Meningen

Een meesterlijke komedie (sorry, ik kan het echt geen horror noemen) met elementen van een parodie op het horror gengre. Droge, subtiele humor, goed geacteerd, verrassend, veel chemie tussen de acteurs. Geen standaard komedie, dus verwachten geen onderbroeken lol en over de top flauwe grappen. Het is allemaal net even wat subtieler. Ook in de relaties tussen de hoofdpersonen gebeurd het nodige dat de film interessant maakt. Geniale verwijzingen naar andere films met een verassende cameo. De samensmelting tussen horror en komedie pakt niet vaak goed uit, maar Zombieland is een uitzondering hierop. Ik heef het niet vaak, maar dit keer toch echt 5 sterren.

Sterk vervolg op Zombieland. Wel eerst Zombieland kijken! En natuurlijk is deze minder sterk: het concept is nu niet meer verassend. Maar de grappen blijven bijzonder leuk, de chemie als vanouds en wederom gebeurt er genoeg in de relaties tussen de hoofdpersonen. Waarom toch minder sterk dan het vervolg: het is letterlijk een kopie van het eerste deel en daarmee misschien iets te makkelijk. De toevoeging van Zoey Deutsch doet de film geen goed. Sowieso worden de personen wat meer als een karikatuur neergezet (dat was bij deel 1 minder) maar bij Zoey gaat het echt te ver. Irritant. Ook hier: verwacht geen horror, verwacht geen onderbroeken lol met flauwe grappen en slapstick. Het is een ander soort humor en de combi met horror satire (want zo kun je het eigenlijk wel noemen) is wederom goed uitgevoerd. Daarom dit keer een ster minder, maar als je van Zombieland 1 hebt genoten, is Zombieland Double Tap zeker een aanrader. 4 sterren.

Tja.... ik vond 'm eerlijk gezegd echt best wel slecht. Ik weet het, ik ben volgens mij de enige onder de reviewers. Het zal ongetwijfeld aan mij liggen.

Ik weet dat ik nu vast de nodige kritiek over me heen ga krijgen, maar ik was erg teleurgesteld in deze film. Het ligt niet aan het acteerwerk: dat is meesterlijk. Het ligt zeker niet aan het onderwerp: één van de zwartste hoofdstukken uit onze geschiedenis. En het ligt al helemaal niet aan het perspectief: het was juist dit bijzondere perspectief dat me benieuwd maakte naar deze film. Waar het wel aan ligt? Het script. Dat is gewoon té saai. Er gebeurt té weinig.

Het eerste half uur is erg indrukwekkend. De akelige geluiden op de achtergrond, de duistere beelden van rokende schoorstenen, de oranje gloed van het vuur dat 's nachts de kamers verlicht. Maar het 2e en 3e half uur bieden niet veel extra. Natuurlijk, je leert nog over een paar belangrijke gebeurtenissen in het leven van Hoss, maar die kan ik in een halve minuut ook leren van wikipedia. Bovendien blijft de film voor mij té impliciet (en dan heb ik het niet over de gruwelijkheden in het kamp, daar hoef ik geen beelden voor te hebben om het me te kunnen voorstellen). Veel van de - voor mij overbodige, weinig betekenisvolle scenes - kregen pas betekenis na het lezen van dit artikel: Rudolf Höss: de gehate kampcommandant van Auschwitz  | Nieuwe Revu . Nu begrijp ik beter wat er in hem omging, ik begrijp nu waarom hij en zijn vrouw niet meer samen sliepen (hoewel de rol in de film niet helemaal matcht met wat er in het artikel over geschreven wordt), ik begrijp het paardrijden beter, ik begrijp zijn karakter nu beter, ik begrijp Hoss beter. Hoss heeft een uitgebreide en - zo is het oordeel van experts - betrouwbare biografie geschreven voor hij werd opgehangen in Auschwitz. Waarom is hier niet meer gebruik van gemaakt om me meer te leren over wat er in zijn geest om ging? Hoss had wel degelijk gevoel bij de gruwelijkheden, maar was overtuigd dat hij het goede deed. Maar hij voelde de emoties. Hij dwong zichzelf tot het bijwonen van de massamoorden en hij dwong zichzelf om daar geen enkele emotie bij te vertonen omdat hij wist dat iedereen naar hem aan het kijken was. Hij was volledig overtuigd van het goede van het 'Nationaal Socialisme' en als hij ging twijfelen vermande hij zich om te doen wat in zijn ogen gedaan moest worden. Die spanning, dat dilemma, dat las ik in het artikel en had ik graag in de film terug gezien. Of het zat allemaal wel in de film, maar het is me ontgaan. Hoe dan ook, het was gewoon niet mijn film. De titel is overigens briljant gekozen: het is duidelijk waar de 'zone of interest' van Hoss en zijn gezin lag. Nogmaals: het eerste half uur is indrukwekkend en sterk.

Hoeveel sterren geef je het dan? Met pijn in het hart geef ik de film 1,5 ster. Ik kan er simpelweg niet meer voor geven. Maar ik doe het met pijn in het hart, want er zat zo veel potentie in deze film met dit bijzondere perspectief.