Meningen

Een opportunistische archeoloog [Hugh Bonneville] vindt de ingang tot de wereld van Mummies, net op het moment dat Prinses Nefer [Elean Tomlinson] via een ritueel haar toekomstige partner krijgt aangewezen. De keuze valt op Thut [Joe Thomas], een voormalige wagenracer. Nefer vindt dat ze helemaal geen man nodig heeft en zij en Thut kunnen elkaar door een recente aanvaring niet uitstaan. Moet ik nog meer vertellen? Misschien dat de archeoloog hulp krijgt van een stuntelende tweeling? Laten we het erop houden dat we te maken hebben met een oubollige animatiefilms dat leunt om clichés die de grotere animatiestudio’s (gelukkig) grotendeels terzijde hebben geschoven. De soundtrack bestaat uit luchtige, aangename dancemuziek met prima werk van Karina Pasian als de zangstem van Nefer. Daar kunnen andere animatiestudio’s nog een voorbeeld aan nemen.

Ahmanet [Sofia Boutella], dochter en enig kind van een farao, ziet haar kans op de macht in rook opgaan wanneer haar broertje wordt geboren. Ze vermoordt ze eigenhandig en sluit een pact met Seth, de God van de Dood, maar voor ze het bijbehorende ritueel kan afronden wordt ze tegengehouden en levend gemummificeerd en begraven in een bad van kwik op een plek ver van Egypte, te weten het huidige Irak. Ex-soldaten en jagers op historische relikwieën Nick [Tom Cruise] en Chris [Jake Johnson] zijn op het juiste moment op de juiste plaats wanneer een bombardement ervoor zorgt dat de tombe van Ahmanet bloot wordt gelegd. De roekeloze Nick zorgt ervoor dat Ahmanet weet te ontsnappen en ze gaat op zoek naar een diamant die om vage redenen in de 12e eeuw begraven is met een kruisvaarder, wiens graf heel toevallig vrijwel tegelijkertijd is ontdekt tijdens bouwwerkzaamheden in Londen. Nick blijkt de uitverkorene te zijn met wie Ahmanet haar pact met de duivel wil verzilveren, maar ook wetenschappers Jenny Halsey [Annabelle Wallis] en Dr Henry Jekyll (!) [Russell Crowe] blijken nog een sta-in-de-weg te zijn.

Pure onzin natuurlijk en dat zou de doodsteek voor de film zijn geweest als Tom Cruise zijn rol volledig serieus had genomen. Tot mijn verbijstering blijkt hij toch over enig komisch talent te beschikken en dat maakt een wereld van verschil. Zijn karakter is niet bovenmenselijk sterk, al heeft hij wel een militaire opleiding gehad, en toont op verschillende momenten over menselijke zwakheden te beschikken. Het idee om elementen uit Dr Jekyll en Mr Hyde hierin te verwerken is interessant, maar Crowes transformatie naar Mr Hyde is weinig overtuigend. "The Mummy" heeft dus zeker zijn gebreken, maar door de redelijk luchtige toon en een aantal zeer behoorlijke actiescènes is dit een acceptabele popcornfilm geworden.

Vier acteurs (Anne Krigsvoll speelt de hoogbejaarde versie) kruipen in de huid van de Noorse kunstenaar Edvard Munch, vooral (maar niet uitsluitend) bekend van het iconische schilderij ‘The Scream’. De acteurs lijken nauwelijks op elkaar en een episode speelt zich af in het heden terwijl Munch in 1943 overleed. De verwarring die daardoor ontstaat, zal ongetwijfeld enig doel hebben gehad, maar het scenario bestaat voornamelijk uit filosofische discussies over de waarde van kunst en andere tegeltjeswijsheden. Dat er in totaal vijf mensen nodig waren om het scenario in elkaar te timmeren, verklaart voor een belangrijk deel waarom dit een rommeltje is geworden waarbij hooguit li

De balans in de wereld is voor een groot deel in de handen van twee bewakers die respectievelijk de zon en de maan in het oog houden. Nu is het tijd voor een nieuwe generatie om die grote verantwoordelijkheid op zich te nemen. De zon komt onder de hoede te staan van de zelfingenomen Sohone [Rob Lowe] en tot ieders verrassing beslist het lot dat Mune [Joshua J. Ballard] de verantwoordelijkheid voor de maan op zich moet nemen. Dat laatste schiet Leeyoon [Michael Dobson] in het verkeerde keelgat en hij blijkt dan ook een gemakkelijk doelwit voor aartsvijand Necross [Davey Grant] die hem gebruikt om de balans tussen dag en nacht te verstoren. Sohone en Mune slaan de handen ineen om de controle over de zon en de maan weer in handen te krijgen. Daarbij krijgen ze hulp van Glim [Nicole Provost] die een steun en toeverlaat wordt voor de onervaren Mune. Eenvoudig verhaal over de strijd tussen goed en slecht speelt zich af in een fantasierijke vormgegeven en vaak oogverblindende wereld en vindt precies de juiste balans tussen humor en drama. Een ware familiefilm die gemakkelijk overeind blijft naast de beste Disney/Pixar-produkties.

Na de gijzeling en uiteindelijke dood van 11 Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München, besluit de Israëlische geheime dienst degenen die betrokken zijn bij de verantwoordelijke terroristenorganisatie met gelijke munt terug te betalen in de vorm van een serie aanslagen. Deze reconstructie van de vergeldingsacties volgt de betrokken Israëlische agenten en richt zich vooral op Aver [Eric Bana], die steeds grotere vraagtekens gaat zetten bij de rechtvaardiging voor de aanslagen waar hij bij betrokken is. Spielberg laat het aan de kijker over om een oordeel te vormen maar richt zich teveel op de morele vraagstukken waardoor dit onnodig lang duurt en niet altijd de aandacht weet vast te houden. Het acteerwerk is voorbeeldig en Spielberg blijkt zeer goed overweg te kunnen met de thrillerelementen. Bevat een aantal memorabele momenten, maar duurt onnodig lang.

Hugh Legat [George MacKay] is de persoonlijke assistent van de Britse Prime Minister Neville Chamberlain [Jeremy Irons] wanneer die naar München afreist in de hoop een bindend verdrag te sluiten met Adolf Hitler [Ulrich Matthes] en – zo beweert deze film in ieder geval – te zorgen voor uitstel van het onvermijdelijke en daarmee het verloop van de aanstaande wereldoorlog in eigen voordeel te beïnvloeden. Hugh komt tot zijn verbazing oog in oog te staan met zijn vroegere vriend en studiegenoot Paul von Hartmann [Jannis Niewöhner] die probeer te voorkomen dat Chamberlain zich stroop om de mond laat smeren. De uitkomst is al bekend van dit twijfelachtige stukjes 20e eeuwse geschiedenis dat Chamberlain afschildert als een pragmatische strateeg die denkt Hitlers internationale reputatie te besmeuren door hem publiekelijk beloftes te laten doen waarvan alle betrokkenen weten dat hij zich daar niet aan gaat houden. Tja, zo kun je het ook zien natuurlijk. Spannend wil het niet worden, maar Matthes interpretatie van Hitler is fascinerend.

Satsuki [Nana Komatsu] rouwt om de tragische dood van haar geliefde Hitoshi [Hio Miyazawa] met diens broer Hiiragi [Hima Satô], wiens vriendin [Nana Nakahara] bij hetzelfde ongeluk om het leven kwam. Ze ontdekken dat ze via een fenomeen genaamd ‘Moonlight Shadow’ contact kunnen leggen met de doden aan het eind van een volle maan en zoeken hulp om de weg naar die ‘Moonlight Shadow’ te vinden. Poëtisch drama is prachtig gefilmd en heeft veel rake momenten, maar is mede door de stemmige score wat zwaar op de hand.

In deze zielloze sequel (die in de proloog al terecht voorspelt inferieur te zijn aan The Muppets), gaan The Muppets in zee met toerpromotor Dominic Badguy [Ricky Gervais] die een complot heeft gesmeed met Constantine [Matt Vogel] die is ontsnapt uit een goelag in Siberië. Constantine is een dubbelganger van Kermit [Steve Whitmire] en neemt zijn plaats in als leider van The Muppets en zorgt ervoor dat Kermit vast komt te zitten in de Siberische goelag. Het verhaal is zeker niet onaardig, maar er zijn teveel matige, nutteloze liedjes. Cameo’s van o.a. Christoph Waltz, Salma Hayek, Saoirse Ronan en Celine Dion.

Het verhaal is haast identiek aan dat van The Muppet Movie met één cruciaal verschil: The Muppets zijn niet langer jonge, idealistische dromers, maar volwassenen die zich erbij neer hebben gelegd dat hun droomleven voorbij is. Totdat superfan Walter [Peter Linz] zijn broer [Jason Segel] en diens vriendin [Amy Adams] vergezeld tijdens een bezoek aan Los Angeles. Walter ontdekt dat oliebaron Tex Richman [Chris Cooper] de oude Muppet Studios wil gaan slopen zodra de oorspronkelijke lease van het gebouw verloopt. De sloop kan alleen voorkomen worden als The Muppets binnen twee weken $ 10 miljoen bijeen weten te sprokkelen en dus roept Walter de hulp in van zijn grote held Kermit en hem helpt om de crew van weleer bij elkaar te krijgen voor een benefietshow. Segel en coscenarist Stoller brengen The Muppets op knappe wijze naar de 21 eeuw met dezelfde anarchistische humor en de warmte van de oorspronkelijke filmserie. Chris Cooper is hilarisch als de schurk met de ultieme maniakale lach en net als voorheen zijn er vele cameo’s. Een uitstekende reboot voor één van de meest geliefde franchise uit de film- en televisiegeschiedenis.

De excentrieke miljonair Lionel Twain [Truman Capote] nodigt de vijf ‘greatest detectives in the world’ uit voor een weekendje in zijn riante, maar excentrieke optrekje. Sidney Wang [Peter Sellers] en zijn pleegzoon Willie [Richard Narita] arriveren als eersten, gevolg door de Belgische Milo Perrier [James Coco met zijn chauffeur [James Cromwell], de gladde Brit Dick Charleston [David Niven] en diens echtgenote [Maggie Smith], de bejaarde Jessica Marbles [Elsa Lancester] en haar ‘verpleegster’ [Estelle Winwood] en tenslotte Sam Diamond [Peter Falk] en diens vriendin [Eileen Brennan]. Twain stelt zijn gasten voor een uitdaging in de vorm van een bizar mysterie in de overtuiging dat hij daarmee kan bewijzen dat hij slimmer is dan de slimste detectives ter wereld. Onderhoudende, maar ook wat praterige parodie op detectivefilms met een fascinerende cast en fraaie sets. Guinness wint het onderlinge acteerduel als Twains blinde butler Bensonmum. Dat is Fay Wray als (het geluid van) de deurbel.

Het is jammer dat deze detectivefilm, gebaseerd op het boek "The Ripper File" maar bewerkt tot een Sherlock Holmes-mysterie, aan de lange kant is. Christopher Plummer en James Mason zijn allebei fantastisch en zetten Sherlock Holmes en Dr Watson neer als mannen van de wereld, zonder de al te opzichtige eigenaardigheden en/of tekortkomingen die andere interpretaties typeren. Met David Hemmings, Anthony Quayle, Donald Sutherland, Geneviève Bujold en John Gielgud in bijrollen, lik je bij voorbaat je vingers al af. Het acteerwerk voldoet gelukkig aan die hoge verwachtingen, evenals de reconstructie van Victoriaans Londen. Een prachtige productie met een sterk acterende cast dus, maar de uiteindelijke ontknoping van het onderzoek naar de Ripper-moorden is wel wat vergezocht en laat onnodig lang op zich wachten.

Kapster Audrey Spitz [Jennifer Aniston] is aangenaam verrast wanneer haar echtgenoot en politieagent Nick [Adam Sandler] voor hun 15-jarig huwelijksjubileum eindelijk die gedroomde vakantie in Europa heeft geregeld. Onderweg naar Europa raken ze bevriend met de welgestelde Charles Cavendish [Luke Evans], die ze een luxueus alternatief biedt door ze uit te nodigen voor de verjaardag van multimiljonair Malcolm Quince [Terence Stamp]. Wanneer een van de aanwezigen wordt vermoord (op een bepaald niet originele manier), heeft iedereen een motief, behalve Nick en Audrey. Daarom is het aan hun om de dader te ontmaskeren. Een futloze poging tot een parodie op het werk van Agatha Christie zonder spanning, zonder verrassingen, of het moet zijn dat er zelfs voor de volhardende fans van Sander en/of Aniston bar weinig te lachen valt. Och mocht James Vanderbilt ook het scenario schrijven voor het nauwelijks te rechtvaardigen vervolg: Murder Mystery 2.

In de vier jaar sinds Murder Mystery hebben Nick [Adam Sandler] en Audrey Spits [Jennifer Aniston] een tot nog toe onsuccesvol detectivebureau op te zetten. Hun eerste grote klus komt wanneer hun steenrijke vriend Mahajarah [Adeel Akhtar] wordt ontvoerd. Netflix gooide er wat meer budget tegenaan en er is meer actie dan voorheen. Mark Strongs aanwezigheid als een ervaren huurling is ook een toevoegde waarde, maar Vanderbilts scenario bestaat ook nu uit een ratjetoe aan genreclichés en flauwe grappen die voor Sandler soms nauwelijks uit zijn strot lijkt te kunnen krijgen. En 15 + 4 = 19.

De eerste in een serie groots opgezette verfilmingen van detectives van Agatha Christie met een indrukwekkende sterrencast, leverde Ingrid Bergman haar derde Oscar op (na Gaslight en Anastacia), maar de voor een Oscar genomineerde Albert Finney domineert als de excentrieke, zelfingenomen Hercule Poirot die de luis in de pels blijkt tijdens een treinreis op de Oriënt Express wanneer Ratchett [Richard Widmark] dood wordt aangetroffen in zijn cabine. Balsam is de eigenaar van de spoorlijn die zich beseft dat alleen het geniale brein van Poirot dit mysterie kan ontrafelen. Vervolgens ondervraagt Poirot alle passagiers (waaronder Lauren Bacall, Anthony Perkins, John Gielgud, Sean Connery en Vanessa Redgrave) alvorens hij in zijn bekende uitgebreide, vurige slotpleidooi het mysterie oplost. Uitstekend geacteerd en intrigerend.

Kenneth Branagh kruipt op geslaagde wijze in de huid van Hercule Poirot, de door Agatha Christie gecreëerde Belgische meester-detective die na een spectaculaire ontmaskering van een misdadiger bij de Klaagmuur opdracht krijgt om zich zo snel mogelijk naar Londen te begeven. Via een vriend [Tom Bateman] weet hij een plaats te bemachtigen op de Oriënt Express, waar hij wordt aangeklampt door Edward Ratchett [Johnny Depp], die een dreigbrief heeft gekregen. Wanneer Edward die nacht door wordt aangetroffen in zijn cabine en de trein door een ontsporing vele uren vertraging oploopt, is het aan Hercule Poirot om de dader te ontmaskeren. Zijn onderzoek doet hem al snel vermoeden dat er een link is met een spectaculaire ontvoering (denk Charles Lindbergh] die bijna tien jaar geleden plaatsvond.

Branagh de regisseur slaagt er redelijk in de film visueel interessant te houden, ondanks de statische setting. De cast is er ééntje om je vingers bij af te likken, met Judi Dench, Derek Jacobi en Branagh zelf als grootheden van het Britse toneel, Johnny Depp, Keira Knightley en Olivia Colman als grote namen en Willem Dafoe en Michelle Pfeiffer als veteranen van de Amerikaanse cinema. Daarmee is de film zeker onderhoudend, maar aangezien Poirot vooral een denkende detective is, zijn er geen werkelijke memorabele momenten en is het uiteindelijk een iets betere variant op de vele Poirot-vehikels die Hollywood 35 tot 40 jaar geleden produceerde.

De toen 16-jarige prostituee Cyntoia Brown schoot op 6 augustus Johnny Allen dood in zijn huis. Vanwege de (ook voor Amerikaanse begrippen) strenge wetgeving in de staat Tennessee, werd ze veroordeeld tot levenslang met een minimum van 51 jaar wegens moord met voorbedachten rade. Deze documentaire volgt de lange juridische strijd van Browns advocaten om clementie af te dwingen vanwege haar voorgeschiedenis, haar geestelijke gezondheid ten tijde van het incident en haar persoonlijke groei sinds haar veroordeling. Degelijke truecrimedocumentaire met een hoopvol einde onderscheidt zich ook doordat het haast volledig gebruikmaakt van oorspronkelijk beeldmateriaal in plaats van nieuwsbeelden. Dat geeft dit een intimiteit die ontbreekt bij veel soortgelijke documentaires.

Hitchcock beschouwde Herbert Marshall als "de eerste echte Hitchcockacteur" en Marshall is dan ook voortreffelijk in deze whodunit. Hij speelt Sir John, een jurylid bij een moordzaak die als laatste gelooft in de onschuld van Diana Baring [Norah Baring] maar die niet opgewassen is tegen de argument van de negen andere juryleden. Kort nadat Diana ter door wordt veroordeeld raakt hij toch overtuigd van haar onschuld en gaat hij op eigen houtje op onderzoek uit, in de wetenschap dat de Diana's executie nadert. Let op de sleutelrol voor de vrouwelijke juryleden in het juryberaad en bewonder de introductie van de filmvariant op de 'stream-of-consciousness' monoloog wanneer Sir John tijdens het scheren luistert naar een suite uit Tristan & Isolde. Er is een opvallende, uiterst gewaagde bijrol voor een travestiet, gespeeld door Esme Percy en de finale is uiterst memorabel.

Gemaakt met goedkeuring en hulp van Robert Maltby en de nabestaanden van Sophie Lancaster maakte de BBC dit indrukwekkende drama over twee jongeren die in 2007 in coma raakten nadat ze door een groep jongens zwaar waren mishandeld. Michel Gorman [Reiss Jarvis], één van de ooggetuigen, is te geschokt om in te grijpen, maar is de enige die een ambulance belt. Hij is dan ook het belangrijkste aanknopingspunt voor de detective Steph Farley [Chanel Cresswell] in de zoektocht naar de daders. Het probleem is dat Michel de daders kent en vreest voor zijn leven als hij ze aangeeft bij de politie.

Sfeervol gefilmd en sterk geacteerd drama toont niet alleen de gevolgen van een hate-crime voor de slachtoffers en de familie, maar ook de problemen die de politie ondervindt bij het opsporen van de daders, ook als er flink wat ooggetuigen zijn. Integer gemaakt, realistische reconstructie van deze beruchte zaak is actueler dan ooit en zeer de moeite waard.

experts die het museum bezoeken. Op een dag krijgt hij contact met Anne [Mary Margaret O’Hara], een bezoeker die zoekt naar een luisterend oor. Tussen de twee bestaat een bijzondere vriendschap en dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. Wie zoekt naar een goed verhaal is hier aan het verkeerde adres. Cohan lijkt meer geïnteresseerd in een serie lezingen over het werk van Pieter Bruegel. Ik moet toegeven dat mijn interesse voor het werk van Bruegel zeker is aangewakkerd, maar deze film is geen alternatief voor een persoonlijk bezoek aan een expositie. Eigenzinnig, maar vooral onsamenhangend.

90-plusser John Williams is nog steeds volop actief als componist en zo nu en dan als dirigent. Bouzereau opent deze biografische documentaire met een serie lovende soundbites die erop wijzen dat we geen kritische noten hoeven te verwachten. Het scheelt dat John(ny) Williams al een indrukwekkende carrière had opgebouwd voor hij in 1974 zijn succesvolle samenwerking startte met Steven Spielberg en dat hij daar op innemende wijze over weet te vertellen. Jammer genoeg trapt Bouzereau vooral op en deuren in door zich te richten op de populaire scores en dat betekent dat er voor de kenners van filmmuziek weinig nieuws onder de zon is. Persoonlijk vind ik het jammer dat Alfred Hitchcocks Family Plot niet aan bod komt, maar het besluit om Coldplay frontman Chris Martin aan het woord te laten is werkelijk onvergeeflijk!

In zijn laatste levensjaar liet Jimi Hendrix zich overhalen om met zijn band ‘The Jimi Hendrix Experience’ te verschijnen in de bizarre hippiefilm Rainbow Bridge. Bandleden, acteurs en regisseur Chuck Wein vertellen over totstandkoming van deze krankzinnige onderneming en de waanzinnige omstandigheden waaronder Jimi Hendrix optrad aan de voet van een vulkaan op Maui. Onderhoudend, maar verwacht geen grootse onthullingen over Hendrix.

Sinds de dood van hun ouders worden vijf meisjes opgevoed door hun oma [Nihal G. Koldas] en hun strenge, conservatieve oom [Ayberk Pekcan]. Wanneer die ontdekt dat de meisjes contact hebben met jongens besluit hij een poging doen de meisjes te temmen door ze uit te huwelijken. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Verteld vanuit het perspectief van Nur [Doga Zeynep Doguslu], de jongste van de meiden, en het samenspel van de meiden is van zeer hoog niveau. Vol rake en vermakelijke momenten, waaronder het bezoek aan de voetbalwedstrijd tussen Trabzonspor en Galatasaray waar alleen vrouwen aanwezig mogen zijn.

Schoenaerts schittert opnieuw als Roman, een getormenteerde, zwijgzame gevangene die zich vervreemdt van zijn zwangere dochter [Gideon Adlon]. Myles [Bruce Dern] leidt een speciaal programma waarin gevangenen training om wilde mustangs te temmen. Wanneer Roman interesse toont voor één van de paarden besluit Myles hem onder strenge voorwaarden een kans te geven iets van zijn zelfrespect te hervinden door een band op te bouwen met het ongetemde paard. Daarbij krijgt hij hulp van Henry [Jason Mitchell] die hem het klappen van de zweep leert.

Gebaseerd op de ervaringen van verschillende veroordeelden die deelnamen aan een soortgelijk programma dat de kans op recidive enorm verkleint. De Clermont-Tonnerre, die tevens meewerkte aan het script, maakt de weg naar wederzijdse verlossing bepaald niet eenvoudig en paardenliefhebbers moeten zich voorbereiden op een zeer ongemakkelijk, indringend moment. Maar zowel Schoenaerts als zijn paard maken de geleidelijk veranderende verstandhouding, en het effect dat het op man en paard heeft, geloofwaardig. Een fraaie karakterstudie met één van de beste Europese acteurs van zijn generatie in topvorm.

De geschiedenis van ‘The Birthday Party’, een Australische punkgroep die zich zowel in de studio als op het podium liet leiden door instinct en de emotie van het moment, veelal ingegeven door een combinatie van geestverruimende middelen. De optredens waren berucht vanwege de agressie en de onvoorspelbaarheid, maar tot hun eigen verbazing groeide de band uit tot een sensatie in het postpunktijdperk. Bassist Tracy Pew overleed al in 1986, de overige bandleden doen hun verhaal aan de hand van archiefbeelden in een documentaire die geïnspireerd is door Julien Temples The Filth And The Fury. Bevat veel onnodige lange fragmenten van liveoptredens waarin je tevergeefs wacht op een bijzonder moment. Aangezien de muziek van ‘The Birthday Party’ zeker niet voor iedereen toegankelijk is, zullen alleen de verstokte fans van deze band en van het later door Nick Cave en Mick Harvey opgerichte ‘Nick Cave & The Bad Seeds’ hier warm voor lopen.

Dankzij IVF gaat de kinderwens van Julia [Marie Leuenberger] en Georg [Hans Löw] eindelijk in vervulling. Direct na de bevalling wordt hun kind zonder toelichting naar een andere ruimte gebracht. Een dag later keert de baby terug, maar met minder haar en hij is een stuk kleiner dan echo’s lieten zien. Dat Julia haar grote twijfels in eerste instantie afschuift op haar emotionele staat, valt te verklaren. Georg had natuurlijk beter moeten weten, maar zelfs het buitengewoon ongepaste gedrag van Dr. Vilfort [Claes Bang] en verloskundige Gerlinde [Julia Franz Richter] doet bij hem geen alarmbellen rinkelen! Moder heeft Rosemary’s Baby goed bestudeerd en doet wat ze kan om een beklemmende sfeer neer te zetten. Ook Leuenberg levert prima werk af als de verwarde moeder, maar het scenario is volstrekt ongeloofwaardig en vooral de ontknoping is bespottelijk.

Na een carrière van 30 jaar als operazangers ontdekte Maartje de Lint dat ze met haar muziek mensen in een vroeg stadium van Alzheimer kan laten opleven. Een gesprek met een aan Alzheimer lijdende moeder en haar dochter deed Maartje besluiten om zich te storten op het zingen voor mensen in een vroege fase van Alzheimer en hun mantelzorgers en zo haar ‘muziekmedicijn’ met hen te delen. Deze documentaire registreert de kortetermijneffecten tijdens die bijeenkomsten, maar ook wat het op de langere termijn betekent voor de zieke en hun directe familie. De waarde van muziek voor mensen met Alzheimer staat buiten kijf, maar wanneer die boodschap erin is gehamerd, heeft Van der Linden weinig meer toe te voegen.

De alcoholistische drugsagent Jake Rosser [Aaron Eckhart] dreigt terug te vallen in zijn verslaving nadat zijn drugshond om het leven komt. In plaats daarvan bijt is zich vast in de zaak met behulp van een andere drugshond met een schimmig verleden. Eckhart maakt een verwarde indruk, maar dat is vast meer te danken aan de rammelende dialogen dan aan zijn inlevingsvermogen. Jammer dat zo’n capabele acteur zich moet verlagen tot dit soort B-films.

De honden verdwijnen naar de spreekwoordelijke achterbank in dit vervolg op Muzzle, waarin Jake Rosser [Aaron Eckhart] het op moet nemen tegen criminelen die zijn echtgenote [Tanya Van Graan] en zijn zoon [Dean Goldblum] hebben ontvoerd. Ondertussen krijgt hij het ook aan de stok met corrupte collega’s. Iets meer diepgang en iets meer tempo dan in Muzzle, maar dit ontstijgt nooit het niveau van een B-film zoals je die dagelijks op RTL7 kunt aanschouwen.

Wie gefascineerd is door de legende van het huis in Amityville dat centraal stond in een enorme serie horrorfilms (beginnend met The Amityville Horror (1979), mag deze documentaire niet missen. Daniel Lutz was één van de bewoners van het huis ten tijde van de (vermeende) bovennatuurlijke verschijningen en liet zich filmen tijdens een aantal sessies met een psycholoog en laat zich bovendien interviewen door Eric Walter. Lutz is duidelijk een getraumatiseerde man, maar hij is vooral een vat vol tegenstellingen. Eén en ander wordt in context geplaatst door specialisten en journalisten die 35 jaar eerder verslag deden van het verhaal van de familie Lutz. De specialisten komen met een verklaring voor alles, maar Walter weerhoudt zich ervan die theorie kritisch te bevragen. Daniels broer en zus besloten niet mee te werken aan deze film. Maar ook daar kun je moeilijk harde conclusies aan verbinden. Fascinerend is dit zeker.

Zeer geslaagde verfilming van het gelijknamige boek van Grady Hendrix speelt zich af in 1988. Beste vriendinnen Abby [Elsie Fisher] en Gretchen [Amiah Miller] gaan met Glee [Cathy Ang] en Margaret [Rachel Ogechi Kanu] naar een vakantiehuisje aan het meer van Margarets ouders, nabij een huisje waar naar verluidt ooit een meisje een satanisch ritueel onderging. Na een experiment met drugs is Gretchen niet langer dezelfde en Abby slaagt er niet in om tot haar beste vriendin door te dringen. Maar gelukkig zijn dat de Lemon Brothers! Thomas slalomt perfect tussen komedie en horror en haalt ook relevantie tienerzaken erbij in deze (dus) onderhoudende, vaak bijzonder grappig, maar laat ons nooit vergeten dat we in essentie met een horrorverhaal te maken hebben. Eén ding is zeker: “This is not gonna be your run-of-the-mill puke and rebuke.” Fisher, Miller en Lowell zijn uitstekend in de hoofdrollen.