Meningen

Op zich wel een redelijk comedy, maar de grappigste scènes zijn toch die met de kinderen en Arnie. Verder vond ik het niet al te veel voorstellen.

Ik geef 'm 2, 5 sterren.

"I'm not getting drawn into this mess!"

Blijkbaar moet deze titel de opmaat zijn tot vijf vervolgen, maar het is de vraag of deze er nog komen na deze rommelige poging.

Guy Ritchie probeert met 'King Arthur: Legend of the Sword' een nieuwe draai aan het klassieke verhaal te geven, maar uiteindelijk is dit niets meer dan een mengelmoes van 'Game of Thrones' en 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels'. Dat is best jammer te noemen, omdat het rijke bronmateriaal verkwanseld wordt voor een visie die zowat enkel leunt op het spelen van leentjebuur.

Met de toon wordt in ieder geval de plank misgeslagen; aan de ene kant heerst er volledige ernst en duisternis, maar aan de andere kant lacht men er op los alsof er niets aan de hand is. Ritchie houdt hiervoor te veel vast aan zijn vertrouwde stijl, waardoor de middeleeuwse setting er soms niet eens toedoet. Laat staan het narratief dat op deze manier werkelijk te verwaarlozen is.

Als kijker is het dan ook moeilijk om hier een samenhangend geheel in te zien. Vooral met een cast die zelf zoekende is, met voorop Charlie Hunnam die te veel is blijven hangen in zijn coole Jax Teller persona. De ondermaatse PG-13 actie maakt het er niet beter op. Wat dat betreft voelen episch bedoelde actiescènes aan als raar gemonteerde momenten, ondersteund door wisselvallige CGI.

Al met al een matige en bovenal stuurloze adaptatie die geen potten kan breken.

Kleine 2,0 sterren.

Vermakelijke documentaire wordt met opzet best wel dramatisch in beeld gebracht en het is toch wel duidelijk te zien dat sommige dingen gewoon gescript zijn.

Maar desondanks niet minder leuk.

3,5 Sterren.

"Reputation is what people think of you. Character is what you are."

Dit is best een teleurstelling te noemen als je na een maand eindelijk weer eens de bios kan bezoeken.

In deze prequel word je als kijker door Matthew Vaughn meegenomen naar het ontstaan van de inlichtingendienst. Gesitueerd in 1914 zie je hoe een filantroop een klein team van spionnen leidt om de Eerste Wereldoorlog te voorkomen. Ondertussen staat zijn zoon te trappelen om ook deel te nemen aan deze gevaarlijke operaties.

Waar de vorige twee delen vol inzetten op een hoop onderbroekenlol lijkt men in 'The King's Man' meer de serieuze kant op te gaan. Het is een rare beslissing, gezien het niet past bij deze reeks en het geheel ondanks dat alle kanten opgaat. Het is alsof er geen maat kan worden gehouden qua toon. Hierdoor is de rek er al gauw uit; de saaiheid steekt de kop op.

Qua narratief worden realiteit en fictie door elkaar gemengd. Het doet allemaal zo bloedserieus aan, terwijl je de meest absurde dingen ziet voorbijkomen. Er worden allerlei idiote keuzes gemaakt dat het een wonder is dat Ralph Fiennes nog een recht gezicht kan houden. Alleen de actie is op momenten nog enigszins vermakelijk.

Al met al een te verwaarlozen prequel.

2,0 Sterren.

Mooie film met een zeer sterk acterende Firth.

Leuk om te zien hoe de band zich ontwikkelt tussen Bertie en Lionel.

3,5 Sterren.

Ik begreep niet al te veel van het verhaallijn hierzo en Bloom kon me ook niet echt bekoren. De actie scènes daarentegen waren wel heel goed, maar dat is dan ook het enige positieve aan deze film.

Ik geef 'm 1, 5 sterren.

"The elders did not tell us everything about this world."

Wat mij betreft had er geen vervolg hoeven te komen op de vorige trilogie, maar hier zijn we dan toch met een nieuwe trilogie op komst.

In dit deel zijn we inmiddels vele generaties verder waarin de apen nu definitief de heerschappij hebben overgenomen van mensen. De mensen zijn door het virus zelfs gereduceerd tot doofstom en leven een primitief leven. In deze opzet krijg je te maken met chimpansee Noa wiens stam wordt aangevallen door andere apen. Op zijn pad om hen te bevrijden kruist hij wegen met een opmerkelijk mensenmeisje en de wijze orang-oetan Raka.

Er wordt voortgeborduurd op de boodschap van Caesar, maar dit wordt door sommigen verkeerd geïnterpreteerd. Dit zorgt voor een interessant grijs gebied waarin verdeeldheid wordt gecreëerd. Alhoewel het wel een herhaling van stappen lijkt te zijn, want dit heb je in de vorige delen eigenlijk allemaal al eerder gezien.

De langzame pacing speelt de film echter wel te parten, met name omdat ik nauwelijks meeleefde met de personages; ze hadden beter uitgewerkt kunnen worden. Hierdoor ontbreekt er een bepaalde intensiteit over het geheel. Qua actie had het eveneens spectaculairder gemogen. Uiteindelijk blijf je als kijker achter met meer vragen dan antwoorden.

Al met al is 'Kingdom of the Planet of the Apes' een redelijk vervolg, maar met de komende delen mogen ze het tempo wel flink opschroeven en het narratief voorzien van de nodige pit.

3,0 Sterren.

"It's very American."

Het vorige deel was een leuke verrassing en met Matthew Vaughn - die nooit vervolgen regisseert - had ik hier best vertrouwen in, maar het resultaat is teleurstellend te noemen.

De film gooit gelijk alle remmen los door te openen met een heuse achtervolging door de straten van Londen. Het is lekker energiek en explosief. Als kijker krijg je in no time het vertrouwde gevoel weer terug. Bovendien lijkt de samenwerking tussen de Engelse en Amerikaanse divisie een gouden greep te zijn om de bad guy te stoppen, maar het is slechts ijdele hoop.

Het verloop biedt namelijk een hoop geneuzel waar je je doorheen moet worstelen. Weliswaar worden er een aantal interessante dingen opgezet, maar er wordt simpelweg niets bijzonders meer mee gedaan. Ik had graag meer te weten willen komen over de Statesman, echter merk je al gauw dat ze er maar een beetje bijhangen; over een ongeïnspireerde sterrencast gesproken. Alleen Taron Egerton en Colin Firth kunnen de boel nog enigszins redden.

De speelduur speelt 'The Golden Circle' duidelijk te parten. Het gevolg is dat je te lang moet wachten voordat de actie weer losbreekt, terwijl je ondertussen gerecyclede momenten en geforceerde humor voorgeschoteld krijgt. Een cameo van Elton John zou bijvoorbeeld een leuke vondst moeten zijn, maar het grappige is er snel weer af. Uiteindelijk zijn de spaarzame actiescènes gelukkig nog de moeite waard.

Al met al een tegenvallend vervolg dat gerust compacter had gekund, om daadwerkelijk te kunnen vermaken.

2,5 Sterren.

"Give me a far fetched theatrical plot any day."

De stripverfilmingen van Mark Millar blijven geweldig.

Het leuke aan 'Kingsman: The Secret Service' is dat er slim wordt omgesprongen door meermaals te refereren aan de welbekende klassiekers uit het spionagegenre. Op een bepaalde manier is het zelfs meta te noemen. Het ligt er allemaal lekker dik op, maar niet zo overdreven dat het irritant wordt. Hierdoor wordt er een fijne mix tussen actie en humor gecreëerd.

Toch vind ik dat het qua narratief en karakterontwikkeling beter in elkaar had kunnen steken; het plot en de personages blijven plat. Daarvoor wordt er te veel tijd besteed aan het trainingsgedeelte, wat gerust ingekort had mogen worden. Tevens zijn de motieven van lispelende bad guy Valentine te vaag, ondanks dat Samuel L. Jackson een kleurrijk personage neerzet. Uit een dergelijke schurk had zo veel meer gehaald kunnen worden.

Gelukkig weet Matthew Vaughn voldoende te imponeren met heerlijke over-the-top actiemomenten waarbij de kijker zowat alles tot in de details krijgt te zien. Wat dat betreft schakelt de film in de tweede helft een aantal tandjes bij om je te trakteren op een hoop toffe scènes, met als hoogtepunt Colin Firth die zijn mannetje staat in een kerk en uiteraard de onzinnige finale.

Al met al een vermakelijke no-nonsense actiefilm die onderhoudend genoeg blijft. Desondanks ontkom ik niet aan het gevoel dat hier meer in had gezeten.

Dikke 3,0 sterren.

Rare combo tussen anime en hentai.

Ik was Netflix een beetje aan het afstruinen op zoek naar een interessante anime en toen zag ik toevallig deze titel ertussen staan. Eenmaal een kijkje genomen bij de opmerkingen, zag ik dat het ging om een gecensureerde versie. Dus via de bekende weg de ongecensureerde versie binnengehaald en hier ben ik.

Enfin, het verhaal heeft weinig om het lijf en de film moet het dan ook meer hebben van de over-the-top actiescènes die gepaard gaan met veel bloederigheid. Het gaat er vrij hard aan toe moet ik zeggen. De redelijk expliciete seksscènes ertussen vind ik ietwat misplaatst, maar op een rare manier heeft het toch nog enige samenhang met het verhaal. Jammer dat het einde een beetje onbevredigend is.

De animatie had op momenten alleen wel beter gekund; het is wisselvallend te noemen. Daarnaast is het opmerkelijk dat er voor jazzmuziek is gekozen, al laat het een mooie contrast zien tussen hetgeen wat je ziet en datgene wat je als kijker hoort.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben. Om het geheel beter te begrijpen, is het wel aan te raden om voor de ongecensureerde versie te gaan.

Kleine 3,0 sterren.

"I remember my parents."

Kite (1998) vond ik best vermakelijk, maar deze remake is wel erg abominabel zeg. Alleen de keus om het verkrachting gebeuren achterwege te laten, is te prijzen.

In eerste instantie dacht ik naar een wannabe Hit-Girl te kijken inclusief - goedkope - pruik. Jammer genoeg straalt Sawa nergens die coolheid uit, aangezien het acteerwerk van India Eisley nergens kan overtuigen. Om het maar niet over Samuel L. Jackson te hebben die hier een ongeïnspireerde rol neerzet.

Qua verloop gebeurt er dan ook weinig bijzonders; geen karakterontwikkeling en te verwaarlozen subplotjes. Hierbij helpt de enigszins trage pacing niet, met als resultaat dat de film op een gegeven moment begint te slepen. De actiescènes zelf zijn matig, omdat ze tam overkomen en nooit ofte nimmer de over-the-top situaties uit het origineel weten te benaderen.

De visuele stijl doet denken aan een slechte kopie van een Sin City (2005). Daarvoor is de film gevuld met ondermaatse effecten om de lelijke locaties te verhullen, maar het mag niet baten. Wat dat betreft past de generieke elektrische score er perfect bij.

Al met al een vrij povere remake die je gerust kan overslaan.

Kleine 1,5 sterren.

Een zware dag.

Naar aanleiding van de vele positieve berichten, toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had.

Op zich is het gegeven best vermakelijk en hoe er met het lijk wordt omgegaan is niet normaal; het schurkt tegen de slapstick aan. Wat dat betreft zorgt het voor een aantal gestoorde situaties gevuld met een hoop zwarte humor. Hoewel de leukere gebeurtenissen meer plaatsvinden in de eerste helft.

Zodra de schurk zich namelijk toont, wordt het alsmaar minder. Dat heeft te maken met een bepaalde mate van ongeloofwaardigheid die daarbij om de hoek komt kijken. De film weet het momentum van het begin helaas niet vast te houden, ondanks een vrij vlotte pacing en wat aardige actie. Hierdoor lijkt het verdere verloop er één te zijn die je als kijker net iets te vaak hebt gezien.

Al met al redelijk, maar hier had meer mee gedaan kunnen worden.

Dikke 2,5 sterren.

Gisteren in de bios gezien en het is gewoon een erg luchtige film voor tussendoor. Verhaal stelt niet al te veel voor en je moet de film gewoon niet al te serieus nemen.

Humor is wel oké, sommige grappen zijn geslaagd andere niet en de actie zit goed in elkaar. Volop knallen, het verbaast me nog dat Cruise maar één keer is geraakt door een kogel.

3, 0 Sterren.

"That looks terrible."

Meer gekeken vanwege Peter Dinklage, maar ook hij weet de boel niet te redden.

Op zich is het gegeven rondom LARP (Live Action Role-Playing) best leuk en de film gaat er redelijk op in door het wereldje weer te geven, maar ik had het graag meer naar voren zien komen. Nu wordt er de draak mee gestoken. Naast het feit dat een paar zaken niet meer uitgediept worden.

Qua pacing is duidelijk te merken dat niet alles even lekker loopt. Daarvoor worden de personages gewoonweg niet interessant en valt de mix van comedy en horror in het water, omdat beide genres totaal niet werken. Het resulteert zich in een saai verloop doorspekt met een hoop verwoede pogingen om enigszins grappig over te komen.

Al met al een vrij povere film. Het zegt veel dat deze titel drie jaar op de plank heeft gelegen en dat Joe Lynch - wijselijk - zijn handen hier van af heeft getrokken.

Dikke 1,0 sterren.

"The guy practically lives on a Clue board."

Na alle positieve kritieken had ik eigenlijk meer verwacht van deze film.

De moord in een oud landhuis waar iedereen weleens de dader zou kunnen zijn, doet mij het meest denken aan het bordspel Cluedo. Op deze wijze wordt er een ouderwets moordmysterie opgezet, waarbij een meesterdetective alle stappen nagaat van de excentrieke familie Thrombey. Een prima uitgangspunt dat helaas niet ten volste benut wordt.

Met 'Knives Out' lijkt men een ingenieus verhaal te willen vertellen, echter valt er gedurende het verloop weinig verrassends meer te ontdekken. Daarvoor zijn de wendingen te overdreven, hoewel de Cluedo vibe nog best aardig overkomt. In de derde akte wordt er dan ook van alles bijgehaald om maar enigszins plausibel te zijn. Het enige wat hiermee bereikt wordt is dat de film louter langdradig wordt. Tevens had ik qua humor eigenlijk meer verwacht of moest dat de running gag omtrent het kotsen zijn?

Er wordt simpelweg te weinig gedaan om het mysterie in stand te houden; al gauw laat Rian Johnson zich in de kaart kijken. Juist het ontrafelen van de dader middels de ondervragingen à la Columbo vind ik het leukst, maar dat lijkt hier maar een klein detail te zijn. Bijkans wordt de cast ook niet optimaal gebruikt, omdat slechts een paar personages de spotlight wordt gegund. Het scheelt gelukkig wel dat de lieftallige Ana de Armas sterk speelt.

Al met al een redelijk moordmysterie, maar te weinig mysterie voor mijn smaak.

Kleine 3,0 sterren.

"Will you make a choice?"

Met M. Night Shyamalan kan het alle kanten opgaan, maar deze film is dan weer een meevaller.

Met 'Knock at the Cabin' presenteert Shyamalan het einde der tijden. Dit wordt gedaan in de vorm van vier onuitgenodigde gasten die de vakantie van Wen en haar twee vaders ruw verstoren. Om te voorkomen dat de wereld vergaat, moet het gezin namelijk onderling bepalen wie er doodgaat. De grote vraag is of dit nu daadwerkelijk de waarheid is of zijn de vier niet goed bij hun hoofd.

De spanning zit er gelijk goed in en als kijker bleef ik mij afvragen waar het allemaal naartoe zou gaan. Er wordt een intrigerend spelletje gespeeld met de kracht van overtuiging; in hoeverre kun je zoiets absurds als de waarheid aannemen? Dit wordt versterkt door de acties van de vier indringers die er geen doekjes om winden.

Het acteerwerk is in orde, waarbij het vooral fijn is om Dave Bautista eens in zo een serieuze rol te zien. De kleinschaligheid zou als een minpunt gezien kunnen worden, echter zet Shyamalan dat uitstekend naar zijn hand. Dit zorgt voor een aantal opmerkelijke scènes. Ik miste alleen wel de typische plottwist à la Shyamalan, maar dat is op zich niet erg.

Al met al een aardige thriller die wat mij betreft iets rauwer had gemogen, maar desondanks best de moeite waard is.

3,0 Sterren.

"Who's there?"

Blijkbaar geïnspireerd op Death Game (1977), maar het doet mij min of meer denken aan een Hard Candy (2005).

Deze film laat een totaal andere kant zien van Keanu Reeves; hij mag hier als liefhebbende vader komen opdraven. Duidelijk is dat Eli Roth vanaf het begin gelijk een contrast wil schetsen tussen enerzijds het zoetsappige en anderzijds het enigszins perverse handelen van Evan. Het ligt er dan ook dik bovenop hoe Reeves zich als vader gedraagt.

Gelukkig hoef je als kijker niet lang te wachten voor het niveau stijgt, want zodra de twee wulpse dames zich - letterlijk - kleddernat aanbieden, weet je welke richting het op zal gaan. Het getoonde samenspel door de acteurs is leuk om te zien, bovendien helpt het dat de femme fatales aantrekkelijk ogen en dan met name Ana de Armas. Wel had er iets meer gedaan kunnen worden qua horror, want echt eng of spannend wordt het helaas nooit.

In 'Knock Knock' schuilt namelijk een zwarte comedy waar je weliswaar van moet houden. Toch is Roth in staat om het onderhoudend te houden door een toffe B-film vibe te creëren, ondersteund door een gezonde dosis zwarte humor en een prima in het oor liggende soundtrack. Op het moment dat Reeves zich tierend en vloekend door het geheel sleept, dan weet je dat je als liefhebber goed zit.

Al met al een vermakelijke thriller om eens te zien, zolang je het hele gebeuren maar niet al te serieus neemt.

Kleine 3,0 sterren.

Op zich wel een aardige film, alleen haalt deze het bij lange na niet bij films als: Superbad en Forgetting Sarah Marshall.

Er wordt wel leuk in geacteerd en het verhaal is op zich wel aardig, alleen iets te weinig humor naar mijn mening en misschien net een tikkeltje te lang. Die Heigl en Rogen zijn overigens wel perfect gecast voor hun rollen.

Al met al 3, 0 sterren.

Op zich wel een aardige film om te zien, maar het verhaal gaat voor mijn gevoel echt nergens over. En die aliens zag ik al ver van tevoren aankomen. Wat overblijft zijn de meesterlijke special effects die best wel grafisch in beeld worden gebracht.
Ik heb nog nooit zo een mooie vliegtuig crash in een film gezien. En wat er daarna gebeurt, zie je wat mensen die het overleefd hebben. Maar alsnog worden weggevaagd, geniaal.
Die metro crash was een beetje nep, maar die camera standpunt dat je vanuit de cabine kan kijken hoe mensen worden overreden en er bloed op het raam belandt.

En tot slot nog dat de hele wereld vergaat, goed voornamelijk New York dan. Erg mooi.

Toch goed voor 3, 0 sterren.

Mens versus technologie.

Na een paar dagen geleden de Amerikaanse remake gezien te hebben, werd het de hoogste tijd om eens eindelijk het origineel te bekijken.

Qua narratief moet je als kijker wel je hoofd erbij houden, omdat er allerlei complotten gaande lijken te zijn. Dit wordt met name getoond in statische dialogen die wellicht niet voor iedereen zijn weggelegd en in het bijzonder omdat niet alles zomaar voorgekauwd wordt. Dit stelt je in staat om je eigen conclusies te trekken.

'Kôkaku Kidôtai' is namelijk een film die hevig inzet op filosofische thema's gecentreerd rond mens en machine. Als je de subtiele hints in acht neemt zie je een protagonist die constant met zichzelf worstelt; het zoeken naar eigen identiteit en een bepaalde afstandelijkheid jegens de maatschappij. Op deze manier bekruipt er een bevreemdend gevoel dat je over het geheel niet meer loslaat.

Het is knap dat men ondanks de korte speelduur de boel niet overhaast. De pacing speelt daar een belangrijke rol in. Rijkelijk gevulde actiescènes worden naadloos afgewisseld met rustige momenten waar sereniteit heerst. Dit uit zich in overzichtelijke shots waar de score voor zichzelf spreekt en enorm sfeerverhogend werkt. Bovendien blijft de animatie tot op de dag van vandaag standhouden.

Al met al een degelijke anime die zonder twijfel de toon heeft gezet voor verdere films die hun inspiratie hiervandaan hebben gehaald.

3,5 Sterren.

Wat een meesterlijke film zeg, visueel echt wonderschoon met een geniaal plot. Qua wraakfilm komt dit toch wel het dichtst bij Oldeuboi.

Het kent een sterke eerste halfuur waarin Moriguchi haar verhaal uit de doeken doet dat haar dochter is vermoord door twee leerlingen in haar klas en dat ze in hun melk HIV bloed heeft vermengd.
Vervolgens zie je dat het verhaal uit verschillende perspectieven wordt verteld, bij de één een succes bij de andere wat minder en ietwat langdradiger. Dan kom je er toch achter dat het toch allemaal komt door Shuya wiens moeder hem heeft verlaten en hij zich steeds maar opnieuw probeert te bewijzen om maar te kunnen opvallen.

Met een zeer explosieve eindscène, waar je gewoon met open mond naar kijkt. Wat prachtig zeg en opeens komt alles bij elkaar en zie je eigenlijk hoe Moriguchi haar leerlingen heeft bespeeld.

Opvallend trouwens om Radiohead en The xx te horen, maar desondanks niet minder geslaagd.

Dikke 4,0 sterren. Had hoger kunnen uitvallen als bepaalde stukken niet zo langdradig waren of misschien is daar bewust voor gekozen dat bepaalde dingen extra hard aankomen.

Zeer gestileerde thriller met een vermakelijk verhaal die zich langzaamaan ontvouwt met alle plottwists die erbij horen. Naar mijn mening kon het wel een twist minder, omdat zo alles uitgekauwd wordt voor de kijker. Ik had nog graag iets te raden gehad.

Maar de twee beeldschone actrices in de vorm van Angelica Lee en Kar Yan Lam zorgen ervoor dat de film nog ietwat interessant blijft.

Om tegen het einde aan alle puzzelstukjes op hun plek te zien vallen, zoals hierboven al gezegd wordt. Met een einde die best verrassend is.

Al met al een vermakelijke film waarbij je als kijker zelf ook zit te raden hoe het in elkaar zit.

3,0 Sterren.

"You don't go into someone's house and start dropping bombs unless you're picking a fight."

Van Kong heb ik tot nu toe geen enkele film gezien, met uitzondering van wat losse scènes. Dus ik keek hier eigenlijk wel naar uit, in de hoop een groots spektakelstuk voorgeschoteld te krijgen.

Deze adaptatie hangt meer tegen een reboot aan. Ditmaal vindt het gebeuren plaats in 1973 waar wetenschappers onder begeleiding van militairen onder het mom van geologisch onderzoek op een mysterieus eiland terecht komen. Al gauw slaat het noodlot toe en moet men vrezen voor hun leven, vooral als blijkt dat Kong een vrij gemoedelijke aap is ten opzichte van de andere monsters.

Qua actie kun je als kijker dan ook veel verwachten; zodra Kong of één van de andere monsters het toneel betreden gaat het goed los. In soortgelijke films worden deze momenten overheerst door snelle cuts, maar Jordan Vogt-Roberts kiest voor overzichtelijke shots waar je daadwerkelijk ziet hoe het eraan toegaat. Dit is met name te danken aan de indrukwekkende CGI en vermakelijke gevechten, wat voor onderhoudende spanning zorgt.

Maar zodra 'Kong: Skull Island' zich weer richt op de personages is te merken dat deze te vlak zijn, waardoor het je weinig kan schelen als ze hun dood tegemoet gaan. Zelfs namen als Tom Hiddleston, Samuel L. Jackson en John Goodman kunnen nauwelijks imponeren. Hierdoor neigt het geheel soms stil te vallen en moet er teruggevallen worden op - misplaatste - humor in de vorm van John C. Reilly. Gelukkig doet laatstgenoemde het bijzonder aardig, bovendien leidt de locatie af van de lege dialogen.

Al met al best een vermakelijke avonturenfilm, maar buiten het spektakel om valt er weinig te genieten. Overigens wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène die hint op een toffe clash.

3,0 Sterren.

Had 'm vandaag gezien met een vriend en vond het eerlijk gezegd maar een brute doch vage film.
Het verhaal wordt nogal vaag uitgelegd en er wordt bijna niks over de achtergrond van Ichi uitgelegd. Ja, oké dat gedoe met die verkrachting op z'n school vroeger. Maar wat heeft die opdrachtgever ermee te maken, die uiteindelijk toch niet z'n pa blijkt te zijn, omdat er gezegd wordt dat hij z'n ouders vermoord heeft.
En die Kakhihara vind ik ook zo raar met z'n voorliefde voor pijn.

Toch heb ik me enigszins - komisch - vermaakt met de gruwelijke scènes.

Ach ja, al met al geef ik deze film 2, 0 sterren.

"The hunt begins."

Jammer genoeg deel ik het enthousiasme van mijn bovenbuurman niet, aangezien 'Kristy' een generieke horror is.

De opzet is vrij standaard; je volgt als kijker een studente tijdens haar dagelijkse beslommeringen en ziet haar plezier maken als de campus zowat is leeggelopen, ondersteund door een vrolijke soundtrack. Tja, weinig aan de hand dus. Misschien moet het meer als contrast dienen voor de dingen die nog moeten plaatsvinden.

Dat gebeuren duurt een dikke 20 minuten voor er eindelijk eens schot in de zaak komt en het kat-en-muisspel daadwerkelijk kan beginnen. Helaas is het meer van de ene naar de andere locatie rennen zonder echt spanning te creëren. Daarvoor is de film te clichématig en bovenal voorspelbaar.

Aan Haley Bennett ligt het niet, omdat zij het geheel redelijk kan dragen. Daarnaast zet Ashley Greene een merkwaardig personage neer die wat mij betreft meer in beeld had gemogen. Het probleem ligt in het concept rondom het filmen van zogenaamde 'nette meisjes' die opgejaagd worden, wat een onzinnig idee zeg. Bovendien straalt er geen enkele dreiging uit van de gemaskerde mannen.

Al met al een matige horror, tenzij je nog nooit een dergelijke film hebt gezien, dan kan ik er inkomen dat het - mogelijk - vermakelijk zou kunnen zijn. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

2,0 Sterren.

Krankzinnige infectie.

Hier en daar had ik al wat stukjes gelezen over deze film, maar niets kon mij voorbereiden op zo een bloederige ervaring.

Taiwan wordt geteisterd door een nieuw virus, waardoor geïnfecteerde mensen volledig doordraaien en ingeven op hun meest duistere impulsen. Hierdoor raakt het land helemaal ontregeld. Te midden van de hevige chaos probeert een stel hun weg weer naar elkaar te vinden.

Als kijker denk je het allemaal al eerder gezien te hebben in dit subgenre, maar dan slaat Rob Jabbaz je om de oren met 'The Sadness'. Hij presenteert een extreem bloederig en bovenal verontrustende film. Zo wreed heb ik het in tijden niet meer gezien. Dit zorgt voor een hoop gory taferelen die je nog wel even zullen bijblijven.

Het tempo zit er goed in, terwijl de ene na de andere gestoorde situatie elkaar opvolgt. Op een gegeven moment weet je echt niet meer waar je het moet zoeken. Het is alleen jammer dat het gedeelte met Jim enigszins tegenvalt, waar de gebeurtenissen rondom Kat intenser zijn; de doorgedraaide zakenman is een leuke vondst. De finale had weliswaar iets beter gekund, maar met zo een zieke rit achter de rug valt er weinig te klagen.

Al met al een lekker intense horror die zeker niet is weggelegd voor mensen met een zwakke maag. Ik ben enorm blij dat zulke films nog gemaakt worden. Graag meer van dit.

3,5 Sterren.

Jackie Chan in zijn Mitsubishi food truck.

Dit leek mij wel een leuke film om Chan, Biao Yuen en Sammo Hung voor het eerst gezamenlijk in actie te zien.

In deze film spelen Chan en Yuen twee vrienden die een food truck in Barcelona bestieren; het filmen in Spanje voegt verder weinig toe. Op hun pad komt een mooie zakkenrolster die achterna wordt gezeten door een bende. En daarbovenop heb je nog eens Hung die als detective om de hoek komt kijken. Deze opzet had duidelijk simpeler gekund.

Er wordt veel tijd besteed aan flauwe humor en slapstick situaties. Weliswaar zorgt dit op momenten zeker voor een glimlach, maar het is nogal overdadig te noemen. Hierdoor gaat de film tegen het middenstuk slepen. Hung vond het ook blijkbaar nodig om allerlei onnodige scènes te implementeren, zoals de bekendmaking dat zijn personage een promotie heeft gemaakt.

De actie is gelukkig wel beter, met de opmerking dat dit erg schaars is in het begin. Het is meer wachten op de finale waarin het enigszins losgaat. De opbouw daarnaartoe is vrij vaag en vanuit het niets wordt Benny Urquidez als een soort van eindbaas gepresenteerd. Het levert in ieder geval een aantal aardige gevechten op, alleen jammer dat de montage tegenvalt.

Al met al is 'Wheels on Meals' best oké voor een keer, maar over het geheel gezien een teleurstelling.

2,5 Sterren.

"If you must blink, do it now."

Van LAIKA heb ik tot nu toe enkel 'The Boxtrolls' gezien die best te doen was. Maar door de vele positieve berichten die er rondom deze titel zijn verschenen, ben ik met te hoge verwachtingen deze film ingegaan.

Qua narratief wil men namelijk te veel iets episch neerzetten, terwijl het de zoveelste vertelling is over een jongeman die tegen alle verwachtingen in zich moet wapenen tegen een kwaadaardige vijand. Het begin schept weliswaar iets mysterieus waarbij je als kijker gretig naar meer verlangt. Hierbij wordt er leuk ingespeeld op de Japanse mythologie door zelf iets origineels te creëren.

Helaas lukt het 'Kubo and the Two Strings' niet om je echt te grijpen, omdat het verhaal van hot naar her gaat; laat staan dat er enige logica/motivatie in is te vinden. Bovendien hapert de pacing op momenten door bepaalde scènes die ellenlang door te lijken gaan. Op deze manier komen de vele plotgaten al gauw om de hoek kijken, waar deze eigenlijk gemakkelijk te maskeren zijn.

De prachtige stop motion techniek - waar naar verluidt vijf jaar aan is gewerkt - redt het geheel, wat geregeld voor verbazing zorgt. De film ademt simpelweg één en al sfeer. De personages zijn levendig, hoewel de pogingen tot humor enigszins geforceerd overkomen. Dat de moralistische boodschap er tegen het einde aan dik bovenop ligt moet je dan ook maar voor lief nemen.

Al met al een aardige animatiefilm, alleen jammer van de vele vrijheden in het script.

3,0 Sterren.

Op zich wel een aardige film. Had eerlijk gezegd wel iets meer verwacht na zulke goede reviews erover gelezen te hebben.

Grafisch ziet het er gewoon prachtig uit en je kunt ook zien dat ze er veel tijd in hebben gestopt. Humor was op zich ook wel aardig, maar had denk ik beter gekund vooral als Black de stem achter Po is.

Verder is het verhaal ook wel te doen.

Wat ik jammer vind is dat ze zo veel bekende stemmen hebben, maar er nauwelijks iets mee doen. Ik neem bijvoorbeeld Jackie Chan, hij heeft volgens mij maar iets van 5 zinnen of zo. Een gemiste kans.

Nipt 3, 5 sterren.

"Honestly, I didn't think I was gonna make it this far."

Dit vervolg heb ik nooit gezien en met deel drie dat dit jaar is uitgekomen heb ik me hier toch maar aan gewaagd.

Deel twee gaat meer in op het verleden van Po; een clichématige zoektocht naar de oorsprong van deze koddige panda, want een gans als vader is biologisch niet te verklaren. Veel verrassingen moet je als kijker hier niet verwachten, omdat je elke ontwikkeling al ruim van tevoren ziet aankomen.

Waar de Furious Five in het vorige deel best een aardig aandeel hadden, steken ze er in dit vervolg maar schril bij af. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ze slechts als opvulling dienen, alleen met Tigress wordt er nog gepoogd iets te doen, maar het mag niet baten. Hierbij moet opgemerkt worden dat er een flinke sterrencast is opgetrommeld om stemmen in te spreken, maar afgezien van een overvol affiche voegen ze nauwelijks iets toe.

'Kung Fu Panda 2' is dan ook voornamelijk wisselvallig te noemen. Er wordt veel getracht, maar het meeste valt gewoonweg in het water. In het geheel zijn er wel een paar leuke grappen te vinden en idem actiescènes, hoewel het te weinig blijft om op te teren. Tevens is de animatie van variërende kwaliteit, enkel de flashbacks en het decor ogen fijn.

Al met al een matig vervolg dat niet kan imponeren. Hopelijk is deel drie beter.

Kleine 2,5 sterren.