Meningen

Een film waar ik mij weinig van voorstelde. Helaas kwam het ook nog uit. De film is eigenlijk gewoon een belediging voor het filmkijkend publiek. De film is zo kinderlijk en simpel dat je beter een maximumleeftijd in plaats van een minimumleeftijd kunt aangeven. De aanwijzingen in deze film worden allemaal binnen een halve minuut opgelost. Als ze een schip moeten opgraven. Vinden ze dit schip zonder al teveel problemen. En bovenal het eerste wat ze opgraven is de bel met daarop het woord wat ze zoeken 'charlotte' En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Al met al een zwakke verfilming van een verhaal waar veel meer in had gezeten. 2 sterren.

Alweer een prachtige Alexander Payne. De man heeft een patent op kleine intieme drama's en laat in Nebraska zijn vakmanschap nogmaals zien. Het begint al met Woody Grant. Een typisch Payne-personage dat in de persoon van Bruce Dern een waardig vertolker krijgt. Daarnaast is er weer die balans tussen komedie en drama. Minder dwingend en subtieler aanwezig dan in bijvoorbeeld The Descendants, maar nog altijd de grote kracht van Payne's films.

Ook hier voel je op het ene moment medeleven en compassie, terwijl een minuut later bij het stelen van een air compressor of een uitbarsting van June Squibb de lach alweer doorbreekt. Tel daar die prachtige slotscène bij op en je hebt weer een Alexander Payne pur sang.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Nebraska (27 februari)

Wauw wat een acteergeweld zeg. Ik heb nog nooit een film gezien waarin er zo geniaal geacteerd wordt. Peter Finch kende ik eigenlijk totaal niet maar wat een meesterlijke rol is dit zeg misschien wel de beste ooit. Maar ook William Holden en Faye Dunaway spelen briljant. Dan nog de dialogen. Die zijn ook echt fantastisch geschreven en zorgen ervoor dat de acteurs zo kunnen excelleren. Al met al een geweldige film. Voorlopig ga ik voor 4,5 *

Had wel al enigzins ingecalculeerd dat dit niet voor mij was weggelegd maar door een enthousiaste vriend toch maar even gaan kijken. Dat viel niet mee. Als ik een keer of vijf heb geglimlacht is het veel. Het gescheld, de viezigheid en het brute geweld, ik kan het in korte sketches best hebben maar bijna anderhalf uur is veel te veel van het goede. En na een keer of vijf heb je het met het 'gekut' en 'jonguh' ook wel gehad. Maar wees allen gerust. Ik was één van de weinigen in de zaal die de belevenissen van de vijf mannen uit Maaskantje totaal niet kon waarderen.

Film ziet er prachtig uit en ook op de acteerprestaties valt weinig af te dingen. Het verhaal is ook niets mis mee al is het voor mensen die 81/2 zagen wel erg herkenbaar.

Toch maar een nipte voldoende. Dat komt omdat de liedjes op be italian na stuk voor stuk bijzonder matig zijn en ze ook maar zwakjes in de film verwerkt worden. In plaats van dat de musical elementen dus iets toevoegen irriteren ze vooral.

dikke 3 sterren.

Wie houdt van liters rondvliegend bloed, een recordaantal doden en een stompzinnig en ongeloofwaardig verhaal zal Ninja Assassin nog wel enigszins kunnen waarderen. Helaas kunnen alle andere filmliefhebbers deze film beter mijden. De alsmaar extremer wordende actie slaat namelijk al na een half uur volledig dood waardoor de climax eigenlijk alleen maar saai te noemen valt.

Daarnaast irriteert het ook dat de hoofdrolspeler gedurende anderhalf uur wordt doorboord met de meest angstaanjagende zwaarden, messen en ninjasterren om enkele minuten later weer vrolijk zijn tegenstanders met één enkele slag naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Kortom Ninja Assassin is alleen voor de extreme actieliefhebbers, al denk ik dat zelfs die het na een uurtje wel hebben gezien.

Wauw. Had er veel van verwacht en dan wordt het ook nog waargemaakt ook. Allereerst de complimenten voor Javier Bardem. Dat dit dezelfde man is als de man uit Mar Adentro is nauwelijks te geloven en laat zien dat acteurs wel degelijk veelzijdig kunnen zijn. Briljante rol is het. Ook de andere acteurs zijn lekker op dreef. Ook het uiterlijk van de film is prachtig. Wat me verraste is dat het geen echte Coen Brothers film is. Wel wat de typische humor betreft. Niet wat genre betreft. Kan me niet herinerren dat ze eerder een film hebben gemaakt die zo serieus is en zo op spanning drijft.(Blood Simple komt wel in de buurt) Helemaal geen minpuntjes dan? Eentje. Normaal is de soundtrack van de flms van de broertjes ook nog erg sterk. Dat vond ik in deze film toch iets minder.

4,5*

De enige reden dat No Direction Home nog een beetje het aanzien waard is, is vanwege de muziek van Dylan verder valt er namelijk maar bar weinig te genieten. Vooral de eerste 75 minuten zijn een regelrechte martelgang. Meer dan een uur de voorbeelden van Dylan bekijken begeleid door hoogdravende teksten van de betrokkenen was echt veels te veel van het goede. Verder was in dit gedeelte de montage ook echt bedroefend slecht. Ik zie montagefouten echt nooit maar hier zag ik zelfs constant het beeld verspringen. Dat had toch wel iets mooier opgelost kunnen worden. Grote probleem bij Dylan is ook dat hij maar bijzonder weinig te melden heeft. Bovendien is zijn levensverhaal zeker in zijn vroege jaren nu niet echt indrukwekkend of boeiend. De verveling ligt dan ook constant op de loer. Na dat eerste deel wordt het dan allemaal iets beter te doen. Vooral omdat Dylan zelf nadrukkelijker naar voren komt. Oké hij heeft nog steeds weinig interessants te melden maar zijn muziek krijgt wat meer de ruimte. Het sterkste punt van No Direction Home buiten Dylan's muziek is bovendien de periode waarin zijn muziek uitkwam. Scorsese heeft hier dankbaar gebruik van gemaakt en de boeiendste momenten zijn dan ook gewoon ordinaire geschiedenisfilmpjes. De dood van Oswald, De toespraak van King en de beelden van Kennedy vond ik begeleid met de muziek zo ongeveer de momenten die het meest de moeite waard waren in het middenstuk. Het laatste deel bevestigt eigenlijk dan weer het grootste probleem van de film. Dylan mag dan goede muziek maken en er mag dan een waas van mysterie over hem heen hangen, de magie die daar van uitgaat verbleekt wel enorm snel als hij aan het woord is. De interviews met de pers richting einde zijn dan wel erg amusant maar benadrukken eigenlijk alleen maar dat je net 204 minuten hebt zitten kijken na een man die eigenlijk maar een weinig boeiend levensverhaal en bovendien werkelijk niets te vertellen heeft.

1,5*

Indrukwekkende en waargebeurde verfilming over de beklimming van de beruchte en destijds nog nooit beklommen (1936) Nordwand van de berg de Eiger door Toni Kurz en Andreas Hinterstoisser. Het verhaal is op zich al fascinerend genoeg maar regisseur Philipp Stölzl weet het ook nog eens prachtig in beeld te brengen. Je waant je als kijker zelf op de berg waardoor de ontberingen van Toni en Andi nog extra hard aankomen. Enige minpuntje van Nordwand is de clichematige opbouw, maar het doet nauwelijks afbreuk aan de film.

Erg mooi filmpje dat me echter net niet echt raakte. Vond de rol van Natalia ook een beetje over de top. Had liever gehad dat ze niet zo uitbundig van de ene emotie in de volgende doordenderde. Het had wat kleiner gemogen van mij. Toch stoorde het me nauwelijks en ik vond het duo Mario en Natalia ook erg overtuigend. Enkele prachtige scene's bovendien. De dans scene, de scene waarin Mario haar ontloopt en de prachtige eindscene schieten me al eerste te binnen. Zoals al gezegd raakte het me echter allemaal net niet. Omdat ik verder weinig aan te merken heb op de film en de er een aantal prachtige scenes inzitten toch een dikke voldoende.

3,5*

De grootste irritatie in films zijn voor mij zonder twijfel personages die dingen doen die ik totaal niet begrijp. Dat is ook de reden dat La Notti di Cabiria niet voor mij is weggelegd. Het begint al meteen in de eerste scéne waarin de prostituee Cabiria meer dood dan levend uit een rivier komt nadat ze door haar vriend is beroofd. De manier waarop zij vervolgens toch weer op zoek gaat naar deze man is totaal onbegrijpelijk en ongeloofwaardig. La Notti di Cabiria was mij door bovenstaande gebeurtenis en soortgelijke momenten al snel kwijt. Maar mocht dat nog niet het geval zijn geweest dan had het acteerwerk dat wel voor elkaar gekregen. Vooral hoofdrolspeelster Giulietta Masina is de overtreffende trap van irritant. Masina acteert zo theatraal dat het bijna pijn doet aan de ogen en haar extreme geschreeuw is minsten net zo verschrikkelijk. Het moge duidelijk zijn dat La Notti di Cabiria voor mij de zoveelste totaal mislukte Fellini was.

Trailer maakte me nieuwsgierig en moet zeggen film begint ijzersterk. De introducties van de vier hoofdrolspelers zijn buitengewoon geslaagd en ook het eerste gezamenlijke optreden van het viertal in Las Vegas is imposant. Eventjes dacht ik dan ook dat Now You See Me wel eens de verrassing van 2013 kon worden.

Helaas. Als het spektakel minder wordt en het verhaal de overhand neemt gaat het mis. Vergezochte plotwending verpesten veel en ook qua spektakel komt de film nooit meer over die openingsact heen. Doodzonde van de puike cast, want hier had toch meer in gezeten.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Now You See Me (27 juni)