Logboek

Ooit wel al eens gezien, maar die moest ik meekijken met mijn dochter. Misschien net daarom nog een aangenaam tijdverdrijf. Veel van hetzelfde van in de eerste film. Ik vind het dan ook vreemd dat de FBI totaal niet weet wie het personage Big Momma is als ze dan toch van alles zo goed op de hoogte zijn. Zoals steeds in dit soort films komen ze dom en incompetent over.

Geen Murtaugh familie hier, de familie Turner wil van Malcolm een huismus maken met zo weinig mogelijk risico's. Niet naar de zin van Malcolm zelf die meer actie prefereert. Eventjes leuk en ik vind die zijsprongetjes met zijn vrouw best leuk.

Verder een wat Mrs. Doubtfire gevoel hier. Allemaal best OK, maar zo geweldig is het nou ook weer niet. Flauwe grappen en misplaatste moppen wisselen elkaar af. Erg matig acteerwerk en het script is verder ook niet geweldig.

Ik hou wel van de opmerkelijke rollen van Luis Tosar, toch één van mijn favoriete Spaanse acteurs. Hier als de erg energieke straathoekwerker die overuren klopt en zijn eigen gezin meermaals in de steek laat. Zijn inzet en onbaatzuchtigheid verdient lof, maar om nu te zeggen dat hij goed bezig is, is veel gezegd. Dat hij altijd en overal te laat komt of zijn beloftes niet kan nakomen, je zou er medelijden mee krijgen, maar hij roept het zelf over zich ...

We volgen enkele gezinnen in de Madrileense marge. Een fijne rol ook alweer van Cruz. Schrijnende toestanden van gezinnen met huisvestingsproblemen, schulden, enz ... Er worden verschillende gezinnen gevolgd, maar die met Cruz is veruit diegene die het meest aan bod komt.

Even gaat het de kant op van Une Soeur (Film, 2018), de kortfilm met ook Veerle Baetens en de meer gekende Den Skyldige (Film, 2018). Gelukkig gaat het plot verder en krijg je het verhaal van twee meningen, twee waarheden ook waarbij de kijker aan het twijfelen slaat wie de waarheid spreekt. Of is de waarheid genuanceerder? Voor dit soort film hou ik wel van een open einde omdat ik meer waarde hecht aan de weifelende spanning dan aan de ontknoping. Jammer dat de regisseur voor dit laatste heeft gekozen.

Niet dé hoofdrol voor Veerle Baetens hier. Wel een nogal vreemd personage die contact opzoekt met het slachtoffer van haar oproep. Interessanter is het plot en naweeën van de man en vrouw. Elk proberen om te gaan met de gebeurtenis, de éen in zak en as, de ander verdringt het. Best wel OK acteerwerk.

Geen slechte film, geen topper, maar gewoon erg degelijk. Fijn om meegepikt te hebben.

Ik hou van Japanse dramafilms, maar dit hier doet denken aan dat andere Turkse gedrocht dat op Netflix staat en de top 250 is binnen gewaaid. Ontzettend melodramatische film zodat het tenenkrullend ergerlijk wordt.

Geen moment wordt onbenut gelaten om de strijkers hun werk te laten doen. Het camerawerk doet dan ook zijn duit in het zakje door dan systematisch in te zoomen op het personage. De personages en de omstandigheden komen er alleen maar zieliger uit.

De insteek met de tekeningen en de bloemen zijn niet bijzonder origineel, maar vond ik op zich nog prima gedaan. Wel een knappe meid die Ren Nagase. Voorts een iets te clichématige film waarbij momenten letterlijk geconstrueerd worden met weinig aandacht voor de context.

Ik ben gek op dramafilms en ze zijn veruit mijn best bekeken genre, maar dit soort bestaat ook en zijn minder mijn ding. Ik vreesde er al voor, maar een Japanse film laat ik niet links liggen.

Zwakke film die ik alleen maar meepikte omdat hij Ijslands was. En misschien ook een beetje omdat Timothy Spall meedoet. Het begon echter niet slecht. Het gehele stuk vóór de landing was best aangenaam. Altijd wel leuk om mensen te observeren met panische angsten. Hun irrationele gedrag z'n gelaatsuitdrukkingen zijn interessant om te volgen.

Nadien verwatert de film compleet. Niet meer grappig en zelfs ronduit vervelend. Gelukkig duren dit soort films nooit echt lang waardoor je het wel overleeft.

Een niemendalletje voor Spall die zo veel meer in zijn mars heeft.

Een treurige roadmovie over twee jonge kinderen die Griekenland doorkruisen op zoek naar hun vader die in Duitsland woont. Hoe ze de man gaan vinden is me een raadsel, want erg veel info hebben ze niet. Het lijkt een vlucht naar een beter bestaan, tegen beter weten in.

Zoals aangenomen kan worden is de reis niet zonder gevaren. Sympathieke minder sympathieke (lees: gevaarlijke) individuen kruisen hun pad. De film is minimalistisch gefilmd, ook dialogen zijn erg karig. Erg optimistisch is het allemaal niet.

Vrij toegankelijke film ook, rechttoe rechtaan. Een film waarbij je een symboliek van de afwezige vader kan creëren, maar dat is absoluut niet nodig. Goed acteerwerk ook van de jonge kinderen. Fijn!

Ik ben eerder een liefhebber van de rustige Japanse dramacinema dan dit. Sion Sono vind ik dan ook weer geweldig. Met dit hier moet ik toch een bepaalde knop omdraaien. Kôji Yakusha vind je terug in diverse filmgenres en apprecieer ik ten zeerste. Ook hier weer als een totaal doorgedraaide ex-detective die antwoorden zoekt voor de verdwijning van zijn dochter.

De film ontspoort geheel zodat ze dat alleen maar in Azië kunnen blijkbaar. Met veel visuele effecten en montages die van hot en her springen. Bij momenten iets te flitsend en te veel chaos. Het tempo is strak en vond ik het inhoudelijk dan weer te veel rond de pot draaien. Misschien ook omdat ik het inhoudelijk wat te rommelig vond.

Veel losbandig geweld, veel bloed ... De film laat zich helemaal gaan met als rode draad de totale waanzin en de wraakzucht van het hoofdpersonage. Moeilijk om je te sympathiseren met het personage. Niet geweldig, maar zeker ook niet slecht. Maar ik laat het vooral aan de liefhebbers over om de film (al dan niet) aan te bevelen.

Negen kortverhalen op een 75 minuten. Dat is veel kwantiteit, maar niet altijd met evenveel kwaliteit. Centraal staat de positie van de vrouw. Niet zo verwonderlijk is dat niet zo bijster positief te noemen.

Er was één scène zonder vrouwen, vrijwel in het begin met David. Best grappig, maar het toont net als in de andere scènes aan hoe kort het regime erop zit. De kritiek op de staat Iran laat niets over tot de verbeelding.

Tragisch, maar wel gebracht met een kwinkslag en de nodige humor. Opvallend hoe ook telkens maar 1 persoon in beeld komt. De andere partij wordt enkel betrokken door zijn stem. De POV is dan ook geslaagd waarbij de andere vaak in de camera kijkt.

Moeizaam, erg moeizaam zelfs. Een vrij absurde Japanse film die blijkbaar bij velen hier erg in de smaak is gevallen. Ik had het er moeilijk mee er de aandacht bij te houden. Misschien was ik niet geheel in de stemming, maar ik heb me door de film moeten worstelen. De speelduur was zeker niet in het voordeel.

We volgen de familie Haruno, een ietwat excentrieke familie waarbij de interesses uit elkaar liggen. Vele scènes zijn 'bijzonder' en waren ongetwijfeld komisch of tragikomisch bedoeld. Als geheel kon ik het wel waarderen, net als het acteer- en camerawerk. De familie wordt erg kleurrijk voorgesteld, maar het pakte onvoldoende.

Een erg leuke scène werd afgewisseld met een mindere. Echte verbanden of een lijn kon ik er niet uit ontwarren. Misschien later nog eens een keertje proberen.

Er staan momenteel verschillende Dudok's op Mubi. Deze niet dacht ik, dus daarom maar even opgesnord op Youtube. La Tortue Rouge (Film, 2016) staat mijlenver van de rest van zijn oeuvre vandaan. De rest zijn dan wel shorts, maar zelfs Father and Daughter (Film, 2000) is veruit zijn beste.

Ook hier kon ik bijzonder weinig mee. Een monnik die op vissenjacht gaat, alleen laat de vis zich niet zo makkelijk vangen. Visueel bijzonder eenvoudig, best luchtig en vrolijk/speels. Maar the clue ontgaat me een beetje.

Een film gaande over twee personages die omwille van een (traumatische) gebeurtenis in hun leven de luwte en de eenzaamheid opzoeken. Herbronnen voor de één, wegvluchten voor de ander, weg van de verantwoordelijkheden. Mooi daar die wachttoren die uittorent boven het landschap waarbij het gade slaan van eventuele brandhaarden primordiaal is. De weinige communicatie via korte briefings is het minimum aan communicatie die Nihat moet doen.

Twee ongelukkige zielen die elkaar ontmoeten en elkaar trachten te begrijpen. Die troost vinden met elkaar. De dialogen zijn spaarzaam, staren in de leegte (en de mooie landschap) brengen iets poëtisch. De film kabbelt echter iets te veel voort, zeker naar het einde toe.

Een film die het goed deed op de diverse festivals. Een regisseuse om verder in de gaten te houden!

Zeer lang geleden al eens gezien, meerdere malen zelfs, nu samen met de 11-jarige dochter bekeken. Goh ja, op zich allemaal niet veel soeps. Vermakelijke troep.

Niet bepaald fan van Schneider, maar hij doet het wel prima hier als underdog loser. Altijd wel een ideale positie om tot held uit te groeien. Nogal veel typetjes, vooral vanuit vrouwelijke kant. Niet elk personage is geslaagd: de flik vond ik eerder irritant. TJ was dan weer beter.

Flauwe humor en grappen, maar het is goed voor een entertainende avond. Verveelt eigenlijk nooit, maar hoogstaand is het uiteraard niet.

Nog minder dan het eerste deel. Er is blijkbaar een duidelijk gebrek aan inventiviteit, want er lopen wel een aantal zaken gelijklopend. Nu, los hiervan: het beste van de film blijft toch wel het duo Sandler-Aniston. Er is toch wel een bepaalde chemie tussen de twee. Veel plezier alvast ook.

De spanning en het mysterie is ver te zoeken hier. Alles wordt in 80 minuten gepropt en dan moet het nog grappig zijn ook. Niet dus, pijnlijk grappig bij momenten al is er hier en daar een klein lichtpuntje al was het maar door toedoen van het enthousiasme van de twee hoofdrolspelers.

Ha, dit is echt wel een leuke. De clue komt uiteraard helemaal op het eind wanneer de camera uitzoomt. Ik vond het al zo vreemd waarom die man zo eigenaardig deed. Nouja, de vrouw lijkt me niet meteen de makkelijkste. Wat een bazig mens en dat als een blinde zijnde. Je zou het onder verzachtende omstandigheden kunnen onderbrengen.

Ik hou wel van dit soort humor. Het acteerwerk is al leuk en het toemaatje maakt het helemaal af. Fijn!

Alex van Warmerdam doet inderdaad even mee in de film, een kleine cameo als zoon van de hospita geheel op het einde. De setting, het verhaal, de onderhuidse cynische humor die aanwezig is, het heeft sowieso wat weg van een van Warmerdam.

Heerlijk droog en bijzonder intrigerende personages die meer naast dan in de maatschappij lopen. Het huis(houden) is een rommeltje, zo ook de geesten van de Joris en Maria. Leuk einde ook wanneer je merkt dat de ellende alleen maar groter wordt, je echt medelijden krijgt met de man om dan met een kwinkslag te eindigen. Fijn!

Best een grappig filmpje met een ecologische boodschap. Je kan het natuurlijk ook omdraaien en triest vinden. Het is maar hoe je het bekijkt. Leuk wel hoe dat mannetje zich de pleuris loopt om al het op het grond gevallen afval op te rapen. Een short met een boodschap. Kort en krachtig.
Visueel nogal simpel, maar wel geslaagd.

Er staan een paar shorts van Michael Dudok de Wit op Mubi en deze wil ik graag meepikken. Alleen kon ik hier echt niets mee. Ik denk wel te begrijpen waar de film op doelt met die bolletjes die zich een weg banen doorheen een wirwar van gangetjes, maar filmisch vond ik er bijzonder weinig aan. Ik vond eerlijk gezegd 3 minuten al vrij lang. Flauw.

Ik ben iets minder enthousiast dan de meesten hier. Een film die voor mij toch wel valt of staat met het personage van Philip Marlowe. Zeer geslaagde acteerprestatie van Elliot Gould die als privédetective zich een weg baant in een wereld vol intriges en gangsters.

Het begon alvast leuk met de erg aandoenlijke scène met de kieskeurige en hyperactieve kat. De buurvrouwen zorgen dan wel voor wat afleiding - en dat de hele film door - maar Marlowe heeft wel andere zorgen. Ik heb ook de indruk dat hij zodanig vrede neemt met zijn bestaan dat hij zich best nestelt in zijn rol als vrijgezel.

De film is een combi van humor en film noir. Marlowe zijn personage evolueert ook gelukkig al was ik niet altijd even enthousiast over het verloop van de film. De verschillende plotverhalen zijn niet altijd even interessant. De filmaanpak is luchtig en de humor is niet steeds geslaagd.

Ik kan me wel aansluiten bij een aantal meningen hierboven. Minder dan bijvoorbeeld Antiporno of Love exposure, maar voor mij nog steeds rollercoaster cinema waar ik met bewondering heb naar gekeken. Hoewel de rode draad wel duidelijk is en waarbij het personage Izumi centraal staat, was het soms een verwarrende absurde context van alles daarrond. Koi no tsumi heeft een intrigerende plotlijn waarbij Izumi haar seksuele behoeftes exploreert.

Als je in de films van Sono gezogen wordt, kom je zelden bedrogen uit, hoe absurd of chaotisch je het ook ervaart. Zijn mix van stijlen en genres maakt het tot een complex, maar fascinerend geheel. Ook hier weer de volle aandacht voor de vrouw, mannen zijn ook hier ondergeschikt.

Ik zag de lange versie ook. Misschien inderdaad dat tikkeltje te lang. Maar die verknipte personages (die oma en die gillende prostituee) blijven er je aandacht bijhouden. Er zijn tal van scènes die eruit springen zoals de confrontatie met de echtgenoot of de fotoshoots. Mooi!

Na de eerste film ook een aantal dagen terug meegepikt te hebben, ineens ook dit tweede deel gezien. Mads Mikkelsen treedt hier dan weer meer op de voorgrond, meer dan de eerste film. Prima focus op dit personage dat toch een nieuwe kijk bood op de onderwereld van Kopenhagen met zijn drugs en prostituees.

Geen sympathiek personage alvast die Tonny. Toch merk je al gauw dat hij zich wil bewijzen naar zijn vader toe, maar daar dus nimmer in slaagt door het maken van ondoordachte onbezonnen keuzes. Wat rest is wat gerommel in de criminele marge, zorgen perspectief of aanzien. Hij wordt bestempeld als een loser, een nietsnut waarbij de snuif coke het belangrijkste item van de dag en volgende dagen lijkt.

Hard en rauw, zoals we Refn kennen. Het cameragebruik dat er erg dicht opzit, schokkend ook, wat het allemaal wat intenser maakt. Ook de muziek is goed gekozen, hard en chaotisch, net als het leven van Tonny.

Mooie trage poëtische film die rustig verder kabbelt. Moeilijk ook voor mij om aan te duiden wat nu net voor mij de film geslaagd maakt. Het is misschien een combi van wat van alles: visueel, thematisch, de rust, hoe het in beeld werd gebracht.

Een film met een minimalistische stijl waarbij net andere zaken extra krachtig naar boven komen en je weten te raken. Een less is more principe. Het is eerder een gevoel dat je ervaart bij de film, maar iets dat ik minder goed kan benoemen.

Ik ben niet zo gecontamineerd door de karrenvracht aan superheldenfilms waardoor ik dit met een vrij positieve ingesteldheid ben ingegaan. Ik kan me best voorstellen dat velen zoiets hebben van 'een zoveelste adept van Spider-man, Ant-man of whatever'. Ik moet toegeven dat ik die Japanse context wel extra prikkelend vind al valt er hier eigenlijk bitter weinig uit de Japanse cultuur te bespeuren.

Niet dat het allemaal zo geweldig was, maar ik genoot er wel van. De tijd vloog voorbij. Ik vond de context ook wel interessant. Het lot dat je wordt opgelegd, tegen wil en dank, wat van je verwacht wordt, hoe je ermee omgaat, enz ... Een animatiereeks die wel potentieel heeft voor een vervolg met extra aandacht voor die journaliste waarbij we dan onvermijdelijk weer de link zouden leggen met Mary Jane Watson.

Die babydraak kon beter, het zag er meer uit als een onnozel kuiken. Moet dat een gevaarlijke draak worden? Kon evengoed een 3,0* geworden zijn, voordeel van de twijfel. Animatie zeker OK.

Het verbaasde me niet wat ik allemaal te zien kreeg in deze voor mij eerder schockerende documentaire. Diervriendelijk zou ik dit zeker niet noemen. De koeien worden dan wel niet gemarteld zoals je soms wel eens ziet passeren met beelden uit slachthuizen, een echt paradijs is het nou ook niet op de boerderij. De documentaire doet me sterk denken aan het boek van Yuval Noah Harari - "Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid", waarbij bij de domesticatie en het vaarwel zeggen van het nomadenbestaan dit proces in detail uit de doeken werd gedaan.

Dieren moeten nuttig zijn en zolang ervan geprofiteerd kan worden, zal de cyclus zich herhalen. De cyclus is eindig met het nuttigen van het vlees. Ik ben dol op koeien, ik vind het geweldige dieren, dus ja, dit is pijnlijk, hoewel ik onrechtstreeks mee verantwoordelijk ben - en zelfs dus hypocriet ben omdat ik dit wel kan vinden ... als vleeseter.

Een interessante docu wel vanuit het perspectief van de koe. Misschien wat vervelend met dat ongebruikelijke cameragebruik, maar daarmee wordt het wel effectiever. Het hele proces wordt doorlopen en het bewustwordingsproces doet de werkelijkheid veel minder rooskleurig ogen. Mooie beelden, soms misschien iets te veel spelend op het sentiment met die close-ups. Zonder was het al straf genoeg.

Een best harde film over de wereld van het dealen. Er zitten vissen in de zee, de één is al wat groter dan de andere, maar er is altijd een grotere vis. Nuja, vervang vissen maar gerust door haaien. De wereld is meedogenloos en het enige wat telt is geld en macht. Wanneer dat ontbreekt of niet meer wordt bereikt, dan slaan de stoppen door.

Het is wat het hoofdpersonage Frank ondervindt. Zelf absoluut geen doetje en hij gaat ver om zijn doel te bereiken. Zijn maatje - leuke performance van een jonge Mads Mikkelsen - die we jammer genoeg plots uit beeld zien verdwijnen. Frank wordt plots zelf opgejaagd wild ...

Vrije rauw en gruw portret van de drugswereld, van het dealen en de wereld van prostituees en pooiers. Geweldig ondersteund door een prima soundtrack. Refn laat niet na om ook met felle kleuren en schaduwen te werken, net zoals we ook in zijn later werk al mochten zien. Op naar de vervolgfilms!

Mja, deze documentaire doet alles van wat het reservaat ook doet. Een kapitalistisch systeem op poten zetten om de aandacht te trekken voor de witte neushoorn en zijn voortbestaan. Om mensen bewust te maken van het uitsterven van dieren die worden veroorzaakt of beter worden versneld door de mens. Prima, maar ik vond het voorts weinig boeiend en voornamelijk bijzonder saai.

Dieren sterven nu eenmaal uit, het is alleen jammer dat dit proces versneld wordt door toedoen van de mens. Begrijp me niet verkeerd. De mensheid mag best verantwoordelijkheid nemen voor de daden die ze verrichten en alles in het werk stellen om het tij te doen keren. Maar op filmisch vlak kan ik hier weinig mee. En inhoudelijk evenmin. Een beetje moraliserend ook om vanuit het perspectief van de neushoorn zijn voortbestaan te redden. Ipim hierboven verwoordt het dan ook perfect.

Ik had een andere documentaire in gedachten. Jammer ...

Niet voor het eerst dat ik een Scandinavische rampenfilm zag, voornamelijk dan ook veroorzaakt door extreme natuurfenomenen. Dat zal wellicht ook te maken hebben met de ecologische bril waarmee ze naar hun werkelijkheid kijken.

Voorts een weinig interessante film dat steeds hetzelfde stramien volgt. Er wordt een gezin centraal geplaatst - niet zelden eentje die disfunctioneel is, maar toevallig met elkaar opgescheept zit en dichter naar elkaar toegroeit. Weinig vernieuwende film, zelfs op het saaie af.

In zijn geheel vrij zwak. Het acteerwerk, de CGI, het verhaal, de spanning ... veel stelde het allemaal niet voor. Rampenfilms kunnen boeiend zijn, maar deze probeerde het omgekeerde te bewerkstelligen.

Ik heb Holy Rosita links laten liggen in de bioscoop. De trailer zag er maar matig uit, een Vlaamse film zoals er 13 in een dozijn zijn met veel vals sentiment en een mossel noch visverhaal, genre Aller/Retour (Film, 2023). Niets van dit alles. Ik heb me schromelijk vergist. Toch één van de betere Belgische films van het afgelopen jaar.

Een film die ook een aantal moeilijke thema's aansnijdt en dat met volle aandacht doet. Niet met een moraliserend vingertje, maar met een mooi verhaal van een vrouw met een lichte mentale beperking die een kind wil. De bezorgdheden van de naaste omgeving zijn terecht. De kinderwens - over de manier waarop kan wel gediscussieerd worden - lijkt oprecht. De impact van dit alles lijkt moeilijk in te schatten. Ook moeilijke thema's zoals abortus worden aangesneden.

Maar zwaar wordt het nimmer. Dat komt eveneens door het ontwapende acteerwerk van Daphne Agten. Knap werk, net zoals de rest van de crew waarbij voor mij Mieke De Groote enige actrice was die ik echt kende.

Lelijk, maar tegelijk mooie animatiestijl. Nogal grof en precies of de dieren zijn uit papier-maché vervaardigd. Ruw en hard, net zoals de natuur is. Als prooi is het geen evidentie om je mannetje te staan in de natuur. Dan moet je samenwerken en voor elkaar zorgen. Maar om jezelf en de groep te beschermen, moet je soms drastische beslissingen nemen. Een harde levensles van de natuur. Best wel leuk om naar te kijken, zeker omdat het niet zo heel lang duurt.

Geen spectaculaire, wel een mooie Aziatische film over een jongeman die zichzelf opoffert voor zijn broers en zussen nadat hun moeder het gezin heeft verlaten. Het culturele pigment tilt de film naar een hoger niveau. Mooi in beeld gebracht met de joert, de verpaupering, de struggle en alle consequenties die voortvloeien uit de beslissingen die worden genomen.

In een gigantisch land als Mongolië met amper 3,5 miljoen inwoners is het natuurlijk ook niet verwonderlijk dat er gigantische verschillen zijn tussen de stad en het platteland, de stad waarbij de kansen en opportuniteiten 1000x groter zijn.

Goed acteerwerk doet de rest, de cinematografie ook. Best wel genoten van deze kleine film die wel wat raakvlakken heeft met andere films over hetzelfde thema.

Een weinig bijzonder werk van Sri Lankaanse makelij. Sowieso een low budget en de beperkte middelen die voorhanden waren geven een vrij oubollig effect. Het plot is niet zo origineel. Een buurman heeft een oogje op zijn knappe buurvrouw. Wanneer diens echtgenoot enige tijd weg is, verdwijnt ook het principe van "kijken mag, aankomen niet". Het deed me wat denken aan de Japanse film Ai no Bôrei (Film, 1978) met dat verschil dat er hier niemand vermoord wordt.

Maar achterklap is er des te meer. Niet alleen van zijn eigen vader, maar van de gehele dorpsgemeenschap. Achterklap waarmee de man moeilijk om kan en in deze besluit om de watertoegang te ontzeggen aan het dorp.

Nouja, echt warm werd ik er allemaal niet van. Gelukkig is de speelduur erg beperkt en valt het heus wel mee om het dikke uur door te komen. Maar aanbevelingswaardig zou ik deze film niet noemen. Leuk om eens mee te pikken, maar niet meer dan dat.

Ha, ik herkende deze specifieke tekenstijl van ergens. Cartoonist Matthias Phlips (MAT) werd mee betrokken in deze productie. MAT is tevens cartoonist van De Standaard en zijn erg droge cartoons verschijnen wekelijks in het weekendmagazine van De Standaard.

Ik hou wel van deze humor, droog en vol satire. Vaak met sociaal onhandige (of onaangepaste) personages. Dat is hier niet anders wanneer 2 weinig aantrekkelijke - zeg maar marginale - toeristen op safari trekken. Ook in de rij van 'sympathiek' stonden ze niet achteraan, maar gewoon naast de rij.

Een bijzondere aanpak wel met een reële achtergrond van de savanne en de daarbij horende dieren met vervolgens 2 lelijke figuren er letterlijk opgekleefd. Fake tot en met, maar dat stoort hoegenaamd niet. Een leuk verhaal wel die de combi zoekt tussen humor en weerzin. Fijn (maar daarom niet hoogstaand)!

Een leuke Sono. Minder hoogstaand dan sommige van zijn andere films, maar deze is bijzonder vermakelijk. Het begint al met een geweldige openingsscène waarbij het bloed in het rond spuit. Dat laatste wordt vervolgens de gehele film lang meegedragen.

Onzin, maar vermakelijke onzin waarbij een tienermeisje in een soort van fantasy-universum terecht komt met bizarre slachtpartijen rondom haar waarbij zij de rechtstreekse getuige is op de eerste rij. Alleen wat jammer dat de openingsscène met de bus gelijk de beste scène is en dit hoogtepunt nauwelijks wordt geëvenaard. Al doet de scène op school wel ongelooflijk zijn best.

Lekker grof die uiteengerukte lichamen, maar gore wordt het nooit. Eigenlijk gezien de aanpak en thema zelfs nog braaf. Ik vond het bij momenten zelfs grappig. Erg leuk vertier voor een avondje wegzakken, maar hoogstaand was het nu ook niet bepaald.

Net zoals de meesten hier niet echt overtuigd van de film. Men probeert de personages wat achtergrondverhaal te geven met hun traumatische ervaringen, alleen komt dat niet zo goed tot uiting naar de kijker toe. Beide nogal stugge karakters die los van het feit dat er degelijk geacteerd werd, weinig losmaken.

De mooie plaatjes alleen redden het niet. Het reddingsverhaal sloeg onvoldoende aan. Ik vond het zelfs ronduit saai. De spanningsboog was iets te beperkt.

Een meer luchtige olijke Ozu die erom bekend staat familieperikelen in zijn films te verwezen. Een leuke film, maar slechts ten dele of tot op zekere hoogte. Die kibbelende viswijven en dat hele gedoe over dat ledengeld kon me eigenlijk gestolen worden.

Gelukkig kon ik me dan nog wat optrekken aan die gezellige kleine prefabhuisjes die minutieus en verzorgd werden weergegeven. Bijzonder leuk dat Ozu daar de nodige aandacht aan heeft besteed. Het is zo één van die redenen waarom ik Japanse (en Aziatische) cinema zo apprecieer. Niet dat er zo heel veel gebeurt, maar ik trek me ruimschoots op aan de sfeer en de setting.

Maar de sterren en het centrale thema van de film zijn toch de twee kinderen die in opstand komen omdat ze een televisie willen om naar het worstelen te kijken. Charmant en guitig, zolang het je eigen kinderen niet zijn, blijft het een gezellige boel. Die kleine subtiele humor ontbreekt niet en tovert een glimlach op je gezicht. Fijn!

Een haaienfilm met wisselende momenten. Degelijk, maar ook niet meer dan dat. Het begin in de oceaan vond ik nog het sterkst. Toen wel met de nodige spanning en prima in beeld gebracht.

Een haaienfilm zoals die traditioneel hoort te zijn met diverse belangen en opinies over wat men moet doen met de haai. Een oerdomme burgemeester is dan ook wat cliché als die prestige bovenop het algemeen belang plaatst. Nouja, anders heb je ook geen film natuurlijk.

De haaien zagen er wel goed uit, soms iets te snel en wendbaar lijkt me, maar voor de rest prima. De setting van de Seine moet je wel even loslaten. Hier en daar zeker een toffe scène (riool), maar in zijn geheel net iets te weinig.

De boodschap van deze kortfilm ontgaat me volledig. Ik verwachtte een climax, maar die kwam maar niet. Een incident met die jerrycan ofzo, niet dus. In de plaats een staaltje van pedagogische opvoeding met empathie zonder te straffen of te brullen. Weinigzeggend...

Linklater doet het weer. Een schijnbaar doordeweekse luchtige (romcom) film naar een hoger niveau tillen met een doordacht script en frisse aanpak.

Heerlijk uitgangspunt om als undercover huurmoordenaar opdrachtgevers aan de galg te praten. Geen maffiose toestanden, maar het zijn gewone mensen zoals u en ik die de revue passeren.

De klemtoon ligt dus op de (subtiele) humor en de luchtigheid. Later komt daar de romance wat bij wanneer de bijzonder knappe Arjona in beeld verschijnt. Powell doet het overigens bijzonder goed, leuk ook met die gedaanteverwisseling en alter ego aanpak waarbij de saaie mislukte Gary transformeert naar de zelfzekere charismatische Ron. Mooie link ook met de job van Gary als leerkracht wanneer hij praat over hetzelfde thema.

Ik heb me dus zeker vermaakt. Geen oscar materiaal, maar gewoon een goede leuke film met een hoog amusementsgehalte.

Toegegeven, zonder productieland 'Belize' zou deze film nooit op mijn radar gekomen zijn. En terecht zo blijkt, want veel soeps is het niet. Belabberd acteerwerk gecombineerd met een low budget. Je kan geen mirakels verwachten.

Een beetje een raar opzet ook waarbij een gemeenschap te maken krijgt met een pandemie. Worden er opeens ook droomsequenties aan toegevoegd en loopt er ergens een heks rond in het woud. Een beetje te veel van het goede. Het is één potpourri.

Ah ja, verstand op nul en kijken maar. Die 80 minuten overleef je wel. Ligt wat in het genre van andere al dan niet cult B of C films. Slecht zodat het goed (leuk) wordt.

Wat een geweldig portret van de krioelende massa van Ho Chi Minh Stad. Fietsen, riksja´s en bromfietsen verplaatsen zich aalvlug doorheen de stad. Verkeersregels lijken er nauwelijks te zijn. Je wordt op weg genomen doorheen de talloze steegjes, marktjes en gebouwen. Het is een ongelooflijke drukte. In die chaos opereert Cyclo, een achttienjarige jongeman die aan de kost komt als riksja-rijder. Zijn voertuig is gehuurd, veel houdt hij aan zijn harde labeur niet over. Zijn ouders zijn er niet meer, zijn jongere zusje poetst de schoenen van de welgestelden terwijl die op restaurant een dure maaltijd nuttigen. De opa plakt banden en de oudere zus gaat naar school. Wat een geweldige scène daar na anderhalf uur waarbij een enthousiaste klas luidkeels a capella zingt!

Een bijzonder knappe visuele film die me onmiddellijk in de Vietnamese leefsfeer bracht. Gigantische tegenstellingen ook tussen de have nots en de elite of de criminele wereld.

De tegenstelling ook met Cyclo is hierbij groot omdat hij wordt voorgesteld als een schriele magere slungel zonder toekomstperspectief. Idyllische plaatjes van de natuur en mooie vrouwen worden afgewisseld met strompelende bedelaars. Het leven van de zwoegende massa tegenover de nieuwe rijken.

Misschien niet altijd even boeiend, maar ik genoot best van deze film. Meer dan betreft de vormgeving dan de inhoud. Uitstekend en authentiek acteerwerk ook overigens. Ik begrijp dat deze film de Gouden Leeuw in Venetië destijds won.

Een film in de geest van Idi i Smotri (Film, 1985) over het kat en muisspel tussen jagende soldaten en ongrijpbare partizanen, met daar tussenin dorpen die er een speelbal van zijn. Verre van zo sterk als de klassieker van Klimov, maar het geeft wel die claustrofobische grauwe sfeer weer van wantrouwen en paranoïa.

Veel lange shots, vrij herhalende shots ook, van een peinzende korporaal Semetka die het liefst thuis zou zijn bij zijn gezin. Hij ondergaat en observeert. Hij aanschouwt het wangedrag van zijn medekompanen en tracht zo zijn verantwoordelijkheid te minimaliseren. Vraag is of hij daarmee zijn geweten kan sussen.

Een vrij trage film. Er gebeurt ook niet zo heel veel. Een film die niet geheel de verwachtingen inlost. De geschoten beelden zijn goed, maar de film mist wat schwung. Net niet overtuigend genoeg.

2014, het jaar van de eerste schermutselingen tussen Oekraïne en Rusland. De invasie van de Krim, het incident met de MH17, Russisch(e) (gezinde) separatisten. Gewone burgers ondergaan dit alles, net als het boerenkoppel Irka en Tolik. Hun huis wordt deels verwoest en Irka is hoogzwanger. Ze weet niet hoe het verder moet. Heeft haar nog ongeboren kind nog wel een toekomst?

Ze worden in de meedogenloze machine van de oorlog gezogen. Vluchten willen ze niet. Klondike is een indringend portret geworden van en over burgers die slachtoffer worden van de oorlog. Knappe beelden doen de rest. Degelijk, maar niet altijd even interessant of overtuigend. Het contrast tussen leven (de hoop) en de dood loopt als een rode draad door de film.

Een beetje jammer dat ik de film gedubd zag in het Nederlands. Het haalt toch wat magie weg van de film. Verder een typische familiefilm met kinderen in de hoofdrol waar kinderen van dromen (het avontuur) of zich in kunnen terugvinden.

Een beetje jammer dat de brug zowel het enige obstakel is. Het blijft onderhoudend, maar erg veel gebeurt er niet. De spanning is ook ondermaats. Het loopt ook allemaal af met een sisser. Ik denk dat er betere avonturenfilms zijn in het genre al zal deze misschien toegespitst zijn op nog een lagere leeftijdscategorie.

Mooie natuurbeelden, dat wel, maar dat is nu niet bepaald een verwezenlijking. Gemengde gevoelens alvast met dit.

Wat een rollercoaster aan bloedfonteinen en gore! De hersen- en organenpulp is legio aanwezig. Het levert een vermakelijk spektakel op. Onzin en idioterie ten top, maar dat doet weinig af aan de amusementswaarde.

Dat wil nog niet zeggen dat deze film een Oscar verdient, maar de inventiviteit van Jackson met een beperkt budget verdient lof. Af en toe wil ik wel van dergelijke films genieten, maar een superfan ben ik ook niet.

Vele criteria zijn niet van toepassing. Over het acteerwerk zwijgt men best. En ook het plot is waardeloos. Maar ongetwijfeld zal men veel lol beleefd hebben met het maken van deze film.

Ja, deze hakt er wel op in. Ik moest het enkel doen met het Duits, maar dat ging ook wel. De film heeft diverse sterke elementen. De camera zit erg dicht op de huid, niet alleen van de dader, maar ook andere personages komen veelvuldig close in beeld. Zo komt hij in het begin in de eettent twee vrouwen tegen die hij van kop tot teen gade slaat. De ogen, de lippen, ... de voyeuristische aanpak was beklemmend. Het camerawerk gaat ook verder dan dat, zeker bij de slachtoffers die hij maakte. Visueel bijzonder sterk en inventief waarbij het creepy geheel maximaal in beeld wordt gebracht.

Daarnaast heb je ook de ongemakkelijke sound en de erg koele emotieloze voice-over die je echt in de gedachten doet kruipen van de psychopaat. Gebaseerd dus blijkbaar op een echte seriemoordenaar. Dit is een sterke rauwe weergave van een aantal feiten...

Hier en daar ook iets grappigs of luchtig zo je wil. Het hondje, die teckel ocharme, had wel iets. Bizarre scène daar met dat vals gebit.

Een Japans pareltje gaande over een echtscheiding waarbij het jonge kind Renko dit absoluut niet ziet zitten. Een mooi ingetogen drama met een prima vertolking van de kleine Tomoko Tobata. Ontwapenend en lief. Beetje eigenzinnig, maar op haar beurt ook best grappig en gevat.

Een aantal boeiende scènes passeren de revue: de band met de vader komt sterk naar voren. De relatie met de moeder is vooral praktischer. Dat nieuwe huishoudschema bijvoorbeeld is iets dat ze ervaart dat door haar strot werd geduwd. Frappant wordt het wanneer ze zichzelf opsluit. De daaropvolgende ruzie van de ouders is tergend. Je moet het maar doen om als ex de nieuwe vriendin van je ex-man te kijk te zetten, neer te halen ...

Gelukkig lag de klemtoon niet op het ruzie maken en ligt de focus geheel bij Renko. Knap camerawerk ook met veel aandacht voor de omgeving, de stad en de natuur.

Experimentele film zijn niet altijd makkelijk om te begrijpen. Ik doe hier zelfs geen poging. Visueel (en auditief) zijn ze echter wel vaak aantrekkelijk. Van de verschillende scènes die de revue passeren kan ik weinig maken. De meeste scènes nemen ook wel wat tijd in beslag (het schermen, de badscène, het meisje met de melkkan ...).

Het is een erg donkere film met veel schaduwen. Er wordt gespeeld met lichtinval of met lichtbundels naar het einde toe. Geen dialogen en het enige geluid dat er is werd toegevoegd. De sound is dreigend, onheilspellend en dan weer vrolijk (bad) of opzwepend (bij de bestorming). Er wordt de tijd genomen voor de scènes, de overgangen zijn dan weer erg onrustig of net té rustig (zwart vlak).

Bijzonder wellicht voor de liefhebbers, ikzelf weet het niet goed, laat ons het daarop houden. Stond ooit in de MM-lijst top 1000. L'Ange stond in 2013 op de algemene 862e plaats met amper 2 stemmen (een 3e en 79e plaats). Zo kom je er ook natuurlijk. Het was een one hit wonder...

Bedankt voor de link. De beeldkwaliteit is inderdaad maar pover. Ik nam er de originele versie die op Netflix staat er ook nog even bij. De gelijkenissen zijn uiteraard groot, al sprak deze remake me toch minder aan. Het kroop me net iets minder onder mijn huid, de verhaalstem misschien, de kleuren... Ik was wel fan van de gerestaureerde zwartwit versie. Blijft wel indrukwekkend die combi tussen wat gaat gebeuren, de twee werelden die vervolgens ondersteund worden door die kille zakelijke voice-over. Ik herinner me nog vanop school dat we ook eens met de camera moesten werken en een minifilm moesten opnemen. Wel, deze zou ik graag nagemaakt hebben. Sterk in zijn geheel, ook emotioneel.

What happens in the forest, stays in the forest. Holland geeft een schrijnend relaas weer van enkele vluchtelingen die de veilige grenzen van de EU trachten te bereiken. Het verbaast me eigenlijk niet. Er gebeuren wel meer dingen die het daglicht niet mogen zien. Ook langs de Amerikaanse-Mexicaanse grens waar ik onlangs een (slechte) film over zag met Vicky Krieps (The Wall (Film, 2023)).

Vrij eenzijdig relaas, maar uitermate technisch sterk tot uiting gebracht door Holland. Het camerawerk is verbluffend en ook het acteerwerk is van een hoog niveau. Ik hou ook wel van zwartwit en de keuze hiervoor in deze film is versterkend voor het geheel.

Een film over bewustwording, over hoe vluchtelingen als wapen, drukkingsmiddel of pestmaatregel worden ingezet. De pushbacks langs beide zijden zijn hier dan het gevolg van. Moeilijk (politiek) thema waar er het bijzonder moeilijk is er vat op te krijgen en goed te doen voor iedere partij/belanghebbende. Elke wetgeving errond heeft zo wel zijn neveneffecten of negatieve gevolgen, ook het zogenaamde humanere Australische model.

Er zijn inderdaad grote gelijkenissen met The Great Escaper (Film, 2023). Een tikkeltje minder wel deze, niet omwille van Pierce Brosnan of door Michael Caine, maar door het ontbreken van een personage als Glenda Jackson, toch dé ster van die andere film. Ik miste wat humor of gevatheid in deze film, zo dat typische Britse.

Voorts wel een prima vermakelijke film. Weinig spectaculair, lichtjes zoet, weinig verrassend. Geen idee of Brosnan de beste keuze was als acteur. Al deed hij het zeker niet slecht.

Ik hou wel van dergelijke road movies met die brief encounters over het gewone leven waar het relativeren en het genieten van kleine dingen centraal staat.

Meer dan degelijke misdaadfilm waarbij een jonge politie-inspecteur op zoek gaat naar de moordenaar van een aantal lugubere moorden op jonge vrouwen. Geen zuivere speurtocht naar een seriemoordenaar en de dader komt al vrij snel in beeld. Drugs en zwendel komen ook aan bod waardoor de misdaad wat wordt opengetrokken.

Bij momenten nogal makkelijk, iets te simpel hoe men van de ene conclusie naar de andere holt. Alsof men teveel heeft geknipt en men niet beseft dat de montage niet altijd super was. Een aantal losse eindjes ook. Men probeert wat karakterontwikkeling toe te voegen aan bvb de inspecteur, maar uiteindelijk gebeurt daar erg weinig mee.

Maar al bij al zeker vermakelijk en een film die nimmer verveelt. Zeker de moeite waard om mee te pikken. Ook de twist was geslaagd.

Mijn eerste uit Ecuador. Ook meegepikt via het online platform van IFFR. Een film die inderdaad de beelden laat spreken boven de dialogen. Niet moeilijk als je een schuchter zwijgzaam meisje vertolkt. Een meisje dat gebukt gaat onder de zwakke gezondheid van haar moeder en haar eigen gezondheidsproblemen. Het maakt van haar een buitenbeentje op school die niet kan meespreken over de zorgeloosheid van het leven en de fantasie over jongens, iets wat meisjes van die leeftijd horen te doen.

Het betert er niet op wanneer ze bij haar vader dient te gaan wonen. Op zijn zachtst gezegd een vreemd figuur. Prima acteerwerk. Van genoten!

Matige film. Dit is dan wel geen Nederlandse productie, maar een film over de Nederlanden werd toch al beter in beeld gebracht in bijvoorbeeld Michiel de Ruyter (Film, 2015) of in Girl with a Pearl Earring (Film, 2003).

De tulpenmanie mag dan wel even aan bod komen, de aandacht gaat dan toch eerder naar de liefdesaffaires. Wel wat de nadruk hoe belangrijk en welk aanzien het creëert om erfgenamen te hebben, het liefst een zoon natuurlijk. Lukt het niet, is het zelfs een geldige reden om het huwelijk te ontbinden. Geen man die eraan denkt dat de onvruchtbaarheid ook wel eens aan de man kon liggen.

Vervolgens slechts een matige interesse bij mij ondanks de sterrencast met onder meer Judi Dench. Had er toch meer van verwacht.

Beter dan verwacht. We volgen twee jonge mensen die in een afkickprogramma zitten van heroïne. Dagelijks staan ze aan te schuiven voor hun methadon. Een effectief midden tegen heroïne, maar minstens even verslavend. Om te overleven sleuren ze een oude grasmaaier mee om lukraak bij mensen het gras af te rijden.

De beste scène van de film bevindt zich ergens in het begin wanneer ze informeren naar een sociale woning. De monoloog die Blaise afsteekt komt van diep en is er één van wanhoop en radeloosheid. Ik ben zelf hulpverlener en ken dat gegeven wel.

De camera zit er soms inderdaad kort op en de functie is niet altijd duidelijk. Verder best wel degelijk acteerwerk van die Blaise en Vanessa waarbij die laatste met vallen en opstaan toch nog iets probeert te maken van haar nog jonge leven.

Mooie kleine ingetogen Japanse film waar inderdaad niet zo heel veel gebeurt, maar gewoon de kleine en gewoonlijke dingen des leven worden opgenomen. Ik hou er ook wel van die Japanse cultuur en omgeving in me op te nemen. Heerlijk die overvloedige aandacht aan dat treinnetwerk in de stad. De absolute slotscène is daar een tonend voorbeeld van waarbij drie treinen elkaar kruisen over drie etages heen.

De dochter komt naar huis en vertelt dat ze zwanger is van haar Taiwanese vriend. Het idee om zich te settelen of te verbinden zit er niet meteen in. Ze ziet er geen graten in. De filmmaker ook niet. Geen knetterende ruzies of langgerekte discussies. De moeder maakt zich ongerust en de vader ondergaat het zwijgzaam, maar het overheerst de film niet.

Subtiel en sereen. Zo kabbelt de film rustig verder. Mooie shots doen de rest. Veel sommigen wellicht te saai, maar ik vond het rustgevend. Fijn!

Het is al ver gekomen wanneer veiligheidsmensen hoopten op een verlies van hun Engeland in de EK-finale in het legendarische Wembley om te voorkomen dat de uit de hand gelopen massa de boel helemaal tot een bloedbad zou laten komen. En dat was een inschatting, want je merkte dat ze het helemaal niet onder controle hadden en geen besef hadden van wat er nog komen zou. Wat als Engeland won en die massa het stadion (opnieuw) wou betreden? Het was ook een moment van bewustwording dat de veiligheidsmaatregelen vóóraf gefaald hebben. Toch wel hallucinant bij momenten. Ik snap het gedeeltelijk wel in een moment van feestgedruis en euforie, maar het was bijzonder gevaarlijk aan het worden. Minder begrip heb ik dan weer voor enkele geïnterviewde lui achteraf. Die zijn zich ook achteraf nog steeds van geen kwaad bewust.

Vrij interessante docu, zowel op sportief als maatschappelijk vlak. De druk op het Engelse team moest enorm geweest zijn. De linken en herinneringen met 1966 werden veelvuldig gelegd. En dat het dan nog moest komen tot het absolute summum via penalty's...

Wat volgde was de zoektocht van enkele dwazen naar zondebokken. De huidskleur van de drie spelers die misten waren dan het meest makkelijke kenmerk om hen op te pakken. Gelukkig was er al vrij snel een tegenreactie van de overgrote meerderheid van de bevolking die de jongens en het hele team in hun armen namen.