- Home
- Filmreiziger
- Meningen
Meningen
Hier kun je zien welke berichten Filmreiziger als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Walk in the Woods, A (2015)
Geen beste film, maar beter dan verwacht: minder flauw dan wat de trailer doet vermoeden, maar het mist scherpte, inhoud en visueel spektakel dat er gemakkelijk ingebracht had kunnen worden.
Ik kan eigenlijk niets noemen dat uitgesproken goed is. Emma Thompson acteert erg goed en overtuigend, maar dat is helaas een bijrol. De twee hoofdrolspelers doen het goed genoeg, maar niet meer dan dat. De dialogen zijn voldoende interessant, er gebeurt net genoeg in de film om te blijven boeien, de beelden zijn net leuk genoeg om naar te kijken en de ontmoetingen zijn okay. 'Okay' is misschien wel het sleutelwoord: dat is wat het is, maar niet meer dan dat.
Er is veel op te merken over de film. De casting van Robert Redford is op z'n minst discutabel: Bill Bryson was 45 jaar toen hij besloot de trail te lopen. Waarom dan een man van 79 casten??? Dat verandert het verhaal en de boodschap. En het is onbegrijpelijk dat de makers er niet in geslaagd zijn om de schoonheid van het landschap beter in beeld te brengen. Na het zien van deze film, ben ik niet m'n hiking schoen af gaan stoffen om ook naar noordoost Amerika af te reizen om de trail te gaan lopen terwijl het één van de mooiste lange-afstand-routes is die de wereld rijk is. Ook de inhoud van de ontmoetingen: soms zit er - zoals in het boek - wat humor in, maar het mist de scherpte en is gewoon niet grappig genoeg om echt grappig te zijn. Het wordt daarmee wat oppervlakkig en vlees noch vis. De humor komt niet echt los maar ook de levensvragen landen niet.
Het is het gewoon net niet. Ik vond het leuk om iets van de trail te hebben gezien en de film kom me net genoeg boeien om door te blijven kijken. 2,5 ster en dan ben ik royaal.
War for the Planet of the Apes (2017)
Wow.... toch wel onder de indruk van deze trilogie. Eigenlijk is het één lange film die in drie stukken is gehakt. Ik heb er daarom voor gekozen om alle drie de delen dezelfde score te geven: 4 sterren. Eigenlijk wil je de drie delen zo snel mogelijk na elkaar zien en bij voorkeur op groot scherm.
Wat me vooral is opgevallen, is dat er veel meer intelligentie zit in de trilogie dan ik had verwacht. Ik had de film best lang laten liggen omdat ik dacht dat het vooral een aaneenschakeling zou zijn van actie, geweld, bommen en granaten. Maar dat viel heel erg mee: er is veel meer tijd ingeruimd dan ik had verwacht voor drama, karakterontwikkeling en het rustig vertellen van het verhaal. Mooi gedaan! De ontwikkelingen verlopen ook mooi vloeiend en geloofwaardig. De CGI is ook dik in orde (vooral bij de twee laatste delen). Dit mag ook wel met een totaal budget van meer dan 400 miljoen dollar. Er wordt over het algemeen ook prima geacteerd (in ieder geval door de hoofdpersonen). Het enige dat me ook bij dit derde deel wat tegenviel was dat de decors en decorverlichting er vaak zo nep uitziet. Ze hadden beter niet kunnen kiezen voor Ring of the Lords achtige fantasy decors. Het maakt het er niet geloofwaardig van en daardoor oogt het soms ook erg nep. Dit laatste deel heeft een erg expliciet verwijzing naar racisme / slavernij / holocaust. Daarbij is het knap dat er niet te sterk in stereotypen wordt gedacht: zelfs van de 'bad guy' wordt zijn goede kant getoond en van de 'good guy' wordt ook de slechte kant getoond. Het laat de nuances zien en dat komen niet zo heel vaak tegen bij dit soort producties. Knap gedaan!
Mooie combi van avontuur / actie / drama. Aanrader! 4 sterren voor de hele trilogie en zeker voor dit laatste deel, dat toch wel het sterkste deel is.
Watership Down (1978)
Alternatieve titel: Waterschapsheuvel
Net als macrobody dacht ik ook dat dit een zielige film zou zijn, maar dat blijkt niet het geval te zijn. Ik vond het overal een goede animatiefilm, mits je deze in de tijd van 1978 plaatst. De animatietechniek kan voor mij de tand des tijds niet meer goed doorstaan, maar dat is na 44 jaar ook niet zo erg. Misschien zijn er betere transfers/remasters op de markt dan die ik heb gezien, maar de hoeveelheid ruis en onscherpte was op momenten wat storend. Verder kijk je naar stilstaande beelden waarbij alleen de meest noodzakelijke elementen in het beeld bewegen. Bv. het gras waait in basis niet mee met de wind. Logisch, aangezien elk beeld handmatig moest worden getekend zou het een monsterklus worden om alles continue te laten bewegen. Lang leve de computer. Daarmee wordt het soms meer een geluidsverhaal dat met mooie prenten/beelden wordt ondersteund. Ik vond de stemmen okay, maar wat aan de saaie kant. Ik miste soms juist wat variatie hierin en miste soms wat emotie. Het liedje van Art Garfunkel is prachtig en lift de flim naar een hoger niveau. Toch miste voor mij ook hier wat emotie op de één of andere manier. Al met al een prima 'grotenmensen' animatiefilm en alleen al vanwege de status 'klassieker' zou iedereen deze een keer moeten zien, maar ik ben wat minder lyrisch dan sommige andere reviewers. Ik geeft de film - mede door Art Garfunkel - een dikke 3 sterren.
Waves (2019)
Zeker een film waar veel aandacht aan is besteed. Ook het acteerwerk is niets mis mee. Toch kon de film me niet helemaal grijpen. Voor mij komt dit deels door het camera werk (lange out of focus, vervaagde kleuren) en de soundtrack. De soundtrack zelf is prachtig afgemixed (voor de audio fanaten is dit genieten), maar niet altijd even passend bij de sfeer van de film of de emotie die je van de beelden krijgt. En de nogal gekunstelde wisselingen in formaat (van 16:9 naar 21:9 naar 4:3) hielp ook niet om in de film te komen. Het script hapert voor mij ook wat. Soms waren er soms echt te lange scenes die ik liever op de bonus CD had kunnen terugvinden bij de 'deleted scenes'. Bovendien is het verhaal nogal kunstmatig opgedeeld in twee delen. Het eerste half uur van het 2e deel was ik zoekende waar de filmmaker heen wilde gaan. Het einde is afgeraffeld. Er moeten nog wat vinkjes gezet worden. Daarom zakt deze film bij mij nogal in mijn score. Wat een potentiele 4 - 4,5 ster had kunnen worden is nu een 3 sterren film geworden.
Way Down (2021)
Alternatieve titel: The Vault
Zeer degelijke 'beroof de best beveiligde bank van de wereld' film.
Prima film in het genre. Aardig is dat veel concepten die we in de film tegenkomen (de ophaalbrug, water als beveiliging van de kluis) ook daadwerkelijk een rol spelen bij de kluis van de centrale bank in Spanje. Ze hebben wel wat zaken versimpeld en aangepast(zo is het niet de kluis die in het echt volstroomt met water, maar een ruimte vóór de kluis) maar dat mag de pret niet drukken. Natuurlijk is niet alles even realistisch. Anders zou de kruis al lang door iemand geplunderd zijn, maar alles valt prima binnen de marge die je bij een dergelijke film mag verwachten. Ook het acteerwerk van de hoofdpersonen is degelijk, vooral Freddie Highmore en Astrid Bergès-Frisbey doen het erg goed. Liam Cunningham doet z'n best maar is niet ideaal gecast. Prima soundtrack, prima spanningsboog. Ook goed dat het verhaal prima te volgen is (ik heb vaak wat moeite met de Ocean serie van George Clooney op dit vlak).
Eigenlijk weinig op aan te merken. Er zou iets meer aandacht mogen zijn voor de onderlinge relaties. Het wordt namelijk wel aangestipt, maar nergens echt op doorgepakt en dat is een gemiste kans. Beetje pijnlijk voor ons om de finale Spanje-Nederland van het WK in Zuid Afrika nog een keer mee te moeten maken.
Al met al een prima zaterdagavond film als je voor een dergelijke film in de stemming bent. En daarmee 3 - 3,5 sterren.
Welle, Die (2008)
Alternatieve titel: The Wave
Een indrukwekkende film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal.
Een bijzonder sterke film. In andere reviews wordt opgemerkt dat ze de tijdsduur (dit alles binnen een week) wel wat overdreven en weinig realistisch vinden. Helaas is dat niet zo. De film is gebaseerd op het experiment dat is uitgevoerd in Californië (Palo Alto). Het werd 'The Third Wave' genoemd (in analogie met het Derde Rijk van Hitler) en het experiment speelde zich op school ook in één week af. Ook het einde van de film waarin Wenger de groep toespreekt en iedereen leuzen scandeert is waargebeurd (in Palo Alto was dit een sessie met 200 - 300 studenten). Het geweld in de film aan het einde is als dramatisch element toegevoegd (niet werkelijk gebeurd) en voor mij had dat niet gehoeven. De film had het niet nodig.
Sterk acteerwerk, goede regie. Vooral knap is dat de ontwikkeling redelijk vloeiend wordt gebracht. Schokkend om te zien hoe sommige leerlingen Die Welle serieus nemen en er in op gaan. Ik heb de film bewust op 4 mei gekeken: laten we vrijheid, gelijkheid en democratie niet als een gegeven nemen. Het zijn waarden waar we voor moeten blijven werken. Het is geen gegeven dat wat in WOII is gebeurd niet opnieuw kan gebeuren. Dat is voor mij de boodschap van deze film. 4 sterren.
Wendy and Lucy (2008)
Tja, ik houd normaal echt van dit soort films. Met pijn in het hart twee sterren. Het raakte me niet. Voor mij té langzaam. En langzaam is niet erg, maar dan moet er wel een bepaalde spanning in zetten. De stilte en traagheid moet een functie hebben. Deze film had ik kunnen missen. Tegenvaller.
Whale Rider (2002)
Typisch gevalletje: you love it or you hate it. Het kon mij niet genoeg boeien. Vooral het eerste uur vond ik bijzonder saai en voelt alsof één track van een cd op repeat staat. Een herhaling van zetten zonder nieuwe informatie toe te voegen. Wat niet hielp is dat ik weinig tot geen sympathie kon opbrengen voor de hoofdpersonen. Vooral voor Koro. Een leider met een kookboek aanpak: dit is hoe het altijd is gegaan dus zo ga ik het voortzetten. Niet één moment in de eerste 95 minuten van de film vraagt hij zich af 'wat heeft mij volk nodig om te overleven en verder te komen?'. Maar ook hoe Pai en Nanny omgaan met Poro vond ik tamelijk frustrerend. De hele film krijgt een trage, deprimerende sfeer waarin je voelt hoe een oude cultuur zichzelf om zeep helpt door zichzelf te serieus te nemen. Hetzelfde zie je momenteel gebeuren bij veel godsdiensten in de westerse wereld. Verwacht geen luchtige 'feel good movie'.
Dit alles wil niet zeggen dat het een slechte film is. Het is gewoon echt niet mijn ding. Het acteerwerk is goed (zelfs het dansje bij de voorstelling is zo belabberd slecht uitgevoerd dat het echt realistisch overkomt). Je krijgt ook een inkijkje in een cultuur die we niet vaak in een film voorbij zien komen. En het de laatste 20 minuten van de film zijn aangrijpend en mooi. Maar daar moet je wel lang voor wachten.
Het is 'm dat mijn partner de film mooi vond en dat het al laat op de avond was, anders had ik 'm waarschijnlijk afgezet om iets anders op te zetten. Mijn vrouw geeft de film 3 sterren ik blijf steken op 2 sterren.
Whale, The (2022)
Wat een geweldige film! Was een beetje benauwd dat het saai zou worden of voort zou kabbelen, maar dat is niet het geval.
Ik kan niet anders starten dan dat Fraser terecht zijn oscar voor beste acteur heeft gewonnen en dat de film ook terecht heeft gewonnen voor beste make up. Fraser draagt de film volledig. Het is lang geleden dat ik iemand zo overtuigd en met zoveel inlevingsvermogen zijn rol heb zien spelen. Wauw! De make up is ook perfect: ongelooflijk hoe ze Fraser hebben omgetoverd tot 'whale'. Het is knap dat de film een neutrale positie behoudt tov obesitas. Je ziet de ellende die het oplevert en je ziet de goedheid van de persoon zelf. Er wordt geen oordeel aan je opgedrongen. Je krijgt in de film één week in het leven van Charlie te zien. En de film doet (gelukkig) geen moeite om alle motieven helemaal uit te leggen. Ik dacht zelf 'waarom probeert Liz hem niet op andere gedachte te brengen' tot je je realiseert dat je 'één week in het leven van ....' ziet. Alles wat zou verwachen of vindt dat zou moeten gebeuren is daarvoor al gebeurd. Je ziet hoe Liz de situatie accepteert en haar liefde en vriendschap koestert. Ook prettig dat de film uiteindelijk hoopvol en optimistisch is: het is geen zwaar drama. Het is gelukt om een zwaar drama met voldoende luchtigheid te brengen. Ook de andere thema's komen goed uit de verf: wat vind je echt? Hoe authentiek ben je? Kun je de keuzes van een ander accepteren? De kracht van optimisme en ergens in geloven.
De film is niet perfect. De verhaallijn van de predikant vond ik niet briljant integreren. Ook de bijrollen vond ik niet briljant. Vooral Ellie ne Mary worden te geforceerd en karikaturaal neergezet. De emotiewisselingen gebeuren niet vloeiend genoeg en zijn soms moeilijk te begrijpen. Ik werd echter wat milder toen ik in de aftiteling las dat het verhaal oorspronkelijk een toneelstuk is geweest en dat zie je gedurende de hele film: het voelt op veel momenten meer aan als een toneelstuk dan een film. De dialogen maken de film. De bewegingen zijn soms uitvergroot (zoals je dat op een podium moet doen om ook de achterste rijen te kunnen bereiken). Dat had van mij niet gehoeven. Daar heb ik een half sterretje van de score voor af getrokken. Maar voor de rest, een briljante film. 4 sterren.
What Maisie Knew (2012)
Een sympathieke film, volledig gefilmd vanuit de belevingswereld van Maisie. En dat is knap gedaan. Iedereen acteert erg goed en overtuigd, maar de ster is toch wel Aprile. Maar, ik vond ook Alexander bijzonder goed uit de verf komen in deze film. Toch ben ik niet zo overtuigd als de meeste reviewers hier. Na verloop van tijd verloor de film mijn aandacht. Het was een herhaling van zetten en gebeurde niet zo veel nieuws. Het kabbelde wat te veel voort. Richting het einde schakelt de film een tandje bij en weet de film er een bevredigend einde aan te plakken. 3 sterren.
Where the Crawdads Sing (2022)
Ik vond dit een uitstekende film, boven verwachting. Laat ik beginnen dat het eigenlijk wel eens ben met sommige kritische noten die geplaatst zijn: je moet deze film denk ik meer als een sprookje zien. Het is ook niet voor niets dat het genre 'mystery' is toegevoegd door Moviemeter. Want het klopt natuurlijk niet: een klein meisje dat voor zichzelf kan zorgen er prachtig uitziet, haar keurig en professioneel geknipt, ze heeft op mysterieuze wijze geleerd hoe ze alles moet aanpakken en is niet compleet gestoord geraakt. Niet realistisch. Maar als je daar mee kunt leven, openbaart zich een prachtig drama met veel diepere lagen. Ik vond de acteurs uitstekend gecast en ik vond dat iedereen op hoog niveau acteert. Vooral Daisy Edgar-Jones maakte indruk (ik geloof niet dat ik ooit eerder een film met haar heb gezien). Ik vond het zeker geen tranentrekker en de hoofdpersoon wordt ook niet als 'zielig' neergezet. Eerder krachtig. De filmlocties zijn top gekozen en ook het camerawerk is van hoog niveau. De film is een beetje een mix van een survival film, een whoduneit (met scenes in een rechtzaak), romantiek en drama. De film heeft een prima tempo en goed gekozen duur: het verhaal wordt rustig verteld en er wordt de tijd genomen. Dat het verhaal na de rechtzaak met 'fast forward' wordt verteld snap ik wel. Het gaat namelijk om het laatste moment dat nog cruciaal is voor het verhaal en van de tussenliggende periode wordt een impressie gegeven. Al met al een uitstekende film. 4,5 sterren.
White Bird (2023)
Alternatieve titel: White Bird: A Wonder Story
Een prachtige romantische / sprookjesachtige coming of age verhaal. Het concept waarin een ouder iemand haar jeugdverhaal vertelt met behulp van lange flashbacks is niet nieuw, maar het werkt hier prima. Acteerwerk is van erg hoog niveau en het is een mooi verhaal dat wordt verteld: een mix van romantiek, een sprookje en de rauwe werkelijkheid van de oorlog. Ik kon me prima inleven in de jonge hoofdrolspelers en ze wisten me in hun wereld mee te voeren. Het verhaal - ook de rauwe kant - wordt verteld zoals een 15 jarige deze waarschijnlijk beleefd. Het is ontdaan van een stuk hard realisme dat je in veel andere oorlogsfilms wel ziet. Bovendien is het een verfilming van het verhaal van de oma. Ze vertelt het met een reden tegen haar kleinzoon Julian. Ook dat verklaart dat de film er voor kiest om de nadruk te leggen de relatie tussen Sara en Julian.
Een opvallend detail: kleinzoon Julian is dezelfde Julian als in de film Wonder (Film). In deze film is Julian één van de pestkoppen van Auggie en hij wordt van school gestuurd. In White Bird kan hij zijn draai op de nieuwe school niet vinden en ontmoet Julian zijn oma die haar verhaal deelt om Julian te raken en anders over het leven en zijn rol daarin te laten denken. Je hoeft zeker Wonder niet gezien te hebben om deze film te kunnen waarderen (het is echt maar een klein detail en een foto van Auggie komt heel snel even in beeld waardoor het mijn aandacht trok), maar Wonder is sowieso een aanrader om te kijken (voor mij ook 4 sterren). En als je dat dan toch doet, zou ik ze in chronologische volgorde kijken (dus eerst Wonder). Anyway, ook deze sleept voor mij 4 sterren naar binnen.
Widows (2018)
Ik deel de positieve reviews helaas niet. Dit was voor mij een flinke, saaie tegenvaller.
Je kunt weinig aanmerken op hoe er geacteerd wordt. Iedereen is ook prima gecast. Ook is het concept van het verhaal leuk verzonnen. Maar de film kon me toch niet bekoren. De dames - vooral de 'leider' - is zo onaardig dat ik er geen sympathie voor kon opbrengen. Daarnaast is het een vreselijk sombere film. In de allerlaatste scene zag ik één van de widows glimlachen en dat viel meteen op. Dat zegt wat over de sfeer. De film duurt ook veel te lang met onzinnige sub-plotjes die weinig bijdragen en te gedetailleerd en langdradig worden uitgewerkt. Soms worden bepaalde scenes langer gerekt dan wenselijk om het een wat artistieke noot te geven. Voor mij werkt dat niet. En het grootste probleem wat ik er mee had: je krijgt als kijker té weinig informatie of krijgt de informatie te laat. Dit kan werken in een 'whodunit', maar hier werkt het niet. Ik zie van alles op het scherm gebeuren waarbij ik me afvraag: waarom? Wat is de gedachte erachter? Je krijgt bewust minder informatie dan de hoofdpersoon zelf. Dat voelt voor mij als een hele kunstmatige manier om spanning in de film te brengen die mij omslaat naar 'het zal allemaal wel'. En dit terwijl de echte plottwist veel te snel volledig wordt weggegeven. Vreemde keuze wat mij betreft.
Om deze film te kunnen waarderen moet je denk ik houden van donkere, sombere, langdradige misdaad/drama films waarbij je zelf continu aan het puzzelen bent om de scenes die je ziet aan elkaar te rijgen tot een compleet verhaal. Dat is niet mijn ding. 2 sterren.
Wild (2014)
Mooie verfilming van het verhaal van Cheryl Strayed. Uitstekend geacteerd. Leuk om (achteraf) te zien hoe goed ze haar rugzak (nee, de film heeft niet overdreven) en kleren e.d. hebben nagebootst. Witherspoon draagt de film in haar eentje en dat is een knappe prestatie. Ze wordt daarbij overigens op magnifieke wijze ondersteund door Laura Dern (ze zet een fantastische manier de optimische, wat gekke moeder neer). De film gaat over haar tocht over de Pacific Crest Trail, maar focust meer op de aanleiding, het verdriet, de drugs/seks etc. Het geeft een interessante en geslaagde mix van road movie / avontuur en drama mits je met de juiste verwachtingen in de film stapt. Het 'trail life' is niet echt realistisch in beeld gebracht en zwaar geromantiseerd (de PCT is veel, veel drukker dan de film doet vermoeden en de verzamelpunten zijn ook vele malen drukker dan wat de film suggereert). Toch was het voor mij een geslaagde film. 4 sterren.
EDIT: ik realiseer me nu dat Cheryl haar hike in 1995 deed.... ik verwacht dat de afwezigheid van 'drukte' op de PCT in die tijd best eens realistisch zou kunnen zijn geweest.
Wild Robot, The (2024)
Alternatieve titel: De Wilde Robot
Een goed gelukte animatiefilm, maar de tweede helft was aanmerkelijk beter dan het eerste deel. In het begin vond ik de aanloop te langdradig en was het geheel te kinderlijk. Ik snap niet goed waarom ze daarvoor gekozen hebben, want in het tweede deel was dat volledig afwezig (wat is dan je doelgroep?). Het had ook geholpen als Roz iets sneller emoties zou hebben gekregen. De animatie is erg mooi getekend en er licht een hele duidelijke moraal/boodschap in de film (van mij mag het echt iets subtieler). De grote actiescenes hadden van mij ook niet gehoeven. Was een beetje een dissonant naast het ingetogen spel van de rest van de film. Mooi was dat de ontwikkelingen vloeiend verlopen en geloofwaardig zijn. Later krijgt de film er wat last van dat meerdere verhaallijnen parallel lopen. Voor de rest gewoon een goede animatie die ook voor volwassen prima te zien is (even door het begin heen bijten). Al met al een leuke film die ik met 3 sterren kan waarderen (2 sterren voor de start en 4 voor de tweede helft).
Wonder (2017)
Sterke feel good movie.
Nu moet ik bekennen dat ik een zwak heb voor Julia Robert en Owen Wilson, maar beide spelen de sterren van de hemel: naturel en geloofwaardig. Ook Jacob Tremblay zet een overtuigende Auggie neer. Maar ik snap ook de scherpe kritieken van sommige kijkers. Dit is denk een film: you love it or you hate it. De kritieken van kijkers die er 1 ster aan geven zijn namelijk volledig waar: de film is zoet als marsepein, zit vol clichés en het Amerikaans sentiment druipt er werkelijk vanaf. En hij is ook nog tamelijk voorspelbaar. Krijg je daar rode vlekken van in je nek? Dan vooral niet kijken!
Aan de andere kant vertelt het een goed uitgevoerd coming of a age verhaal, het belicht meerdere perspectieven en blijft van begin tot het einde boeien. Er wordt goed in geacteerd en brengt de nodige levenslessen over het voetlicht. Het schetst een wereld waar we misschien allemaal een beetje naar verlangen (misschien juist wel in deze tijd): een wereld van reflectie, compassie en een intrinsieke drijfveer om (uiteindelijk) het juiste te willen doen. Misschien is dat wel waarom de film me zo aansprak. Het laat ook het relatieve zien van mooi en lelijk. Aan het eind van de film ben ik helemaal gewend geraakt aan het gezicht van Auggie en kan ik dat niet meer als lelijk of gek bestempelen. Het is gewoon Auggie zoals Auggie moet zijn. En dat gevoel wordt nog sterker als je hebt gezien wat voor prachtig persoon daarachter schuil gaat. Laten we wat liever voor elkaar zijn en wat we gek of vreemd vinden juist omarmen.
Nogmaals: you love it or you hate. I love it. 4 sterren.
Wrath of Man (2021)
Alternatieve titel: Cash Truck
Zeer sterke actie thriller! Verrassende film stijl waarbij je af en toe terug in de tijd gaat en events vanuit verschillende perspectieven te zien krijgt. Daarmee alleen stijgt de film wat mij betreft uit boven een standaard actiefilm. De soundtrack is prima en je krijgt steeds een beetje meer informatie. De actie was prima en geloofwaardig. Gelukkig niet over de top met allerlei kansloze ontploffingen om de scenes wat op te leuken. Je moet je kop er wel bijhouden, maar dan is de film prima te volgen zonder een overdaad aan karakters. Het einde vond ik in eerste instantie wat zwak / ongeloofwaardig, maar dat kwam - zo bleek later - omdat ik een detail in de film had gemist: H had een telefoon in de tas gestopt nadat hij Sam had gedood en kon zo Jan opsporen, maar dat ik dus gemist. Er wordt sterk geacteerd door bijna alle acteurs. Alleen Jason zelf acteert wat over de top en maakt een karikatuur van zichzelf. Dat is jammer, maar ik kon me er overheen zetten. Ik snap de kritiek op gebrek aan diepgang niet zo goed: dit is zeker geen standaard schiet en knok film. Nee, het is ook geen diepgaand drama waarin zich allerlei relaties ontvouwen en waarin karakters zich ontwikkelen, maar dat had ik ook niet verwacht voor ik begon met kijken. Dan misschien beter een film uitzoeken met genre 'drama'
. Een intelligente actiefilm. 4 sterren.
Wrestler, The (2008)
Oei, dat viel tegen... Zeker gezien de score op IMDB. Om maar met de deur in huis te vallen: dit was saai en het ontbrak aan urgentie. Het verhaal heeft echt wel potentie met mooie thema's: onmogelijke liefde, fouten uit het verleden herstellen, vergeven, keuzes maken, trots en respect krijgen (of juist niet). Maar het wordt saai en zonder betrokkenheid uitgewerkt. Aan de acteerprestaties ligt het niet: dat zit wel snor, vooral van Rourke. Maar de regie is zwak: veel herhaling van gelijksoortige beelden. Gedurende de eerste helft kabbelt het verhaal wat voort.
2e helft wordt iets beter en geeft stof tot nadenken. Ik snap Randy wel: hij heeft geaccepteerd dat het leven buiten de ring hem niet gegund gaat worden en besluit zijn leven te geven voor wie hem wel lief heeft: zijn publiek. We zien zijn laatste gevecht. Had hij langer moeten vechten voor het leven buiten de ring? Of is het mooi dat hij volledig zijn (nood)lot geaccepteerd heeft en de consequenties aanvaard? Dit brengt de film voor mij naar 2 sterren. Het is en blijft een lange, saaie zit.
