Honkbalsuperster Ken Sato keert terug naar zijn geboorteland Japan om de mantel op te pakken van de superheld Ultraman. Hij vindt al snel meer dan waar hij op gerekend had als hij gedwongen wordt om de nakomeling van zijn grootste vijand op te voeden. Ken moet een heldendaad verrichten en een evenwicht zien te vinden tussen het ouderschap, zijn vervreemde vader en de meedogenloze Kaiju Defense Force om zijn ego te overstijgen en te ontdekken wat het echt betekent om Ultraman te zijn.
Ik ben niet zo gecontamineerd door de karrenvracht aan superheldenfilms waardoor ik dit met een vrij positieve ingesteldheid ben ingegaan. Ik kan me best voorstellen dat velen zoiets hebben van 'een zoveelste adept van Spider-man, Ant-man of whatever'. Ik moet toegeven dat ik die Japanse context wel extra prikkelend vind al valt er hier eigenlijk bitter weinig uit de Japanse cultuur te bespeuren.
Niet dat het allemaal zo geweldig was, maar ik genoot er wel van. De tijd vloog voorbij. Ik vond de context ook wel interessant. Het lot dat je wordt opgelegd, tegen wil en dank, wat van je verwacht wordt, hoe je ermee omgaat, enz ... Een animatiereeks die wel potentieel heeft voor een vervolg met extra aandacht voor die journaliste waarbij we dan onvermijdelijk weer de link zouden leggen met Mary Jane Watson.
Die babydraak kon beter, het zag er meer uit als een onnozel kuiken. Moet dat een gevaarlijke draak worden? Kon evengoed een 3,0* geworden zijn, voordeel van de twijfel. Animatie zeker OK.