Meningen

Engels gesproken versie van Russische productie oogt als een goedkope poging om het succes van Frozen te evenaren. Helaas is al het budget blijkbaar opgegaan aan de gedetailleerde achtergronden. De animatie van de karakters in onder de maat, het verhaal is volledig bij elkaar gejat en de liedjes verwaarloosbaar en matige gezongen. Het draait om een koppige prinses [Haylie Duff] die op haar zestiende verjaardag onder dwang wordt uitgehuwelijkt en besluit te vluchten in de hoop haar ware prins te vinden. De meest opzichtige vorm van plagiaat is het karakter ‘Bublie’, een gloeilampje dat onvermijdelijk herinneringen oproept aan Willy Wortels Lampje. Ja, ook op het gebied van animatie is het blijkbaar triest gesteld in Rusland.

In Frankrijk had Claude François eind 1967 een grote hit met ‘Comme d’Habitude’. Een jaar later scoorde Frank Sinatra een wereldhit met een Engelstalige versie waarvoor Paul Anka de tekst schreef. Hoewel deze documentaire suggereert aandacht te besteden aan de vele gezichten van ‘My Way’, besteedt het de meeste tijd aan de voorgeschiedenis van het liedje waarbij Gilles Thibaut, de schrijver van de oorspronkelijke tekst, er maar bekaaid af komt. De keuze om Jane Fonda te gebruiken als de stem van het liedje is een gimmick waar Azuelos en Teson weinig mee doen.

In 1956 krijgt de 23-jarige filmfan Colin Clark de opdracht een dagboek bij te houden over het maken van The Prince and the Showgirl, een romantische komedie met Laurence Olivier [Eddie Redmayne] en Marilyn Monroe [Michelle Williams] in de hoofdrollen. Olivier is een klassiek getrainde, ervaren toneelacteur en regisseur die al gauw hoorndol wordt door de schijnbare grillen van Marilyn Monroe, die ook nog eens constant hulp vraagt van haar acteercoach en Method-pionier Paula Strasberg [Zoë Wanamaker] die haar constant moed probeert in te praten. Wanneer blijkt Marilyn en Colin het goed met elkaar kunnen vinden, krijgt de onervaren Colin steeds meer verantwoordelijkheid voor Marilyns welbevinden. Branagh, een enorme fan van Laurence Olivier die vaak met hem is vergeleken, is helemaal in zijn element en Williams is subliem in de niet te onderschatten rol van Monroe, ééntje die bol staat van de valkuilen die ze probleemloos weet te vermijden. Dench heeft een leuk rolletje als co-ster Sybil Thorndike, die meteen aanvoelt wat Marilyn nodig heeft en Redmayne schikt zich voorbeeldig in zijn secundaire, ietwat kleurloze rol. Curtis verkiest luchtigheid boven psychologische diepgang, maar dat is geen al te groot bezwaar.

Visueel essay is deels autobiografisch, deels verzonnen en het doet er eigenlijk niet zo toe waar die grens ligt. Feit is dat regisseur Guy Maddin zelf werd geboren in het Canadese Winnipeg en dat hij gemengde gevoelens heeft over zijn geboortestad. In deze visueel overweldigende pseudo-documentaire combineert hij archiefbeelden met geacteerde scènes, maar ook die zijn vaak moeilijk uit elkaar te houden. Maddin vertelt 'zijn verhaal' met humor en de beeldmontage maakt dit tot een enerverende, maar uitputtende ervaring. De 86-jarige Ann Savage, beroemd uit de neo-noir Detour (1945), speelt de rol van Maddins moeder.

Geen van de betrokken makers staat op de aftiteling van deze compilatie van amateurbeelden en gedramatiseerde scènes die een beeld scheppen van het leven in Myanmar sinds de staatsgreep in 2021. De amateurbeelden maken indruk, de gedramatiseerde beelden voegen daar niet zoveel aan toe. Een waardevol document van een in West-Europa onderbelicht conflict had waarschijnlijk meer impact gehad met een iets meer ironische benadering. De opening is daar een perfect voorbeeld van, maar daarna is de toon – afgezien van beelden van een paar rustig spinnende katten – aanhoudend grimmig.

"I'm six foot and seven inches."

"Forget about the six foot. Let's talk about the seven inches".

De 76-jarige Mae West blijkt nog steeds de koning van de seksuele dubbelzinnigheden als een Hollywood-agente die jonge acteurs de 'couch treatment' geeft. Haar vertolking van Hard to Handle mag er ook zijn, maar West speelt maar een bijrol in deze controversiële verfilming van het onverfilmbaar geachte boek van Gore Vidal. Maar de aanwezigheid van deze diva van weleer, alsmede van topregisseur John Huston, past bij deze combinatie van Hollywood-satire en parodie op de seksuele moraal. De titelrol is in handen van Raquel Welch en die is bijzonder goed als de transseksuele Myra die probeert een acteercarrière op poten te zetten. Het is een wat warrig verhaal met veel terzijdes en daardoor is het behoorlijk onevenwichtig geworden, maar Raquel Welch zet de beste rol uit haar carrière neer en Mae West is in topvorm, daarbij geholpen door weelderige sets en kostuums. Michael Sarne gebruikt bovendien een interessante visuele stijl, waarbij hij veelvuldig gebruik maakt van klassieke Hollywoodclips van o.a. Laurel & Hardy en Shirley Temple. En vergeet niet: "You've got to S-M-I-L-E to be H-A double-P Y!"

Regie: Vuk Janic

Al zeven generaties lang boert de familie Van Rijthoven op het land in het Brabantse dorpje Casteren. Een slepend conflict met leverancier DeLaval en distributeur Coppens over een peperdure melkrobot zou wel eens de ondergang kunnen betekenen. Janic volgt Johan van Rijthoven in een frustrerende strijd tegen trainerende grootmachten, die op scherp wordt gezet wanneer Johan een beledigende tekst op het dak van zijn koeienstal laat schilderen. Janic mocht de procedures filmen en is ook aanwezig bij de pogingen van ‘ecotherapeut’ Stef Freriks om negatieve energie en dergelijke weg te nemen. Dat levert momenten op waarvan je denkt dat iemand met een boerenverstand al snel schoon genoeg zou hebben. Dat Van Rijthoven en andere boeren hier toch in meegaan, schetst hun onmacht. Wie wil begrijpen waarom zoveel boeren in ons land zich met hand, tand en tractor verzetten tegen ‘de machthebbers’ vindt hier een plausibele verklaring.

De opening van deze film is nogal bizar: Mr Moto [Peter Lorre] weet samen met Paul Brissac [Leon Ames] te ontsnappen uit de beruchte gevangenis op Devil's Island. Inderdaad, Mr Moto heeft zich laten opsluiten in de hoop zo Brissacs vertrouwen te winnen in de verwachting dat die hem in contact brengt met een misdaadsyndicaat. Een wat omslachtig en weinig geloofwaardig basisgegeven, maar het zorgt wel voor flink wat suspense in de beste film uit de Mr Moto-reeks. Eénmaal in Londen aangekomen doet Mr Moto zich voor als Brissacs dienstbare, stereotiepe Aziatische butler, maar wekt al snel het wantrouwen op van Brissacs dubieuze vrienden. Kan Mr Moto zijn ware identiteit geheim houden tot hij de identiteit van het meesterbrein achter het misdaadsyndicaat kent? En wat als de meedogenloze misdadigers hem ontmaskeren? Mr Moto begaf zich nog nooit op zulk glad ijs en moet werkelijk al zijn kwaliteiten gebruiken om zijn doel te bereiken. De sterke ondersteunende cast doet je de zonderlinge opening vergeven en het resultaat is een bij vlagen erg spannend mysterie. Lorres beste vertolking als Mr Moto.

Op 24 november 1971 kaapte een man die reisde onder de naam Dan Cooper een Boeing 727 dat onderweg was van Portland naar Seattle. Een nabij zittende passagier, de co-piloot en de stewardess die hij met behulp van een dreigbriefje gijzelde vertellen hoe de kaper het voor elkaar kreeg om na een tussenstop het vliegtuig per parachute verliet met $200.000,-- losgeld.. Dit is de enige vliegtuigkaping die nooit is opgelost en Dower gebruikt het als voorbeeld van hoe een mysterie kan leiden tot uiteenlopende theorieën met verdedigers die oprecht 100% zeker zijn dat ze gelijk hebben. Hij behandelt de vier meest prominente theorieën en bezoekt een man die al meer dan 30 jaar het woeste gebied verkent waarin Cooper geland zou zijn omdat hij er zeker van is dat Cooper zijn parachutesprong niet overleefde. Een fascinerende studie naar de menselijke drang naar antwoorden op niet te beantwoorden vragen, de basis van de nepnieuws en samenzweringstheorieën waarmee social media ons tegenwoordig overstelpen.

Mitchell rekent af met het idee dat Amerikaanse tienerfeestjes een mengeling zijn van vernielingen, seks, drugs, drank en aanverwant overschrijdend gedrag door een aantal tieners (gespeeld door echte tieners) in Detroit te volgen op de laatste dag van het schooljaar, tevens de introductie voor eerstejaars. Bier en sterke drank is er zeker, maar er is geen harde muziek en de jongeren zitten rustig wat met elkaar te kletsen of ontspannen te kijken naar een slechte horrorfilm. Scott [Brett Jacobson] heeft liefdesverdriet nu Kerri [Megan Boone] het heeft uitgemaakt en gaat op zoek naar de tweeling Ady en Anna [Nikita en Jade Ramsey]; Maggie [Claire Sloma] heeft een oogje op Tom [Danny Agar] en besluit met haar beste vriendin Beth [Annette DeNoyer] zijn feestje te bezoeken; Rob [Marlon Morton] zoekt de schone blonde die hij in een supermarkt zag. Speelt zich waarschijnlijk af midden jaren 80, toen er nog geen mobiele telefoon, internet of sociale media bestond en je dus moeite moest doen contacten te maken. Verfrissend en (aangenaam?) nostalgisch, maar het is ook traag en slechts bij vlagen interessant.