Shutter Island (2010)

Beetje beter lezen. Het ging wat dat betreft niet over belichting maar over goedkoop uitziende digitale trucage.

Scorcese heeft alles willen doen lijken op 1954, met opzet, dus ook die punten waar jij over valt.

Hij wilde perse een film die zich afspeelt en overkomt en gemaakt is , als een film uit "" 1954"

Heb je daar een bron van? Zie niet wat slecht uitgevoerde backscreen projectie bijdraagt aan het vertellen van dit verhaal.

Sluit het overigens niet uit, want is inderdaad raar (en storend), dus wellicht was dat de reden. Als zie ik er zelf geen meerwaarde in. Integendeel.

Heb je daar een bron van? Zie niet wat slecht uitgevoerde backscreen projectie bijdraagt aan het vertellen van dit verhaal.

Sluit het overigens niet uit, want is inderdaad raar (en storend), dus wellicht was dat de reden. Als zie ik er zelf geen meerwaarde in. Integendeel.

Ha oké. In 1954 zagen films er lelijk digitaal uit dus. Nu snap ik het.

Sorsese is een Meester, en doet alles met een reden en met opzet. De hele film en alles moet de sfeer van 1954 uitademen. ...dus ook "'"goedkoop uitziende trucage"..

( Dacht je dat hij niet beter (anders) kan , weet en beheerst?? )

De vraag hoe scherp "waanbeelden" en hoe "waarheidsgetrouw" zulke opnamen moeten zijn blijft onbeantwoord, maar wellicht heeft Scorsese voor zijn beweegredenen leentjebuur gespeeld bij Lynch?

Tja, hij kan dus ook falen. Dat kan ook een optie zijn. Overigens heeft hij volop cgi gebruikt. Denkt hij soms dat dat al in 1954 bestond?

Bovendien heeft hij Vertigo aan de crew getoond ter inspiratie. Die komt uit 1958.

En mocht het allemaal waar zijn wat je zegt, dan was het een verkeerde beslissing, want veel mensen vinden het storend.

Ok, je wil kennelijk dat we het even vragen. Hoezo Lynch? Wat diet hij dan?

Ik vond het ook op alle gebied een hoog Hitchcockiaanse sfeer hebben......Sterker nog...het had van Hitchcock kunnen zijn...Misschien een ode aan Hitchcock? Een compliment voor DiCaprio die een geweldige, overtuigende rol neer zet !!! ( evenals Kingsley)

Nee, ik stel vast dat we het antwoord niet ergens vandaan kunnen plukken, en ik suggereer dat de motivatie van beide regisseurs dezelfde zou kunnen zijn. Lynch gebruikte een SD digitale camera (hoe goedkoop wil je 't hebben?). De beelden daarvan liet hij omzetten naar celluloid. Wat hij zag beviel hem en deed hem denken aan films uit de jaren 30/40. De vaagheid, de onscherpte, de lichte vervormingen en meer van dat gaven hem (en de kijker "room to dream," wat perfect paste vanuit het welbewust gekozen subjectieve perspectief van het verhaal. Scorsese zou dezelfde redenen kunnen hebben gebruikt bij zijn imperfecte CGI en belichting: we zien die beelden namelijk vanuit het oogpunt van het hoofdpersonage - herinneringen noch waanbeelden staan scherp op je netvlies.

Duidelijk zo?

Helder. Toch vraag ik me af of het dan de juiste keuze was. Er zijn ook films uit de jaren 50 waar het beter is gedaan en het stoort vrij veel mensen.

Bij Lynch werkt het wel. Ik heb het dan over Inland Empire. De beeldkwaliteit stoorde me daar enkel in het begin van de film toen ik die voor de eerste keer zag. Maar de hele aanpak van filmen blijkt een meerwaarde te zijn omdat het bijdraagt aan het claustrofobische gevoel dat je ervan krijgt en de horror van in een geestelijke hel gevangen te zitten. We worden echt ondergedompeld in het mysterie van de geest, terwijl Shutter Island eerder een vervelend en visueel onaantrekkelijk op te lossen puzzeltje is.

Ik vond de film veel te langdraderig en saai. Je moet ervan houden, niet echt mijn ding.

Bijzonder boeiende film die je af en toe behoorlijk op het verkeerde been kan zetten. Lekker mysterieus sfeertje. Film is mij uitstekend bevallen.

Okay

Dit is zeker niet Scorsese zijn beste werk maar het is wel nog een aardige film. De openingscene oogde heel lelijk en ik maakte me zorgen om de rest van de film. Ondanks dat en de lange speelduur zat ik constant in de film en sommige scenes waren zeker mooi. De scene met alle as in de appartement was mooi gefilmd en dat soort scenes waren gemakkelijk de beste. Visueel is Shutter Island niet heel indrukwekkend en het komt voornamelijk dat het soms digitaal oogt. Het ziet er nep en lelijk uit. Ik had toch meer verwacht van de regisseur die Taxi Driver had gedaan. Die film was prachtig en het gebruik van rode lichten in die film was heel mooi. Acteerwerk was goed van de cast en daar had ik niks echt te klagen. Ik ben wel minder positief wat het verhaal betreft. Het probleem is dat het allemaal in koeienletters wordt uitgelegd en er zit bijna geen mysterie in. Blow Up was een film die ik laatst zag en deed dit vele malen beter. Subtilitieit is zeker niet deze film zijn sterkste punt en dat is gewoon teleurstellend. Met dat gezegd te hebben moet ik erbij melden dat het wel goed in elkaar is gezet. Het eindigt goed en dat maakt het niet compleet teleurstellend in zijn geheel.

Ik geef het een milde 3 sterren maar het is bijna 2,5. Misschien verander ik dat later wel.

Vandaag gezien in Pathé als classic.

Blijft een fantastische film, geweldig acteerwerk van Leonardo ook. Echt een winning team hoor Scorsese en Dicaprio.

Laatst ook de trailer van Killers of the Flower Moon gezien, laat maar komen hoor!!!!!

gisteren was de film op paramount, dus dat werd een tweede kijkbeurt voor mij.
uiteindelijk heb ik het verhaal niet echt begrepen, misschien heb ik niet goed opgelet.
dat hij zelf een patiënt is, dat begreep ik wel, maar was de rest er omheen, dan een droom of een hallucinatie door de medicatie die hij kreeg??

naar mijn smaak duurde de film te lang.

Ik had wel eens zin in een herkijk van Shutter Island, in mijn ogen een zo goed als perfecte film gebaseerd op het al net zo goede boek van Dennis Lehane genaamd Gesloten Kamer en tevens ook een boek van Lehane dat echt indruk maakt, verder nooit zo kapot van deze meneer. Goh, is het alweer 13 jaar geleden dat ik met mijn ex deze film in de bios zag, en wat een indruk maakt de film ondanks dat ik de clou/ plotwending halverwege al vermoedde, het doet verder geen afdruk om de film met de huidige kennis te bekijken en behoort Shutter Island toch absoluut tot het neusje van de zalm van het genre psychologische thriller en wat mij betreft samen met The Departed de contender van beste Scorsese.

Sterk en mysterieus is het begin waar de boot in de mist aankomt, het eiland met de 'edgie' bewakers en de locatie spreken voor zich, en de muziek samen met het licht ontvlambare karakter Teddy Daniels maken het geheel compleet waarop het mysterie en onderzoek naar de verdwenen vrouw zich kan ontvouwen. En dat doet het dan ook in alle schimmigheid met mysterieuze clou's en een verpleging/leiding die iets lijken te verbergen, maar wat verbergen ze? Van de beide dokters worden we niets wijzer, daarnaast tonen de deja vu's en later nachtmerries van Daniels dat deze ook heel veel meesleept aan onopgeloste issues. De nachtmerries zijn op het hallucinante af en de fase met Dolores in combinatie met het dramatische On The Nature Of Daylight van Max Richter zelfs hartverscheurend.

Het geheel bouwt samen met de storm, de nachtmerries en deja vu's aan Dolores en Dachau, de zoektocht naar ene George Noyce, de mysterieuze moordenaar Laeddis, het vermoeden van onmenselijke experimenten en groeiende paranoia, op naar een hoogtepunt met een bijzonder sterk switch die de wereld doet kantelen en boven in onder verandert. En wat wordt deze climax goed opgebouwd en uitgelegd in de vuurtoren en daarmee een maar al te dramatische waarheid uit de doeken gedaan die zijn weerga niet kent, met recht een formidabele mindfuck. Andermaal zijn de flashbacks schrijnend, is het acteerwerk van zowel Kingsley als DiCaprio uitmuntend en mag ook zeker Williams niet vergeten worden. Je zou toch echt medelijden krijgt met het lijdend voorwerp die zijn ware trauma verdrongen heeft. Dan zou ik nog bijna sterke details/tijdsbeeld als de kleding met de stropdassen en regenjassen vergeten of van die momenten zoals de kalende vrouw met de vinger voor de lippen. Om als laatste de kritiek die ik hier boven lees over het visuele vlak weg te wuiven. Het zou namelijk lelijk zijn, ik zie toch vooral een grauw filter plus kleuren dat perfect bij het jaren '50 beeld en de sfeer in het beeld alleen maar compleet maakt.

Afijn het mag duidelijk zijn dat ik deze Shutter Island een zeer warm hart toe draag en zelfs in mijn persoonlijke top 10 gehad heb, maar daar is hij in de loop der jaren uitgeslopen. Laten we zeggen dat hij nu in de top 15 staat en dat ik toch iedere keer weer van deze Hitchcockiaanse film erg kan genieten. Topfilm wat mij betreft.

Na lange tijd weer eerzien op 4K met Dolby Vision, destijds nog in de bios mogen bewonderen. Gebaseerd op het boek van Dennis Lehane en alweer de vierde samenwerking voor Scorcese en DiCaprio. De Niro heeft alsware de fakkel overgegeven en DiCaprio blijft maar groeien onder de regie van de meester en zet hiermee misschien wel zijn beste rol tot dan toe neer.

Het verhaal speelt zich af in 1954. US Marshall Teddy Daniels wordt samen met zijn nieuwe partner Chuck uit Seattle naar het titulaire eiland gestuurd om een ontsnapte psychiatrische patiënte op te sporen. Dit eiland herbergt een psychiatrische instelling voor geestesgestoorde criminelen (of gewoon ‘patiënten’, zoals ze door het personeel genoemd dienen te worden), die in de verschillende afdelingen zitten. De opdracht lijkt niet al te moeilijk, maar de Marshalls ontdekken al snel dat de sfeer op het eiland vijandig is. Het personeel dat aangewezen is om de Marshalls in hun onderzoek bij te staan, lijkt er een eigen agenda op na te houden. Het wordt dan al snel helder dat het hoofd van de medische staf, Dr. Cowley, hier aan de touwtjes trekt, maar vooral dat er meer aan de hand is. Zoveel maakt de strenge beveiliging van de instelling en vooral de structuur van het eiland met zijn steile rotswanden tot het water, waar de haven als enige in- en uitgang dient. Als een felle orkaan de locatie dan vervolgens nog benauwender maakt, ontwikkelt het verhaal zich aan de hand van een reeks snelle twists en vervalt de zaak van de verdwenen patiënte naar de achtergrond, om plaats te maken voor een breder onderzoek en een mix van intrigerende en vooral beangstigende onderwerpen. Het vermoeden dat er in de mysterieuze vuurtoren lobotomie proeven worden gedaan met patiënten wordt steeds sterker als het duo wordt tegengewerkt door de hoofdarts ter plaatse. Bovendien is niets wat het lijkt en krijg je ook als kijker steeds meer moeite een onderscheid te maken tussen feit en fictie, droom en werkelijkheid.

Een ingenieus psychologische thriller met een naargeestige sfeer waar vooral wordt ingespeeld op het mysterie waar DiCaprio in verzeild raakt. Zo zien we in zijn flashbacks chronisch drankmisbruik en de demonen van een traumatisch oorlogsverleden. Ook een schuldgevoel over de dood van zijn vrouw speelt een rol, omdat hij zichzelf dat tragische ongeval verwijt en het niet kan laten rusten. Eén van de redenen dat hij zich zo vastzet in het lopende onderzoek, zo blijkt later. Hij doet dit uitmuntend en vormt samen met Mark Ruffalo een uitstekende basis als de twee US Marshalls. Wie ook uitblinken zijn de verwarrend kalme Ben Kingsley en Max von Sydow als artsen. Ze kennen het belang van hun rol en gaan daarin op. De scheve moraal die ze er wel of niet op nahouden maken ze invoelbaar in hun mimiek, stem en intonatie, hun betrouwbaarheid blijft twijfelachtig. Gesteund door make-upeffecten maken patiënten Jackie Earle Haley en Elias Koteas de naargeestige prent ten slotte compleet.

Tot slot nog een pluim naar de ijzersterke opening met de boot die uit de mist opdoemd, ondersteunt door de mystieke soundtrack die wel wat wegheeft van een sinistere misthoorn. Al bij aankomst op het eiland is duidelijk waar Scorsese heen wil. De Marshalls krijgen geen warm welkom van de gespannen bewakers en als het gietijzeren hek achter de twee agenten dichtslaat, lijkt er geen uitweg meer mogelijk.

Een meeslepende, uitdagende film van begin tot eind en hoog in de lijst bij mijn favoriete Scorcese films!