Meningen

My Big Fat Greek Wedding (2002) onderscheidde zich door het centraal stellen van de Grieks-Amerikaanse cultuur en maakte de weg vrij voor andere films over families met een immigratieachtergrond. Anno 2016 is er niets origineels meer aan het basisgegeven en Vardalos beperkt zich tot een herhaling van zetten. Een enthousiaste cast probeert er het beste van te maken. Toula [Nia Vardalos] en Ian [John Corbett] maken zich op voor het afstudeergala van tienerdochter April [Elena Kampouris]. Die moet nog besluiten waar ze gaat studeren en zoekt naar een geschikte date. Onvermijdelijk bemoeit de hele Griekse tak van de familie zich met de gang van zaken. Toula’s ouders Gus [Michael Constantine] en Marie [Lainie Kazan] ontdekken dat ze door een vormfout nooit getrouwd zijn en dus mag iedereen zich opmaken voor een huwelijksfeest. Niets nieuws onder de zon in deze zinloze herhaling van zetten. Kreeg in 2023 nog een vervolg.

Twee van de belangrijkste gezichten van de Australische cinema maakten hun doorbraak in dit drama gebaseerd op het gelijknamige boek van Miles Franklin uit 1901. Judy Davis is fenomenaal in haar filmdebuut en speelt de rol van Sybylla Franklin, een halsstarrige en (naar eigen zeggen) onbegeerlijke jonge vrouw die, ondanks de druk van haar familie, vastbesloten is om zelf te bepalen of, en zo ja met wie ze trouwt. Haar tante Helen [Wendy Hughes], die zelf trouwde uit liefde maar in de steek is gelaten door man en de schande met haar meedraagt, adviseert Sybylla om te trouwen met Frank Hawdon [Robert Grubb], een welgestelde, maar saaie jongeman. Maar dan ontmoet Sybylla Harry Beecham [Sam Neill], een knappe, charmante man die onder de indruk is van Sybylla's energie en levenslust. Maar ook hij moet van goeden huize komen om het hart van Sybylla te winnen.

Het is duidelijk te zien waarom Davis (die twee BAFTA's won voor haar werk) en Neill zich ontwikkelden tot de bekendste Australische karakteracteurs van hun generatie. Hun onderlinge chemie is één van de belangrijkste redenen om deze uiterst vermakelijke film te gaan zien. Een andere reden is het prachtige locatiewerk en de aandacht voor historisch detail.

Poitras volgt de aanloop naar de eerste democratische verkiezingen in Irak na de invasie door de VS en de val van Saddam Hussein. Centraal staat Dr. Riyadh, een Soenni die zich namens de Iraakse Islamitische Partij verkiesbaar stelt. Maar de scepsis over de rol van de VS bij de verkiezingen (“Wat als de VS niet blij is met de uitslag?”) zorgt voor grote verdeeldheid onder de Soenni’s waardoor de partij overweegt de verkiezingen te boycotten. Poitras schetst niet alleen beeld van de onzekerheid en angst waaronder Riyadh en zijn familie leven, maar is ook aanwezig bij briefing van Amerikaanse militairen en volgt ze op patrouille. De prachtige muziek en stemmige zang van Kazem Al Saher verdient eveneens lof. De eerste in een serie van drie controversiële documentaires waarin Poitras de gevolgen van de Amerikaanse reactie op 9/11 toont. Gevolgd door The Oath en CitizenFour.

Richard Burton kreeg de eerste van 7 (!) Oscarnominaties voor zijn Hollywooddebuut, gebaseerd op het gelijknamige boek van Daphne Du Maurier. Hij speelt de rol van Philip, die als weeskind werd opgevoed door Ambrose Ashley [John Sutton], een rijke man zonder kinderen. Wanneer Ambrose ziek wordt vertrekt hij op advies van zijn dokter naar Italië om daar te herstellen. In brieven laat hij Philip weten dat hij Rachel [Olivia de Havilland] heeft ontmoet en later blijkt hij zelfs met haar te zijn getrouwd. Daarna gaat het snel bergafwaarts met Ambroses gezondheid en hij komt te overlijden. Rachel reist af naar Cornwall om met Philip te rouwen, maar Philip twijfelt ten zeerste aan haar oprechtheid. Zou ze Ambrose hebben vergiftigd om aanspraak te kunnen maken op diens rijkdom?

Melodrama pur sang met een goed gecast De Havilland in de titelrol. De combinatie van haar vriendelijke gezicht, haar twijfelachtige handelingen en een innige vriendschap met de aalgladde Guido Ranaldi [George Dolenz], doen je als kijker met Burton steeds twijfelen aan haar intenties. Het is een boeiend mysterie en de verzorgde sets, alsmede de romantische score van Franz Waxman, maken dit tot een must voor liefhebbers van ouderwets Hollywood-melodrama.

Phillip [Sam Claflin] blijft achter bij zijn voogd Kendall [Iain Glen] wanneer zijn neef en vaderfiguur Ambrose [Deano Bugatti Mitchison] naar Venetië vertrekt om te herstellen van een ernstige ziekte. In zijn brieven aan Phillip beschrijft Ambrose de romance met zijn nicht Rachel [Rachel Weisz] die resulteert in een huwelijk. Niet lang daarna staan de brieven vol beschuldigen aan Rachels adres, dus wanneer Ambrose overlijdt, is Phillip ervan overtuigd dat Rachel daarvoor verantwoordelijk is. Wanneer Phillip Rachel ontmoet, blijkt ze niet de vreselijke heks te zijn die hij zich had ingebeeld. Wanneer Rachel zich presenteert als slachtoffer van de situatie begint Phillip zich af te vragen wat zich werkelijk heeft afgespeeld. Een fraaie productie met een sterke cast en een intrigerend uitgangspunt dat in het begin doet denken aan Alfred Hitchcocks Suspicion, maar door een gebrek aan suspense onvoldoende overtuigt als mysterie.

Regie: Matt Riddlehoover

Vivian Liberto Distin was de eerste echtgenote van countryzanger Johnny Cash en de moeder van dochters Rosanne, Kathy, Cindy en Tara. In deze documentaire maken de vier dochters van de gelegenheid gebruik om het beeld van hun moeder bij te schaven. Dat komt deels door de verheerlijking van Johnny’s tweede huwelijk met June Carter en Junes onaangename gewoonte om Vivians dochters publiekelijk te benoemen als haar eigen dochters, maar ook door de onsympathieke manier waarop Vivian werd geportretteerd in de alom geprezen biografische film Walk the Line. Brieven uit de begintijd van de relatie tussen Vivian en Johnny maken duidelijk hoe oprecht hun liefde was, maar de dochters schetsen een beeld van hun familieleven dat afwijkt van de (geromantiseerde) versie die we tot nu toe kenden. Een versie die niet zozeer voorkomt uit Johnny Cash zelf, als wel uit de verheerlijking waaraan fans en geschiedschrijvers ten prooi vallen als het gaat om mensen met een uniek talent.

De chemie tussen Doris Day en Jack Carson (die in feite haar mentor was) betekende geld in het laatje voor Warner Bros en dus maakte de studio in korte tijd een flink aantal muzikale komedies waarin de twee sterren min of meer dezelfde rollen speelden. Carson speelt talentscout Doug Blake, die een vervanger zoekt voor de populaire zanger Gary Mitchell [Lee Bowman] die op het laatste moment besluit zijn radiocontract niet te verlengen. Day speelt de jonge, ambitieuze zangeres Martha Gibson die haar baantje bij een platenzaak gebruikt om Doug te overtuigen van haar talent. Doug ziet haar wel zitten - en niet uitsluitend vanwege haar zangkwaliteiten - en besluit haar een kans te geven, maar uiteraard vinden Doug en Martha de nodige obstakels op hun weg.

Eve Arden is (zoals altijd) goed als de bitch, rap van tong gesneden Vivian Martin, Adolphe Menjou voorziet de film van een extra vleugje klasse en S.Z. Sakall speelt (zoals altijd) de vriendelijke goedzak. Het verhaal is erg formulematig en hoewel Day uitstekend zingt, komen haar talenten bij de meeste liedje niet goed naar boven drijven. Veruit het beste liedje is "You Must Have Been A Beautiful Baby", bewerkt tot een prachtig slaapliedje en vol emotie gezongen zoals weinigen dat overtuigend kunnen. Mel Blanc heeft een cameo als Bugs Bunny, maar Day en Carson zien er nogal belachelijk uit in hun konijnenkostuum.

In februari 2005 werd de toen 59-jarige Dennis Rader ontmaskerd als ‘The BTK Killer’, een seriemoordenaar die in de jaren 70 en 80 verantwoordelijk was voor minstens 10 moorden in de omgeving van Wichita in Kansas. Hoewel hij zelfs brieven schreef naar de politie om te pochen over zijn daden, leidde hij een dubbelleven als een zorgzame, voorbeeldige echtgenoot en vader. Dochter Kerri vertelt haar kant van het verhaal (de rest van de familie doet er het zwijgen toe) op basis van haar autobiografische bestseller. Ze kan duidelijk beter schrijven dan vertellen. Het helpt niet dat Susan Peters, een televisiejournalist die zich jarenlang met de zaak bezighield, met veel theater probeert wat spanning toe te voegen aan deze routinematige, saaie terugblik op een fascinerend, macaber familiedrama.

Ilze Burzkovska Jacobsen vertelt haar levensverhaal (grotendeels) in de vorm van een animatiefilm. Ze wordt geborem in 1971 in Letland, wat toen het meest Westerse punt was van de Sovjet-Unie. Omdat haar vader een trouw partijlid is heeft ze een vrij onbezorgde jeugd. Wanneer vader onverwacht sterft ziet Ilze hoe haar moeder worstelt om de eindjes aan elkaar te knopen. Ilze hoopt de toekomst veilig te kunnen stellen door actief te worden in de Jeugdbeweging en zo een toekomst als succesvol journalist veilig te stellen. Maar in de loop van de jaren ’80 vinden er grote veranderingen plaats in de Sovjet-Unie. En in Letland. De titel verwijst naar de Russische heroïek tijdens de Tweede Wereldoorlog, die bepalend was voor de Russische identiteit, maar ook voor de Letse drang naar onafhankelijkheid. Een diep persoonlijke film die op treffende wijze inzicht geeft in de doctrine waarmee Ilzes generatie is opgegroeid.

Peter O'Toole speelt de populaire Hollywood-veteraan Alan Swann, die zijn reputatie en zijn carrière op het spel zet met zijn drankmisbruik en zijn roekeloze gedrag. Hij staat op het punt zijn TV-debuut te maken in een programma met komische sketches rondom King Kaiser [Joseph Bologna], maar wanneer Alan in beschonken toestand te laat komt voor de eerste bespreking moet scenarioschrijver Benjy Stone [Mark Linn-Baker, in Nederland vooral bekend uit de comedy-serie Perfect Strangers] voor hem in de bres springen. Swann krijgt nog één kans, maar dan moet Benjy hem constant bijstaan en ervoor zorgen dat Swann goed voorbereid, op tijd en nuchter zijn werk doet. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk.

O'Toole is uitstekend in de hoofdrol en regisseur Richard Benjamin geeft O'Toole de ruimte om de lachers op zijn hand te krijgen. De bijrollen zijn ook sterk geschreven en bezet, van de temperamentvolle King Kaiser en de kritische producer Herb Lee [Basil Hoffman] tot Benjy's moeder [Lainie Kazan] en stiefvader [Tony DiBenedetto]. Geen film die je constant over de vloer laat rollen van het lachen, maar toch erg vermakelijk. Bovendien geeft het een aardig beeld van de TV-wereld in de jaren '50.

Luke [Steven Brandon] heeft jarenlang de dagelijkse zorg voor zijn zieke moeder [Eileen Pollock] op zich genomen. Wanneer zij komt te overlijden bepaalt de overheid dat Luke vanwege Down-syndroom niet in staat is om op zichzelf te wonen. Hij blijkt bovendien een ernstige hartaandoening te hebben en komt daarom terecht in een zorginstelling waarin er nauwelijks iets van zijn zelfstandigheid overblijft. Luke voelt zich aanvankelijk totaal niet thuis, maar dankzij het geduld en de oprechte goede bedoelingen van Eva [Shana Swash] en het begrip van klusjesman Pete [Will Rastall] probeert hij toch zijn draai te vinden. Brandon is uitstekend in de hoofdrol in deze ietwat sentimentele, maar niet overdadig manipulatieve tranentrekker en de rest van de cast geeft prima ondersteuning. En houd de zakdoeken maar gereed voor het slotakkoord.

Het onderzoek naar de verdrinking van Veronica Fox [Edwina Wren] in een stuwmeer brengt twee tienermeisjes met elkaar in contact. Grace [Maiah Stewardson] zag van een afstand wat er gebeurde en de verwarde Claudia [Markella Kavenagh] wordt door de politie in verband gebracht met de dood van het slachtoffer. Het mysterie is slechts achtergrond in deze realistische, smaakvolle film over de ontluikende seksualiteit van twee tienermeisjes. Stewardson is een openbaring en zeker iemand om in de gaten te blijven houden.

Deprimerende, maar zeer goed geregisseerde film over de laatste levensdagen van de legendarische jazztrompettist Chet Baker [Steve Wall], die op vrijdag 13 mei 1988 stierf na een val uit het raam van een Amsterdams hotel. Regisseur Rolf van Eijk, die samen met Roelof Jan Minneboo het scenario schreef, voegt een element van mysterie toe wanneer detective Lucas [Gijs Naber] de schaduw van een man in Chets hotelkamer ziet. Is Chet inderdaad ten onder gegaan aan de demonen die hem al jarenlang achtervolgden of is er meer aan de hand? De detective zoekt naar mensen in Amsterdam die veel met Chet omgingen in de laatste fase van zijn leven, waaronder Simon [Raymond Thiry] die hem een slaapplaats bood, en de geheimzinnige Doctor Feelgood [Arjan Ederveen], de man die Chet voorzag van drugs die hij nodig had om 'vanuit zijn ziel' te kunnen spelen.

Met zijn warme, haast fluisterende stem en ingevallen gezicht is Steve Wall perfect als de briljante muzikant die weet dat zijn drugsverslaving een deal met de duivel is die hem uiteindelijk naar de ondergang zal leiden. Martijn van Broekhuizen brengt de duistere kant van Amsterdam op prachtige wijze in beeld en de muziek (deels gespeeld door Ruud Breuls) gaat door merg en been. Absoluut geen film om vrolijk van te worden en een tikje traag, maar dit is een lust voor oor en oog.

David Batty slaagde erin vrijwel alle iconen van The British invasion en The Swinging Sixties in Londen te strikken voor deze documentaire. Michael Caine is de perfecte keus om alles aan elkaar te praten en zijn charisma en inzichten zijn grote pluspunten in deze documentaire. David Batty heeft alles flitsend gemonteerd en dat werkt aanvankelijk nog goed, maar het is moeilijk te verkroppen dat hij de soundtrack vol heeft gestopt met veel te lange muzikale intermezzo's. De liedjes zijn weliswaar passend, maar niet al te origineel en kunnen niet verhullen dat het resultaat teleurstellend oppervlakkig is geworden. Het is weliswaar een aardige inleiding voor diegenen die niets weten over deze periode, maar met de middelen en de cast had dit veel meer diepgang kunnen hebben. Een jammerlijk gemiste kans en de snelle montage begint tegen het einde ook te vervelen.

My Generation’ is een koor dat voornamelijk bestaat uit 70-plussers en rockklassiekers zingt van bijvoorbeeld The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks. Plezier is belangrijker dan talent en het koor wil vooral senioren inspireren om achter de spreekwoordelijke geraniums weg te blijven. Tot hun grote verbazing krijgen de dames en heren een uitnodiging om De Zwarte Cross van 2024 te openen. Graafmans bezocht enkele leden thuis en filmt de voorbereiding en natuurlijk het uiteindelijke optreden. Graafmans houdt het jammer genoeg bij registreren en toont geen interesse in de persoonlijke verhalen van de leden. Daardoor blijft het jammer genoeg vrij oppervlakkig. En de finale is niet de climax waar je op had gehoopt.

In Maritime Bay overheerst het wantrouwen van de Earth Pony’s jegens Unicorns en de Pegasi. Wanneer de jonge Unicorn Izzy Moonbow [Kimiko Glenn] nietsvermoedend het stadje binnen loopt raakt iedereen dan ook in paniek. Behalve Sunny Starschout [Vanessa Hudgens], die al snel ontdekt wat ze allang vermoedde: dat ze van Unicorns niet te vrezen heeft. Sunny besluit Izzy te helpen om haar verloren magie terug te vinden, ook al moet ze daarvoor naar het land van die andere vermeende aartsvijanden: de Pegasi. Goed uitgewerkte personages met duidelijke individuele kwaliteiten en tekortkomingen, fraaie animatie, een scherp gevoel voor humor, uitstekende liedjes en zelfs een relevante (en vrij gewaagde) boodschap over ophitsing (met de bestorming van het Amerikaanse Capitool nog vers in het geheugen) dat echter in de weg staat van een goed verhaal. Ik heb het aantal keren dat ik hardop moest lachen niet op twee handen kunnen tellen. Een buitengewoon aangename verrassing en (serieus) aan te raden voor kijkers van alle leeftijden.

De voorbereidingen op het Friendship Festival worden wreed onderbroken door de komst van Tempest Shadow [Emily Blunt], een verbitterde éénhoorn met een gebroken hoorn die namens The Storm King [Liev Schreiber] de magie van alle prinsessen opeist. Alleen Prinses Twilight Sparkle [Tara Strong] weet te ontsnappen en met hulp van haar op gedateerde hokjesgeest gebaseerde stereotype vriendinnen gaat ze op zoek naar ene ‘Hippo’ die hun redding zou kunnen brengen. Begint met een flauwe persiflage op ‘We Got The Beat’ van The Go-Go’s dat samen met de matige animatie duidelijk maakt dat de makers het vooral denken te moeten hebben van nostalgie naar de jaren ’80. Het is ernstig de vraag of de inmiddels 40-plus vrouwen van toen hier voor zullen gaan zitten en datzelfde geldt voor de nieuwe generatie kids. De minder kritische kids houdt je hiermee wellicht voldoende geamuseerd, maar kijk liever het vervolg/de reboot: My Little Pony: A New Generation.

De Koerdische Mutlu Kaya werd in 2015 een mediasensatie door haar optreden in een Turkse talentenshow waarin ze (zo zou blijken) op indrukwekkende wijze haar eigen klaagzang ten gehore bracht. De toekomst zag er goed voor haar uit, totdat ze in contact kwam met Veysi Ersan, een aanzienlijk oudere man die haar al gauw ten huwelijk vroeg. Haar antwoord markeerde een tragische wending in het leven van Mutlu (Koerdisch voor “gelukkig”). In deze documentaire kijkt Mutlu terug op wat zij en haar familie hebben doorgemaakt in de zeven jaar die voorafgingen. Een indringend verhaal over een pijnlijk actueel onderwerp dat wel baat zou hebben gehad bij wat meer achtergrondinformatie over Veysi.

Hoewel het basisidee van deze lowbudget thriller veelvuldig is gekopieerd, heeft hij de tand des tijds behoorlijk goed doorstaan. Julia Ross [Nina Foch] vindt via een uitzendbureau een permanente baan in dienst van de vriendelijke, volstrekt ongevaarlijk ogende Mrs Hughes [Dame May Whitty]. Ze neemt per direct intrek in diens afgelegen woning, maar na haar eerste nachtrust heeft ze opeens een andere identiteit: Marion Hughes, de schoondochter van Mrs Hughes en de echtgenote van Ralph [George Macready]. Marion zou een zenuwinzinking hebben gehad. Marion/Julia probeert te ontdekken wat er precies aan de hand is - en waarom ze wordt vastgehouden - maar ontsnappen lijkt onmogelijk.

Dame May Whitty (die vooral bekend als 'The Lady' in 'The Lady Vanishes') is slim gecast tegenover de sinistere Macready als de schurken en Foch zet een goed portret van psychologische verwarring neer in deze stijlvol gefilmde en intrigerende, kleine thriller.

Sergio Leone en Ennio Morricone staan samen op een schoolfoto uit 1937. De foto is wereldberoemd, maar deze documentaire richt zich op ene Chrisanti, de jongen die tussen de twee grootheden van de Italiaanse cinema in staat. We komen weinig over hem te weten, mede omdat zijn kinderen geen zin hebben mee te werken aan een documentaire over hun onbekende vader. Dat is volstrekt begrijpelijk. Het is echter onbegrijpelijk waarom regisseur Denise Janzee toch krampachtig probeert er een soort universeel levensverhaal van te maken, terwijl daar feitelijk geen enkele reden voor is. Chrisanti blijkt een kleurloos persoon, de geïnterviewden met hun anekdotes zijn ook maar gewone mensen, afgezien van Willy Colombini, een mislukte b-acteur die om onduidelijke redenen bijzonder vaak in beeld is. Dit is technisch goed gemaakt, maar of het nu een documentaire of een faux-documentaire is: het gaat nergens over en het is niet interessant.

Ondanks de overduidelijk oprechte emoties van Craig Foster, is zijn relaas over zijn unieke band met een octopus niet geheel overtuigend. De Zuid-Afrikaanse filmmaker Foster ging door een diep dal toen hij besloot dagelijks een duik te nemen in de gevaarlijke, ijskoude zee. Hij ontwikkelt zich tot een uitstekende zwemmer en duiker en raakt gefascineerd door de onderwaterwereld die hij aantreft. Een bijzondere ontmoeting met een octopus doet hem besluiten om toch weer te gaan filmen. Gedurende een jaar, de gemiddelde leefduur van een octopus, bouwt hij omzichtig aan een soort vriendschap en is hij getuige van sleutelmomenten uit het leven van zijn nieuwe beste vriend, in wiens leven Craig veel parallellen ziet met zijn eigen leven.

De ontegenzeggelijke fraaie onderwaterbeelden worden voor zien van commentaar van een aan tafel zittende Foster, maar de opzichtige montagetrucs doen vermoeden dat Craig zijn verhaal hier en daar wat heeft opgeleukt om het dramatisch interessant te houden. Dat is jammer, want vaak spreken de beelden voor zich. Iets minder gebruik van slow-motion en stemmige muziek had deze documentaire eveneens goed gedaan. En de beste manier om de 'wilde natuur' te beschermen is door daar weg te blijven natuurlijk.

De 57-jarige Mathias Gold [Kevin Kline] heeft zijn hele hebben en houden in de VS verkocht om te emigreren naar Parijs. Zijn pas overleden vader liet hem immers een riant appartement in Parijs achter dat hij 40 jaar geleden kocht als investering. Mathias wil het appartement verkopen en het geld gebruiken om een nieuw leven op te bouwen. Maar er blijkt een addertje onder het gras. Dankzij een Franse wettelijke constructie is het appartement formeel in het bezit van de 90-jarige Mathilde [Maggie Smith]. Volgens die regel moet Mathias haar zelfs een maandelijkse toelage geven, tot ze komt te overlijden. Pas dan mag hij zich eigenaar noemen. Mathias en Mathilde komen tot een regeling en Mathias maakt kennis met Mathildes dochter Chloé [Kristin Scott Thomas], die op het punt staat te scheiden van haar overspelige echtgenoot [Stéphane De Groodt]. Een cast om je vingers bij af te likken, maar Horovitz is er niet in geslaagd om zijn eigen toneelstuk open te breken en ontsnapt niet aan de val van gefilmd toneel.

In 1993 meldde Brandon Lee zich als 16-jarige aan op Bearsden Academy. Twee jaar later bleek dat Brandon Lee het alter ego was van dertiger Brian MacKinnon, die nota bene zelf als tiener les volgde op Bearsden Academy. Brian MacKinnon vertelt zijn verhaal dat voor de camera wordt geplaybackt door Alan Cumming en McLeod brengt dat verhaal tot leven met behulp van animaties. Klasgenoten, docenten en bestuursleden van Bearsden Academy vertellen een verhaal dat op een aantal punten afwijkt van dat van MacKinnon. Op zich is dat niet opzienbarend, totdat McLeod videobeelden ontdekt van een moment dat alle betrokkenen zich perfect kunnen herinneren. Dat moment confronteert alle betrokkenen met hun perceptie van de waarheid en roept fascinerende – en onmogelijk te beantwoorden – vragen op over hoe en waarom die perceptie is beïnvloed in de ruim 25 jaar sinds de ontmaskering van Brandon Lee.

Alles wat je kunt haten aan filmromantiek is aanwezig. Een romance tussen een Amerikaanse studente [Sofia Carson] en haar literatuurdocent [Corye MyIchreest] op Oxford-college, de stereotype excentrieke vriendin [Esmé Kingdom], nerd [Nikhil Parmar] en bitchy homo [Harry Trevaldwyn], een kritische ouders en een duister geheim dat de romance dreigt te verpesten. We dienen deze gruwelen louter te doorstaan vanwege de knappe koppies van de hoofdrolspelers. Hoe achterhaald en verschrikkelijk kan een romantisch drama zijn? Zoek niet verder!

Wanneer Joanna [Margaret Qualley] een baan krijgt bij het literaire agentschap van Margaret [Sigourney Weaver] waar ze de correspondent wordt namens J.D. Salinger [Tim Post], de notoire schrijver van Catcher on the Rye die al jaren als een kluizenaar leeft, lijkt ze op rozen te zitten. Maar Joanna heeft zélf ambities als schrijver en heeft er grote mee dat ze vaak zeer persoonlijke fanmail met een getypt standaardbericht moet beantwoorden. Het lezen van de brieven raakt haar persoonlijke leven, evenals de spaarzame contacten die ze heeft met Salinger. Meandert wat van het ene naar het andere subplot en mist daardoor een richtpunt, maar Qualley is uitstekend in de hoofdrol en Weaver toont nog maar eens dat ze tot één van de beste actrices van haar generatie behoort.

Hoewel Louis Theroux geen direct contact weet te leggen met huidige kopstukken van de Scientology-Church - afgezien van enkele SeaOrg-maniakken die totaal niet luisteren - is dit een aardige introductie in de twijfelachtige wereld van deze wazige cult. Spil van deze documentaire is Marty Rathbun, die meer dan 20 jaar lang de Mr Fixxit voor David Miscavige was. Met behulp van door Rathbun gecaste acteurs [waaronder Andrew Perez als Miscavige en Rob Alter als Tom Cruise] probeert Theroux te reconstrueren hoe Marty nieuwe Scientologists indoctrineerde en hersenspoelde. Tijdens het maken van zijn documentaire wordt Theroux gevolgd door 'documentairemakers' en wanneer hij een schriftelijke reactie op een brief van de advocaten van de Church of Scientology wil afgeven bij het Scientology-hoofdkwartier, leidt dat tot bizarre en eerlijk gezegd nogal idiote situaties.

De discipelen van Ron L Hubbard en David Miscavige weten hun aura van geheimzinnigheid te behouden, maar het beeld dat je krijgt van deze door Tom Cruise verpersoonlijkte cult/religie laat een onheilspellend gevoel achter.

Het basisverhaal over twee zussen, de aantrekkelijke Eileen [Janet Leigh] en de onzekere Ruth [Betty Garrett], die naar de grote stad verhuizen en zich daar moeten aanpassen aan de voor hun onbekende mores, heeft weinig nieuws te bieden. Maar de cast is uitstekend en de muzikale intermezzo's zijn voorzien van de fenomenale choreografie van Bob Fosse (die zelf een rol heeft als één van Eileens hofmakers) en de cast heeft duidelijk plezier in diens speelse dansjes. Competion Dance (een dance-off tussen Bob Fosse en Tommy Rall] en Give Me a Band and My Baby zijn persoonlijke favorieten.

Edmond Murray [James McAvoy] reist hals over kop naar een afgelegen kampeerplaats in Schotland waar zijn zoontje Ethan [Max Wilson] spoorloos is verdwenen, mogelijk ontvoerd. De onderzoekende rechercheur [Gary Lewis] stelt Edmond enkele moeilijke vragen over wat de reden zou kunnen zijn dat Ethan en niet zijn tentgenoot werd ontvoerd en dat doet Edmond vermoeden dat het hier wellicht gaat om een actie die persoonlijk om hem is gericht. Daarom besluit hij op eigen houtje op onderzoek te gaan. Carion maakt effectief gebruik van de prachtig gefotografeerde, verregende Schotse landschappen om de sfeer te bepalen en voorkomt dat dit al snel ontaardt in een Schotse variant op Taken. McAvoy is goed in de hoofdrol maar Foy hoeft weinig meer te doen dat verbouwereerd voor zich uit te staren.

De poster is overigens die van de originele Franse versie 'Mon Garçon' uit 2017. Zodra er een originele poster in het juiste formaat beschikbaar is moet iemand dat even vervangen. Is mij op dit moment niet gelukt...

Hoewel David Bautista over weinig acteertalent beschikt (laat staan komisch talent), begint de film veelbelovend wanneer hij in zijn rol als undercoveragent JJ gekoppeld wordt aan de onervaren, maar leergierige Bobbi [Kristen Schaal]. Dankzij haar lijkt de combinatie Bautista/Schaal te werken, maar helaas is dit net zo'n leeghoofdig actievehikel als "Kindergarten Cop" en "The Pacifier" en dus wordt spierbal Bautista gekoppeld aan een irritant kind [Chloe Colman] die JJ dwingt om mee te gaan naar een ijsbaan, een spreekbeurt op school te houden en probeert ze hem zelfs te koppelen aan haar moeder [Parisa Fitz Henley].

Volstrekt formulematig, maar onder de regie van komedieveteraan Peter Segal in zijn eerste bioscoopfilm sinds "Grudge Match" nog niet zo heel slecht, ook blijft dit middelmatig popcornvermaak. Nu maar hopen dat zijn volgende project - een remake van Harvey, één van mijn favoriete films uit de jaren '50 - dit niveau weet te ontstijgen.

Ik kan me niet voorstellen dat veel mensen zaten te wachten op een vervolg op het leeghoofdige My Spy, maar het is er toch van gekomen. CIA-agent JJ [Dave Bautista] heeft de inmiddels 14-jarige Sophie [Chloe Coleman] onder zijn hoede genomen. Wanneer haar koor wordt uitgenodigd om op te treden in Vaticaanstad meldt JJ zich als reisbegeleider. De reis blijkt echter een dekmantel voor de plannen van meesterschurk Nancy [Anna Faris] die de G7-landen bedreigt met nucleaire aanslagen. Of zoiets. Niemand wekt de indruk blij te zijn met dit vervolg en de timing van de toch al matige humor laat dan ook zeer te wensen over. Bautista en Ken Jeong lijken wel antidepressiva te hebben geslikt om zich door deze vergaarbak aan clichés (inclusief een achtervolging door Rome en een tijdbom) heen te werken. Anna Faris is het enige lichtpuntje in deze snel te vergeten actiekomedie.

Never Let Go (2024) **½