Logboek

Oei, oei, wat was dit saai. Ik had heus geen actiefilm verwacht, maar ik had wel gehoopt iets meer te leren over deze bijzondere en ook angstige periode in Zimbabwe. Waarschijnlijk lukt dat niet omdat het gebaseerd is op de memoires van Bobo, de hoofdpersoon.

Eerst een paar goede zaken: de hoofdpersoon acteert goed. Ze is bijzonder irritant, maar waarschijnlijk is dat dicht bij de waarheid. Verder zie je wat mooie beelden van Zimbabwe die ook op momenten op een creatieve manier in beeld zijn gebracht (goed camerawerk). Tot slot is het bijzonder om zo'n angstige tijd door de ogen van een kind te beleven: ze is niet bang. Voor haar is dit gewoon. En ze neemt het leven zoals het komt, zonder oordeel. Ze heeft ook geen gevoel van goed en fout. Dat gaf een bijzonder perspectief.

Maar dan wat niet goed lukt. Het eerste uur gebeurt er echt helemaal niets. Maar dan ook echt niets. Je kijkt een uur naar een kind dat zich stierlijk verveeld, verwaarloosd wordt daar haar ouders en onophoudelijk vragen stelt waar geen antwoord op komt. Om het draaglijk te maken hebben ze er een voice over op gezet (als je zo'n voice over nodig hebt is dat misschien een teken dat het boek zich wat minder leent om te verfilmen....). Dan over de helft gebeurt er plotseling toch nog iets. Dat deel is een tikje minder saai, maar nog steeds .... gaap.... gebeurt er niet bijster veel. Je ziet hoe de gezinsleden omgaan met het slechte nieuws van de verkiezingsuitslag en dat was het.

Voor mij is dit een compleet mislukte verfilming. Waarschijnlijk is het boek een stuk beter, maar wat ik heb gezien is geen filmmateriaal. Zonde van m'n avond en dus geen aanrader. 1,5 ster voor de acteerprestaties van de kleine hoofdrolspeelster en het goede camerawerk.

Ik had deze film al een tijdje klaar liggen, maar zocht er nooit aan te beginnen. De kaft, de trailer, ik weet het niet... het sprak me zo aan. Deze avond toch maar eens aangezet. En eerlijk: ik vond dit een prima roadmovie. Hij heeft wel even tijd nodig om goed op gang te komen. Mocht je in het begin nog niet helemaal overtuigd zijn: de film wordt steeds beter. Voor Cho lijkt wat te moeten 'opwarmen'.

Isaac acteert briljant (wat een overtuiging legt ze in haar rol!), Cho dat het aardig. Verder is het een redelijke standaard maar degelijk gemaakte roadmovie. En aan de positieve kant: ik vond het realisme bovengemiddeld. De film vliegt nergens uit de bocht (wat bij veel roadmovies nogal eens gebeurt, vooral als ze grappig proberen te zijn). Hoewel de film best stevige onderwerpen beetpakt, blijft het aangenaam luchtig (maar is zeker geen comedy). De film heeft me uiteindelijk de hele speelduur weten te boeien en had eigenlijk best nog wat langer mogen duren (en dat is toch vooral de verdienste van Mia Isaac). Aan de kritische kant: ik denk dat de film nog interessanter was geworden als de vader eerder had gedeeld dat hij dood gaat. Ik snap - gezien de boodschap aan het einde - waarom ze daar niet voor gekozen hebben, maar toch...

Er is nogal wat kritiek op het einde. Ik vond het plotselinge einde eigenlijk wel prima en zeker geen afbreuk doen aan de film. voor mij 3,5 - 4 sterren. Maar ik moet wel bekennen dat ik een zwak heb voor roadmovies, dus misschien moet ik er voor de eerlijkheid een halfje aftrekken.

Wat een verademing om het acteertalent van de piepjonge Anna te mogen zien na de het drama acteren van Amanda Seyfried in de Hallmarks-achtige cartoon Letters to Juliet (2010). De film heeft een aangenaam tempo, is op momenten een beetje spannend en snijd wat goede thema's aan waar je over kunt nadenken. Het is vooral interessant om de oorlog vanuit de ogen van vier kinderen te zien: hoe bepaal je op die leeftijd wat goed en fout is? Wat het waard is om voor te vechten en wat niet? Wanneer je iemand vertrouwt en wanneer niet? Het was toch vooral Anna die de show steelt met haar acteertalent. De andere drie kinderen acteren wat meer dertien in een dozijn (een vrij stabiele één dimensionale blik waar ze blijkbaar op gecast zijn). Anna speelt ook een interessant personage met een grote verbeeldingskracht en een ongelooflijke slimheid en sensitiviteit voor haar leeftijd (maar het blijft overtuigend overkomen en gaat nergens over de top). De beelden van het winterse Noorse landschap dragen ook positief bij. Het is zeker een film die geschikt is om te kijken met jonge kinderen, maar de film is ook prima te verteren voor een volwassen publiek. Voor mij (zonder kinderen naast me) 3,5 ster.

Oei, oei, oei... dat viel niet mee. Ja, romcoms zijn meestal geen meesterwerken, maar deze zakt echt door het ijs, ook in het genre.

Eerst het positieve. Het verhaal is echt leuk en heeft potentie. Het wordt helaas niet zo best uitgewerkt. Er had veel meer in gezeten en ik vermoed dat het boek waar het script op is gebaseerd best leuk is. Ook een leuk weetje: de Club di Giulietta in Verona (de secretaresses van Julia) bestaat echt. Tot op de dag van vandaag worden er elke dag tientallen brieven achtergelaten waarin mensen om liefdes-advies vragen en elke brief wordt door iemand van deze vrijwilligersclub met een handgeschreven brief beantwoord uit naam van Julia.

Maar dan het acteerwerk en vooral dat van Amanda Seyfried. Dat is op of zelfs onder Hallmark niveau en past meer in een dagelijkse soap. Ze mist elke nuance binnen het acteren. Het lukte haar niet om deze rol te dragen. Haar tegenspeler bakt er helaas niet veel meer van. En dan heb je zo'n zwakke fundering, daar kan een film bijna niet mee overeind blijven. Als je dan ook nog de cliche matige Tom & Jerry-achtige filmmuziek eronder zet en een Italië schetst dat zó cliché is dat het lachwekkend wordt dan krijg je een een film als een zoet dessert waar zo veel suiker in zet dat je de andere smaken bijna niet meer kunt proeven.

Ik ben niet vies van een goede romcom en ik ben ook niet allergisch voor cliches en wat voorspelbaarheid, maar dit was te veel van het goede. 1,5 ster voor het verhaal en het feit dat ik iets over Verona geleerd heb.

Grappig: de meeste vonden het eerste deel beter dan het tweede deel, voor mij was het precies omgekeerd. Na een wat moeizame en trage, start vond ik het al met al een prima combinatie van komedie en drama worden. Het begin vond ik wat te zwaar (zeker meer drama dan komedie). De grappen van de komediant (de hoofdpersoon) vond ik overigens gedurende de hele film totaal niet grappig, daar moest ik wat doorheen kijken (Noorse humor?). Naarmate de film vorderde vond ik 'm steeds beter worden en kwam de film beter in balans. Het kreeg wat luchtigheid. Er worden ook (op een natuurlijke manier) wat andere thema's op tafel gelegd. De relaties krijgen diepgang, de personen ontwikkelen en leren. Je gaat de beweegredenen van de personages begrijpen en het laat je ook nadenken over je eigen leven en de keuzes die je maakt. Acteerwerk is overigens overal van hoge kwaliteit. De kritiek dat het einde wellicht wat vergezocht is, ben ik het wel mee eens, maar mij stoorde het niet en ik vond het echt mooie cinema. Je zou kunnen zeggen dat er op het einde iets sprookjesachtig bij komt. Het geheel wordt nergens te sentimenteel naar mijn smaak.

Hij haalt zeker niet het niveau van bv. The Fault in Our Stars (2014) maar heeft me positief verrast. Ik begon met 'wil ik dit wel uitkijken', maar eindig op 4 sterren. Toch een halfje eraf vanwege de wat moeizame start. 3,5 ster.

Een prima rampenfilm van Noorse bodem. Hierdoor ontbreekt het Hollywood 'over de top spektakel' en krijgt het meer realisme over zich heen. De hoofdrolspelers spelen overtuigend, sommige bijrollen zijn okay. Een speciale vermelding voor Breivik die als hysterische moeder precies de juist lading aan de rol geef zonder dat het over de top gaat. Camerawerk is ook dik in orde. Dit alles wordt nog opgeleukt met een aantal mooie shots van het Noorse winterlandschap.

Kritiek is er ook: de rollen en verhoudingen waren me in het begin niet helemaal helder en de film springt wat van de hak op de tak. Soms gaat het ook te snel: deze film zou 20 - 30 min meer mogen nemen om het verhaal in het begin wat rustiger op te bouwen. Ik kan me voorstellen dat sommige het Hollywood spektakel missen. Weet als je deze film gaat kijken je dit niet krijgt voorgeschoteld. Het is allemaal wat meer ingetogen, maar wel tamelijk realistisch.

Leuk weetje: de film speelt zich af in de fictieve 'Storfjordtunnelen' tunnel. De opnames zijn grotendeels gemaakt in de Høyangertunnelen. Een speling van het lot: tijdens de opnames ontstond er een grote brand in een nabijgelegen (en beruchte tunnel): de Gudvangatunnelen van 11,4 km lang. Daardoor werd het verkeer direct via een Noord route omgeleid via de Høyangertunnelen en moesten per direct alle opname activiteiten stilgelegd worden en moest de tunnel ontruimd worden. Bizar dat het thema van de film die je aan het schieten bent zich op steenworp afstand in een andere tunnel daadwerkelijk aan het voltrekken is. De Noorse tunnels zijn berucht om hun gebrek aan veiligheid en het aantal ernstige incidenten is erg hoog. De film is dus fictief maar geïnspireerd op de vele incidenten die zich in de Noorse tunnels hebben voltrokken. Mocht je in de regio zijn, is een ritje door de Lærdalstunnelen een aanrader: één van de veiligste tunnels van Noorwegen en met 24,5 km, de langste tunnel ter wereld (maar ook daar is ooit een ernstige brand uitgebroken.... het blijft spannend in de Noorse tunnels....)

Voor mij een uitstekende film die bracht wat ik had gehoopt. 3,5 ster.