The Cats of Mirikitani (2006)

Een erg ingrijpende docu c.q. portret van een markante man en kunstenaar. Zoals van een docu verwacht mag worden. Informatief, bewogen, menselijk en hartverwarmend.

Oftewel, juist niet een opvallend gegeven, juist een logisch gegeven. In veel gevallen worden de verschrikkingen van de interneringskampen (of vernietigingskampen) door overlevenden 'doorgegeven' aan hun partners en kinderen. Ook zij krijgen een psychologische tik mee. Eerder opvallend vond ik het gegeven dat zij tevens een begenadigd kunstenaar was, alhoewel zij niet op straat moest leven.

Kracht van de documentaire ligt niet alleen in het personage Jimmy Mirikitani, maar meer in de relatie tussen Hattendorf en hem; een keer niet een vader-kind relatie waar al vaker aandacht is geschonken in documentaire- en filmland (en literatuurland).

De nadruk ligt daardoor ook echter te veel op de sociale weldoenerij dan op de kunst en ideeen van Mirikitani. Gelukkig gaat Hattendorf niet te veel de emotionele kant op. Geen minutenlange snotterpartijen bij weerzien van familieleden en oude vrienden/bekenden. De verleiding was groot natuurlijk.

Predikaat "bijzonder" krijgt de documentaire niet mee. Hattendorf raast door de stof heen; de psyche van Mirikitani krijgt te weinig aandacht mijns inziens, zeker met de gebeurtenis van 9/11 die aanleiding is van de hechtere band tussen Hattendorf en Mirikitani. Ik wel dan wel meer zien dan louter korte uitspraken voor world peace en een tekening van brandende 'two towers' in vergelijking met de atoombom op Hiroshima. Er wordt te weinig uitgehaald.

Een niet bijster interessante filmmaker die een buitengewoon interessante hoofdpersoon tegenkomt leidt tot een goed te kijken documentaire, maar echt geweldig was het zeker niet. De film laat geweldig veel potentie liggen en dat is gewoon jammer.

3.0*