Meningen

Prima film inderdaad. Wel een beetje volgens de gebaande paden binnen het genre, maar acteerwerk en filmische vondsten van regisseuse maken het verschil.

Erg positief verrast door dit filmpje. Goed acteerwerk door Penn en een aantal anderen en ook lekker broeierig sfeertje gedurende de film. De spanning wordt vakkundig opgebouwd en de film durft ook bij vlagen redelijk hard te zijn. Iets minder vond ik dat het leven van echte gevangenissen hier bij vlagen bijna letterlijk wordt vertaald naar de jeugdgevangenissen. Ik kan me natuurlijk stevig vergissen maar ik geloof niet dat verkrachtingen aan de orde van de dag zijn in jeugdgevangenissen. Kon deze misser echter vrij snel van me af zetten en heb me dan ook nauwelijks geergerd aan deze onvolkomendheid. Ik heb me met Bad Boys gewoon erg goed vermaakt dus vandaar.

4*

Lang niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden. Oke de seks is expliciet en dat had ook van mij niet gehoeven maar het verhaaltje is verder eigenlijk best wel vermakelijk. De ravage die de twee achterlaten en de manier waarop ze het doen ik kon het wel waarderen en heb me dan ook heel aardig vermaakt met Baise Moi.

Kleine 3,5*

Net wat stoerder dan de remake vooral dankzij de vele slowmotions, dik aangezette maar effectieve soundtrack en de vele montagetrucjes. Heb me goed vermaakt en snap het nut van de remake na het zien van deze versie eigenlijk ook niet zo goed.

3,5

Eigenlijk beetje verbaasd over gemiddelde en recensies hier. Vond het eigenlijk een bijzonder aardige actiefilm die dankzij haar sfeervolle locatie en de aandacht voor het visuele aspect ruim boven de middelmaat uitsteekt.

Natuurlijk waren een paar minpuntjes. Vooral het het aankondigen van de volgende naam op de hitlist aan de hand van zo'n overdreven opmerking van dat Kong personage irriteert me altijd weer.

Toch heb ik me uitstekend vermaakt daarom een dikke 3,5 ster. Ben inmiddels wel redelijk benieuwd naar het origineel.

Zeer onderhoudende heistfilm. Dat de film bovendien gebaseeerd is op de waargebeurde bankroof in London van 1971 maakt het nog net iets interessanter. De heist zelf stelt weliswaar niet zoveel voor maar datgene wat zich eromheen afspeelt is meer dan boeiend genoeg. Het maakt van The Bank Job een prima combinatie van verrassing, spanning en actie die ook een tweede keer niet zal vervelen.

Film die fantastische scene's afwisselt met een wel erg moraliserend verhaal. Vooral richting einde slaat de film hier wel flink in door. Gelukkig kan dat de film dan al niet meer de das omdoen. Want vanaf de eerste scene is het meteen raak. Het begint met de erg originele openingscredits en een ongelofelijk coole achtervolging. Echt niet normaal hoe lenig die man is. Jammer genoeg was die scene ook meteen het hoogtepunt van de film wat niet wegneemt dat er later in de film ook nog wel het een en ander te genieten valt. Banlieue 13 is dan ook gewoon een heerlijk verstand op nul filmpje dat richting einde dan wel wat aan kwaliteit inlevert maar toch een dikke voldoende verdient.

3,5*

De Coen Brothers mogen toch wel tot mijn favoriete regisseurs ooit gerekend worden. Helaas behoort Barton Fink samen met Fargo tot hun slechtste werk. Saai, langdradig, de te serieuze toon en het lange tijd ontbreken van de Coens humor maken het een zware zit.

2,5*

Wat moet ik er van zeggen. Ik had vooraf best wel hoge verwachtingen en in het begin werden die eigenlijk niet ingelost. Het was allemaal net niet opzich wel onderhoudend, alhoewel soms wat flauw, maar nergens echt speciaal. Jack Black is menigmeel bijzonder vervelend in deze film vond hem echt overacten. (Bedoel hierbij natuurlijk niet de films die ze zelf maken want dat snap ik ook wel dat het overacten daar bij hoorde.) Mos Def kon ik wel bijzonder goed hebben en dat is niet vaak met de beste man. Naarmate ze dan de films zelf gaan maken wordt het allemaal wel wat leuker maar ook niet meer dan dat.. Richting einde wordt de film dan nog wel echt geweldig. De laatste twintig minuten zijn ontzettend mooi en maken dat de film toch bijzonder sterk afsluit waardoor je veel van de eerdere minpunten eventjes vergeet en vergeeft.

Daarom toch nog een hele ster erbovenop waardoor hij op een dikke 3,5 ster uitkomt.

Na Sunshine maar eens gaan zoeken naar meer Danny Boyle werk en gestuit op The Beach. En hoewel niet heel slecht, dat viel toch tegen. Daar waar ik bij zijn eerdere films meteen de hand van Boyle terugzag, mist The Beach de typische Boyle signatuur een beetje. De film mist sfeer, visueel is het allemaal niet zo indrukwekkend en de veel te voorspelbare soundtrack is matig. Het grootste probleem is echter de plot en het acteerwerk. Het verhaal is simpelweg niet interessant genoeg voor bijna twee uur en DiCaprio is als acteur toch wel flink gegroeid als je zijn weinig indrukwekkende prestatie hier ziet. Opgeven doe ik het echter nog niet. Op naar Shallow Grave.

Typisch Sundance Festival pareltje waar de film dan ook won. En terecht. Beasts of the Southern Wild is een kleine film met een beperkt budget die dankzij de rauwe en pure aanpak, echter meer indruk maakte dan praktisch alle dure Hollywoodproducties bij elkaar. Dat begint al met hoofdrolspeelster Quvenzhané Wallis. Op werkelijk grandioze wijze zet de onervaren (net als de rest van de puike cast) actrice het meisje Hushpuppy neer dat samen met een kleine groep mensen leeft in een afgesloten wereldje ergens onder de rook van vermoedelijk New Orleans. Veel meer zeggen over Beastst of the Southern Wild zou zonde zijn. Daarvoor is deze film simpelweg te bijzonder. Ik kan alleen maar zeggen: ga dit experimentele, dromerige, fantasievolle, intense maar toch toegankelijke pareltje gewoon zien.

Na Aladdin de tweede Disney herziening en weer een groot succes. Sterker nog, daar waar Aladdin in mijn gedachte een stuk beter was blijkt het tegendeel waar. Vooral de bijpersonages in Beauty and the Beast zijn ijzersterk. De confrontaties tussen de tegenpolen Cogsworth (Pendule) en Lumiere zijn uiterst vermakelijk en Chip (Barstje) zorgt voor de vertederende passages. Tel daar de prima liedjes (al zijn het er iets te veel) en het geweldige klassieke plot bij op, en je hebt een Disney film die zich kan meten met de beste. De volgende wordt The Hunchback of Notre Dame.

De trilogie ten einde. En dat valt toch wel zwaar. Wat een heerlijk duo zijn Jesse en Celine toch en wat een prachtig drieluik is de Before trilogie geworden. Ook dit derde deel voelt als een warm bad. Vooral het eerste uur schitteren Hawke, Delpy en het meesterlijke script van Linklater weer. Het blijft imponerend hoe een simpele autorit zoveel moois kan opleveren.

Daarna dreigt het even mis te gaan. Het laatste half uur is feller en vooral veel onredelijker dan we gewend zijn Had daar toch wel wat moeite mee en even was ik echt bang dat het mis zou gaan. Gelukkig komt dan dat prachtige einde en dat maakt dat ik alle minpuntjes alweer bijna kwijt ben.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Before Midnight (6 juni)

Gemengde gevoelens bij deze film. Het verweven van de bestaande wereld met de computerwereld vond ik extreem sterk gedaan. Minder sterk vond ik de film richting einde worden. Daar wordt de computerwereld ook wat meer los gelaten en dat vind ik toch jammer bij deze film. Het acteerwerk is dan wel weer dik in orde al moet ook ik zeggen dat de hoofdrolspeler wat minder geloofwaardig overkomt omdat hij veel ouder overkomt dan dat hij in de film is. Leuk ook nog dat op het einde Sigur Ros nog even langs kwam. Blijf dat toch prachtige muziek vinden. Dan rest nog het einde. Wat ik daar van vond ben ik eigenlijk nog niet echt uit.

Al met al wel een zeer behoorlijke film. Voorlopig een dikke 3,5 ster.

Foei maar dan ook echt foeilelijke mix tussen animatie en heldenepos. De CGI is zo ontzettend slecht en lelijk dat je bijna niet kunt geloven dat een zichzelf respecterend regisseur dit durft uit te brengen. Nee Beowulf oogt meer als een slecht gelukt computerspel dan een doorbraak op het gebied van de 3D cinema.

1,5 *

Het is alweer gedaan met deze prachtserie die me vooral bij zal blijven vanwege het heerlijke inkijkje in het paleisleven. Het blijft leuk om de royals en met name het levensverhaal van de charmante, eigenzinnige en flamboyante Bernhard eens in een dramaserie te zien.

Een ander aspect wat bijblijft na Bernhard, Schavuit van Oranje is het fantastische acteerwerk. Daan Schuurmans, Loes Haverkort, Ellen Vogel en Lotje van Lunteren, stuk voor stuk weten zij te overtuigen en sterker nog, zelfs te imponeren. De absolute ontdekking (voor mij althans) is echter zonder enige twijfel Eric Schneider. Vier weken lang heb ik genoten van zijn ingetogen en krachtige spel waardoor de oude Bernhard voor mij toch consequent de show stal.

Was er dan vier weken niets te klagen. Nou, bijna niets. De tv-serie duurde wat mij betreft een aflevering of drie á vier te kort. Er blijven meer dan genoeg gebeurtenissen over die nu een beetje afgeraffeld of zelfs met de haren erbij gesleept werden (Vader Maxima, Soldaat van Oranje) en was er af en toe een wel erg ingestudeerde dialoog te horen (Een beetje dom, van de prins geen kwaad en Shaken not Stirred). Dergelijke futiliteiten mogen de pret echter niet drukken. Bernhard, Schavuit van Oranje is met afstand de beste Nederlandse tv-serie die ik in jaren zag en de dvd zal dan ook zo snel mogelijk opgenomen worden in mijn dvd-colletie.

4 sterren.

Leuk tussendoortje inderdaad. Vooral het eerste dikke uur is erg leuk. De pogingen om overgeplaatst te worden en de eerste kennismakingen met de inwoners van zijn nieuwe dorpje zijn het leukst. Daarna moet er natuurlijk een dramatische wending in en dat maakt de film eigenlijk niet veel beter. De humor wordt wat flauwer en het serieuzere gedeelte voegt eigenlijk ook weinig toe. Toch blijft het al met al een erg leuk filmpje dat niet zo goed is als sommige hier beweren maar zeker wel de moeite waard is.

Wat een mooie documentaire ........... had dit kunnen zijn. Het eerste gedeelte is erg boeiend en leuk. Toch gaan al die beestjes en de steeds terugkerende verhalen op den duur vervelen. Na een half uur had ik het dieren gedeelte dan ook wel gezien. Helaas moest ik toen nog 40 minuten. Daarna maken we de overstap naar de vergelijking met de mensen en dan wordt het wel weer leuk. De film ziet er in zijn geheel trouwens bijzonder goed uit en ook de complimenten voor de bijzonder goed gevonden dierenmomenten en de bijzonder goed gevonden vergelijkingen met de mens maar er had simpelweg een halfuur uitgemogen. Nu kom ik uit op 60 minuten bijzonder goed vermaak en 40 dicht tegen verveling aanzittende minuten. Daarom kom ik ook niet verder dan 3 sterren hoewel er dus veel meer in had gezeten.

Emeric Pressburger en Michael Powell wisten met hun uiterst vermakelijke A Matter of Life and Death genoeg interesse bij mij op te wekken om eens wat dieper in de films van dit duo te duiken. Mijn tweede ervaring Black Narcissus was echter beduidend minder. De film over een groep van vijf nonnen die in de Himalaya een school en ziekenhuis proberen op te zetten mist de relativerende humor en luchtigheid die A Matter of Life and Death wel had. Bovendien is het verhaal op zichzelf niet interessant genoeg om dik anderhalf uur mee te vullen. Het grootste minpunt zit hem echter in de ontknoping van de film. Deze wordt vooral gekenmerkt door het afschuwelijke theatrale acteren van Kathleen Byron waardoor elke scéne een opgave wordt om uit te zitten.

Dit alles neemt niet weg dat het eerste uur hoewel weinig spectaculair zeker de moeite waard is. Iets dat vooral komt dankzij de scénes waarin hoofdrolspeelster Deborah Kerr en David Farrar elkaar al bekvechtend het leven zuur maken.

Kleine 3 sterren

Qua verhaal lijken Black Swan en Aranofsky's vorige film The Wrestler meer op elkaar dan dat je op het eerste oog zou verwachten. Net als bij Mickey Rourke destijds in The Wrestler draait het in Black Swan om een personage (Nina Sayers) dat volledig opgaat in haar passie. De drang bij Nina (Natalie Portman) om zowel de witte als de zwarte zwaan te spelen in het beroemde stuk het Zwanenmeer, is zo groot dat niets of niemand haar kan stoppen.

Aranofsky gaat in Black Swan echter nog een stuk verder. De overgave waarmee het personage vertolkt door Portman zich stort op de rol, is niets minder dan angstaanjagend. Vooral in het middenstuk is de film daardoor enger en spannender dan bijna iedere horrorfilm die ik ooit zag. Daarnaast veel lof voor het acteerwerk in de film. Vincent Cassel is fantastisch, Mila Kunis en Barbara Hershey schitteren maar wat Portman laat zien is zo goed, dat er bijna gaan woorden voor te vinden zijn.

En net toen het leek alsof het allemaal nauwelijks beter kon, bleek dat toch nog mogelijk. Het laatste half uur waarin realiteit en werkelijkheid door elkaar heen lopen is geniaal en het beste half uur film dat ik ooit gezien heb. ,,It was Perfect.”

Een uitgebreidere recensie: Black Swan « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Zes jaar geleden zag ik Blade Runner voor het eerst en voor het laatst. Niet echt onder de indruk voelde ik daarna nooit de behoeft om de film nog een keer te zien, totdat ik gisteren de kans had om hem nog eens in de bioscoop te zien. En het moet gezegd. Ik heb geen idee waarom ik Blade Runner zes jaar geleden slechts beloonde met een magere zes. Vanaf de magistrale intro tot aan de meesterlijke ontknoping heb ik bijna twee uur genoten. De film ziet er prachtig uit, de soundtrack van Vangelis behoort tot de beste ooit en het acteerwerk is geweldig. Een beetje laat dat geef ik toe, maar eindelijk zie ook ik in Blade Runner niets minder dan een meesterwerk.

Een toch wel erg mooi filmpje. Het beroemde verhaal in een Spaans jasje en moet zeggen dat de aanpassingen eigenlijk stuk voor stuk verbeteringen waren. Daar komt nog eens het puike acteerwerk bij. De jonge Carmen (Blancanieves) is uitstekend en ook de oudere variant maakte indruk.

De absolute ster van de film is echter zonder twijfel de boze stiefmoeder. Wat een verschrikkelijk mens. Vanaf de allereerste scene haalde ze het bloed onder mijn nagels vandaan en dat deed ze ook nog met zichtbaar plezier. Enige minpuntje was het einde. Niet zozeer die allerlaatste scene, maar het iets te langdradige stuk er net voor. Het houdt de film van een absolute topscore af maar Blancanieves is zonder meer een film die de vergelijking met The Artist doorstaat.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Blancanieves (25 juli)

Absolute feel good film die eigenlijk van begin tot eind een grote grijns op je gezicht tovert. Dat komt allereerst door het uitzonderlijke waargebeurde verhaal van de inmiddels wereldberoemde American Footbal speler Michael Oher. Maar naast de kracht van het verhaal is ook het acteerwerk uitmuntend. Vooral Sandra Bullock steelt, als de zichzelf wegcijferende en niet op haar mondje gevallen pleegmoeder, in iedere scéne de show. The Blind Side is een prachtig drama dat door het waargebeurde karakter van het verhaal nog eens extra imponeert. Ik blijf er bij dat Anne Hathaway de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol had moeten winnen vorig jaar, maar na het zien van The Blind Side kan ik absoluut leven met Sandra Bullock.

Ik heb bij regisseur Jenssen de omgekeerde weg behandeld. Eerst zag ik Adam's Apples daarna The Green Butchers en nu dus Flickering Lights. En moet zeggen zijn debuut was verreweg de beste van Jenssen. Allereerst is de cast hier om te smullen. Oke de personages zijn nog wel enigzins vreemd maar ze hebben toch een veel grote band met het normale leven dan bijvoorbeeld sommige personages in de twee eerdergenoemde films. Juist door de relatief minder excentrieke personages werd de film voor mij veel leuker. Wat misschien ook nog meespeelt is dat de humor ook wat minder zwart is dan in zijn latere films en ook dat bevalt me zeer. Al met al dus een bijzonder sterke film die Adam''s Apples en zeker The Green Butchers met overmacht overtreft.

Het meesterlijke einde dat diepe indruk maakt en de prachtige aftiteling zorgen ervoor dat je meteen na afloop de neiging hebt om de film iets beter te maken dan die is. Nu ik echter bijna een volle dag verder ben komen ook de wat mindere passages weer bovendrijven. Laat ik vooropstellen dat het acteerwerk van enorm hoog niveau is. Jammer genoeg vind ik het verhaal ondanks dit puike acteerwerk niet interessant genoeg. De zeer realistische aanpak blijkt gewoon niet altijd even boeiend. en de relatieproblemen komen me ook al snel enigzins de keel uit.

Gelukkig heeft Blue Valentine ook nog de nodige flashbacks die het verhaal iedere keer weer op gang weten te trekken waardoor ik steevast net niet helemaal afhaakte. Zoals gezegd was ik na het sublieme einde zowaar even om maar uiteindelijk zit er toch niet meer in dan een dikke voldoende.

Redelijk sterke film. De film draait ondanks de titel eigenlijk nauwelijks om Kennedy wat ik wel jammer vond. Door deze zijplotjes de hele tijd zater er scene's in die zo ontzettend slecht waren dat het bijna niet te geloven was. Toch was het over het algemeen allemaal goed te doen en de laatste 10 minuten leveren dan nog eens een halfje extra op. (mede namens Simon en Garfunkel)

kleine 3,5 * dus

Dacht ik na white noise het dieptepunt in mijn sneak historie bereikt te hebben. Niets is minder waar. Boogeyman is een film die het moet hebben van zijn overdreven geluidseffecten dit om te verbloemen dat de film nergens echt spannend wordt. Wat een draak van een film geen enkel plot en bedroefende acteerprestaties.

1* ster voor de moeite.

De tweede film met Denzel Washington in drie dagen en jammer genoeg ook meteen de minste. Want daar waar Washington in The Taking of Pelham 1 2 3 nog werd uitgedaagd door mede hoofdrolspeler John Travolta moet hij het hier helemaal alleen doen. Dat heeft een wat op de automatische piloot gespeelde rol als de in een post apocalyptische wereld ronddwalende loner genaamd Eli tot gevolg. Niet vervelend om naar te kijken maar ook nergens verrassend.

Hetzelfde geldt voor het wat dunne verhaaltje dat ook nergens boven de middelmaat uitstijgt. Het enige punt waarop The Book of Eli wel uitstijgt boven het maaiveld zijn de prachtige beelden van de bijna verlate wereld en bijbehorende desolate landschappen die bij vlagen wonderschoon zijn. Helaas is dat toch echt te weinig om meer dan een kleine voldoende te scoren.

3 sterren

Al eerder wat stukjes gezien maar om echt een oordeel te vellen moet je een film natuurlijk helemaal zien. Nou de voorstukjes hebben mijn beeld bevestigd. Dramatische film die werkelijk niets anders doet dan grove en vooral makkelijke grappen maken die totaal geen effect sorteren. Kortom een van de slechtste films die ik ooit zag.

Ik dacht me ook nog te kunnen herinneren dat de film veel lof kreeg voor het beeld van Amerika dat geschept wordt en dat de reacties van de mensen zo authentiek waren. Nou als iets voor 90% ingestudeerd was, was het dit wel. Dit een docu noemen vind ik dan eigenlijk ook een belediging voor iedere andere docu.

Kortom geen enkel pluspuntje kunnen vinden.

0.5*

Het boek lezen voor een film is zelden een goed idee en dat is hier ook weer zo. Grote verschil is het uitgangspunt. Het boek bekijkt alles daadwerkelijk door de ogen van een achtjarige hier gebeurt dat slechts sporadisch. Ander groot verschil met het boek is de mate van onwetendheid. Daar waar die in het boek totaal is wordt hem hier na een kwartier al tot op zekere hoogte duidelijk gemaakt wat er aan de andere kant van het hek is.

Pluspunten aan de film zijn vooral het redelijk sterke acteerwerk en het enorm sterke verhaal. Ook het extra drama tijdens de slot van de film werkt uitstekend
Al met al wordt er echter simpelweg te weinig gedaan met het sterke uitgangspunt. Datgene wat het boek zo sterk maakt verdwijnt hier al snel naar achter en het wordt veel meer een schuldvraag film.

The Boy in the Striped Pyjama is uiteindelijk een film die zeker indruk maakt en die vlot wegkijkt maar nooit het boek evenaart.

3,5*