Meningen

Wie op basis van de synopsis aan deze film begint zal niet teleurgesteld worden. Want Hachiko is precies wat je er vooraf van verwacht. Bereid je dus voor op een vrolijke, ondeugende en heel verdrietig kijkende hond in dit oversentimentele drama dat van goedkoop effectbejag aan elkaar hangt. Dat neemt echter niet weg dat het verhaal op zich indrukwekkend en interessant genoeg is en de film vooral daardoor de kijker toch ontroert. Daarom toch een dikke voldoende.

3,5*

Normaal niet zo van de komedies maar nu The Hangover maakt bovendien de positieve reacties en cijfers grotendeels waar. Buiten de eerste twintig minuten die in niets verschillen van al die andere flauwe tienerkomedies heb ik me namelijk uitstekend vermaakt. Weinig echt flauwe grappen al het stuk met de baby wat mij betreft achterwege mogen blijven. Kortom een zeer geslaagde film met als hoogtepunt de In the Air Tonight scene. Enige minpuntje is wat mij betreft de trailer vooraf van de nieuwe Sacha Boran Cohen film, Bruno. Wat een afschuwelijke film moet dat gaan worden. Voor The Hangover echter een dikke voldoende.

Kleine 4 sterretjes

ik heb deze film na de vele positieve reacties toch maar gekeken. maar ben eigenlijk zwaar teleurgesteld achter gebleven. Heb me 2 uur lang echt verveeld. Heb verschillende keren op het punt gestaan hem niet af te kijken en heb het dan toch uiteindelijk weliswaar in etappes kunnen volhouden. ten eerste vond ik het allemaal allemaal zo dramatisch dat ik me geweldig stoorde aan de ontspannen manier waarmee ze over deze onderwerpen praten. Ondanks deze ontspannen sfeer vond ik het echter ook nergens leuk worden. Ik vond de film dus als komedie en als drama tekortschieten. Ten slotte vond ik het acteurwerk ook totaal niet overtuigend maar dat zal waarschijnlijk te maken hebben met de bovenstaande reden.

ik kan er helaas niet meer van maken dan 1,5*.

Een Britse versie van Gran Torino gemixt met een vleugje Eden Lake. Zo typeer je Harry Brown misschien nog wel het best. Qua verhaal heeft Harry Brown namelijk akelig veel weg van Gran Torino. Wissel de Amerikaanse wijk vol immigranten in voor de Engelse achterstandwijken en ruil Clint Eastwoord in voor Michael Caine in en je hebt praktisch dezelfde film.

Qua toon en uitwerking lijken de beide films echter nauwelijks op elkaar. Dat zit hem vooral in de grauwe en kille sfeer die de Britse straten en het uitschot (Eden Lake achtige etters) dat in deze vuiligheid rondloopt oproepen. Het zorgt ervoor dat Harry Brown een fim is geworden die in tegenstelling tot Gran Torino pijnlijk realistisch aandoet en die een weinig florisant beeld schetst van de hedendaagse Engelse jeugd.

Ik persoonlijk heb meer genoten van het bijna feel good achtige Gran Torino met de cynische en vuilbekkende Eastwood maar ook Harry Brown is wat mij betreft een wraakfilm geworden die het aanzien meer dan waard is.

3,5*

Ook ik kom van de persvoorstelling vandaan moet toch eens gaan uitvissen wie de moviemeteraars zijn .

Ik ben alleen beduidend minder enthousiast. Het donkere en grimmige karakter van de film is bijna volledige overboord gegooid. Dat op zich vind ik al bijzonder jammer maar dat ervoor in de plaats een overdaad aan puberormances in de plaats komen maakt het er niet beter op.

Bovendien is niet alleen dat het probleem maar ook de verandering bij bestaande karakters. Perkamentus gaat ineens het joviale schoolhoofd uithangen dat tot mijn afschuw ook nog grappige oneliners gaat uitkramen.

Het meest teleurstellend vond ik echter nog wel dat, dat waarmee the Order of the Phoenix eindigde namelijk de teurgkeer van Voldemort nauwelijks een vervolg krijgt. Sterker nog hij komt niet eens in dit zesde deel voor .

Nee alles wijst er wat mij betreft op dat dit een tussendoortje was voor de grande finale. Daar hopen we dan maar op en die hoop wordt versterkt door verreweg het sterkste deel van de film het laatste half uur. Andere lichtpuntjes wat mij betreft waren nog Helena Bonham Carter die een echte aanwinst blijkt, Hermelien die nog even betweterig als altijd is en natuurlijk de dialogen tussen Harry en Sneep.

Dat kan de film echter niet redden wat mij betreft. Twijfel erg tussen een 3 of een 3,5. Toch maar een kleine 3,5 voorlopig voor dit tot nu toe slechtste deel uit de reeks wat mij betreft.

Voor een uitgebreide recensie.
http://filmmad.wordpress.com

Als enorm fan van de optimistische zwart wit komedies uit de jaren 30,40 en 50 was het vandaag de beurt aan Harvey. Aangezien James Stewart bovendien de hoofdrol vertolkt en dat een acteur is die in mijn top drie van beste acteurs aller tijden staat kan het eigenlijk al niet meer misgaan. Dat gaat het dan ook niet al moet ik eerlijk bekennen dat ik er nog net iets meer van had verwacht. Aan Stewart ligt dat niet want hij is weer ouderwets op dreef als de extreem vriendelijk Elwood Dowd. De bijrollen zijn echter te uitbundig en te geforceerd in hun spel wat regelmatig irritatie oproept. Uiteindelijk maakt dat van Harvey erg prettig vermaak maar niet de klassieker waarop ik gehoopt had.

3,5 ster

Een groot succes in België al is het is mij een raadsel waarom. Als komedie slaat Hasta la Vista! de plank al volledig mis. De film komt niet verder dan wat flauwe, platte en puberale humor die zich in niets onderscheidt van een slechte American Pie film. Ook het acteerwerk is bepaald niet om over naar huis te schrijven. Tom Audenaert als de blinde jonge Jozef is prima en Gilles de Schrijver als de in een rolstoel zittende Lars komen nog net weg met hun rollen maar Robrecht Vanden Thoren is ontstellend zwak als de verlamde Philip. Als de film dan ook op dramatisch gebied tegenvalt, blijft er eigenlijk niets positiefs over.

Wat een tegenvaller. Had er zoveel van verwacht. Leefde totaal niet mee met de man. Vond het hele gedeelte onder de grond slaapverwekkend saai en vond het gedeelte in de keuken een beetje makkelijk afgeraffeld. Erg jammer zeker omdat het zo'n dure investering was. Dus als iemand hem wil overnemen laat het weten.

Meesterlijke docu over de gratis concerten die de IJslandse band Sigur Ros gaf als ode aan haar geboorteland. De IJslandse pracht en praal gecombineerd met de sublieme muziek en de beelden van jong en oud in het publiek maken van Heima een bijna mythische belevenis. Voor de liefhebbers van Sigur Ros een absolute must.

Kleine 4,5 ster

Toch wel een tegenvaller want de eerste film rond de rode krachtpatser was me behoorlijk goed bevallen. Vooral de rol van de cynische en alleen in zichzelf geïnteresseerde Perlman vond ik destijds heel aardig. Het eerste uur in dit tweede deel is echter één grote freakshow waarbij Hellboy alleen als vechtmachine en niet als het moeite met gezag hebbende rode man naar voren komt. Erg jammer want het komt de film absoluut niet ten goede. Het tweede uur is wat dat betreft een stuk sterker maar het kan de film niet meer redden.

2,5*

Zo op de valreep nog de grote verrassing van 2013. Had er weinig fiducie in eerlijk gezegd, met name dankzij de trailer. Toch blijkt Hemel op Aarde een ontroerend portret van een jongen die het 'wonder' van zijn eerste liefde meemaakt. Bram de Schie en Elle-June Henrard schitteren als de twee tieners die elkaar en de liefde ontdekken. Coming-of-age op zijn Limburgs.

Vermoed wel dat menig kijker even door het gelovige karakter van Hemel op Aarde heen moet. Een 13-jarige jongen wiens dag steevast begint met een gebed en wiens leven in het teken van god staat. Je moet er zoals gezegd misschien even doorheen. Wie die stap echter waagt krijgt er heel wat voor terug. Want niet alleen de twee jonkies blinken uit, ook Huub Stapel en Jeroen van Koningsbrugge (voor het eerst) overtuigen.

Tel daar de heerlijke soundtrack en het camerawerk (Limburg wordt weergaloos in beeld gebracht) bij op en je hebt een film die vooral in het Zuiden van Nederland grote indruk zal maken. Nu maar hopen dat Hemel op Aarde ook een kans krijgt boven de rivieren.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Hemel op Aarde (9 januari)

Soms wordt je weer eens hartstochtelijk verliefd op een film. Her is zo'n film. Het begint al met dat uitgangspunt, een man die verliefd wordt op een computer, een stem. Spike Jonze weet het volkomen geloofwaardig naar het witte doek te toveren. Vanaf het moment dat Samantha zich meldt ga je er in mee, snap je hoe iemand hiervoor kan vallen.

Daarnaast is Her een frisse visie op het genre. Daar waar in 2001: A Space Odyssey, Blade Runner en eigenlijk bijna alle andere sciencefiction films kunstmatige intelligentie als iets engs en een bedreiging wordt weggezet, is het hier juist de charme. Op die manier is Her niet alleen geloofwaardig, maar ook origineel. Het maakt van Her een film die mij nog lang zal bijblijven en een film die aan het einde van het jaar zonder twijfel in toplijst van 2014 staat.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Her (27 februari)

Net gezien op TCM. Redelijk sterke film. Acteerwerk is dik in orde en ook verhaal is sterk. Het Williams personage is wat mij betreft iets te vlak maar echt storend is het niet. Ook duurt het allemaal net even te lang en met een half uurtje minder was het er zeker niet slechter op geworden. Eigenlijk een dikke 3 maar omdat ik einde sterk vond toch een halfje extra.

3,5

Aardig Brits gangsterfilmpje maar ook niet meer dan dat. The Hit moet het namelijk vooral van zijn sfeer en de komische intermezzo's hebben maar heeft ook flinke passages die minder imponeren. Terence Stamp is gelukkig wel uiterst grappig als de ex-gangster die nadat hij zijn vrienden verraden heeft enkel nog wacht op de naderende executie en deze dan ook alles behalve met angst en beven tegemoet gaat. Helaas is het niet genoeg om echt te beklijven.

3 sterren

Wat zat ik na een uurtje teleurgesteld in de bioscoopstoel. De verwachtingen waren al niet heel hoog gespannen maar de verschrikkelijke scene waarin de dwergen worden geintroduceerd had ik echt niet zien aankomen. Extreem lang en qua humor echt een dieptepuntje. Sowieso is dat mijn grootste kritiekpunt op het eerste deel. De nadruk ligt wel erg op de lach, waardoor de dreiging en spanning al snel afnemen. Daarnaast blijven de dwergen van begin tot eind van bordkarton waardoor meeleven met de dertien praktisch onmogelijk is.

En toch liep ik na dit alles tevreden de bioscoop uit. Want na het eerste uur wordt The Hobbit een heel stuk beter. Oudgedienden keren terug en daarmee neemt ook de dreiging en urgentie van de film toe. In de grotten laat Peter Jackson alweer zien wat hij kan en hoogtepunt van de film is wat mij betreft de scene tussen Gollum en Bilbo. Personages die ineens volledig tot leven komen.

Tel daar de bekende muziek en de prachtige beelden bij op en bij mij kwam na een ronduit teleurstellend begin uiteindelijk het echte Lord of the Rings gevoel toch wel weer terug. Dat belooft veel goeds voor de toekomst!

Lees een uitgebreide recensie: Filmmad.nl » Recensie: The Hobbit: An Unexpected Journey (12 december)

Niet onverdeeld enthousiast. In The Desolation of Smaug wordt nog maar eens duidelijk dat The Hobbit het gevaar en de dreiging mist die The Lord of the Rings wel had. Met name dankzij die dertien dwergen die toch vooral op een soort van schoolreisjes zijn, maar eigenlijk doordat de hele film te luchtig en lollig is.

De spaarzame momenten waarop dat gevaar wel op de loer ligt Gandalf die Sauron treft is The Hobbit dan ook op zijn best. Dat de film toch op een dikke voldoende eindigt zit hem in die magische wereld die midden aarde heet. Peter Jackson mag dan schaamteloos kopiëren uit zijn Lord of the Rings trilogie, het zorgt er wel mede voor dat het typische Lord of the Rings sfeertje regelmatig aanwezig is.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Hobbit: The Desolation of Smaug (12 december)

Waarschijnlijk de meest aparte film die ik de laatste maanden gezien heb. Hodejegerene begint nog relatief rustig maar explodeert vanaf het moment dat de hoofdrolspeler in de problemen komt nadat hij de verkeerde man, in dit geval Clas Greve, bedriegt. Wat volgt is een achtbaanrit vol bruut geweld en een flinke dosis zwarte humor die me in het hilarische middenstuk nog het meest deed denken aan een pijnlijk realistische filmische bewerking van Tom en Jerry. Ontzettend ongeloowaardig maar van begin tot eind hoogst vermakelijk.

Middelmatige actiefilm. Bruce willis doet datgene waar hij het beste in is en doet dit heel aardig. De drie kidnappers zijn echter enorme clichérollen waar ik me regelmatig aan ergerde. De film begint goed en tot aan de pauze is het allemaal erg vermakelijk. Hierna vliegt de film echter volledig uit de bocht. De film wordt met de minuut ongeloofwaardiger en eindigt erg zwak. voor het eerste deel een 3,5 en voor het tweede een 2,5.

Al met al dus 3 sterren.

Na het lezen van vele positieve recensies toch maar besloten om de 3D film toch nog maar een kans te geven. Het was dan ook een fikse tegenvaller dat de must see bioscopen How to Train Your Dragon niet in 3D vertonen. Extra pijnlijk was het dat ik daar pas achter kwam toen ik al in de bioscoop zat. Maar tot zover het geklaag, want ook zonder diepte blijkt How to Train Your Dragon van DreamWorks een animatiefilm die de concurrentie met Pixar met gemak aankan (wat mij betreft is deze laatste DreamWorks beter dan de laatste Pixar, Up).

Het verhaal over de viking hiccup die net iets anders in elkaar zit dan zijn drakendodende soortgenoten is namelijk ontroerend, grappig en spannend tegelijk. Bovendien zijn de vliegscénes een waar genot om in de bioscoop te bekijken. Kortom, gaat dat zien en doe het als het even kan in 3D. Want ik heb het sterke vermoeden dat, How to Train Your Dragon er zelfs nog een stukkie beter door wordt.

4*

Paul Newman is altijd al een acteur die ik heb kunnen waarderen en hier bewijst hij maar weer eens waarom. Het verhaal is op zich niet zo heel spectaculair maar het is dan ook slechts een kapstok voor de actuers. Alles is namelijk ondergeschikt gemaakt aan het duel tussen Homer en Hud met als inzet de jonge Lonnie. Zijn besluiteloosheid en loyaliteit richting beide zorgen voor ervoor dat je volledig meegaat in die tweestrijd. Sterk zijplot is de ziekte van de dieren. De film creert hierdoor naast het acteergeweld ook nog een andere vorm van betrokkenheid. Zeker de scene waarin de dieren worden afgemaakt is bijzonder indrukwekkend. Hud is al met al gewoon een erg sterke film die drijft op zijn excellente acteerwerk.

4*

Gemengde gevoelens over Hugo. Al begon de film nog zo betoverend mooi. Het eerste 3D shot is een kunststukje op zich en zet meteen de toon voor een avontuurlijke familiefilm. Ook de personages zijn stuk voor stuk op hun plek in deze film en vooral de bijrollen van Kingsley en Lee vergroten de bijna sprookjesactige sfeer nog eens extra.

In het tweede deel neemt Scorsese echter wat afstand van het personage Hugo en zijn belevenissen. De film wordt minder de familiefilm die hij was en wordt meer en meer een buitengewoon mooi gemaakt filmgeschiedenisles. Fantastisch voor de cinefielen onder ons maar de film wordt er niet beter op. Ingezette verhaallijnen worden niet afgerond en Scorsese verliest zich in zijn hommage aan de Franse pioniers van weleer.

Het liet bij mij toch een beetje een nare bijsmaak achter omdat hij gevoel dat er veel meer in had gezeten overheerst. Wat overigens niet wegneemt dat Hugo een meer dan aangename film is die er werkelijk oogverblindend mooi uitziet.

Voor een uitgebreidere recensie zie Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Meteen vanaf de eerste scene was het al raak bij mij. Een gevangenisbewaarder die zich klaar maakt voor een dag naar het werk en de doodsangsten die dat met zich meebrengt. Nog eens extra indrukwekkend door de vrouw die dit schouwspel vanachter de raam vermoedelijk dagelijks volgt

Ook daarna blijft de film enorm sterk. De stront aan de muren, de pis die over de grond loopt en de knip en onderzoeksbeurten die de gevangen moeten ondergaan.

Dan precies op het juiste moment een van de beste scenes van heel 2008 met de weergaloze dialoog tussen priester en Sands en dan nog het gelukkig niet nodeloos uitgerekte onvermijdelijke einde. Hunger is een ijzersterke film die me nog lang zal bijblijven.

4.5*

Verrassend leuk fimpje. Een beetje een mix tussen The Truman Show, Battle Royale en The Running Man. Gelukkig neemt de film ruim de tijd om het bizarre uitganspunt en de hoofdpersonages te introduceren waardoor je als de actie losbarst het gevecht op leven en dood zowaar serieus neemt en volledig meegaat in de belevenissen van Katniss Everdeen (een uitstekende Jennifer Lawrence).

Het maakt van The Hunger Games een redelijk brave film als je naar het onderwerp kijkt, die echter wel heerlijk wegkijkt en ook voor mensen die tot voor kort nog nooit van de boeken hadden gehoord laat staan er één gelezen hebben (zoals ik) absoluut de moeite waard is.

Na alle Oscarcommotie toch wel erg benieuwd. En zeker niet teleurgesteld. Het iedereen is een potentiele terrorist sfeertje wordt fantastisch neergezet en de ontmantelingsscénes zijn stuk voor stuk bloedstollend spannend. Na het eerste uur als de hoofdrolspeler zo nodig wat verder uitgediept moet worden vliegt de film een aantal keren flink uit de bocht. Het zorgt ervoor dat die negen Oscarnominaties toch wel iets teveel van het goede zijn. Dat neemt niet weg dat The Hurt Locker een uitstekende oorlogsfilm is die wat mij betreft Avatar op praktisch alle vlakken overklast.

Kleine vier sterren.