Moonwalkers (2015)

Zwak.

De conspiracy theory van de Kubrick-tapes is allang bekend en best rijk uitgewerkt. Het variantje dat er hier bij gezocht wordt maakt het niet echt beter. Wellicht een soort keuze uit armoede, een acteur die ietwat op Kubrick lijkt is niet heel makkelijk te vinden. Erger is wel dat het verhaal een komische benadering kiest, maar daar toch best weinig komische inhoud bij weet te presenteren.

De psychedelische beelden zijn op zich wel weer leuk, verder blijft het een wat twijfelachtige B-film.

Deze slaat de plank compleet mis.

Ron Perlman komt totaal niet tot z'n recht. Wat komisch moet zijn, is het niet. Zo te zien was er nog aardig wat budget, maar daar is compleet onbevangen mee omgegaan heb ik het idee. Nutteloze actiescenes die helemaal niks toevoegen maken de flop af. Ik zou deze lekker overslaan!

Wellicht aardig voor een zondagmiddagje mocht je toch nieuwsgierig zijn.

Vanaf 31 maart in de bioscoop (Independent Films)

NL trailer geplaatst

B film met een verhaal over het in scène zetten van de maanlanding voor het geval dat de echte maanlanding niet slaagt. Voeg er een paar flower power stoners, wat drugs, een cia agent en wat criminelen aan toe en dan krijg je dit. Er zitten een paar geinige scènes in maar echt grappig wordt het helaas niet, de grappen zijn gewoon te flauw. Het acteerwerk is matig.

Aardige poging om inhoud te geven aan de theorie dat Stanley Kubrick verantwoordelijk was voor de beelden van de eerste mens op de maan.De getekende openingsleader doet heel sterk aan de Beatles animatiefilm ‘Yellow submarine’ (1968) denken. Hier wordt duidelijk gemaakt dat de film zich afspeelt in het flower power tijdperk. En anders doet de kleding van Rupert Grint het wel, die toch echt te jong is voor de rol van bandmanager. Verder is het hele gedoe inzake de gestolen koffer met geld en de jacht van de misdadigers daarop alleen maar in het script gezet om de film op de verplichte anderhalf uur speellengte te krijgen. En of de theorie dat de maanlanding in scene gezet nu waar is of niet: Feit blijft dat als Neil Armstrong de eerste stappen op de maan heeft gemaakt, wie heeft dan die camera neergezet die dat alles filmde?

Een hele leuke film. Niet teveel nadenken en lekker ondergaan. Het gaat over één van de vele complottheorieën. Veel chaos en afslachtingen die soms wel heel gedetailleerd in beeld gebracht worden. Komedie is een moeilijke genre. Deze film verdient van mij een 7.

Een onsamenhangende hoopje elende.

Perlman is dan nog de enige reden dat de film niet lager scoort dan 1,5.

Ze hebben in deze film verschillende filmsstijlen samengebrach, maar slaan daarbij net overal de plank mis.

Alleen de grafisch in beeld gebrachte headshots kon ik wel waarderen, de trippy en zweverige rommeltje nabij de einfase van de film een heel stuk minder.

Prachtige film met de nodige humor. Het ligt jou of je vindt het niets, humor is persoonlijk en wij vonden dit een typische Britse film met humor die ons aansprak. En over smaak valt nu eenmaal niet te twisten!

Het hardnekkige gerucht dat Stanley Kubrick in 1969 door de CIA is benaderd om de eerste maanlanding na te bootsen in de studio is natuurlijk een leuk en vooral origineel idee voor een komedie. De film begint dan ook erg grappig, met een leuk tijdsbeeld en veel geslaagde visuele vondsten. Alleen jammer dat het script en vooral de personages verder weinig om het lijf hebben. Na een klein uurtje is de rek er al behoorlijk uit, waarna de film zich voortsleept naar het einde. Alles wordt dan steeds flauwer en vooral vervelend, waardoor de film uiteindelijk een beetje blijft steken in goede bedoelingen. Jammer, want de opzet is sterk en de vormgeving erg geslaagd.

Flauwe komedie.

Slechts een paar momenten die wat geamuseerd gegniffel opleveren. En dat is voor een komedie veel te weinig. De plot biedt toch mogelijkheden voor iets meer dan wat gegniffel, zou je zeggen.

Op zich ziet de film er trouwens best goed uit. Cameravoering is goed. Acteurs doen het goed. Muziek is goed. Mooie settings. Tijdsbeeld is goed weergegeven. De basis staat.

Wat echter ontbreekt is een lekker pittig script met een grote dosis komedie om die basis mee op te vullen.

Comedy's over persoonsverwisselingen blijven leuk. Zo ook deze.

Het hippiegebeuren is natuurlijk heel cliché neergezet maar misschien ook weer niet zo heel ver van de waarheid. Who knows, ik was er toen niet bij.

Hoe dan ook, het tijdsbeeld werd voortreffelijk weergegeven en ik heb me prima vermaakt.

Uitstekende film waarmee ik me geen seconde verveeld heb. Voor ik het wist was ie voorbij. Mooi visueel spektakel wat al geweldig begon met de psychedelische openingstekenfilm. Actie in combinatie met humor, al had de actie volgens mij de overhand want ik vond het vooral een rake schets van de egotrippers, hippies, artie farties en andere vage vogels uit de late 60's, op zich ook wel komisch, maar niet zo "kijk ons eens grappig zijn".

heerlijk apart. Leuke film met een goede rol van Perlman. Grint daarintegen ben ik niet zo kapot van.

Weet niet blijf hem toch zien als Ronald Weasley.

In de hoofdrollen van Moonwalkers zien we Ron Perlman en Rupert Grint. Perlman kennen we van de films Hellboy, maar is daarnaast vooral bekend uit het b-film segment dat veel uit de reinste bagger bestaat. Grint is het meest bekend van zijn rol in de Harry Potter-reeks als Ron Weasley. Niet echt een cast die je direct het voordeel van de twijfel gunt, zeker niet na het zien van de foute bioscoopposter. Gelukkig weet de film flink te verrassen en na tien minuten begin je al te merken dat Moonwalkers een alleraardigste en vooral erg leuke film is. Moonwalkers is dan ook vooral een film die ons met de neus op onze vooroordelen weet te drukken.

Bij het horen van het verhaal van Moonwalkers kneep ik mijn billen samen, want om een groot regisseur als Stanley Kubrick te gebruiken als kapstok voor chaotisch verhaal leek niet echt iets waarop ik zat te wachten. Daarnaast klinkt het gewoonweg te belachelijk voor woorden. Toch is het verhaal gebaseerd op een echte complottheorie, want al jaren doen er geruchten in de ronde dat NASA Stanley Kubrick heeft ingehuurd om de maanlanding na te bootsen. In 2012 verscheen hierover al de fraaie documentaire Room 237. Toch is vanaf het eerste moment duidelijk dat Moonwalkers deze theorie niet bepaald serieus neemt, want het is vanaf de eerste minuut eigenlijk al duidelijk dat de film vooral de draak steekt met deze theorie.

Natuurlijk is Moonwalkers een film met een dikke knipoog, zo is de actie in de film snoeihard en volledig over de top. Zo leidt een ‘headshot’ bij een vuurgevecht direct tot een hoofd dat uit elkaar spat. Maar naast dit soort actie en de humor die daarmee gepaard gaat, bevat de film een aantal hallucinerende trips die op zijn zachtst gezegd geniaal uit de verf komen. Zo belanden Jonny en Tom in een huis vol drugs als ze in contact komen met een geflipte regisseur die ermee instemt om de maanfilm te maken. Tom neemt een pilletje waarna hij vervolgens in een badtrip terecht komt. Het camerawerk valt hierbij positief op en zorgt ervoor dat de bizarre hallucinaties die Tom krijgt bijzonder sfeervol en realistisch zijn verfilmd.

Moonwalkers is een verrassend leuke film geworden, waarbij je je niet moet laten ontmoedigen door het compleet absurde verhaal. De film biedt entertainment op elk vlak en zal er dan ook zeker voor zorgen dat je constant met een brede grijns in je stoel zal zitten. Wat eigenlijk direct opvalt is hoe goed het tijdsbeeld van de jaren 60 wordt neergezet, met als hoogtepunt de briljant gefilmde trip die Tom krijgt. Waar je eigenlijk een belabberde film verwacht te zien, ontaard het zich in een van de leukere films die we de laatste tijd te zien hebben gekregen. Moonwalkers is geen groots meesterwerk, maar als je een film wilt zien met de nodige humor en actie is het zeker een absolute doch licht krankzinnige aanrader.

Draaide maar kort in Pathé, helaas want anders was ik er nog een keer heen gegaan. Onderschatte film.

Zal er op papier goed hebben uitgezien, maar de uitwerking is niet best, Humor is niet leuk genoeg, extreem geweld dat af en toe word opgevoerd zelfs storend. Jaren zestig zal goed zijn getroffen, alleen is het dan opvallend dat het taalgebruik vaak toch echt van decennia later is. Perlman en Grint kun je er bij hebben voor een leuke bijrol, maar een hoofdrol zoals in deze Moonwalkers is te veel van het goede. Daarvoor hebben beide te weinig charisma. Al met al: als je zo een pikant en origineel onderwerp hebt, moet je wat gemotiveerder werk afleveren dan Bardou-Jacquet hier heeft gedaan met dit wat slordig ogend broddelwerk.

Op elke tien grappen zitten er slechts vier leuke bij, maar tijdsbeeld, originaliteit en het heerlijk geschifte scala aan figuren maken erg veel goed. Opvallend wel en storend: het onnodige gevloek, en een paar splatter-momenten die uit de toon vallen. De combinatie Perlman & Grint was een gouden greep.

3,5* met een half bonuspuntje voor originaliteit.

Een film die veel potentie had; ze werkten met een heel leuk concept en een goede cast, waarmee ze geniale comedy hadden kunnen maken. Echter, alles wordt nooit echt super goed uitgewerkt; ze hadden er veel meer kunnen uithalen. Maar ik moet toegeven, aan het einde van de rit had ik mij toch wel vermaakt, de film keek lekker weg.

Vermakelijk voor een keertje.

Een wat bizarre film omtrent de bekende complottheorie. We volgen Johnny, een mislukte manager, die in een krot woont met zijn immer stonede hippievriend, en die schulden heeft bij louche figuren. Johnny is best een sympathiek karakter, maar nergens voelde ik echt met hem mee. Hij is gewoon te algemeen neergezet denk ik, een soort vale kopie van Austin Powers qua looks (jaren 60, Londen... zag iedereen er toen zo uit, of hadden de makers geen inspiratie?) Zijn hippievriend valt nergens buiten de omschrijving ‘stoner’ wat hem al net zo algemeen maakt. Dergelijke personages kan ik normaal prima hebben, mits goed uitgewerkt (denk aan Clerks). Hier deden deze personages me weinig, en dus deed het me weinig wanneer ze zich weer in de problemen werkten.

De film zit vol met plotlijntjes die niet of nauwelijks uitgewerkt worden (het Vietnam trauma bijvoorbeeld, nergens krijgen de horror-visioenen een echte lading, of dragen ze bij aan het verhaal. En het verhaal met die band, die irritante zanger had er van mij volledig uitgeschreven mogen worden). Daardoor oogt de film vrij rommelig en komt er enorm veel op je af. Iedereen bedriegt iedereen in deze film lijkt het wel, en dat terwijl er ook nog eens flink wat wiet afgerookt wordt. Logisch dat wij als kijker, net als de personages af en toe de draad en de zin van alles even kwijt raken.

De film voelt als een wat verwarrende trip, met random horrorbeelden, plotselinge grove actie, en flauwe humor. Waarschijnlijk zo bedoeld. Toch heb ik het gevoel dat een strakker scenario en een betere timing qua humor deze film beter had kunnen maken. Best leuk om eens gezien te hebben, maar geen echte topper helaas.

3*

Leuk!

Geen idee waar al die negativiteit bij deze film vandaan komt. Oké, het is geen film die zich netjes aan één genre houdt en graag de draak steekt met z'n onderwerp, maar net dat soort lol kan ik wel waarderen. Hopelijk wordt Bardou-Jacquet niet al te hard afgerekend op het succes van z'n eerste, want duidelijk iemand met talent.

Visueel is het in ieder geval een erg verzorgd filmpje. Ik ben geen fan van de (late) 60s, maar het zag er allemaal erg keurig uit. Verder het bekende maanlanding theorietje waar nog een hoop gekkigheid bovenop gegooid wordt, wat weirde personages, een Ritchie-like gangster subplot en een hoop flower power gekkigheid.

En ja, ook wat gory touches. Dat maakt het net leuk wat mij betreft, dat er een keertje een half gezicht afvliegt wanneer iemand met een shotgun van dichtbij neergeknald wordt. Zo smerig is het ook niet, gewoon erg lollig. Het zijn dan soort momenten die deze film net dat beetje extra geven.

Een echt meesterwerk is het niet, daarvoor is het allicht net iets te makkelijk/iets te weinig origineel, maar verder perfecte filler. Duurt niet te lang, erg geinig, goed geacteerd en mooi vormgegeven. Meer moet dat niet zijn.

3.5*

Leuke actie/komedie met Ron Perlman goed op dreef als CIA agent die zijn doel koste wat kost wil behalen door al zijn problemen op te lossen met de vuisten. Rupert Grint ken ik. Die leider van die gangstersbende speelde de vader van de beste vriend van Mel Gibson uit Braveheart. Veel grof geweld in deze film, maar toch wel realistisch gedaan. Behalve dan die headshot.

Moest er af en toe Enorm om lachen , wat een karakters en wat een absurd verhaal .

Met hier een daar een psychedelisch typisch jaren 60 tint .

Inc mooie vrouwen en trippy drugs .

En verbazing wekkend goed geschoten gewelddadige scènes .

Aanrader ,

Ik heb echt wel genoten van deze absurde prent met een geslaagde seventies look en zeer vreemd plot waarbij de Amerikaanse overheid een B-plan zoekt mocht de maanlanding van 69 mislukken. Kan je je meteen de vraag stellen of het B-plan heden niet werkelijk werd uitgevoerd ...

Bij momenten hilarische momenten gecombineerd met wat brute actie. Perlman zit hier uitstekend in zijn rol als moordende CIA-agent, op het psychopatische af, maar met eveneens veel vertwijfeling over een opdracht waarop hij nauwelijks vat krijgt. Maar ook Rupert Grint doet het geweldig als sul. Met regisseur Renatus dacht ik een lookalike te zien in de Vlaamse acteur Tom Audenaert, recent gekend van de Vlaamse horrorkomedie Yummie, maar toen bleek dat hij het zélf was. Geweldige rol ook!

Het einde was misschien wel over the top, maar dat doet niets af aan het geslaagde opzet van de film. Leuke entertainende film waarbij humor en wat actie mooi samen gaan.

Rupert Grint hamert een nieuwe nagel in de doodskist van zijn acteercarrière met deze flauwe actiekomedie. Grint speelt bandmanager Jonny Thorpe die in 1969 samen met de hippieband die hij onder zijn hoede heeft de maanlanding in scène moet zetten in opdracht van een intimiderende Vietnamveteraan met PTTS [Ron Perlman] die denkt dat Jonny hem Stanley Kubrick kan bezorgen. Een verspilling van tijd, geld en wat er nog over is van talent. Kijk liever Fly Me To The Moon.

Based on a true conspiracy theory. Op zich erg leuk gevonden dit thema voor een film. Toch blijf je met gemengde gevoelens achter na afloop. Er had zoveel meer ingezeten als het beter en zorgvuldiger was uitgewerkt. Wat mij betreft had de gefilmde en in scene gezette maanlanding veel dichter bij de werkelijkheid moeten komen, zodat je met wat meer twijfels en verwarring achterblijft in relatie tot de Apollo 11 missie (in de film voor de duidelijkheid). Nu is het veel onderbroekenlol. Best leuke momenten en ook actie, maar echt superleuk wil het maar niet worden. Samengevat een gemiste kans.