Meningen

Zeker niet voor iedereen aan te raden, deze ongewone film die zich volledig richt op de laatste fase uit het leven van de 76-jarige Lodewijk XIV en waarin de titelpersoon - op één scène na - in bed ligt om te sterven. De film toont het nimmer aflatende gevlij van zijn hof, dat zelfs applaudisseert wanneer de koning een hapje van zijn eten neemt, maar toont ook hoe zijn dokters elke strohalm aangrijpen in de hoop dat hij volledig zal herstellen, inclusief een elixer gemaakt door een opportunistische kwakzalver.

Er is (dus) nauwelijks actie, de dialoog is spaarzaam en de film speelt zich vrijwel volledig af in één ruimte. Toch is dit een film die boeit van begin tot einde en dat is voor een groot deel de verdienste van de art-direction van Sebastien Vogler en de prachtige kostuums van Nina Avranovich, waardoor de film vaak doet denken aan visuele meesterwerken als "Barry Lyndon" en "Rembrandt Fecit 1669", hoewel deze film qua belichting en op sommige momenten ook qua beeldcompositie iets tekort schiet.

Op de vertolkingen valt ook niets aan te merken, maar Jean-Pierre Léaud [die een speciale Gouden Palm won en een Lumière Award kreeg voor deze vertolking] geeft een fantastische tour-de-force weg in de titelrol. Hij presteert het om door middel van kleine nuances in zijn gezicht - de manier waarop hij kijkt, de manier waarop hij drinkt - de kleine schommelingen in zijn gezondheid duidelijk te maken. In enkele lange shots was ik er werkelijk van overtuigd dat zijn karakters op het punt stond om zijn laatste adem te blazen... nog nooit wist een acteur haast letterlijk duizend doden te sterven op het witte doek. Hij is ronduit geniaal in deze film, die steeds de indruk wekt een meditatie te zijn op het stervensproces, maar mij in ieder geval wel achterliet met de vraag wat nu eigenlijk precies het doel was van deze indrukwekkende exercitie.

Houd de cliché-bingokaart maar bij de hand tijdens het aanschouwen van deze 13-in-een-dozijn post-apocalyptische nonsens. Volstrekt formulematig geneuzel doet geen enkele moeite om te verhullen dat het allemaal in de studio is gefilmd voor green screen en de actie is dan ook alles behalve opwindend. Hugo Weaving zorgt op papier voor enige geloofwaardigheid en Hera Hilmar kan ermee door als Hester Shaw, maar de rest van de tienercast bakt er helemaal niks van en lijkt zo getrokken uit de bak 'knappe koppen, nul acteertalent'. Het verhaal is volstrekt oninteressant, op één (totaal onverwacht) ontroerend moment na. Je herkent het meteen, als je het tenminste zo lang volhoudt. Het is je vergeven als je dat niet lukt...

Op haar verjaardag ziet Clary [Lily Collins, de dochter van zanger Phil Collins] mysterieuze symbolen en is ze ooggetuige van een bizarre moord in een nachtclub. Niemand anders blijkt dat gezien te hebben en al snel wordt duidelijk waarom. Verfilming van een boek van Cassandra Clare met ‘shadow hunters’, een ‘key master’, heksen ‘gate keepers’ en ‘downworlders] waardoor er amper een touw aan vast valt te knopen. Uiteindelijk draait het om één of andere magische kelk die uit handen moet blijven van Valentine [Jonathan Rhys Meyers]. Een warrige variant op Twilight met dezelfde seksuele ondertonen en aanzienlijk meer actie en geweld. Desondanks wil dit maar niet boeien en gelukkig kwam er dan ook geen vervolg.

itgebluste actieheld Johnny Cage [Karl Urban] is uitverkoren om met vier andere strijders Earth Realm te verdedigen in een vechttoernooi tegen kampioen Shao Kahn [Martyn Ford]. Volgens de “regels” neemt Kahn definitief de macht over als Cage en zijn teamgenoten verliezen. Mortal Kombat is bedacht als alternatief voor oorlogen, maar valsspelen en niet tegen je verlies kunnen is heilig in deze volstrekt onlogische nonsens. Het idiote script is slechts een excuus voor circusacts met touwtrekkerij en weinig verhulde beledigingen aan het adres van Jean-Claude Van Damme (nota bene de hoofdrolspeler in de eerste verfilming van Mortal Kombat). Als acteur en martial artist mag Urban de schoenen van JCVD nog niet likken in dit vermoeiende CGI-festijn en de ‘grappen’ zijn oubollig en/of infantiel.

Opvallend oorlogsdrama geeft een raak beeld van de cultuur van angst en onderdrukking die in Duitsland ontstaat wanneer de Nazi's de macht overnemen. Centraal staat de familie Roth, met aan het hoofd Viktor [Frank Morgan], een wetenschapper en professor. Net nadat Viktor zijn vreugde heeft uitgesproken over het feit dat zijn familie zo'n hechte eenheid is, krijgt de familie te horen dat Adolf Hitler tot bondskanselier is uitgeroepen. De uiteenlopende reacties op dit nieuws maken duidelijk dat de verhoudingen binnen de familie op het punt staan drastisch te veranderen. Viktors pleegzoons Robert [Robert Stack] en Erich [William T. Orr], alsmede Fritz Marberg [Robert Young], de geliefde van Viktors dochter Freya [Margaret Sullavan], sluiten zich aan bij de Nationaal Socialisten. Familievriend Martin Breitner [James Stewart] is minder enthousiast en al gauw blijkt dat de Nazi-ideologie een verwoestend effect heeft op de onderlinge vriendschappen, zeker wanneer Viktor de Nazi-ideologie op basis van wetenschappelijke feiten weerlegt. Langzaam maar zeker blijkt dat andersdenkenden hun leven niet zeker zijn onder het nieuwe regime en dat betekent dat de familie Van Roth voor een groot dilemma komt te staan.

Sterk geschreven, uitstekend geacteerd en vol met scènes die een treffend beeld neerzetten van de onderdrukking door de Nazi's. Dit komt dichtbij een meesterwerk, maar ondermaats gebruik van achtergrondprojectie (vooral bij de skiscènes) en de neppe sets en decors zijn grote minpunten.

Niet zo verschrikkelijk als de vele vernietigende recensies doen vermoeden, maar gezien de getalenteerde cast is dit wel degelijk een deceptie. Depp doet een knappe imitatie van Terry-Thomas, de Britse komiek van weleer, maar één goede imitatie is bij lange niet voldoende voor een succesvolle film. Bovendien zit Depp opgescheept met flauwe observaties mislukte grappen, vaak ten koste van Paul Bettany die de rol speelt van Mortdecai’s bewaker. Het verhaal, voor zover dat ook maar enige interesse kan opwekken, betreft de zoektocht naar een gestolen schilderij. Origineel is anders.

In 2002 laat supermodel Kate Moss [Ellie Bamber] zich naakt schilderen door de vooraanstaande Britse figuratieve kunstenaar (en kleinzoon van Sigmund) Lucien Freud [Derek Jacobi]. Voor Kate is het een welkome afleiding van haar jachtige bestaan, voor Lucien een confrontatie met zijn verleden, omdat Kate hem doet denken aan zijn overleden echtgenote Caroline [Lauren O’Hara]. Het statische, dialooggedreven gegeven leent zich veel beter voor een kort format. Alleen tijdens de flashbacks komt dit enigszins tot leven.

Madalyn Murray O’Hair [Melissa Leo], de oprichter van American Atheists en luis in de pels van de Bible Belt, wordt op 27 augustus 1995 met haar zoon [Michael Chernus] en dochter [Juno Temple] ontvoerd door een oud-werknemer [Josh Lucas]. De enige die zich druk maakt om Madalyns verdwijning is Roy Collier [Brando Mychal Smith]. De politie neemt zijn aangifte niet serieus en daarom wendt Roy zich tot een journalist [Adam Scott]. In flashbacks ontdekken we de voorgeschiedenis van deze eigenzinnige, compromisloze voorvechter van religieuze vrijheid en tegenstander van racisme. Leo speelt haar rol knap zonder ironie of karikaturale trekjes in deze onderhoudende en leerzame les in de ware betekenis van vrijheid.

Simone [Marci Miller] en Jade [Tess Christiansen] organiseren een klasreünie in een riant, maar afgelegen huis. Fijne en onaangename herinneringen komen naar boven voordat de groep ontdekt dat ze het lichaam van een van de genodigden [Skyler Vallo] ontdekken. Terwijl Lamont [Johnny Ramey] de politie waarschuwt (bellen lukt niet) zet het scenario Laura Brennan verschillende dwaalsporen uit in een whodunit in de traditie van Agatha Christies ‘Ten Little Indians’ dat zeker niet zo slecht is als zijn reputatie suggereert. Maar met de onthulling van de identiteit van de moordenaar en de plichtmatige verklaring voor de moorden maakt scenarist Laura Brennan veel van het goede werk van daarvoor ongedaan en overheerst uiteindelijk toch de teleurstelling.

In 1981 is New York een stad die bekendstaat vanwege wijdverbreide misdaad en corrupte. Desondanks probeert immigrant Abel Morales [Oscar Isaac] op eerlijke wijze een succesvol bedrijf op te zetten, geholpen door zijn echtgenote [Jessica Chastain] die verantwoordelijk is voor de boekhouding Nadat een aantal van zijn vrachtwagens op gewelddadige wijze is beroofd vanwege de brandstof dat het vervoert, roept Abel de hulp in van de openbaar aanklager [David Oyelowe]. Die vertrouwt Abel niet en eist dat hij zelf onderzoek gaat en zijn bevindingen deelt met de politie. Daardoor komt Abel voor een moreel dilemma te staan. Chandors reconstructie van New York – met gewelddadige overvallen die op klaarlichte dag plaatsvinden, terwijl het overige verkeer onverstoord doorrijdt – is indrukwekkend, maar een ongelukkige balans tussen dialoog en actie zorgen voor teveel vertragingen.

Corbijn maakt opnieuw indruk met deze verfilming van gelijknamige roman van John Le Carré, geholpen door een ijzersterke cast die helpt om de vele personages van elkaar te onderscheiden. Günther Bachmann [Philip Seymour Hoffman] leidt een antiterreureenheid die opereert in Hamburg, de plaats waar de aanslagen van 9/11 werden voorbereid. Bachmann leidt een operatie die bedoeld is om de banden van de invloedrijk Faisal Abdullah [Homayoun Ershadi] met terroristische cellen bloot te leggen. Om dat klaar te spelen moet hij een schaakspel spelen en hopen dat de verschillende schaakstukken zich aan hun rol houden. Onder hen zijn voormalig jihadist Issa Karpov [Grigoriy Dobrygin], advocaat Annabel Richter [Rachel McAdams], een Amerikaanse diplomaat [Robin Wright] een banker [Willem Dafoe] en Abdullahs zoon [Mehdi Dehbi]. Sfeervolle karakterstudie was de laatste rol voor Philip Seymour Hoffman en hij is in topvorm. Hoffman overleed in februari 2014 aan de gevolgen van een overdosis drugs.

Heraldo [Iago Xavier] slaat de op vlucht na de dood van zijn broer [Renan Capivara] en vindt een schuilplaats in het seksmotel van Elias [Fábio Assunção] en Dayana [Nataly Rocha] waar hij hand-en-spandiensten verricht in ruil voor onderdak. Het gezucht, gesteun en gekrijs van cliënten overheerst en zodra dat vervaagt gaan Heraldo en Dayana van bil. Wat zou Elias zeggen als hij daar achter kwam? En hoe vailig is Heraldo überhaupt in dit motel? Met het gestileerde gebruik van primaire kleuren wil Aïnouz je laten geloven dat we te maken hebben met een slowburner à la Michael Mann. In feite is het een serie seksscènes en een ontknoping die je al mijlen van tevoren kon aan zien komen. Mooie verpakking, teleurstellende inhoud.

In 1948 wacht Moeder-overste Teresa [Noomi Rapace] op goedkeuring van het Vaticaan om haar eigen missie te stichten. Die droom komt in gevaar wanneer haar beoogde opvolger [Sylvia Hoeks] haar vertelt dat ze zwanger is en Teresa om hulp vraagt. Mitevska versterkt Teresa’s morele en spirituele dilemma met een stortvloed aan religieuze symboliek en ongebruikelijke cameraposities (deels afgekeken van Black Narcissus). Overbodig, want Rapace en Hoeks leveren voortreffelijk werk af en pretentieuze visuele stijl leidt daar alleen maar van af.

Het zou me ten zeerste verbazen als je na de openingsscène nog niet door hebt hoe de vork in de steel zit. Zes maanden nadat de dochter van Harry [Jeff Schine] en Olivia [Katie Leclerc] door werd geboren, heeft Harry de draad redelijk opgepakt. Dat Olivia het verlies van hun kind nog niet heeft verwerkt, blijkt wanneer ze kennis maakt met de dochter van Brooke [Victoria Barabas] en Harry’s baas Glen [Todd Cahoon]. Olivia raakt geobsedeerd door de baby. De cast doet wat het kan, maar met zo’n stompzinnig scenario en zo’n doorzichtig plot is er geen redden aan. Tenzij je alle logica overboord durft te gooien.

Letterlijk en figuurlijk gevallen popster Mother Mary [Anne Hathaway] bereidt zich voor op haar comeback. Daarvoor klopt ze aan bij haar extreem verbitterde en passief-agressieve kostuumontwerper [Michaela Coela]. De obsessie met het vinden van de juiste jurk (voor een optreden van een paar minuten) is bijna net zo onbegrijpelijk als de redenen waarom deze twee mensen het langer dan een paar minuten met elkaar uithouden. Coela lijkt een zombie in dit belachelijke en buitengewoon pretentieuze psychologische drama. Daar kunnen zelfs de mooie plaatjes niets aan doen. Die zijn immers net zo hol als de oppervlakkige, overgeproduceerde popdeuntjes waar Mother Mary om een of andere reden succes mee heeft.

Een wanhopige, doodzieke tiener [Zelda Adams] neemt haar toevlucht tot een kwakzalver [Toby Poser] diep in het bos, die haar onderwerpt aan vage rituelen. Haar vader [John Adams] laat zich gemakkelijk in de luren leggen. Hij had beter thuis kunnen blijven; dan had hij zich de trage, oninteressante dialogen en de mislukte pogingen om met vage geluiden, rondwarende insecten en een hoop fysiek misbaar de indruk te wekken dat dit een horrorfilm is. Een amateuristisch slaapmiddel.

Na de uitbundige viering van hun huwelijk verwachten de familie van de in New York wonende Nigeriaanse Adenike [Danai Gurira] en Adoyele [Isaach de Bankolé] dat ze snel een zoon zullen produceren. Wanneer dat maar niet lijkt te lukken, grijpt Adenike naar alternatieve oplossingen om te kunnen voldoend aan de hooggespannen verwachtingen van de familie. In veel opzichten is dit een hopeloos gedateerd melodrama, maar dat bevestigt alleen maar dat de seksuele revolutie niet is doorgedrongen tot alle culturen. Doet ongetwijfeld meer stof opwaaien in meer traditionele culturen.

Emma [Miranda Cosgrove] overvalt haar moeder Lana [Brooke Shields] met het nieuws dat ze verloofd is met RJ [Sean Teale] en dat ze hun bruiloft vieren in Thailand. Daar wordt Lana herenigd met enkele oude studievrienden, waaronder haar ex-vriend Will [Benjamin Bratt], die ook nog eens RJs vader blijkt te zijn. Shields geeft een beschamende vertolking waardoor dit onding alleen de vraag oproept wat er slechter is: Shields acteerwerk of het voorspelbare, van clichés overlopend scenario van Robin Bernheim. Kijk liever Father Of The Bride nog eens terug, bij voorkeur de oorspronkelijke versie met Spencer Tracy.

Een hoogzwangere moeder [Jennifer Lopez] met een indrukwekkende militaire cv, overleeft ternauwernood een aanslag van handlangers van Adrian Lovell [Joseph Fiennes], de man die ze op het punt staat te verraden bij de FBI. Op advies van agent Cruise [Omari Hardwick] besluit ze haar dochter na diens geboorte te laten adopteren en duikt ze onder bij een oude vriend [Paul Raci] in Alaska. Twaalf jaar later blijkt Lovell de identiteit van haar dochter [Lucy Paez] te hebben achterhaald en weet ‘Mother’ dat ze uit haar schuilplaats moet komen om haar kind in veiligheid te brengen. Lopez blijkt aardig uit de voeten te kunnen als actieheld, ook in de gewelddadige vechtscènes. Het scenario doet wat te nadrukkelijk denken aan dat van het superieure Hanna (2011) en tart zo nu en dan de wetten der logica. Pretentieloos, redelijk vermaak voor actiefans.

Alleen Ed Harris lijkt enigszins te begrijpen dat hij in een farce terecht is gekomen. Het is alleen een beetje jammer dat Aronofsky's liefdesverklaring aan de vrijwel constant in (extreme) close-ups gefilmde Jennifer Lawrence zichzelf véél en véél te serieus neemt. Het verhaal is stompzinnig, de soundtrack om louter pseudo-artistiekerige redenen bij vlagen ronduit irritant en Lawrences vertolking zo over-the-top dat het lachwekkend wordt. Het meest schokkende moment komt aan het begin wanneer Lawrence in nachtgewaad een trap afloopt en opeens richting de camera draait. Bud Bundy zou genieten van deze onverwachte onthulling! De steeds minder onvoorspelbare, maar eveneens volstrekt idiote 'twist' op het einde maakt het er niet beter op. Natuurlijk is het bij vlagen visueel overweldigend, maar de nerveuze camera-bewegingen zijn zinloos en irritant. Bovenal vraag ik me af wat al dat talent voor en achter de camera bezielt heeft om zich te wagen aan dit ondermaatse materiaal. Zeer treffend te omschrijven als een pretentieuze puinhoop.

Beth [Jaime King] en Daniel [Frank Grillo] hebben wat vrienden over de vloer voor een house warming wanneer ze onverwacht en onaangenaam bezoek krijgen van broers Ike [Patrick John Flueger, Johnny [Matt O’Leary] en Johnny [Matt O’Leary], die zwaar gewond is geraakt bij een overval. Wanneer de broers ontdekken dat hun moeder [Rebecca de Mornay] en hun zus Lydia [Deborah Ann Woll] hier niet langer mee wonen, gijzelen ze de aanwezigen en nemen ze contact op met hun moeder om te bedenken wat de volgende stap gaat worden. Remake van matige pulpfilm uit 1980 heeft een beter plot, beter uitgewerkte karakters en een fenomenaal werk van Rebecca de Mornay die één van de meest memorabele schurken uit de recente filmgeschiedenis neerzet en deze film ver boven de middelmaat doet uitstijgen.

De indrukwekkende cast verdient een beter vehikel dan deze sentimentele, slecht zo nu en dan een oprechte glimlach opwekkende romantische komedie die de formule van Valentine’s Day nog verder uitmelkt. Aniston is een gescheiden moeder die moet verwerken dat haar ex (met wie ze zich hoopte te kunnen herenigen) is hertrouwd. Hudson heeft wat uit te leggen wanneer haar conservatieve ouders onverwachts op de stoep staan. Robertson is de kersverse moeder die twijfelt aan haar geschikt als ouder en twijfelt of ze wil trouwen met huisgenoot, vriend en vader van haar dochter Jack Whitehall. Roberts is een televisiepersoonlijkheid bekend van een Tellsell-programma die in het reine moet komen met het verleden. Je kunt wel raden hoe het afloopt, ook al stuit je onderweg sporadisch op een verrassende ontwikkeling.

Aan het eind van de Eerste Wereldoorlog krijgt Jane Fairchild [Odessa Young] een betrekking als dienstmeisje bij Godfrey [Colin Firth] en Clarrie Niven [Olivia Colman]. Al snel begint ze een affaire met Paul Sheringham [Josh O’Connor], de jongste van vijf zoons en de enige die niet is omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het verhaal speelt zich grotendeels af in 1922 wanneer Emma Hobday [Emma D’Arcy], de dochter van een andere rijke familie die getraumatiseerd is door de oorlog, zich met Paul verloofd. Prachtig gefilmd met oog voor detail, maar de parade van depressieve personages is afstompend. Husson laat Young en O’Connor veelvuldig uit de kleren gaan, al voegt dat weinig toe aan dit sombere melodrama. Firth en Colman hebben weinig te doen en de bijdrage van tweevoudig Oscarwinnares Glenda Jackson is zeer beperkt.

Het Dr. Jose Falbella Memorial Hospital, Manilla doet denken aan een babyfabriek, waar baby’s aan de lopende band worden geboren en waar hun (vaak erg jonge) moeders op een kluitje zitten om hun kinderen te “kangoeroeën”. Buitengewoon openhartige documentaire toont aan wat de gevolgen zijn van een gebrek aan seksuele voorlichting en scepsis over of angst voor voorbehoedsmiddelen voor gevolgen hebben. Diaz won een prijs voor haar montage op het Sundance Festival.

Sfeervol, goed geproduceerd misdaaddrama profiteert van de stemmige jazzscore van Daniel Pemberton en een sterke cast, maar matige karakteriseringen dragen bij aan een gebrek aan spanning. Het verhaal betreft een New Yorkse detective Lionel Essrog [Edward Norton, tevens regisseur] die probeert te achterhalen waarom zijn baas, mentor en beste vriend Frank Minna [Bruce Willis] is vermoord. Lionel weet met welke zaak Frank bezig was en diens laatste woorden zijn ook een aanwijzing, maar zijn zoektocht naar de waarheid wordt bemoeilijkt wanneer het spoor hem leidt naar Moses Randolph [Alec Baldwin], een even corrupte als machtige ambtenaar. Onderhoudend, maar weinig meeslepend. De scène met een optreden in een jazzcafé is het hoogtepunt van de film, en niet alleen vanwege de ijzersterke live-muziek.

Onder strikte voorwaarden is euthanasie in België al 20 jaar toegestaan. Deze documentaire bestaat uit gesprekken van artsen die daarvoor beschikbaar zijn met patiënten (ook uit Frankrijk) die overwegen of hebben besloten door middel van euthanasie een einde aan hun leven te maken. Hardy en Lejeune gebruiken een objectieve filmstijl om de integriteit van hun film te bewaken. Voor een korte film was dat prima geweest, nu begint het halverwege te voelen als een droge herhaling van zetten, hoe indringend en leerzaam die gesprekken ook zijn.

Poging om een nieuwe Koyaanisqatsi te maken met prachtig beeldmateriaal. Hoewel de film 'in samenwerking met het Australian Chamber Orchestra' is gemaakt, is de samenhang tussen muziek en beeld vaak niet aanwezig. De talloze shots van bergtoppen, bergwanden en de mensen die ze beklimmen gaan op den duur wat vervelen, omdat er geen dramatische opbouw in de montage zit. De aandacht voor de duistere kanten van de fascinatie met het bergbeklimmen - met een aantal spectaculaire valpartijen, wat mij betreft de hoogtepunten van deze film - en voor de rol van de Sherpa's in dit alles is prijzenswaardig en hoewel de teksten soms wat pretentieus zijn, spreekt Dafoe ze op prachtige wijze uit. Ik heb ook he-le-maal niks met het onderwerp, dus thrillseekers en bergbeklimmers zullen deze documentaire ongetwijfeld meer waarderen. Maar aan Koyaanisqatsi kan dit toch echt niet tippen.

Er valt niets nieuws te bespeuren in dit drama over twee totaal verschillende personen die op elkaar aangewezen zijn om te overleven na een vliegtuigongeluk waarbij ze neerstorten in een besneeuwd, onherbergzaam berggebied. Idris Elba speelt een hersenchirurg die vertrouwt op logica en gezond verstand, Kate Winslet is een fotojournaliste die gewend is haar instinct te volgen. Het is niet zo moeilijk om te raden hoe dit afloopt, maar regisseur Hany Abu-Assad heeft weinig moeite gedaan om de indruk te wekken dat de beide hoofdpersonen het echt zwaar hebben. Idris Elba ziet er gedurende zijn zware bergtocht, afgezien van wat sneeuwvlokken op zijn baard, bijzonder fit en verzorgd uit en ook de gewonde Kate Winslet lijkt fysiek weinig te leiden. De film doet er bovendien wat lang over om tot het onvermijdelijk slot te komen, maar de starpower en het acteertalent van de beide hoofdpersonen redt deze film van een plaatsje in Room 101 wegens extreme schmaltz.

In 2000 trad Lhakpa Sherpa in de voetsporen van Pasang Lhamu Sherpa door als tweede Nepalese vrouw de top van de Mount Everest te bereiken en als eerste Nepalese vrouw levend terug te keren. Ze was jarenlang getrouwd met de in Roemenië geboren bergbeklimmer Gheorge Dijmarescu met wie ze naar de VS verhuisde en twee dochters kreeg. Shiny en Sunny weten weinig over de unieke voorgeschiedenis van hun moeder. Deze documentaire blikt terug op Lhakpa’s opmerkelijke levensverhaal en volgt haar tijdens een poging om haar eigen wereldrecord te breken. Deze keer zijn haar dochters daar direct bij betrokken. Lhakpa’s gebrekkige beheersing van de Engelse taal is een minpunt, maar naarmate ze haar levensverhaal onthult, krijg je meer en meer respect voor haar en haar prestaties.

Het leukste moment uit deze doublebill is de trailer voor de oorlogsfilm "Zero Hour", een perfecte persiflage met tussentitels als "War At Its Best" en alle clichés uit oorlogsfilms uit de jaren '30 en '40 in een notendop. Het verbindt twee films die eveneens genrepersiflages zijn, maar slechts op enkele momenten werkelijk grappig zijn. "Dynamite Hands" vertelt het verhaal van Joey Popchick [Harry Hamlin] die bij toeval wordt ontdekt door bokspromotor Gloves Malloy [George C Scott]. Joey heeft alles in zich om een topbokser te worden, totdat een gangster en een sexy blondine hem verleiden tot het grote geld... en corruptie! In "Baxter's Beauties of 1933" krijgt impresario Spats Baxter [George C Scott] te horen dat hij nog maar een maand te leven heeft. Hij is vastbesloten om nog één keer te schitteren in een spectaculaire show. Daarbij neemt hij het besluit om de ambitieuze, maar onervaren (en onbekende) Kitty [Rebecca York] een belangrijke rol te geven.

Een vergelijking met Airplane! (1980) of A Fistful of Yen is onontkoombaar en maakt meteen duidelijk wat er mis is met deze overigens redelijk onderhoudende parodie. Een te lage grappendichtheid en een te eerbiedige benadering van de genres. Clichés an sich zijn niet grappig, ook niet als je allemaal op een hoop gooit. Je moet goed opletten om de woordspelingen of opzettelijke versprekingen in de dialoog op te pikken, maar dat zijn wel de grappigste momenten. George C Scott is uitstekend in beide hoofdrollen en heeft precies de juiste komische acteerstijl. De rest van de cast is duidelijk enthousiast, maar wisselvallig.