Meningen

Sandra staat op het punt te bevallen van een zoon en zit in de gevangenis. In flashbacks ontdekken we welke mix van omstandigheden en persoonlijke tekortkomingen haar in deze ingewikkelde situatie hebben gebracht. Uiteraard spelen haar geliefde [Slavko Popadic] en haar zorgbehoevende moeder [Martin Eitner-Acheampong] daarbij een sleutelrol. Een indrukwekkende tour-de-force voor Hartmann die goed tegenspel krijgt van Popadic en Eitner-Acheampong. Het locatiewerk verhoogt de authenticiteit, maar Sandra wekt weinig sympathie op en het scenario is vooral tegen het einde erg melodramatisch.

Spalding Gray is de meester van de monoloog, zo bewijst in dit onofficiële vervolg op Swimming To Cambodia, waarin hij sprak over zijn ervaringen op de set van "The Killing Fields". Deze keer vertelt hij op scherpzinnige, spitsvondige en vermakelijke wijze over zijn pogingen om een boek te schrijven. Hij bezocht een schrijverskolonie, waar hij - samen met andere auteurs - in alle afzondering kon werken. Hij vertelt ook over zijn ervaringen met mensen die door buitenaardse wezens zouden zijn gekidnapt en over hoe hij omging met kritiek op zijn rol in het toneelstuk "Our Town". De observaties zijn grappig en Grays timing en mimiek zijn foutloos. Regisseur Nick Broomfield, vooral bekend van onthullende documentaires, trekt wat te nadrukkelijk de aandacht met plotseling cuts en camerabewegingen, maar dat doet weinig af aan de inhoud. Het valt niet mee om monologen boeiend te filmen, maar het scheelt als die monoloog van zulke hoge kwaliteit is.

Dwaas prulletje over een waanzinnige wetenschapper [J Carroll Naish] die tijdens een pianoconcert een jonge vrouw [Wanda McKay] ziet die sprekend lijkt op zijn vrouw die hij 'onder tragische omstandigheden is kwijt geraakt'. Hij besluit haar tot zijn bruid te maken, koste wat kost. Daarbij helpt het dat hij net een bacterie heeft ontwikkelt die een verschrikkelijke verminking teweeg kan brengen.

Amateuristisch acteerwerk, goedkope sets, slechte make-up en een man in een gorillapak (echt waar!!!) zorgen wellicht voor een beetje hilariteit, maar dit is simpelweg te saai om in de categorie 'zo slecht dat 'ie leuk is' te kunnen worden geplaatst. Links laten liggen dus.

Twee jaar voor 'The Cat And The Canary' speelde Lon Chaney de rol van de 'mad scientist' die een spookachtig huis gebruikt voor geheime experimenten om 'het geheim van het leven' te ontdekken. De feitelijke hoofdrol in deze griezelkomedie is in handen van Johnny Arthur, die een komische vertolking geeft die doet denken aan Bob Hope of Lou Castello, beiden meesters in het spelen van laffe helden. Veel van de schrikeffecten zijn veelvuldig gebruikt in andere films, vandaar dat dit nu wat gedateerd aandoet. Chaney is echter altijd de moeite waard en er zijn zeker originele momenten, zoals de vluchtpoging via een electriciteitskabel en een spectaculaire 'val' van de trap. Niet groots, maar best geinig.

De helft van Mexico is als zes jaar in quarantaine als geïnfecteerde zone door het neerstorten van een ruimtesonde met samples van buitenaards leven. Het gebied wordt nu bevolkt door ruimtewezens en Mexicaanse en Amerikaanse militairen worstelen om ze daar te houden. Een fotojournalist [Scoot McNairy] krijgt opdracht om de dochter [Whitney Able] van zijn baas door de geïnfecteerde zone naar de Amerikaanse grens te brengen. In tegenstelling tot de twee hoofdpersonen gaat het scenario nergens heen. Een hoop gepraat, een halfbakken romance en zo nu en dan verschijnen er wat ruimtemonstertjes om ons eraan te herinneren dat we te maken met iets sciencefictionachtigs.

Prequel op het succesvolle Monsters Inc. keert terug naar de periode waarin Mike [Billy Crystal] en Sullivan [John Goodman] elkaar leerden kennen en maakt duidelijk hoe en waarom ze elkaars collega’s en beste vrienden werden. Mike is het buitenbeentje dat vastbesloten is zich te bewijzen op Monsters University, ondanks dat iedereen – waaronder de gevreesde Dean Hardscrabble [Helen Mirren] – hem bij voorbaat al kansloos acht. Sullivan moet een familietraditie voortzetten dat vereist dat hij de beste van allemaal is. Het verhaal is een tikje simplistisch maar de aantrekkelijke karakters en een aantal vindingrijke ideeën maken dit tot prima kijkvoer voor jong en oud.

Altijd al eens willen zien hoe een alligator een aapje levend verorberd? Of is castratie meer uw ding? Is uw droom eens te zien hoe een man een varken van achteren neemt? Dan is deze film voor u! Maar pas op, "Slave of The Cannibal God" bevat schokkende beelden: een naakte vrouw die haarzelf oneerbaar betast en een halfnaakte Ursula Andress die wiens borsten door twee andere vrouwen uitgebreid gemasseerd. Dat alles onder het genot van een exotische trommeltje en dissonant strijkersgeweld, want dit natuurlijk een horrorfilm en géén soft-porno.

Ernst Lubitsch bracht de filmmusical een flink stap dichter bij volwassenwording met deze vermakelijke, maar statisch gefilmde en trage muzikale komedie rondom Vera von Conti [Jeanette McDonald] die haar bruidegom bij het altaar laat staan en met haar bediende Bertha [Zasu Pitts] afreist naar Monte Carlo in de hoop daar een flink zakcentje bij te verdienen. Daar ontmoet ze Rudolph [Jack Buchanan] met wie ze een ongebruikelijke samenwerking aangaat.

McDonald was één van de populairste zangeressen van de jaren '30 en de godvergeten Buchanan blijkt een capabele tegenspeler, want zijn acteerwerk en zang zijn prima. Ondanks de technische onvolkomenheden verdient Ernst Lubtisch lof voor de manier waarop hij innoveerde door de liedjes een integraal onderdeel van het plot te maken, iets wat inmiddels standaard is in het musicalgenre! De muzikale intermezzo's zijn dan ook de sterkste momenten.

Grace [Selena Gomez] gaat met haar beste vriendin Emma [Katie Cassidy] en haar stiefzus Meg [Leighton Meester] op vakantie naar Parijs waar ze wordt aangezien voor haar dubbelganger Cordelia Winthrop Scott [Selena Gomez], een zelfingenomen rijkeluiskind dat uitgenodigd is op het bal van de prins van Monaco [Giulio Berruti]. De meiden grijpen de kans om zich onder te dompelen in de decadentie van de superrijken, maar lopen daarbij uiteraard tegen de liefde en andere problemen aan. Onschuldige, pretentieloze komedie voor tienermeisjes blijft probleemloos overeind dankzij het charisma van de drie hoofdrolspelers die bovendien elk een aardig eigen verhaallijntje hebben.

Met zijn ongebruikelijke, maar energieke en effectieve stijl van filmen en monteren, zou deze registratie van het Monterey Pop Festival 1967 van grote invloed zijn op Michael Wadleighs meesterwerk "Woodstock (1970)". De line-up is fantastisch, met o.a. Mamas and the Papas, Otis Redding, Simon & Garfunkel, The Who en niet te vergeten een totaal losgeslagen Jimi Hendrix. De slechte podiumbelichting betekent dat de beeldkwaliteit soms wat te wensen overlaat, maar deze concertfilm geeft een uitstekend beeld van het muzikale spectrum anno 1967 en eindigt met een opzwepend optreden van Ravi Shankar, mede gade geslagen door een tot rust gekomen Jimi Hendrix. En de muziek is geweldig!

"What is the airspeed velocity of an unladen swallow?" Een vraag die wetenschappers voor een raadsel stelt, al is het duidelijk dat het belangrijk is of het om een Europese of een Afrikaanse zwaluw gaat. Alle remmen los in deze absurde, anarchistische Python-film, gemaakt voor een appel en een ei [de beroemde kokosnoten zouden ingezet zijn omdat er geen geld was voor paarden] behoort tot de meest quotebare films aller tijden. Meer een serie losse sketches waarin de Pythons niet alleen de draak steken met het leven in Engeland in ´The Dark Age, maar ook de moderne maatschappij op de hak nemen. Minder scherp als hun latere meesterwerk Life Of Brian, maar bijzonder grappig... en met een briljant einde!

Nu de Tweede Wereldoorlog ten einde loopt, weet Frank Stokes [George Clooney] resident Roosevelt [Michael Dalton] te overtuigen van de noodzaak om te voorkomen dat kunstwerken die zich bevinden in onder anderen Antwerpen, Brugge en Aken worden gestolen of vernietigd door de Duitsers of de Russen. Hij leidt een expeditie met kunstexperts naar Frankrijk waar zijn manschappen hun leven in de waagschaal stellen voor het behoud van kunst. Clooney kan maar niet besluiten of hij een komedie, een thriller of een oorlogsdrama wil maken en het resultaat is dan ook vleesch noch visch. Gezien het aanwezig acteertalent (ook John Goodman, Cate Blanchett en Hugh Bonveville spelen belangrijke rollen) is dat werkelijk zonde.

Sam [Maarten Heijmans] valt als een blok voor Dominique [Sallie Harmsen], en bij een toevallige tweede ontmoeting blijkt dat gevoel wederzijds. De liefde gaat over rozen, tot de relatie serieuze vormen aanneemt. Vanaf dan is het alleen maar kommer en kwel. De laatste gaat zeker op voor de kijker, want het sterke acteerwerk van Heijmans en Harmsen biedt onvoldoende compensatie voor deze zwakke kloon van Turks Fruit. Het scenario van Jolein Laarman springt door de tijd, maar toont alleen de hoogtepunten en dieptepunten, zonder enige diepgang of verklaring. En zo hobbelen we van het ene na het andere melodramatische incidentje met twee nogal vervelende hoofdpersonen.

Wie opkijkt van de disclaimer aan het begin, waarin de makers duidelijk maken dat ze het gedrag van de hoofdpersoon NIET goedkeuren, doet er goed aan de uitgebreide - en zeer prekerige - disclaimer aan het einde te lezen. Een voortreffelijk voorbeeld van de invloed van de Hayes-commissie, maar dat doet weinig af aan de kwaliteit van deze film. George Sanders speelt Charles Strickland, een man die zijn vrouw [Molly Lamont] en zijn carrière achter zich laat omdat hij 'moet' schilderen, ook al heeft hij nauwelijks ervaring en - zo zegt hij zelf - kan hij het (nog) niet. Schrijver Geoffrey Wolfe [Herbert Marshall] raakt bevriend met de eigenzinnige en vaak recalcitrante aspirant-schilder, maar hun vriendschap gaat niet over rozen, ook al omdat Stricklands gedrag op zijn zachtst gezegd onvoorspelbaar is.

In de ongebruikelijke proloog spreekt Marshall het publiek rechtstreeks toe en trekt je als kijker meteen mee in het verhaal. Zijn ingetogen acteerstijl contrasteert op effectieve wijze met de (relatief) uitbundige vertolking van Sanders. Strickland is een onsympathiek, maar fascinerend karakter. De film zakt wat in zodra Strickland aankomt op Tahiti, maar het sterke acteerwerk van Marshall en Sanders houdt de film drijvende.

De bizarre cartoon-opening doet vermoeden dat we hier met een middelmatige Disney-actiekomedie te maken hebben. Dit is echter een Hammer-productie en het is aan niemand minder dan de gelauwerde Roy Ward Baker om iets te maken van deze vreemde 'ruimte-western' die, getuige de sets en kostuums, voor een appel en een ei gemaakt moest worden. De cast probeert het ook wel, maar het scenario is gewoon te zwak. De acteurs lijken er zelf ook weinig van te snappen. Maar het kan ook zijn dat ze gek werden van de muzikale soundtrack... en geef ze eens ongelijk!

Morgen negeert de moeizame start van David Bowies carrière vrijwel volledig en raffelt de laatste 25 jaar van zijn carrière (vanaf het album ‘Black Tie, White Noise’) af in het laatste kwartier van een documentaire die is zoals we David Bowie kennen: experimenteel, nooit saai, maar ook pretentieus en zwaar op de hand. Morgen richt zich voornamelijk op de periode van Ziggy Stardust, The Thin White Duke en het commerciële succes met ‘Let’s Dance’, waarbij hij fraai gemonteerde, maar vaak vermoeiende visuals combineert met fascinerende privébeelden van Bowie (het shot op de roltrap is subliem) en slecht gefilmde registraties van middelmatige optredens.

Voormalig astronaut Brian Harper [Patrick Wilson] werd ontslagen door NASA omdat hij verantwoordelijk werd gehouden voor een ongeluk tijdens een ruimteexpeditie in 2010 waarbij een collega om het leven kwam. Twaalf jaar later blijkt Brian de enige te zijn die kan voorkomen die de Aarde van een ramp kan behoeden wanneer blijkt dat de maan niet is wat we altijd hebben gedacht. Daarmee kan hij tevens bewijzen wat hij altijd heeft beweerd, namelijk dat het ongeluk in 2010 het gevolg was van een mysterieuze zwerm. Halle Berry speelt de voormalige expeditieleider met wie Brian onder protest moet samenwerken en John Bradley speelt de samenzweringsfreak die als eerste begrijpt hoe de vork in de steel zit in deze ouderwetse SF-rampenfilm die om de verkeerde redenen associaties oproept met Armageddon (1998) en Deep Impact (1998). Emmerich houdt het tempo erin maar van originaliteit is geen sprake (de opening doet zeer nadrukkelijk denken aan Gravity (2013)). Bovendien zijn er teveel overbodige en zwak uitgewerkte subplots. Fans van Donald Sutherland dienen te weten dat hij maar een paar minuten te zien is en niets toevoegt.

Deze semi-autobiografische film is technisch uitstekend: visueel verrassend en zeer goed verzorgd, zonder dat de camera ooit al teveel de aandacht naar zichzelf toetrekt. De vertolkingen zijn ook stuk voor stuk uitstekend... maar toch duurt het geruime tijd voordat de film meeslepend wordt. Dat is weliswaar verklaarbaar vanuit het verhaal van een opgroeiende jongen die zich emotioneel heeft afgesloten voor de buitenwereld, omdat hij mannen niet vertrouwd, een drugsverslaafde moeder heeft en op school wordt gepest, maar het maakt het voor de kijker wel lastig om sympathie te voelen voor de hoofdpersoon. Maar na 45 minuten komt de film langzaam maar zeker werkelijk tot leven en ontpopt zich een boeiend en aangrijpend drama waarin zware thema's op een originele manier worden benaderd. En het einde is ronduit indrukwekkend, maar toch is het jammer dat het de eerste 45 minuten behoorlijk doorbijten is.

Regie: Wes Anderson

Wes Anderson excentrieke romantische komedie speelt zich af in 1965 tijdens een padvinderskamp op het eiland New Pencanze dat alleen bereikbaar is per boot en waar je alleen te voet kunt verplaatsen. Kampleider Ward [Edward Norton] roept de hulp in van politieagent Sharp [Bruce Willis] en die typische kleurrijke bewoners die alleen in het universum van Wes Anderson bestaan om de weggelopen padvinder Sam Shakusky [Jared Gilman] terug te vinden. Dit heeft intussen de verveelde Suzy [Kara Hayward] ontmoet en neemt haar mee op een trektocht over het hele eiland. Een meer conventioneler verhaal dan Anderson volgende werken maar het gebrek aan chemie tussen en het beperkte acteertalent van Gilman en Hayward werkt averechts op de lachspieren. Murray en McDormand zijn wél vermakelijk als Suzy’s excentrieke ouders en Norton in padvindersoutfit moet je gezien hebben.

Rupert Grint hamert een nieuwe nagel in de doodskist van zijn acteercarrière met deze flauwe actiekomedie. Grint speelt bandmanager Jonny Thorpe die in 1969 samen met de hippieband die hij onder zijn hoede heeft de maanlanding in scène moet zetten in opdracht van een intimiderende Vietnamveteraan met PTTS [Ron Perlman] die denkt dat Jonny hem Stanley Kubrick kan bezorgen. Een verspilling van tijd, geld en wat er nog over is van talent. Kijk liever Fly Me To The Moon.

Tijdens een familiefeestje ter gelegenheid van de terugkeer van David [Ayal Oost] uit Israël, blijkt op pijnlijke wijze dat diens zus Moos [Jip Smit] ondergewaardeerd en haast onopgemerkt door haar familie door het leven gaat. Persoonlijke ambities zette ze op zijn om na de dood van haar moeder voor vader Maup [Michiel Romeyn] te zorgen, dus de familie reageert verbijsterd wanneer Moos aankondigt dat ze auditie gaat doen bij de Kleinkunstacademie. Hoewel die auditie mislukt, weet ze de schijn op te houden door te gaan werken in de kantine van de Kleinkunstacademie. Daarnaast krijgt ze bijles van knappe docent Chris [Frederik Brom]. Smit is een openbaring in de titelrol en verleent diepgang en waardigheid aan haar complexe personage. Het scenario van Gosschalk en Judith Goudsmit geeft een aardig inkijkje in de Joodse gemeenschap, zonder daar de draak mee te steken, en heeft een simpele, maar bevredigende ontknoping.

Batman meets Hulk in deze weinig interessante toevoeging aan het filmuniversum van Marvel. Jared Leto houdt zich nog redelijk in als wetenschapper Michael Morbius, die het zijn levensmissie heeft gemaakt om een middel te vinden waarmee hij botaandoeningen – waar hij zelf aan lijdt – te genezen. Zijn experimenten op vleermuizen lopen uit de hand wanneer hij zelf door die vleermuizen gebeten wordt en duistere krachten ontwikkelt. Morbius ziet dit als een vloek, maar zijn jeugdvriend Milo [Matt Smith], die lijdt aan dezelfde aandoening, beschouwt het als een zegen en eist dezelfde krachten voor zich op. En dus is een dodelijke strijd tussen Morbius en Milo onvermijdelijk. Morbius voegt niets toe aan het uitgemolken genre. De special effects zijn bovendien vrij matig.

In augustus 1945 keert concentratiekampoverlever Susanne Wallner [Hildegard Knef]terug naar haar ernstig beschadigde woning in het grotendeels platgebombardeerde Berlijn om te ontdekken dat het is ingenomen door Hans Mertens [Wilhelm Borchert], een verbitterde arts. Ondanks de ongemakkelijke kennismaking en de vreemde omstandigheden mag Hans het appartement delen met Susanne tot zich een alternatief aandient. Stukje bij beetje ontdekken we wat Hans heeft meegemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog en welke rol de opvallend montere en optimistische zakenman Ferdinand Breuckner [Arno Paulsen]. Opmerkelijk Duits oorlogsdrama, deels gefilmd op locatie met een visuele stijl waar menig Hollywoodregisseur een puntje aan kan zuigen. Visueel verbluffend, intellectueel prikkelen oorlogsdrama met een ontknoping die duidelijk geïnspireerd is door All Quiet On The Western Front. Mis dit niet!

Gabriel Panski [Maximilian Brückner] heeft wat goed te maken in het dorp dat hij jaren geleden op hoge poten achterliet en waar hij nu is teruggekeerd. Na een rampzalig roeiuitje met dorpsgenoten zet hij het op een zuipen en krijgt hij een black-out. De volgende dag krijgt hij links en rechts complimenten zonder te weten waarvoor. Politiecommissaris Leonie Winter [Rosalie Thomass] onderzoekt een lugubere moor die tijdens voorgaande nacht werd gepleegd. Is er een verband tussen Gabriel en de moord? Vreemde mix van moordmysterie en komedie is niet voor iedereen weggelegd ondanks het vermakelijke acteerwerk van Brücnker en Thomass.

Wie wil weten waarom LeBron James de beste basketballer van zijn generatie werd, kan niet om deze documentaire heen. James werkt ook als uitvoerend producent mee, maar wie denkt dat dit één grote lofzang is op zijn enorme talent heeft het mis. Hoewel het niemand zal verbazen dat LeBron James het grootste talent was in het basketbalteam van The Fighting Irish, toont deze film juist hoe belangrijk zijn coach, zijn ouders, maar vooral zijn teamleden waren in zijn sportieve en persoonlijke ontwikkeling. De spil van deze documentaire is Dru Joyce II, die eigenlijk bij toeval de kans kreeg om het basketbalteam van zijn zoon Dru Joyce III te coachen. Andere spelers in dat team zijn Sian Cotton, Willie McGee, Lebron James en Romeo Travis, allemaal jongens uit gebroken gezinnen die zo vaak zijn verhuisd dat ze nooit echte vrienden hebben gehad. Basketbal is hun vlucht uit de dagelijkse realiteit, Dru Joyce II de vaderfiguur in hun leven de het team de familie die ze nooit hebben gehad. Wanneer hun team uit het niets tot één van de beste in het land uitgroeit, worden de vijf omgedoopt tot 'The Fab Five' en de aandacht voor LeBron James maakt ze tot beroemdheden.

Kristopher Belman kiest er wijselijk voor om de aandacht gelijkelijk te verdelen over alle betrokkenen. Uiteraard zijn er spectaculaire beelden waarin het team schitterend basketbal te zien krijgt, al is mijn favoriet de sequentie waarin de piepkleine Dru Joyce II (door tegenstanders schertsend 'de mascotte' genoemd) het vijandige publiek de mond snoert met een ongeëvenaarde serie driepunters. Een goed gemaakte, inspirerende documentaire die aantoont hoe sport, in combinatie met de steun van ouders en de juiste coach, het leven van kansarme jongeren kan transformeren.

Charles Coburn won een Oscar voor zijn uitstekende werk in deze screwballcomedy waarin Connie Milligan [Jean Arthur, eveneens in topvorm] haar bijdrage aan het tekort aan woonruimte levert door de helft van haar appartement beschikbaar te stellen. Zakenman Benjamin Dingle [Charles Coburn] ziet zijn kans schoon en weet op slinkse wijze de andere (vrouwelijke) kandidaten wijs te maken dat de kamer al is verhuurd zodat hij als enige overblijft. Connie zit eigenlijk helemaal niet op een man te wachten, maar voor ze het weet heeft Benjamin zijn intrek genomen. De zaken worden nog ingewikkelder wanneer Benjamin zijn deel van het appartement onderverhuurt aan vliegtuigmonteur Joe Carter [Joel McCrea].

De humor draait om de ongemakken die ontstaan wanneer drie totaal verschillende mensen min of meer gedwongen moeten samen leven. Het scenario bevat weinig verrassingen en de dialogen missen de scherpte van de screwballklassiekers, maar George Stevens regisseert met finesse en helpt Coburn, die vaak juist norse mannen speelde, aan één van zijn meest gedenkwaardige vertolkingen in een masterclass in komische timing.

Morgan [Anya Taylor-Joy] is het resultaat van een wetenschappelijk experiment (na twee mislukkingen) waarbij nanotechnologie is ingezet om een ‘mens’ versneld te laten groeien, zowel fysiek als emotioneel. Nadat ze een van haar dokters [Jennifer Jason Leigh] in het oog heeft gestoken, komt Lee Weathers [Kate Mara] namens het hoofdkantoor onderzoeken of het experiment met Morgan moet worden beëindigd. De meningen hierover zijn nogal verdeeld onder de wetenschappers en haar verzorgers, waardoor er een splitsing in twee kampen ontstaat. Met grote gevolgen, uiteraard. Kende een rampzalig openingsweekend in de VS, maar wist het beperkte budget van 8 miljoen dollar uiteindelijk terug te verdienen. Met Toby Jones, Michelle Yeoh en Paul Giamatti zijn de bijrollen sterk bezet en Scott geeft je wat subtiele hints met betrekking tot de ontknoping. Goed geacteerd, vooral door Taylor-Joy, maar de actiescènes zijn rommelig gemonteerd.

Vanessa Redgrave maakte haar debuut in dit zwartkomische drama. Ze speelt Leonie Delt, de echtgenote van Morgan Delt [David Warner], een communistische kunstenaar wiens frustratie over de wereld om hem heen leidt tot onvoorspelbaar, soms agressief gedrag. Wanneer Leonie Morgan laat weten dat ze hem verlaat voor een andere man, besluit Morgan er alles aan te doen om haar nieuwe relatie te saboteren in de hoop dat haar terug te winnen. Maar de methodes die hij daarvoor gebruikt zijn nogal onconventioneel.

Een prachtige rol van David Warner, één van de meest herkenbare karakteracteurs van zijn generatie, in een film vol inventieve ideeën en even inventieve cameraregie. Reisz maakt effectief gebruikt van slow-motion en versnelde beelden om Morgan psychologische instabiliteit te illustreren en levert dan ook enkele sterke visuele momenten af, zeker in de gedenkwaardige slotscène.

Workaholic Becky [Rachel McAdams] accepteert de functie van uitvoerend producent van ‘Daybreak’, de ochtendshow van de noodlijdende televisiezender IBS New York dat kampt met slechte kijkcijfers. Ze ontslaat anchor Paul McVee [Ty Burrell] op staande voet en weet op sluwe wijze de beroemde verslaggever Mike Pomeroy [Harrison Ford] over om McVee te vervangen. Maar Mike heeft contractueel recht om elk verhaal te weigeren en door zijn gebrek aan motivatie is hij een doorn in het oog. Bovendien ontstaat er een prestigestrijd tussen hem en zijn co-anchor Colleen Peck [Diane Keaton], eveneens een veteraan uit de nieuwswereld. De vonken spatten af van de scènes met de kibbelende McAdams en Ford en Keaton houdt haar neurotische trekjes voorbeeldig in bedwang in deze goed geschreven, vlotte en vermakelijke komedie.

Omdat zijn vader Curtis [Craig Robinson] besloot zijn grote liefde na te jagen, zit de 13-jarige Morris [Markees Christmas] nu op een vrijwel volledige witte school in Duitsland. Aangezien hij het Duits nog niet goed beheerst, heeft hij vooral contact met zijn mentor Inka [Carla Juri]. Tot Morris in contact komt met twee jaar oudere Katrin [Lena Keller] en zijn eerste verliefdheid ervaart. Aangezien Morris vaak het mikpunt van spot is op school, is het de vraag hoe oprecht Katrins interesse is. Een prima cast maakt dit coming-of-age drama de moeite waard, ook al is het verhaal wat aan de magere kant.