Meningen

Liefhebbers van films waarin het draait om de spectaculaire man tegen man gevechten weten het al jaren. Jean-Claude van Damme en Steven Seagal zijn watjes vergeleken bij de helden uit Azië. Ip Man is het zoveelste bewijs van deze stelling. Want ook in Ip man zijn meesterlijke gevechten en weergaloze slow motions weer niet aan te slepen. Dat, dit alles begeleidt wordt door bombastische muziek en prachtig geschoten beelden maakt het alleen maar mooier. Kortom topvermaak is gegarandeerd voor mensen (zoals ik) die een zwak hebben voor dit soort films.

kleine 4,5 ster

De winnaar van de publieksprijs op het IFFR en dat mag geen verrassing heten aangezien Yo, También een echte crowdpleaser is. Toch heeft de film één kolossaal minpunt. De film slaagt totaal niet in zijn opzet. Daar waar Yo, También overduidelijk poogt om de boodschap over te brengen dat mensen met het syndroom van down ook normale mensen zijn, doet de film juist onbedoeld het tegenovergestelde. Het zet de hoofdrolspeler bijna consequent als schattig neer waardoor over grote delen van de film een beeld van medelijden blijft hangen. Daarnaast werkt ook het gebruik van de handheld camera maar matigjes waardoor de minpunten achteraf toch overheersen. En dat is bijzonder jammer, want het puike acteerwerk had meer verdiend.

2,5*

Een goede film met Al Pacino in de hoofdrol. Het was alweer heel wat jaartjes geleden. Maar net als je denkt dat één van de beste acteurs aller tijden zijn beste tijd wel heeft gehad komt die eindelijk weer met een prachtrol. Pacino is in You Don't Know Jack namelijk weergaloos als Jack Kevorkian, de eerste euthanasie dokter van Amerika met de sinistere bijnaam Dr. Death. De manier waarop hij deze eigenwijze, ietwat wereldvreemde maar tegelijkertijd intelligente man neerzet is indrukwekkend en getuigt van pure klasse. Dat het waargebeurde verhaal daarnaast ook nog eens fascinerend genoeg is om de volle twee uur te boeien maakt You Don't Know Jack helemaal tot een drama dat bijblijft en een groter publiek verdient.

4*

Er zijn van die films waarbij je superlatieven tekort komt om je bewondering uit te spreken. Young @ Heart is zo’n film.

Een koor met een gemiddelde leeftijd van 81 dat nummers van Sonic Youth, Jimi Hendrix, Nirvana, Sinead O’Conner en Coldplay spelen. Young @ Heart in een notendop en toch doe je met deze samenvatting de film tekort. De muziek is namelijk niet de hoofdmoot in de film, dat zijn namelijk de kwieke zeventigers en tachtigers.

Het blijkt dan ook een gouden keuze van regisseur Stephen Walker om niet het koor in zijn totaliteit tot hoofdrolspeler te maken maar enkele fascinerende personen eruit te halen. Zo hebben we Joe de man die zes chemokuren overleefde en nog steeds een van de spillen van het koor is. Of de 92 jarige Elaine die nog zit te flirten met Stephen Walker, de maker van de film. Ook niet te vergeten zijn Lenny, Bob en de aan zuurstof zittende Fred. Het zijn allemaal namen en personen die ik na het zien van Young @ Heart misschien wel voor eeuwig maar in ieder geval voor lange tijd in mijn hart sluit.

Het zorgt ervoor dat je de film bijna constant met een grote smile zit te bekijken. Vooral hilarisch zijn de drie liedjes waarin de oudjes zelf meespelen.

Het is echter niet enkel humor dat de klok slaat. Ook de dood wordt niet gemeden. Het maakt de film er echter alleen maar beter op en het zorgt ervoor dat Young @ Heart nog nadrukkelijker in geheugen gegrift blijft staan. Voor mij was het in ieder geval samen met The Wrestler de beste film die ik dit jaar tot nu toe zag, en dat wil heel wat zeggen.

Volgens mij nooit een docu hoger dan een 4 gegeven maar dat wordt de uitzondering die de regel bevestigd.

5*