Meningen

Bijna twee uur non stop actie. Uiterst vermakelijk nergens speciaal. Ook een verhaal dat al vele malen verteld is en niet interessanter of beter uitgewerkt is dan zijn voorganger(s). Richting einde slaat de film dan zelfs nog volledig door en wordt het toch al ongeloofwaardige verhaal helemaal bespottelijk.

Heb me echter prima vermaakt met deze testosteronrit en vergeef de film zijn uiterst zwakke einde dan ook gedeeltelijk.

3,5*

Zelden zo'n saaie en nietszeggende film gezien. Eat, Pray en Love wil een film zijn over een vrouw (Julia Roberts) die haar leven omgooit, op reis gaat, tot nieuwe inzichten komt en haar leven leert waarderen. Dat komt echter totaal niet over. De film blijft constant aan de oppervlakte hangen en de steeds weer terugkerende flashbacks als Roberts tot een nieuw inzicht komt worden zo geforceerd gebracht dat plaatsvervangende schaamte opborrelt. Prima als reclamefilmpjes voor Rome, India en Indonesië maar als film één van de slechtste die ik in tijden zag.

Tim Burton en Johnny Depp in een film over de slechste regisseur aller tijden Ed Wood. Dat moet wel bijna een absurd en surrealistisch filmpje opleveren en dat doet het dan ook. Gelukkig is het verhaal rondom de persoon Ed Wood interessant genoeg want verder is het bij vlagen wat karig en teveel van hetzelfde.

Mel Gibson maakt na jaren van afwezigheid zijn terugkeer als acteur in een rol die we van hem kennen. De rechercheur die door een persoonlijke tragedie zint op wraak. Het is niet verwonderlijk dat Edge of Darkness daardoor een onderhoudende film is geworden die echter weinig nieuws te melden heeft. Meer dan een vakkundig gemaakte herhalingsoefening met een ietwat gemankeerd einde valt er van Edge of Darkness wat mij betreft dan ook niet te maken.

3,5

Er zijn maar weinig regisseurs de laatste jaren die wat mijn betreft Susanne Bier kunnen overtreffen. Na mijn eerste ervaringen namelijk brodre en open hearts (die iki beide geweldig vond) keek ik hoopvol uit naar deze film. Waar ik vooraf dacht dat het niet kon gebeurde toch. After the wedding is nog een beter als bovengenoemde. Belangrijkste reden hiervoor is het fantastische acteerwerk. Rolf Lassgård zet misschien wel de meest indrukwekkende filmrol neer die ik de laatste jaren heb gezien. Verder is het verhaal van de film prachtig. Het wordt zonder poespas getoond en lijkt uit het leven gegrepen. Enige nadeel hieraan is dat ik waarschijnlijk midden januari al de beste film van 2007 heb gezien maar dat neem ik op de koop toe. Ga nu eerst maar eens slapen en dan morgen eens goed nadenken over een top 10 plaats.

5*

Zo vlak na stagecoach wederom een western met John Wayne in de hoofdrol maar het resultaat is volkomen anders. De wisselwerking tussen Mitchum en Wayne is uitstekend en in tegenstelling tot bij Stagecoach voegen de bijrollen hier wel de nodige humor en boeiende zijplotjes toe aan de film. Bovendien zorgen de shoot outs voor het nodige spektakel waardoor El Dorado een uiterst onderhoudende western is geworden die geen moment verveeld.

Kleine 4*

Een verfilming van dit gigantisch succesvolle boek kon natuurlijk niet uitblijven. Regisseur Gille Paquet-Brenner is bijzonder trouw gebleven aan het boek (alleen aan het einde wijkt de film -met succes- enigzins af van het boek), waardoor Haar Naam was Sarah eigenlijk precies is geworden wat je er vooraf van verwacht. Een indrukwekkend oorlogsverhaal dat op feilloze wijze schakelt tussen 2002 en 1942 en met Kristin Scott Thomas een geweldig hoofdrolspeelster heeft. Ik denk een absolute must voor iedereen die het boek een warm hart toedraagt.

Allereerst wil ik toch even zeggen dat ik hoop dat over dit onderwerp nog ooit een echt goede Nederlandse film komt want het is een onderwerp wat zo ontzettend boeiend is en waar zoveel over te vertellen valt. Dan de film zelf. Ongeloofelijk hoeveel verschil er tussen de verschillende afleveringen zit. Het eerste deel is een regelrechte ramp. De cast lijkt totaal niet op zijn plaats en de emoties die iedereen heeft komen totaal niet over. Dan de tweede aflevering. Ongeloofelijk dat dit dezelfde hoofdrolspeler is als in deel 1. Ineens komt wel alles over leef je wel intens mee met Ibro en lijkt de film toch nog op een dikke voldoende af te stevenen. Maar dan komt deel drie. Vooral een erg flauw plot speelt dit gedeelte parten. Toch is het nog beduidend beter dan deel 1 en dat komt voornamelijk door de man die de rol van de minister speelt. Al met al een wat niveau betreft bijzonder wisselende film waarbij ik hard twijfel over een beoordeling. Ik geef de film toch nog een kleine voldoende 3*

Veel minder dan deel één. Er is geen enkele tijd meer genomen om een verhaal te vertellen. Daar waar we in deel één de persoon Mesrine nog enigzins leerde kennen is dat hier volledig achterwege gelaten. De film sprint van incident naar incident en wordt eigenlijk vooral een herhaling van zetten.

Ook het cameragebruik in deze fase is werkelijk te irritant voor woorden. Een half uur lang staat dat ding nooit eens stil. Het lijk wel of er sinds de Bourne trilogie is bedacht dat we constant de chaos van de hoofdpersonen moeten ervaren door maar met die camera te bewegen. Ik kan daar best tegen maar niet een half uur lang.

Nu lijkt het eigenlijk alsof ik er niets aan vond maar dat is ook weer overdreven. Ik heb wederom genoten van Cassel en vond zijn grootheidswaanzin en poging tot meer dan een gangster uit te groeien bijzonder vermakelijk. Ook het levensverhaal blijft intrigerend en eindscene was werkelijk ijzersterk. Kortom slecht is het allemaal niet maar de film mist wat van het gevoel dat deel één wel had.

3,5*

Toch nog maar afgekeken.

Gaspar Noe maakte op mij grote indruk met zijn gedurfde maar geslaagde moderne meesterwerk Irreversible. En om maar meteen duidelijk te zijn. Enter the Void haalt bij lange na niet dat niveau. Ten eerste mist de film een pakkend verhaal. Het plot over een Westerse drugsdealer in Tokio dient veel meer als een kapstok voor Noe om zijn visuele kunsten te vertonen dan dat het daadwerkelijk wat toevoegt. Maar ook op dat vlak overdondert Enter the Void minder dan verwacht.

De begintitels beloven nochtans veel en de grote stad met de massale neonverlichting zorgen zeker voor aardig wat mooie plaatjes maar toch valt Noe al snel in herhaling. Vooral de manier waarop hij keer op keer met de camera over Tokio heen manouevreert en steeds weer vliegensvlug inzoomt op gebeurtenissen en voorwerpen veranderen al snel in hinderlijke onderbrekingen. Wat mij betreft duurt de film tot slot ook nog eens veel te lang. Ik zie totaal niet waarom een film als deze dik 2,5 uur moet duren.

Het zijn uitstekende dagen. Maak het namelijk niet vaak mee dat ik drie vier sterren of hoger achter elkaar zie. Toch was het vandaag weer raak. Entre les Murs is een werkelijk meesterlijk docudrama over het onderwijs in de grote Franse Steden. Het is indrukwekkend om te zien hoe leraren dag in dag uit het gevecht met de leerlingen aangaan en hoe de leuke en minder leuke momenten zich binnen een jaar afwisselen. Extra interessant wordt het omdat regisseur Cantet nooit partij kiest en de kijker zelf de keuze laat maken tussen leraar en leerling. Kortom prachtig filmpje.

Dikke 4 sterren

De betoverende openingsscène van L'Envahisseur doet het beste vermoeden. Ook daarna heeft de film zijn momenten maar zo mooi als die opening wordt het niet meer. Wel alle lof voor Isaka Sawadogo. Hij laat op grootse wijze zien hoe een illegale vluchteling vol goede moed in Brussel arriveert om daar vervolgens langzaam af te zakken. Het wat geforceerd kunstzinnige einde doet afbreuk aan de film en zorgt er voor dat L'Envahisseur vooral bijblijft vanwege Sawadogo.

Wat moet ik er van zeggen. Ik denk dat het is niet mijn ding het allemaal het best samenvat. Mulholland Drive, Inland Empire en Lost Higway vond ik bijzonder sterk en Blue Velvet en Rabbits kon ik zei het in mindere mate ook nog waarderen.

Eraserhead is echter een ander verhaal. Voor mij was dit waarschijnlijk net een brug te ver. Kon er helemaal niks mee en had totaal geen gevoel of interesse in de personages. Zelden zo niet meegeleefd met een film. Moet ook toegegeven dat ik niet de hele film heb gezien. Ben tussendoor regelmatig maar wat gaan zappen omdat ik het gewoonweg niet meer kon opbrengen om hier nog in te investeren. Zal dus menig scene hebben gemist en zal de film ook nog wel een keer huren om hem in zijn geheel te kijken maar voorlopig kom ik echt niet verder dan een 0,5. Hopelijk gaat Lynch de komende jaren weer vrolijk verder met waar hij mee bezig is. Dus dat hij zijn bravoure en aparte karakter van zijn films intact houdt maar dat wel in combinatie met personages en karakters waar ik als kijker wat mee kan en met mee kan leven. Zijn laatste films getuigen hier in ieder geval al van dus denk dat Lynch ook zelf heeft ingezien dat er nog iets ontbrak aan zijn films. Wat mij betreft kan ik na Eraserhead enkel concluderen dat Lynch veel heeft geleerd van zijn eerste experimenten en zichzelf als filmmaker flink heeft ontwikkeld de laatste jaren. Helaas maakt dat Eraserhead niet beter.

De brombeer Ernest die droomt van een leven als artiest en de dromerige muis Célestine die niets liever wil dan tekenen. Twee buitenbeentjes en een vreemd koppel, dat zeker. Maar ook een duo dat al snel het hart van de kijker verovert. Ernest et Célestine laat maar weer eens zien dat er weinig nodig is voor een bijzondere filmervaring.

De vriendschap tussen het duo -dat geleerd wordt elkaar te vrezen- is hartverwarmend en de animatie (wonderschone aquareltekeningetjes) simpel maar doeltreffend. Ernest et Célestine is mede door die simpele maar oprecht aanpak afwisselend grappig, ontroerend, charmant en boordevol fantasie. Een gouden combinatie, dus gaat dit zien!

Kan me eigenlijk alleen maar aansluiten bij de reacties hierboven. Evenals de meeste hier heb ook ik genoten van de sfeer en een aantal prachtige scenes in de film. Begin waarin de kinderen Frankenstein kijken, over vuur heen springen en de vlucht van de kleine Ana Sowieso vond ik Ana fenomenaal. Verder ben ik het wel gedeeltelijk met Kos eens dat er niet al te veel gebeurt en ook de franco elementen heb ik er niet in herkent. Dat doet echter niet veel af aan de kwaliteit van de film. Prachtig geschoten, prachtig geacteerd en bijzonder sfeervol.

4*

Aardige spin off van Bruce Almighty. Dit keer is het, de in Bruce Almighty nog bijzonder leuk op de hak genomen, nieuwslezer Evan Baxter die in direct contact staat met God himself. Net als in Bruce Almighty is overigens het eerste gedeelte van de film waarin Evan nog in de ontkenningsfase zit en hij nog weinig aanstalten maakt op zijn opdracht (Ark van Noah bouwen) te vervullen het leukste gedeelte.

Maar ook daarna blijft de film onderhoudend, vooral de scénes met God Freeman zorgen regelmatig voor een glimlach, maar ook niet meer dan dat. Een prima tussendoortje dus voor een dinsdagmiddag als er verder weinig boeiends te beleven valt.

Dikke 3 sterren

Best aardig filmpje maar haalt het bij lange na niet bij het boek. Vooral de humor die in het boek wel overkomt komt hier veel minder uit de verf. Ook is het contrast tussen het jolige begin en het serieuze einde veel te groot. Heb me verder toch niet verveeld dus een drietje.

Ex Drummer is bovenal bijzonder onevenwichtig. Er is erg duidelijk gekozen voor vorm boven inhoud en normaal gesproken houd ik daar niet zo van. Zo ook het eerste half uur van Ex Drummer. Het begint nog goed met de prachtige openingscredits en de hilarische intro van hoofdpersonage Dries. De hoofdpersoon en de andere drie personages worden echter vanaf het eerste moment met de minuut irritanter. Na een half uur betrapte ik me dan ook al regelmatig op klok kijken. Toch sloeg het daarna weer om bij mij. Ondanks de menig personage mij nog steeds niet kon bekoren herstelt de film zich super. Dries wordt steeds interessanter en de film weet vanwege zijn stijl steeds meer te imponeren. Vooral een aantal scenes waarin meerdere verhalen begeleid door de muziek langskomen schuiven zijn bijzonder sterk. Dat de humor dan bij vlagen ijzersterk en bij vlagen bijzonder platvoers en misplaatst is neem ik dan ook maar voor lief. Ex Drummer zal met al met al vooral bijblijven vanwege de prachtige momenten dat scenes één worden met behulp van de muziek en pas in tweede instantie vanwege zijn onevenwichtigheid. Dat op zich is al een groot compliment. Ex Drummer krijgt van mij dan ook een kleine 4 *.

Damn wat heb ik me weer fantastisch vermaakt. Vooral de aanwezigheid van Jean-Claude van Damme, de grotere rollen van Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis en natuurlijk de allerleukste nieuweling Chuck Norris doen de film absoluut goed. De manier waarop ze elkaar consequent op de hak nemen en zelfs elkaars one liners lenen zorgt voor een bijna constante glimlach.

Het maakt The Expendables 2 nog wel een niveautje beter dan zijn voorganger. Ook qua actie. Vooral de openingsscene van bijna twintig minuten en de laatste drie kwartier zijn actie zoals actie hoort te zijn. Dan vergeef je de film het middenstuk zonder problemen.

Voor een uitgebreide recensie zie: Recensie: The Expendables 2 (16 augustus) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Vond de eerste twee delen nog alleraardigst. Vooral omdat de heren zichzelf niet al te serieus namen. Dat gaat in dit derde deel echter pijnlijk mis. The Expendables lijken zowaar weer in zichzelf te geloven en dat heeft nare gevolgen.

Te beginnen met het serieuze verhaal. Over ouder en afgedankt worden. Het zorgt voor serieus en gekrenkt kijkende voormalige actiehelden. Jason Statham en Dolph Lundgren die zwaar op de hand zijn en de ene teleurgestelde blik na de andere tonen, het is niet waar je op zit te wachten.

Datzelfde geldt eigenlijk voor de onbekende jonkies en het moralistische verhaal waaruit moet blijken dat jong en oud toch echt wel van elkaar kunnen leren. Met adrenalineverhogende actie en scherpe oneliners heeft het nog maar te weinig maken. Het helpt dit derde deel om zeep. Daar kunnen Wesley Snipes, Mel Gibson en de heerlijke opening ook niks meer aan veranderen.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: The Expendables 3 (14 augustus)

Het was met afstand het meest opzienbarende project van dit jaar. Het samenbrengen van Sylvester Stallone, Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger, Jason Statham, Jet Li, Mickey Rourke, Eric Roberts en Dolph Lundgrun voor de film The Expendables. Verrassend genoeg levert het ook nog eens prima film op. De reden daarvoor is tweeledig. Allereerst bulkt de film zoals te verwachten van de actie. De kogels, doden en explosies vliegen je vooral het eerste uur, op prima in beeld gebrachte wijze, om de oren. Dat The Expendables een finale in petto heeft die iets te massaal en groots is opgezet, is vervolgens dan ook jammer maar niet onoverkomelijk.

Daarnaast is er dan nog de cast. Je merkt aan alles dat de vergeten actiehelden de tijd van hun leven hebben tijdens het maken van de film. Het plezier spat er van af en de acteurs nemen zichzelf met hilarische oneliners ook meerdere malen op de hak. De gehele cast levert dan ook uitstekend werk al stelen de bad guys Eric Robert en vooral Dolph Lundgrun ("Insect") absoluut de show. Alles bij elkaar maakt dat van The Expendables wat mij betreft een uitstekende film in zijn genre en daarmee dé actiefilm van 2010.

4*

Ontzettend cliche, behoorlijk moralistisch en nergens echt bijzonder maar toch twee uur uitstekend vermaak. The Express is dan ook gewoon een enorm lekker feel good sportfilmpje dat nergens pretendeert meer te zijn en daardoor eigenlijk nooit irritatie oproept.

Wat ik ook nog wel aardig vond waren de originele beelden die af en toe overvloeide in de filmbeelden maar verder moet je van deze film niets vernieuwends verwachten. Gewoon een leuke sportfilm die ondanks zijn voorspelbaarheid toch twee uur boeiend blijft.

dikke 3,5*

Vreemd dat mensen dit een kinderfilm noemen. Is geen seconde in me opgekomen. Zoals ik hier al eerder schreef is het boek van Safran Foer een mijn persoonlijke favorieten. De trailer en de uitblijvende prijzenregen deden me het ergste vermoeden. Ik ben dan ook erg blij te kunnen zeggen dat de film me 100% meeviel. Sterker nog ik vond hem zelfs meer dan behoorlijk.

Het begint al met het plot. De zoektocht van een jongen naar een kluis of deur waar de sleutel van zijn vader op past. Een zoektocht die in de praktijk overigens veel meer een zoektocht naar Oskar zelf en zijn vader is, dan een zoektocht naar een kluis of iets dergelijks. Een ontroerende ontdekkingstocht waarbij een aantal scenes toch wel indruk maakten. Ook indruk maken Thomas Horn als Oskar van Max von Sydow in een bijrol. De relatie tussen de twee is ook het mooiste en best uitgewerkte stuk van de film.

Natuurlijk vallen er ook wel wat dingen aan te merken op de film. Oskar was in het boek een personage dat vooral fascineerde door zijn prachtig beschreven gedachtekronkels. Iets wat moeilijk blijkt te vertalen naar het wittte doek. Het wordt wel geprobeerd met voice-overs maar de impact van het boek wordt nooit geevenaard. Ook is de film niet op alle punten even subtiel maar storen deed mij dat niet. Extremely Loud & Incredibly Close is wat mij betreft tegen alle verwachtingen in een prima geacteerde en mooie drama geworden die ik zeker niet als een kinderfilm zou bestempelen.