The Monster (1925)

Roland West kende ik al van The Bat (1926), die tot mijn favoriete silents behoort. Een jaar eerder bracht hij het veel minder bekende The Monster uit. Gelijkenissen tussen de 2 films zijn vooral dat ze allebei de setting hebben van the old dark house. The Monster is geen slechte film, maar The bat vind ik op bijna elke vlak beter: het plot, de karakters, verrassing, spanning en humor op het juiste moment. The Monster heeft nogal vlakke personages en moet het vooral hebben van de setting (huis met verdiepen, een lift, vallen en dergelijke) en zeker naar het einde toe nogal wat actie. Met Lon Chaney senior in de titulaire rol heb je natuurlijk een klasbak in huis, maar hij komt veel te weinig in beeld om zijn stempel op de film te drukken. De andere hoofdpersonages en nevenpersonages zijn te flets. Vooral Johnny Arthur als wannabe detective die eerder aan Charlie Chaplin doet denken was totaal niet overtuigend. De humor is flauwtjes en komt niet zo goed uit de verf en het tempo is ook te laag. Ik kan goed begrijpen, dat deze in de vergeethoek is beland.

Ik zag toen ik The Monster vond tijdens het uitzoeken van films voor de challenge, dat er nog geen enkele stem op MovieMeter was uitgedeeld. Inmiddels is alexspyforever me echter voor geweest. In tegenstelling tot hem echter, had ik nog nooit van regisseur Roland West gehoord, en zijn schijnbaar betere The Bat (1926) dus ook niet gezien. Deze film kan gezien worden als een vroege uiting van een ‘Old Dark House’ movie, maar is tevens een mad scientist film. Voor mij persoonlijk werkt comic relief in dit soort films zelden, en een karakter als Johnny Goodlittle doet het dan ook niet echt voor mij. Na het eerste half uurtje begint de film gelukkig wel wat leuker te worden, en Lon Chaney trekt de film alsnog naar een voldoende met zijn heerlijk groteske Dr. Ziska.

Misschien toch dan ook The Bat dan maar eens opsnorren.

3*

Twee jaar voor 'The Cat And The Canary' speelde Lon Chaney de rol van de 'mad scientist' die een spookachtig huis gebruikt voor geheime experimenten om 'het geheim van het leven' te ontdekken. De feitelijke hoofdrol in deze griezelkomedie is in handen van Johnny Arthur, die een komische vertolking geeft die doet denken aan Bob Hope of Lou Castello, beiden meesters in het spelen van laffe helden. Veel van de schrikeffecten zijn veelvuldig gebruikt in andere films, vandaar dat dit nu wat gedateerd aandoet. Chaney is echter altijd de moeite waard en er zijn zeker originele momenten, zoals de vluchtpoging via een electriciteitskabel en een spectaculaire 'val' van de trap. Niet groots, maar best geinig.