My Dream Is Yours (1949)

In deze film o.a. Ada Leonard te zien. Die was enige tijd leidster van een damesorkest en Frankie Carle, bekende pianist/orkestleider. Bugs Bunny is richting het einde ook te zien. Doris zingt zoals in veel van haar films wat liedjes, die meestal ook bekend bleven, hier bijvoorbeeld Cuttin' capers (Canadian Capers) en I'll string along with you. Maar verder mierzoete musicalfilm. En die films lijken bijna allemaal op elkaar. Wat locatie betreft en de inhoud en met dezelfde types..... Vroeger zat ik daar niet zo mee, je keek toch gewoon wat op tv kwam......... En ja, die van Elvis lijken ook allemaal op elkaar, en van Astaire en kan zo nog wel even doorgaan. Dit is dan wel de andere kant. Maar ben nooit zo'n liefhebber geweest van Day als filmster, haar zelfde manier van spelen en mimiek staat me tegen, dan is ze weer erg aardig en dan weer erg driftig. Maar als zangeres was ze goed. 2.0

Tegengekomen op Dailymotion. Pretty boring, dan kijk ik veel liever de zwart-witte Busby Berkeley films van ruwweg 15 jaar eerder. Eerste keer dat ik Doris Day zag trouwens. Kan me het vunzige rijmpje van Jan Cremer over haar nog herinneren omdat mijn broertje dat vroeger vaak reciteerde. Ik snap die wens niet helemaal moet ik zeggen.

Moeilijk voor te stellen ook dat Michael Curtiz in het zelfde decennium oneindig veel betere films als Casablanca en Mildred Pierce maakte.

Curtiz heeft allerhande soort films gemaakt, mede omdat hij - zoals iedereen indertijd - in het studiosysteem vast zat. Casablanca, Yankee Doodle Dandy en Mildred Pierce zijn in feite uitschieters qua productie want Curtiz heeft een hele hoop vergeten (en middelmatige) films geregisseerd.

De chemie tussen Doris Day en Jack Carson (die in feite haar mentor was) betekende geld in het laatje voor Warner Bros en dus maakte de studio in korte tijd een flink aantal muzikale komedies waarin de twee sterren min of meer dezelfde rollen speelden. Carson speelt talentscout Doug Blake, die een vervanger zoekt voor de populaire zanger Gary Mitchell [Lee Bowman] die op het laatste moment besluit zijn radiocontract niet te verlengen. Day speelt de jonge, ambitieuze zangeres Martha Gibson die haar baantje bij een platenzaak gebruikt om Doug te overtuigen van haar talent. Doug ziet haar wel zitten - en niet uitsluitend vanwege haar zangkwaliteiten - en besluit haar een kans te geven, maar uiteraard vinden Doug en Martha de nodige obstakels op hun weg.

Eve Arden is (zoals altijd) goed als de bitch, rap van tong gesneden Vivian Martin, Adolphe Menjou voorziet de film van een extra vleugje klasse en S.Z. Sakall speelt (zoals altijd) de vriendelijke goedzak. Het verhaal is erg formulematig en hoewel Day uitstekend zingt, komen haar talenten bij de meeste liedje niet goed naar boven drijven. Veruit het beste liedje is "You Must Have Been A Beautiful Baby", bewerkt tot een prachtig slaapliedje en vol emotie gezongen zoals weinigen dat overtuigend kunnen. Mel Blanc heeft een cameo als Bugs Bunny, maar Day en Carson zien er nogal belachelijk uit in hun konijnenkostuum.

Ik las gisteren nog bij IMDb over Fita Benkhoff, zij was de Duitse Eve Arden. Kan niet vinden misschien in andere films, bijvoorbeeld o.a. heel veel later in de Grease-films maar hier vond ik haar maar irritant.

Eerst zong Doris bij Les Brown en had daar al veel succes o.a. met Sentimental Journey en daarna ging ze solo en een lange succesvolle carrière als filmster tegemoet.

Een vervelende film en blij dat ik deze niet op dvd heb. Het grootste probleem is dat Doris als zangeres niet goed tot haar recht komt. Bij bijna alles liedjes wordt er doorheen gepraat.

Verder moest ik sowieso even wennen haar hier te zien. Ze is hier nog jong, meisjesachtig ook wel, al speelt ze toch al een alleenstaande moeder met zoon (dit is conform haar echte leven). Eerst zingt ze vooral vrolijke liedjes, bijvoorbeeld ook I tick tick tick maar daarna steeds meer ballads. Dit zal wel weer komen door het verhaal.

Manager biedt zijn zanger Mitchell contract aan maar die weigert want die wil dit zelfstandig regelen. Hierdoor moet Carson op zoek naar een vervanger, dat is Day. Day begint wel een verhouding met de zanger. Wie gaat het worden de manager of de zanger. Mitchell raakt aan lager wal en Carson helpt hem met een come-back.

Rommelig script en film had beter kunnen zijn als Doris maar meer ruimte had gekregen voor haar zangtalent maar moet dit nu delen met verschillende andere acteurs die vaak te dik aangezet lollig gaan lopen doen. Zoals S.Z. Sakall die grappig gaat doen (en niet alleen in deze film) vroeger vond ik dat misschien leuk maar nu vervelend.

Wisten ze verder veel hoe Doris zich zou ontplooien in haar verder carrière, dus snel cashen dan maar. Doris doet haar best maar niet bepaald één van haar beste films.

(Lee Bowman zingt niet echt maar dit is Hal Derwin, zanger bij Shep Fields)