Meningen

De legendarische tv-serie vertaald naar het witte doek. Ondanks dat ik weinig met de serie had of heb was ik toch wel nieuwsgierig hoe B.A., Face, Murdock en Hannibal het er vanaf zouden brengen in een film. Het antwoord daarop is eigenlijk wel wat ik vooraf zo'n beetje verwacht had. Namelijk: niet goed maar ook niet slecht. Het sterkste punt van de film is ongetwijfeld dat de film niet poogt de serie te kopieren maar prima op zichzelf staat. Extra knap daarbij is dat het luchtige sfeertje dat zo kenmerkend was voor de serie ook in de film uitstekend naar voren komt. Verder is het even wennen om al die nieuwe gezichten bij de zo vertrouwde personages te zien, maar na de geslaagde introducties is ook dat ongemakkelijke gevoel grotendeels weg.

Minder te spreken ben ik over de actie. Het is bij vlagen overduidelijk dat de scénes voor het overgrote deel uit de computer komen en zeker de grande finale behoort tot de slechtste, lelijkste en meest neppe actiescénes van de laatste tien jaar. The A-Team is daarmee een film geworden die makkelijk wegkijkt en niet verveelt maar die op één van de belangrijkste punten zeer negatief verrast.

3*

Heel aardige film. Acteerwerk is over het algemeen goed een aantal uitzonderingen daargelaten. De film blijft over de hele lijn redelijk interessant maar raakte me nergens echt helemaal. De voice over is werkelijk dramatisch. Waren af en toe sesamstraat achtige taferelen waarbij ze ook alles zo kinderlijk mogelijk proberen uit te leggen. Waar het bij sesamstraat natuurlijk nog volkomen op zijn plaats is is het hier volkomen misplaatst. Al met al dus een heel aardig filmpje maar ik heb menig nederlands film gezien waarbij ik een oscar en golden globe terechter had gevonden.

3,5*

Prima documentaire over de supermodellen van weleer. Een uiterst vermakelijk inkijkje in de tijd van het toen nog als verderfelijk bestempelde modellenbestaan. Een tijd waarin de bomen tot in de hemel groeide en de 15- en 16-jarige meisjes zichzelf bijna zonder uitzondering uithongerden, volgooiden met drugs en genoten van vrije seks. Dat een dergelijke leefstijl problemen met zich meebrengt mag geen verrassing heten. De verhalen van de oudgedienden over de vele collega’s en vrienden die ze verloren aan drank, drugs en aids zijn indrukwekkend.

Toch is About Face allesbehalve een deprimerende film. De voormalig supermodellen Isabella Rossellini, Paulina Porizkova, Jerry Hall, Beverly Johnson, Carmen Dell’Orefice, Christie Brinkley en Christy Turlington nemen zichzelf vooral niet te serieus en gaan verrassend luchtig om met het ouder worden en het daarbij behorende bij te stellen schoonheidsideaal. Het me uitstekend vermaakt.

Na Blade Runner en Alien me ook maar eens aan een andere sciencefiction klassieker gewaagd. Met dien verstande dat The Abyss onder water en niet in de ruimte speelt. En het moet gezegd ook qua niveau is The Abyss beduidend minder. De film doet denken aan een matige onderwaterversie van Alien.

De film probeert een pakkende sfeer en bijbehorende spanning te creëren maar slaagt daar maar mondjesmaat in en ook het acteerwerk is weinig imponerend. Blijft over een bij vlagen goede soundtrack en een kitscherig en erg sentimenteel maar prima werkend einde. Nog net genoeg voor een voldoende.

Behoor bepaald niet tot de doelgroep van Behoor Achtste-groepers Huilen Niet, maar doordat ik in aanloop naar defilm zowel Jacques Vriens als Hanna Obbeek interviewde over de film, toch benieuwd naar het eindresultaat. En dat mag er zijn. Achtste-groepers Huilen Niet is een meer dan prima jeugdfilm die ook volwassenen niet onberoerd zal laten. Het universele gegeven van een kind dat lijdt aan kanker en de invloed die deze ziekte heeft op haar en de omgeving wordt prima uitgewerkt en invoelbaar gemaakt. Het acteerwerk van de kinderen is ook meer dan behoorlijk waardoor er weinig op- of aan te merken valt op Achtste-groepers Huilen Niet.

Gemengde gevoelens. Keek ontzettend uit naar deze film. En vooral qua uiterlijk werden die verwachtingen meer dan waargemaakt. Film ziet er echt fantastisch uit. Motion-capture werkt perfect en ook weer eindelijk eens een film waarbij 3D iets toevoegt.

Maar er zijn ook minpuntjes. Zo had ik gedurende het eerste deel van de film totaal geen gevoel bij de film. Ik zag wat er gebeurde maar het kon me maar bar weinig schelen. Dat zit hem voor mij vooral in het personage Kuifje. Het mist iedere vorm van achtergrond en heeft eigenlijk nauwelijks karaktereigenschappen. Dat maakt het ontzettend moeilijk om mee te leven. Pas vanaf de introductie van Haddock kwam ik wel echt in de film.

Vanaf dat moment heb ik ook genoten van deze avonturenfilm die een mooi eerbetoon aan Hergé is geworden en die al met al toch wel smaakt naar meer.

Hier overigens voor de liefhebbers een uitgebreide recesie die ik schreef voor mijn filmblog: Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Hmm viel toch een beetje tegen. Het verhaaltje is voor zijn tijd misschien indrukwekkend maar echt veel indruk maakte het op mij eerlijk gezegd niet. Ook vind ik de wisselwerking Bogart, Hepburn niet echt goed uit de verf komen. Mis eigenlijk de gehele film de chemie.

Tot slot is de film ook nog eens ontzettend gedateerd. De beelden van de stromende rivier op de achtergrond en de muggeninvasie doen zelfs voor 1951 ouderwets aan. Wel een film die niet verveelt en die je makkelijk uitzit. De IMDB top 250 notering is echter veel te veel van het goede wat mij betreft.

3*

Zeer vreemde gewaarwording deze film. Het verhaal is het verfilmen meer dan waard maar de uitvoering is niet altijd even sterk. Wel erg sterk is de soundtrack. Het begint al met het lange openingsshot onder begeleiding van een prachtig regelmatig terugkerend nummer. Daarna blijkt Herzog sowieso een fan van lang uitgesmeerde shots en er zijn zeker situaties waarin dit ontzettend goed werkt. Regelmatig slaat hij ook de plank mis en voegen ze weinig dan saaiheid toe. Het acteerwerk is bijzonder wisselend. Sommige acteurs zijn bijzonder overtuigend terwijl andere zonder pardon een gouden framboos op hadden mogen halen. Het is vooral dit contrast dat er voor zorgt dat het storend werkt. Buiten al deze minpunten blijft de film echter wel overeind. Waaraan dat precies ligt vind ik moeilijk te bepalen maar de film weet toch bijna voortdurend te interesseren en intrigeren. De verdienste daarvoor zit hem denk ik vooral in de sfeerschepping in samenwerking met het personage Aguirre. Klaus Kinski is echt enorm goed op dreef en weet fantastisch een gevoel van waanzin en logica te combineren. Uiteindelijk blijft de film dan ook ondanks al zijn minpunten bijzonder goed te doen en na het geweldige eindshot wordt je zelfs eventjes zo meegesleept dat je de mankementen dreigt te vergeten. Helaas voor Aguirre zijn dat er toch te veel zodat ik niet verder kom dan een dikke voldoende.

3,5*

Tcoh een kleine tegenvaller. Een relatie tussen twee vrouwen in de tweede wereldoorlog en een van de twee is ook nog Joods. Dat zijn wel al heel veel mogelijke problemen in één zin en dat was ook een beetje het probleem van de film. De film bleef wat mij betreft ook iets te lang in die problematiek hangen waardoor scenes enigzins op elkaar gingen lijken. Pas na wat onthullingen wordt het weer een stuk beter en het einde is erg mooi. Vermoed ook dat de regisseur van de tweeling door deze film wel wat inspiratie heeft opgedaan. Het is zeker geen slechte film en bij vlagen zelfs heel goed maar ook net iets te vaak te veel van hetzelfde en sommige scenes ietwat over the top geacteerd.

Een dikke 3 voor Aimee en Jaguer.

leuk uitgangspunt maar wordt wat weinig mee gedaan. De verhaallijnen zijn het allemaal net niet en de film haalt het dan bijvoorbeeld ook niet met de door de makers zelf gemaakte vergelijking Crash. Acteerwerk is meestal wel in orde maar ook nergens echt speciaal. Uiteindelijk weer best een vermakelijk filmpje dat alleen wat geforceerd probeert verhaallijnen samen te voegen.

3*

Lange tijd een prachtige film waarin je echt meegezogen werd. Voor mij veranderde dat echter vanaf het moment dat de dochter Milaan aandoet. Het contrast met het platteland was wat mij betreft te groot en het echt erin zitten was hoewel het maar een kort uitstapje was toch minder erna. Het blijft echter een erg mooie film die zonder saai te worden het alledaagse boerenleven schetst.

Ook nog even een speciale vermelding voor de prachtige muziek in de film. Het is een lange zit en niet iedereen zal het kunnen waarderen maar ik heb er van genoten.

Dikke 3,5 ster

Een van de fantasierijkste verhalen ooit, gecombineerd met een regisseur met een ongeevenaarde fantasie. Het belooft veel. En eerlijk gezegd maakt de film het voor een heel groot deel ook gewoon waar. Alice in Wonderland ziet er namelijk prachtig uit. Regisseur Burton gaat helemaal los om zijn Wonderland vorm te geven en dat zorgt voor een fantasiewereld vol vreemde wezens. Bovendien is het verhaal dat al bijna 150 jaar standhoudt natuurlijk meer dan interessant genoeg.

Het enige puntje van kritiek dat ik heb op Alice in Wonderland is dat de film je nooit echt raakt en dat meeleven daardoor erg moeilijk wordt. Dat neemt niet weg dat Alice in Wonderland mij veel meer kon bekoren dan dat enorme kassucess van de laatste maanden Avatar. (Al zal 3-D nooit echt mijn ding worden) Voorlopig 4 sterren

Na Blade Runner weer een klassieker onder de science fiction films die mij een tweede keer veel beter bevalt. Ridley Scott weet in Alien feilloos een claustrofobisch sfeertje van wantrouwen te creëren en zet zijn beroemde monster tijdens het kat-en muisspel precies vaak genoeg in om het interessant te houden. Dat ook het acteerwerk uitstekend is, maakt de film helemaal af. Mijn honger naar Prometheus is in ieder geval een stuk groter geworden na deze verrassend leuke herziening.

Eigenlijk de tegenovergestelde mening dan die van Erwinner. Vond juist het begin het sterkste deel. De film laat erg mooi zien hoe onervaren en onwetend de jongens zijn op het moment dat ze in dienst treden. Ze moeten het allemaal door schade en schande ondervinden en zijn volledig op zichzelf aangewezen. De één kan omgaan met de oorlog de ander niet. In deel twee wordt het dan allemaal een beetje een herhaling. de ene na de andere vriend van Paul sneuvelt in de ene na de andere veldslag. Een ander minpunt is de bij vlagen theatrale manier van acteren. De monologen die sommige acteurs moeten uitkramen klinken zo gemaakt en de poses die de acteurs daarbij aannamen zijn zo ingestudeerd dat het eerder de lachspieren bewerkt dan dat het de film de beoogde diepgang geeft. Toch is All Quiet absoluut geen slechte film en zitten er enkele memorabele scenes in en dan met name de eindscene. Daarom toch 3,5* ster.

Toch wel een beetje een tegenvaller. Ik vond reconstruction geweldig en dan hoop je op eenzelfde beleving bij deze. De film ziet er zoals al vaak gezegd weer erg goed uit. Maar wat mij betreft is het op teveel vlakken een herhaling. De opzet lijkt gewoon teveel op reconstruction. Ook mist de film de fantasische sfeer van Reconstruction. In reconstrucion was de chemie tussen de hoofdrolspelers erg groot hier is die beduiden minder. De laatste scene heeft bij mij dan ook nog niet de helft van de impact die de laatste scene bij reconstruction had. Het klinkt nu misschien alsof het helemaal niks was. Dit is zeker niet zo. Maar als je een 4,5 of 5 verwacht en je komt op een kleine drie half uit voelt dat voor mij ook als een enorme teleurstelling.

Kleine 3,5 * dus

Deze week dankzij een gebrek aan inspiratie voor het eerst sinds tijden weer eens advies gevraagd aan de videotheekmedewerker. Het leverde met Cherry Blossoms een fikse teleurstelling op maar ook een daverende verassing in de vorm van deze film. Want wat een heerlijke muziekfilm is dit zeg. Allereerst is de muziek uitstekend maar daarnaast zijn ook de acteerprestaties van een enorm hoog niveau. Fugit, Crudup en de in deze film meesterlijke Kate Hudson zijn stuk voor stuk fantastisch in hun rol en zorgen samen met het originele verhaal voor één van de leukste feel good films die ik in tijden zag.

4,5*

Met Reconstruction maakte Christoffer Boe een film die nu al jarenlang in mijn top 10 staat. En om maar meteen met de deur in huis te vallen in die top 10 zal Everything Will Be Fine niet belanden. Daarvoor verliest de film na een ijzersterk begin te zeer aan kracht. Dat zit hem vooral in het hoofdpersonage.

Waar je in Reconstruction volledig meeleefde met het centrale personage daar slaat de achterdocht en waanzin bij Jacob Falk in Everything Will Be Fine veel te bruusk en daardoor volkomen ongeloofwaardig toe.

Dat de film uiteindelijk met een volkomen plausibele verklaring komt, maakt het enigszins goed, maar doet niets af aan de irritatie die het personage Jacob Falk in het middenstuk opriep. Dat is doodzonde, want visueel weet Christoffer Boe in Everything Will Be Fine weer meer dan te overtuigen met enkele pareltjes van scenes.

Laat ik maar bij de positieve punten beginnen. Film ziet er mooi uit en de sountrack is dik in orde. Ook scoort de film wat humor betreft regelmatig goed. Wat de rest betreft moet ik wat minder positief zijn. In tegenstelling tot ruudje hierboven vind ik de sfeer misschien wel het minste punt van de hele film. Ik vind dat wat sfeerschepping betreft er veel meer in had gezeten. Hiervoor zijn mooie beelden helaas niet genoeg. Voor sfeer moet er denk ik een samenhang bestaan tussen praktisch ieder onderdeel van de film en die is hier ver te zoeken. Verder heb ik nooit zo'n probleem met vorm boven inhoud maar hier was het wel heel erg. Daarom ben ik slechts gematigd tevreden. Enkele leuke momenten goede muziek maar als geheel verre van geslaagd.

3*

Film die het duidelijk van het acteerwerk moet hebben. Het verhaal is flinterdun, de grote oplichterstrucs weinig origineel waardoor een spanningsboog qua verhaallijn grotendeels ontbreekt. Dat American Hustle toch O. Russels beste film is geworden ligt dan ook voornamelijk aan dat acteerwerk. Christian Bale en Bradley Cooper zijn degelijk, maar weten hun stempel niet echt te drukken, de dames doen dat wel.

Jennifer Lawrence is uitstekend, maar de absolute ster van American Hustle is Amy Adams. De vrouw die de mannen om haar heen inpakt en dat met zoveel charisma doet dat het American Hustle simpelweg naar een hoger niveau tilt. Het kan niet verbloemen dat dit alweer de derde gelauwerde O. Russel is die weinig voorstelt en ergens tussen een 3,5 en 4 blijft steken, maar de regisseur gaat gelukkig wel vooruit. Nu nog wachten totdat hij eindelijk eens een keer terecht voor al die Oscars genomineerd wordt.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: American Hustle (6 februari)

Na het briljante Le Conseguenze en het bijna net zo geweldige Il Divo zag ik vanavond mijn derde Sorrentino. Om maar meteen duidelijk te zijn het was ook de minste en de redenen worden hierboven al meermaals aangegeven.

Het begon nochtans goed met de prachtige opening maar daarna werden scenes en muziek regelmatig te snel afgekapt. Wel weer een ijzersterke hoofdrolspeler, veel mooie vrouwen en een visuele flair en muziekkeuze die dit ver boven de middelmaat uittillen.

Wel opvallend dat in Il Divo scenes en muziek wel veel beter op elkaar aansloten en langer werden doorgevoerd. Daar trekt hij veel meer alle registers open. Misschien vond Sorrentino zelf ook dat hier nog wat winst te behalen was.

Toch nog een dikke 3,5*

Uit het leven gegrepen. Iets teveel wat mij betreft. Michael Hanneke en ik zijn nooit goed samengegaan en ook Amour is weer geen voltreffer. Daarvoor is Amour te afstandelijk en traag. Net als bij andere films van Hanneke valt er op Amour weinig aan te merken en is het acteerwerk zelfs voortreffelijk. Probleem, echt beklijven of raken doet het me nooit. Daarmee is Amour toch weer uitgelopen op een kleine teleurstelling en één ding lijkt nu wel zeker: Hanneke en ik zijn niet voor elkaar gemaakt.

Film die het vooral moet hebben vaan zijn nare en mystieke sfeer. Die werkt dan ook uitstekend al moet ik zeggen dat het Voodoo gedoe mij niet altijd even goed kon bekoren.

Rourke is heel aardig op dreef maar oogt ook constant afwezig en kwam op mij bijzonder vreemd over. Leek alsof die aan de drugs was ofzo. Weet dat hij daar een verleden mee heeft maar weet niet of dat ook al in deze periode zo was

Al met al uiteindelijk een meer dan behoorlijke film.

dikke 3,5*

Twee te slimme mensen die te moeilijke problemen in te korte tijd oplossen. Het levert heel behoorlijk vermaak op met enkele bijzonder sterke scenes (eerste keer Sint Pietersplein) maar ook niet meer dan dat. Tel daarbij op de totale minachting van de kijker richting einde en de bespottelijke toespraak van Ewan McGregor tijdens het conclaaf en er valt ook genoeg te ergeren. Al met al toch een dikke voldoende.

3,5 *

Het uitgangspunt van Another Earth doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een hardcore science-fiction film maar niets blijkt minder waar. Veel meer is Another Earth een film over twee mensen wiens leven onlosmakelijk is verbonden door een noodlottig auto-ongeluk. Het levert een ingetogen en puur drama op, dat op de achtergrond speelt met fascinerende filosofische vragen. Een aanrader al is het maar vanwege het acteerwerk van Brit Marling en William Mapother.

Film viel me toch flink tegen. De humor die op het begin in de film zit verweven doet erg westers aan en past derhalve totaal niet bij de film. De film zou verhalen over de Maya's maar is erg kort door de bocht en zou over ieder ander volk kunnen gaan zonder dat er maar het kleinste verschil in de film zou zijn. Ook zien de goede maya's er weer zo cliche beter en moderner (Westerser) uit dan de slechte Maya's. Verder concentreert Gibson zich volledig op de negatieve aspecten van de maya cultuur. Het expliciete geweld heb ik op zich geen moeite mee maar voegt ook werkelijk niks toe. Met zijn onlangs gedane antisemtische opmerkingen nog in het hoofd lijkt de beginquote ook een erg dubieze. Hierin beweert hij eigenlijk dat wij blanken niet de schuld zijn van het beeindigen van de maya cultuur maar dat ze dit aan zichzelf te wijten hebben. Wat me dus vooral heel erg stoort is dat Gibson doet alsof hij een belangwekkende op waarheid gebasseerde film maakt terwijl het niet meer dan een pretentieloos actiefilmpje heeft gemaakt waar erg weinig waarheid in schuilt. Nu lijkt het alsof ik alleen maar kritiek op de film heb dit is helemaal niet zo. Ik vind hem er op veel momenten goed uitzien en ik heb me prima vermaakt maar de vraag is bij een film als deze.

Tegenvallande western die nog wel meer dan behoorlijk begint maar al vanaf de intrede van Zellweger doodslaat. Zellweger's rol is er één die alleen maar afleidt en de film werkelijk niet goeds brengt.

Er had nochtans best wel wat ingezeten wat Ed Harris versus Jeremy Irons in een western is een meer dan interessant gegeven. Jammer dat deze conforntatie niet allure krijgt die ze had verdient waardoor de film ook niet verder komt dan een kleine drie sterren vooral dankzij een aantal leuke scénes in het eerste deel van de film

Ik kende de hele regisseur nog niet maar in de cinematheek was in de regisseurs vakken een complete rij aan hem besteed en dus bij deze film begonnen omdat hij me qua verhaal het meest aansprak. Geen spijt van deze gok. Ontzettend mooie film die zich niet eens echt op de genocide richt maar veel meer op de nakomelingen en hoe zij met deze gebeurtenis omgaan. Een zeer interessante en bijzonder sterk uitgewerkte oplossing vond ik dat. Alleen het drugsverhaal had van mij niet gehoeven vond het er niet echt tussen passen Ook vind ik dat de film nog redelijk objectief blijft. de balans slaat natuurlijk flink uit naar de Armeense zijde maar het had nog vele malen erger gekund. Wat ik ook nog bijzonder mooi vond was het moment dat deopnames met de handcamera aan bod kwamen. erg mooie beelden die samen met het toegevoegde commentaar de film op momenten iets persoonlijker maakte.
Na het zien van deze film in ieder geval erg benieuwd geworden naar de rest van het werk van Egoyan.

4* om het schandalig lage gemiddelde nog iets op te krikken.

Als acteur was Ben Affleck niets bijzonders als regisseur is hij des te beter, Vond Gone Baby Gone en The Town al erg geslaagd en Argo volgt die weg. Vooral het authentieke sfeertje doet de film goed. De jaren 80 snorren en kapsels en de oude straten heerlijk. Pas na afloop kwam ik er achter hoe goed Affleck bovendien naar het basismateriaal had gekeken. De originele foto's en de filmbeelden waren bijna identiek.

Daarnaast veel lof voor het acteerwerk. Over de gehele lijn meer dan prima maar vooral John Goodman en Alan Arkin geven de film wat extra's met hun humor. Humor die Argo goed kan gebruiken. Bovendien slaat de film er niet in door waardoor de ernst van de situatie altijd voelbaar blijft.

Simpelweg een uitstekende film. Voor een uitgebreide recensie lees: Recensie: Argo (8 november) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

De film viel mij erg mee. Vond het sfeertje van de 19 e eeuw erg goed overkomen en ook de acteerprestaties vond ik goed. Alleen jammer dat de film tegen het einde nogal uit de bocht vliegt maar verder was die zeer vermakelijk.

3,5 *

Frank Capra is samen met Billy Wilder mijn favoriete regisseur uit de gouden hollywood jaren. Ik was er dan ook geen seconde bang voor dat Arsenic and Old Lace me niet zou bevallen. Een terechte vooronderstelling blijkt maar want ook deze film was weer topvermaak. Arsenic and Old Lace is gewoonweg een uiterst leuke klucht met hilarische personages als theatercriticus Mortimer Brewster, zijn twee moordende tantes, een broer die denkt dat hij Teddy Roosevelt is, de moordende neef die lijkt op Frankenstein en zijn geliefde Elaine. Knotsgekke situaties, humor en een gigantisch hoog tempo zorgen voor een komedie zoals ze tegenwoordig helaas niet meer gemaakt worden.

4 *