Al eens een keer gezien (lang geleden), maar viel toch wel erg tegen.
Het verhaal is vooral saai, de hoofdpersoon zo onsympathiek dat het me niet uitmaakt of het goed zo aflopen en er zitten een aantal plotholes in (bv. het is niet mogelijk dat iedereen er goed uit zou komen als de deal zou worden beklonken.... ergens moet iemand 400 miljoen missen.....). Ook de soundtrack is tamelijk vervelend: zo'n continue zweverig / spannend muziek onder elke scene. Het maakte een eenheidsworst van de film zonder pieken en dalen qua spanning. Ook het einde is erg onbevredigend (soms is een open einde okay, maar dat was wel next level open einde). Nee, dit was niet zo best.
Het was ook niet allemaal bagger. Het wereldje van de rijken wordt wel goed neergezet, iedereen acteert ook prima (vooral Gere doet het goed) en de film heeft echt wel mooie momenten. Al met al toch jammer en niet meer dan 2 sterren voor me waard.
Alternatieve titel: The Intouchables, 26 januari 2025, 00:53 uur
Terecht op nr. 18 in de top 250 best films. Voor een 2e keer bekeken en was nog leuker dan ik in gedachte had. Het wordt extra krachtig als je bedenkt dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.
De film is waanzinnig goed gefilmd, de soundtrack (van Einaudi) is briljant, het script zit goed in elkaar en natuurlijk het meesterlijke acteerwerk. Beide hoofdrolspelers spelen ontzettend overtuigend, maar de film wordt toch wel gedragen door Omar Sy. Wat een rol zet deze man neer! Maar eerlijk is eerlijk, ook Cluzet doet het erg goed: hij heeft immers alleen zijn stem en hoofd om zijn rol neer te zetten. Knap gedaan! Er is ook een sterke chemie tussen de hele cast (niet alleen tussen de hoofdrolspelers). Je kunt je er een voorstelling van maken hoe veel lol ze met elkaar hebben gehad om deze film te maken.
Wat me verder erg aanspreekt is de manier waarop humor in het geheel is verweven. Nee, het is zeker geen onderbroeken-lol-film, maar de manier waarop de relatie tussen Driss en Philippe zich ontwikkeld gaat gepaard met veel humoristische scenes waar ik echt om moest lachen. Mooi daarbij is dat de film op die manier goed in beeld brengt waarom Philippe de ongewone keuze heeft gemaakt om Driss te selecteren voor zijn verzorger: Driss behandelt Philippe niet als gehandicapte, zielige man, maar als een gelijke waarmee je kunt lachen en waarin ruimte is voor (zelf)spot. Ik vind de film zeker niet mierzoet, maar de film ontroert wel. De onverwachte vriendschap die ontstaat tussen Driss en Philippe is mooi om te zien en dat is vakkundig, vloeiend in beeld gebracht.
Prachtige film! Zit in mijn top 10 beste films. 5 sterren.
In nagedachtenis van David Lynch die eerder deze week is gestorven hebben wij onze week afgesloten met één van zijn beste maar ook meest bijzondere films. Bijzonder omdat de film eigenlijk juist niet bijzonder is op de 'Lynch' manier. En zeker geen typische 'Lynch film' is. Geen absurde verhaallijnen of mysteries dit keer, maar juist een ontzettend ingetogen, eerlijk verhaal dat de traditionele Amerikaanse cultuur eerlijk maar vriendelijk neerzet. De nodige oneliners, mooie ontmoetingen. Soms weinig woorden. Het acteerwerk is weergaloos. Hoe de filmbeelden zijn geschoten ook hoewel het soms iets te veel herhaling werd. Het mooie is dat de ontmoetingen die Alvin heeft niet bedoeld zijn om het verhaal van de ander te horen, maar om het verhaal van Alvin te begrijpen. Beetje bij beetje leren we hem beter kennen en gaan we een beetje van hem houden. Het geheel vervalt ook niet in Hollywood drama, zoetsappigheid of overdreven emoties. Juist niet. Ik kan me voorstellen dat sommige de film en filmstijl té ingetogen of net té traag vinden. Traagheid is bij mij altijd een beetje hit & miss. De ene keer kan ik het niet hebben en val ik in slaap of zet ik de film uit, een andere keer bevalt het me juist goed. Dit is zo'n film van de laatste categorie.
David Lynch was voor mij toch wel één van de iconische filmmakers die ik heb ontdekt tijdens mijn studententijd in de Nijmeegse filmtheaters van Springweg en Louis Hardloper. Als ik heel eerlijk ben, 4 sterren. Maar voor deze gelegenheid geef ik er 5. Dank je, David Lynch, voor wat je de wereld hebt nagelaten.
Alternatieve titel: L4yer Cake, 18 januari 2025, 23:48 uur
Helemaal top als je van Richie houdt en valt voor films zoals Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998). Ja, goed geacteerd, mooi gefilmd, allemaal waar. Maar zoals in andere reviews aangegeven: houdt de afstandsbediening maar bij de hand om de film steeds te kunnen pauzen of terug te spoelen. Of nog beter: neem er een blocnote bij om aantekeningen te maken. Niet te volgen. Te veel verhaallijnen, te veel karakters, de dialogen gaan te snel en elke dialoog is van belang. Er zit geen rustruimte in de film. Elk zijverhaaltje blijkt weer cruciaal te zijn. Ik heb een grondige hekel aan dat soort films. Ik was alleen maar bezig om de film te kunnen begrijpen en kwam dus helemaal niet 'in de film'. Een verspilde avond. Zonde. 1 ster. En dan ben ik ruimhartig.
Toch wat tegenvallend. Een broodmager verhaal, zwaar over de top verhaal en dito geacteerd. En als je minder dan 90 minuten neemt om een verhaal te vertellen, gebruik je tijd dan goed. Zeker op het laatst gebeurt dat niet: op het einde wordt tijd verkwist met nietszeggende kosmos beelden met vervolgens uitmond in een complete anticlimax.
De film begint ijzersterk. Ontzettend origineel hoe ze de beelden van dieren (de muis, de cheeta etc.) mixen als metafoor met het werkelijke verhaal. Sterk geacteerd ook. Zeker geen 13 in een dozijn verhaal. Wel begint vrij snel te storen dat mensen onlogisch handelen (bijvoorbeeld: die taxi chauffeur zou normaal gesproken nooit wachten, de chirurg zou anders reageren als je in iemand gaat snijden die geen pijn voelt etc. etc.).
Eigenlijk gaat het allemaal prima tot ze in Parijs aankomen. Daar ontspoort de film. Hier begint de ongeloofwaardigheid de boventoon te voeren. En hoeveel staal moet je door de lucht laten vliegen om actiefilm te kunnen zijn? Het wordt allemaal onbedoeld grappig. Daar verlies ik de connectie met de hoofdpersonen: ik zit erbij en kijk er naar. Wat ook niet helpt is dat Lucy niet bepaalt een sympathiek persoon is.
Het einde is een ontzettende anticlimax. De makers wisten er ook geen raad meer mee en zochten hun toevlucht in CGI beelden die zo door ChatGPT gemaakt zouden kunnen zijn. Grappig verzonnen allemaal, maar het heeft geen enkel fundament of betekenis die uit de film blijkt. Je mag er zelf wat bij verzinnen. Ik denk dat de makers dat ook maar gedaan hebben.
Het begin van de film is zeker 4 sterren waard, al snel zakt de film terug naar 3 sterren. Naar het einde wordt het een 2 sterren film en de laatste 10 minuten zakt de film met 1 ster door het ijs. Gemiddeld 2,5 ster?
Ik ben duidelijk positiever dan de gemiddelde reviewer hier. Wel een disclaimer, want ik heb wel een zwak voor roadmovies in het algemeen. En dit is een uitstekende, klassieke roadmovie zoals ik ze graag zie.
De film is zeker niet perfect. De ontwikkeling van Jackie kwam wat te plotseling, telefoonbereik op de meest afgelegen plaatsen, onduidelijk hoe ze de echte jackie ineens vinden, de emoties komen soms wat te snel en gemakkelijk. Allemaal waar, maar het is de film vergeven. Wat spelen de zusjes van Houten geweldig! Ik zag later pas dat het twee zusjes zijn, maar tijdens de film dacht ik 'het lijkt wel of ze écht zussen zijn zo goed geacteerd!'. Holly Hunter acteert ook prima, maar blijft iets achter. Haar personage ontwikkelt zich wat te weinig vloeiend en neigt soms naar enige mate van overacting maar gelukkig wordt het nooit storend. De droge humor is ook erg leuk (vooral Carice is goed op dreef). Prachtige landschappen ook. Daarnaast zet de film aan tot het heroverwegen van je eigen keuzes die je maakt in het leven. Laat ik me inperken door anderen? Doe ik wat ik écht wil doen? Leef ik echt? Prachtig om te zien hoe iedereen zichzelf tijdens de roadtrip terug vindt met alle ups en downs die daarvoor nodig zijn. De cultuur van de VS is wat sterk aangezet op momenten maar zeker goed voelbaar. Oh ja, en Jelka van Houten kan echt wel goed zingen ook!
Ik vond het één van de beste roadmovies die ik de laatste jaren gezien heb. Ondanks dat de hoofdpersonen bestaan uit alleen vrouwen, vond ik het zeker geen vrouwenfilm. Voor mij 4,5 ster. Ik ben royaal, ik weet het, maar de foutjes is de film vergeven.
Alternatieve titel: The Crimson Rivers, 12 januari 2025, 22:39 uur
In basis een film met veel potentie, maar wat is dit slecht uitgevoerd.
Eerst wat details: ik vond de twee hoofdpersonen (die ik normaal wel kan waarderen) maar 'middelmatig' acteren en de Kung Fu vechtscene in het midden sloeg echt helemaal nergens op (hoe verzin je het?). En ja, er zijn de nodige toevalligheden in het verhaal verwerkt. Maar dat zou de film nog prima overleven, want het wordt gecombineerd met prachtige beelden en verder is het verhaal echt mooi in beeld gebracht en op momenten lekker spannend.
Maar.... het script.... Aan het einde van de film keken ik en mijn partner elkaar aan met de vraag: en nu? Hoezo? We snapten echt helemaal niets van de ontknoping. Er wordt in andere reviews gesproken over 'plotholes' en 'open eindjes'. Voor mij is dat een eufemisme. Deze film is één grote plothole en aan het einde moet je op internet zoeken om de verhaallijnen te snappen en met elkaar te verbinden. Gelukkig vond ik iemand op een forum die de benodigde uitleg kon geven omdat hij het boek had gelezen. Zie de link hieronder. Maar laat het duidelijk zijn: het meest van de uitleg wordt niet in de film verteld en er worden ook geen duidelijk hints in die richting gegeven.
Dit maakt het voor mij een mislukte film die niet uitgebracht had moeten worden. Waarschijnlijk zijn te veel scenes weggesneden om de film niet te veel over de 100 minuten te laten komen. Je kunt denk ik beter het boek lezen. Mocht je toch de film willen kijken dan ben je gewaarschuwd. Na de film kun je hieronder lezen hoe e.e.a. in elkaar stak. 1 ster.
Typisch gevalletje: you love it or you hate it. Het kon mij niet genoeg boeien. Vooral het eerste uur vond ik bijzonder saai en voelt alsof één track van een cd op repeat staat. Een herhaling van zetten zonder nieuwe informatie toe te voegen. Wat niet hielp is dat ik weinig tot geen sympathie kon opbrengen voor de hoofdpersonen. Vooral voor Koro. Een leider met een kookboek aanpak: dit is hoe het altijd is gegaan dus zo ga ik het voortzetten. Niet één moment in de eerste 95 minuten van de film vraagt hij zich af 'wat heeft mij volk nodig om te overleven en verder te komen?'. Maar ook hoe Pai en Nanny omgaan met Poro vond ik tamelijk frustrerend. De hele film krijgt een trage, deprimerende sfeer waarin je voelt hoe een oude cultuur zichzelf om zeep helpt door zichzelf te serieus te nemen. Hetzelfde zie je momenteel gebeuren bij veel godsdiensten in de westerse wereld. Verwacht geen luchtige 'feel good movie'.
Dit alles wil niet zeggen dat het een slechte film is. Het is gewoon echt niet mijn ding. Het acteerwerk is goed (zelfs het dansje bij de voorstelling is zo belabberd slecht uitgevoerd dat het echt realistisch overkomt). Je krijgt ook een inkijkje in een cultuur die we niet vaak in een film voorbij zien komen. En het de laatste 20 minuten van de film zijn aangrijpend en mooi. Maar daar moet je wel lang voor wachten.
Het is 'm dat mijn partner de film mooi vond en dat het al laat op de avond was, anders had ik 'm waarschijnlijk afgezet om iets anders op te zetten. Mijn vrouw geeft de film 3 sterren ik blijf steken op 2 sterren.
Alternatieve titel: Mission: Impossible 6, 4 januari 2025, 01:03 uur
Ik vond dit wel echt één van de beste Mission Impossible films uit de serie. Steen goede actie, voldoende rustmomenten, goed camera werk, wat humor, vaak echt spannend en uitstekend acteerwerk. Eigenlijk niets op aan te merken, behalve dat het verhaal vaak lastig écht te volgen/begrijpen is en dat er (zoals vaak) wel wat plot holes in zitten (bijvoorbeeld: hoe kwam hij van dat dak af na de 'ren actie'? En sommige conclusies zijn wel heel erg op suggestie en veronderstellingen gebaseerd). Maar toch echt een goede film. 4,5 sterren.
Uitstekende film! De personages zijn personages van vlees en bloed en worden geen karikaturen. Je kunt voor iedereen wel sympathie opbrengen als je je een beetje in de persoon verplaatst. Mooi om in dit coming of age verhaal te zien hoe een meisje met een gebrek aan zelfvertrouwen de strijd met haar zelf aangaat, zichzelf verliest en (natuurlijk) weer terug vindt. Uitstekend geacteerd. Lekkere muziek ook. Het einde zouden sommige iets te zoet kunnen vinden, maar de eerste 85 minuten van de film blijven daarvan verschoond. Het is misschien een wat uitgemolken thema, maar de film onderscheidt zich door het uitstekende acteerwerk en de realistische emoties en personages. Verwacht geen spectaculaire dance scenes zoals in de Step Up reeks. Ook hier: wat je ziet is realistisch in hoe kinderen van eind basisschool kunnen leren dansen. Prachtig! 4 sterren.
Na een half uur uitgezet. Acteerwerk (vooral van de hoofdpersoon) is ver onder de maat (op een niveau dat het me actief stoort). Verder stoorde ik me aan de sfeer van de film (een soort permanent blauw filter om een apart sfeertje neer te zetten?). Het is allemaal veel te stilistisch gefilmd waarbij de compositie en het ontwerp van de beelden (inclusief de kleur dus) voorrang kreeg boven de functie van het verhaal. Tot slot - en dat was voor mij de druppel - voelde het alsof ik in een deel 2 van een reeks stapte. De personages worden niet geïntroduceerd. Je zit zonder enige context naar een veel te lange, stompzinnige actiescene te kijken. Als de rest van de film 2x zo goed zou worden zou ik het nog zonde van m'n tijd hebben gevonden. Bovendien was deel 1 het best gewaardeerde deel dus dat belooft wat voor de andere 4 delen.
