.

Kracht van de documentaire ligt niet alleen in het personage Jimmy Mirikitani, maar meer in de relatie tussen Hattendorf en hem; een keer niet een vader-kind relatie waar al vaker aandacht is geschonken in documentaire- en filmland (en literatuurland).

De nadruk ligt daardoor ook echter te veel op de sociale weldoenerij dan op de kunst en ideeen van Mirikitani. Gelukkig gaat Hattendorf niet te veel de emotionele kant op. Geen minutenlange snotterpartijen bij weerzien van familieleden en oude vrienden/bekenden. De verleiding was groot natuurlijk.

Predikaat "bijzonder" krijgt de documentaire niet mee. Hattendorf raast door de stof heen; de psyche van Mirikitani krijgt te weinig aandacht mijns inziens, zeker met de gebeurtenis van 9/11 die aanleiding is van de hechtere band tussen Hattendorf en Mirikitani. Ik wel dan wel meer zien dan louter korte uitspraken voor world peace en een tekening van brandende 'two towers' in vergelijking met de atoombom op Hiroshima. Er wordt te weinig uitgehaald.

"Hattendorf raast door haar stof heen"...??

Het is een opvallend gegeven gezien de impact van het kamp. Wat dat kamp precies inhield en hoe zwaar het was.....werd voor mij als kijker echt bevestigt door die nicht.......Jimmy was geen fantast die zijn lotgeval overdreef.

De diepere psyche van Jimmy hoefde niet aan bod te komen. Hij lijkt me geen man die met diepe zieleroerselen te koop loopt. Daarvoor is hij tekenaar. Zijn aanwezigheid en doen en laten gaf de kijker de kans om alles zelf in te vullen. Ik hoef niet alles van zijn privé leven te weten......Trouwens Jimmy lijkt me een te obsessieve doener....geen prater.

De nuchtere verslaggeving van Hattendorf was genoeg voor mij om het contrast aan te geven met de politieke toestand in Amerika.

De film had duidelijk een soort dagboekkarakter.....het verhaal ging zoals het ging....Ze had er een vette boodschap van kunnen maken, gelukkig deed ze dat niet....."Die goede oude tijd van USA"....Hattendorf had eerder een ironisch en melancholische benadering....

Voor mij al, op zich, een bijzonder uitgangspunt.....En toeval gaf haar een toepasselijk verhaal in woeilge tijden.

Het probleem van deze documentaire is het feit dat het heel erg amateuristische overkomt. Vrij matige montage, slechte cameravoering en een toevallig opdienende verhaallijn van een kunstenaar met een verleden. De enige die de documentaire maakt is de hoofdpersoon Jimmy Mirikitani. Een 80-jarige Japans-Amerikaanse kunstenaar, geboren in Californië en getogen in Hiroshima, maar leeft sinds 2000 op straat in New York. Als Linda Hattendorf Mirikitani ontmoet op een dag ontstaat er een vriendschap. Niet bijster interessant maar wel hartverwarmend.

Liever een amateuristisch gemaakte film met een interessant onderwerp, die extra lading krijgt door het markante tijdstip, dan een professioneel gemaakte film die de 'historische flow' mist........

The Cats of Mirikitani begint als een nogal stuurloze documentaire, over de toevallige ontmoeting tussen Hattendorf en Jimmy. Al snel tracht Hattendorf kleur aan het geheel te geven door het nogal doorzichtige gebruik van muziek (vond het een wat te melodramatische tint aan het geheel geven). Echter, wanneer de documentaire eenmaal wat op gang komt blijkt het levensverhaal van Jimmy en de parallellen met de hedendaagse maatschappij - alhoewel er dan weer net niet diep genoeg op wordt ingegaan - toch genoeg voer voor een interessante documentaire. Daarbij vond ik de werken van de schilder mooi om aanschouwen en vond ik zijn koppigheid wel charmant.

Echt indringend vond ik het echter nergens, maar wel een typisch publieksfavoriet, me dunkt.

Wat een onzin die bijna neigt naar arrogantie. Waarom iemand die Tarkovsky kan waarderen dan ineens James Bond weer niet zou moeten kunnen waarderen omdat dat te ver uit elkaar zou liggen ontgaat mij altijd volledig. Sterker nog ik vind het veel geloofwaardiger dat iemand meerdere soorten filmstijlen en genres kan waarderen dan dat iemand iedere film van een bepaalde regisseur maar klakkeloos op een vijf sterren waardering neerzet. Gelukkig zijn er nog mensen die niet zo vastgebakken zitten in één bepaalde hoek van het grote filmaanbod.

Een niet bijster interessante filmmaker die een buitengewoon interessante hoofdpersoon tegenkomt leidt tot een goed te kijken documentaire, maar echt geweldig was het zeker niet. De film laat geweldig veel potentie liggen en dat is gewoon jammer.

3.0*

alleen de muziek is al aardigheid!