Meningen

Boyhood stond al een paar maanden prominent op mijn to see lijstje. Vaak valt het dan tegen, Boyhood niet. De basis is zo ontzettend simpel. De zesjarige Mason in twaalf jaar volwassen zien worden, de uitvoering maakt echter het verschil. Belangrijkste daarbij is dat regisseur Linklater zich niet alleen op Mason richt. De manier waarop ouders zich ontwikkelen en zijn plagende zusje verandert in een bondgenoot, Linklater laat het met zoveel eenvoud zien.

Het knappe is bovendien dat al die alledaagse momenten uit het leven van Mason tezamen meer vormen. Dan wordt Boyhood ineens een portret van een opgroeiende tiener in deze tijd. Daar schiet de film af en toe wel in door. De soundtrack laat ons weten in welke periode we zitten en mochten we daar niet genoeg aan hebben dan is er Obama of de Irak-oorlog om ons nog eens te helpen. Overbodig en geforceerd, maar in die 166 minuten aan schoonheid, maar een heel klein smetje.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Boyhood (31 juli)

Één van die klassiekers die ik nog steeds moest zien en wat ben ik blij dat ik nog ieder jaar dergelijke oude pareltjes ontdek. Met meest opzienbarend aan Breakfast at Tiffany's was voor mij de rol van Audrey Hepburn. Ik kende haar tot heden eigenlijk enkel van haar uitstekende rol in Roman Holiday maar wat Hepburn is Breakfast at Tiffany's laat zien, steekt daar nog ver bovenuit. Ik ben werkelijk waar een beetje verliefd geworden op deze vrouw, die op weergaloze wijze de spontane, ietwat losbandige maar vooral lieve en charmante Holly neerzet. Het moment waarbij ze halverwege de film de gitaar oppakt en het wonderschone Moon River ten gehore brengt, maakt dat gevoel alleen maar sterker.

Breakfast at Tiffany's is een film om verliefd op te worden en talloze malen te bekijken. Dat laatste ga ik zeker nog doen maar eerst ga ik op zoek naar meer werk van Hepburn. My Fair Lady, Here I Come.

4,5*

Hmm toch altijd wel benieuwd als een van je favoriete jeugdboeken wordt verfilmd dus toch maar eens gaan kijken. Viel me eerlijk gezegd niet heel erg mee. Vond het jammer dat Verhoeff er een echte jeugdfilm van heeft gemaakt. Verhaal had zich voor een volwassenere aanpak geleend denk ik. Ook vond ik het in deze film maar weer eens pijnlijk duidelijk worden dat Nederland niet overloopt van acteertalent. Het contrast tussen de bijrollen is zo enorm groot dat het bij vlagen zelfs irriteert. Derek de Lint en zeker Rudiger Vogler vond ik sterk maar Kees Boot, Quintem Schram, Michiel Romeyn en Daan schuurmans waren dan weer dieptepunten. Hoewel ik er bij blijf dat die laatste mits hij een echt passende rol mag spelen wel degelijk kan acteren. Nou moet ik ook zeggen dat de acteurs niet werden geholpen door de dialogen want die kwamen niet echt passend over. Wel ook nog een paar positieve puntjes. De weide landschapscenes deden niet onder voor menig hollywoodproductie. Waren helaas we de enige keren dat het verhaal iets groots meekreeg zoals in het boek wel gebeurde. Op zich niet echt verveeld tijdens de film maar goed was het ook niet.

2,5 *

Een film die het niet van zijn eerste gedeelte moet hebben. Als na een klein uur echter alle voorbereidingen zijn getroffen en iedereen het op elkaar gemunt heeft is het echter een waar feest voor de kijker. De meesterlijke shoot outs volgen elkaar vanaf dan in rap tempo op en het wordt wel erg duidelijk dat Quentin Tarantino zijn inspiratie bij Sam Peckinpah vandaan haalt.

Kleine 4 sterren

Als groot liefhebber van screwball comedies is het toch vreemd dat de enige twee tegenvallers die ik tot dusver in het genre zag, beide gemaakt zijn door Howard Hawks. Waar hem dat exact in zit durf ik eigenlijk niet te zeggen maar dat Hepburn in de film meespeelt werkt in ieder geval niet bevorderend. Ik vind haar als zo vaak vooral weer erg irritant. Cary Grant is gelukkig een stuk beter op dreef, maar ook hij kan zelfs dan niet tippen aan de koning van het genre James Stewart. Uiteindelijk is Bringing Up Baby een film die absoluut niet verveeld maar die toch de scherpe humor mist die veel van de andere genregenoten wel hebben.

3.5

Hartverscheurend dit verhaal over twee tegenpolen die voor elkaar vallen. Aan de ene kant Didier een gepassioneerde muzikant, daar tegenover Elise de eigenaresse van een tattooshop. Een onstuimige liefde die zwaar op de proef wordt gesteld als hun dochtertje ernstig ziek wordt. Er valt heus wel het een en ander aan te merken op de The Broken Circle Breakdown maar als je na afloop verslagen achterblijft in je bioscoopstoel, blijft van die kritiek weinig meer over. Want de nieuwe film van regisseur Felix van Groeningen mag dan een aantal keer in herhaling vallen en nadrukkelijk op de traan mikken, dat is geen enkel probleem als je daar maar kwaliteit tegenover stelt.

Om te beginnen met de muziek. Wat een heerlijke soundtrack heeft deze film. De scenes waarin Didier en Elise samen het podium betreden zijn ijzersterk en bij vlagen van een ongekende schoonheid. Toch is het met name het acteerwerk dat The Broken Circle Breakdown naar een hoger plan tilt. Veerle Baetens spat als Elise van het scherm op de momenten dat ze haar kersverse liefde leert kennen, Johan Heldenbergh daarentegen speelt gedurende de hele film de sterren van de hemel en is op zijn allerbest tijdens een aantal imposante monologen. Het zien die momenten die na afloop blijven hangen en waardoor het gevoel het uiteindelijk toch wint van het verstand.

Na het meesterlijke origineel van Susanne Bier was ik natuurlijk erg benieuwd naar deze remake. Slecht is het zeker niet, maar Brothers verliest het op alle vlakken van zijn Deense tegenhanger. Zo is het acteerwerk over de gehele linie net iets minder. Jake Gyllenhaal, Natalie Portman en Tobey Maguire doen allemaal hun ding en vallen zeker niet uit de toon, maar de personages kruipen toch net niet onder je huid. Ook cinematografisch voegt regisseur Jim Sheridan in tegenstelling tot Susanne Bier weinig toe, waardoor Brothers een degelijk en prima drama is geworden dat echter niets toevoegt aan het origineel.

3,5*

Verfrissend, vrolijk, leuk en met erg veel plezier gemaakt. Dat is wat mij betreft de beste samenvatting van The Brothers Bloom. Leuke en speelse dialogen die bijzonder verfrissend aandoen. Een enkele leuke visuele grap De deur die met een knal opengaat precies op de plek waar een geweer en een hoofd elkaar raken op een levensgrote graffiti afbeelding Bovendien een aantal zeer vermakelijke personages.

De beide broers zijn uitstekende personages en ook Rachel Weisz is als de excentrieke miljonair volledig op haar plek. Het maakt van The Brothers Bloom een uiterst amusante film die vooral het eerste uur erg goed werkt. De introductie van de karakters is geestig en de opbloeiende romance tussen Weisz en Brody is ook erg leuk. Zelfs de voice over is geslaagd te noemen. Helaas is het tweede deel toch wel iets minder. De plotwendingen volgen elkaar in te vlot tempo op en ze zijn ook niet allemaal even geslaagd.

The Brothers Bloom is kortom uitstekend vermaak dat pas iets aan kracht inboet als de film zichzelf iets serieuzer begint te nemen. Voor het tweede deel daarom een kleine aftrek want een half uurtje korter had de film wonderen gedaan. Toch bijna twee uur veel plezier beleeft aan deze film daarom.

4*

Viel met toch allemaal een beetje tegen na de reacties hier. Het verhaal is zo ontzettend cliché dat het op sommige momente begint te irriteren. Ik ben al geen groot fan van Nicholson en ook hier doet hij weer exact hetzelfde als in al zijn andere films. Freeman acteert op automatische piloot zodat de film nergens echt speciaal wordt. Omdat het zo'n simpel cliché verhaaltje is valt er gelukkig nog goed doorheen te komen. Ik ga voor een dikke 3 sterren.

Zoals zo vaak met films die uit meerdere verhaaltjes bestaan toch weer een dubbel gevoel. Deel één vond ik het minste. Vooral doordat ik liever had gezien dat de focus volledig was komen te liggen op de liefde. Nu maakt het verhaal een uitstapje waardoor de tijd bijna een groter thema wordt. Erg jammer. In deel twee is dat allemaal wat minder en dat beviel me dan ook meteen pak beter. Met afstand het mooiste gedeelte en een aantal erg mooie scenes. Deel drie vond ik ook weer erg mooi. Vooral het einde met het nummer dat ondersteunt wordt door de prachtige beelden vond ik erg sterk. Dan nog een paar algemene dingen. In alledrie de verhalen ziet de film er werkelijk fenomenaal uit. Volgens mij nog nooit een animatiefilm gezien waarin de werkelijkheid zo gelijkend is weergegeven. Verder erg mooie muziek. Erg sober gebruik en dat voegt veel toe. Het laatste nummer is dan wat minder sober maar hoewel het eigenlijk totaal niet past bij de rest van de film werkte het bij mij wel. Overal bljft er een film over die mij zeker kon bekoren maar niet overdonderde.

Dikke 3,5 *