Meningen

In navolging van Hallelujah van King Vidor maakte Warner Bros 7 jaar later deze verfilming van het een deel van het Oude Testament met een volledig zwarte cast. Het is allemaal vrij luchtig en redelijk respectvol, maar het acteerwerk is wisselvallig. Maar de verbeelding van de beroemde verhalen rondom Adam en Eva, Kaïn en Abel, De Ark van Noach en de Exodus met Mozes en Aäron maken dit tot een interessante bijbelles, vooral omdat hier de nadruk niet is gelegd op spektakel, maar op de achterliggende boodschap. Rex Ingram is prima als The Lawd (en in nog twee andere rollen) en de samenzang van het Hall Johnson Choir is prachtig. Dat maakt dit tot een goedbedoelde, integere bijbelvertelling zonder prekerigheid die zeker een kijkje waard is.

Wanneer de nihilistische punkrockband Ain't Rights na een optreden in een afgelegen bunker bij toeval ontdekt dat er iemand backstage is doodgestoken, dwingt de backstagemanager de muzikanten in hun kleedkamer te blijven tot één en ander is opgelost. De bandleden begrijpen meteen dat ze in een gevaarlijke situatie zijn beland en dat ze al hun intelligentie en inventiviteit moeten gebruiken om ongeschonden uit deze situatie te komen. Wanneer Darcy [Patrick Stewart], de eigenaar van het pand en de leider van een Nazi-beweging, arriveert, begint een dodelijk kat- en muisspel.
Bijzonder knap geconstrueerde (en veelbekroonde) horrorthriller speelt zich vrijwel volledig af in één locatie. Jeremy Saulnier bouwt de spanning langzaam maar zeker op en de kortstondige, maar hevige uitbarstingen van geweld (met overtuigende make-up-effecten) zijn werkelijk schokkend, zeker wanneer Brownie en Grimm ten tonele verspreiden. Het scenario maakt slim gebruik van de omgeving door PA in te zetten als wapens (de feedback van de microfoon, de microfoonstatieven) en de casting van de zoetgevooisde, welbespraakte en beheerste Patrick Stewart als de überschurk is bijzonder effectief. Een must voor horrorfans, maar tegen pitbulleigenaren zou ik zeggen: FASS!!!

Vier weken na de invasie van Baghad heeft een Amerikaanse militaire eenheid onder leiding van Miller [Matt Damon] drie keer achter elkaar met veel machtsvertoon een locatie waar zich massavernietigingswapens zouden bevinden ingenomen zonder iets te vinden. Wanneer Miller kritische vragen krijgt over de informatiebronnen en stelt dat de plaatselijke bevolking zich tegen het Amerikaanse leger keert, neemt de legerleiding hem dat bepaalt niet in dank af. Wanneer Miller afwijkt van protocol en een tip van een plaatselijke informant Freddy [Khalid Abdalla] levert hem dat voor het eerst waardevolle informatie op waar zijn meerderen echter niets mee doen. Greengrass gebruikt dezelfde kinetische stijl die zo effectief was in United 93 maar het verschil is dat Miller onderdeel uitmaakt van een legermacht die bezig is met een zinloze, cynische missie en daardoor ligt de sympathie niet zozeer bij Miller en zijn mannen, maar bij de plaatselijke bevolking.

“Ben je nu écht van plan om op een einde aan je leven te maken wanneer je 80 jaar oud bent?”, vraagt de 16-jarige Pip Greenaway aan haar vader. “Vergeet niet dat ik een filmmaker ben”, is het antwoord dat je mag verwachten van de eigenzinnige, vaak controversiële maar nooit saaie beeldende kunstenaar Peter Greenaway. Toch is die uitspraak van de in 1942 geboren Greenaway de directe aanleiding voor deze documentaire. Zijn vrouw Saskia Boddeke lost hiermee een belofte in dat hij zijn dochter voor zijn dood zou vertellen over zijn nalatenschap. Greenaways fascinatie met cijfers en letters – wat het meest nadrukkelijk tot uiting kwam in zijn film Drowning by Numbers – was aanleiding om dit gesprek tussen vader en dochter te structureren aan de hand van het alfabet. Gefilmd over een periode van een aantal jaren waarbij (niet geheel onverwacht) niet alle letters aan bod komen, maar de openhartigheid waarmee vader en dochter spreken over elkaar en over het leven in het algemeen levert regelmatig bijzondere momenten op en Boddeke omlijst de gesprekken met beelden van een visuele pracht die zo uit een film van de grootmeester zélf hadden kunnen komen. Liefhebbers van Greenaway kunnen zich bovendien laven aan aandacht voor en beelden uit enkele van zijn minder bekende werken.

Op 14 juni 2017 zorgde een keukenbrandje ervoor dat Grenfell Tower, een flatgebouw met 23 etages, in een mum van tijd in lichterlaaie stond. Deze documentaire onthult in detail waarom het gebouw totaal niet bestand was tegen een keukenbrand die zich – zo was de bewoners verzekerd –pas na een uur zou kunnen uitbreiden naar een aangrenzend appartement. Sadiq is erin geslaagd de juiste balans te vinden tussen feitelijke reconstructie en aandacht voor de verhalen van overlevenden over een aantal van de 72 dodelijke slachtoffers. Onthullend, zorgwekkend en aangrijpend.

Aan het Oostfront tijdens de Tweede Wereldoorlog krijgt Oberleutnant Ludwig Mengelberg [Peter Nillesen] het bevel een groep Partizanen te executeren. Later raakt hij gewond en na zijn herstel moet hij in Drenthe de boerderij van de familie Wesselink vorderen en zich opmaken voor de strijd tegen de geallieerden op Nederlands grondgebied. Getraumatiseerd door de slachting van de Partizanen komt Mengelberg voor een dilemma te staan wanneer hij ontdekt dat de familie Wesselink twee Joodse gezinnen verbergen in een ondergrondse bunker vlak bij de boerderij. Het verhaal kan er nog mee door, maar het melodramatische scenario is rampzalig. Maar het gebrekkige acteertalent van de cast doet vermoeden dat dit ook met een beter scenario een erbarmelijk oorlogsdrama had opgeleverd.

Frances McCullen [Chloë Grace Moretz] is een studente die net van Boston naar New York is verhuisd. Tijdens een metrorit vindt ze een tas en omdat Gevonden Voorwerpen als gesloten is besluit ze de tas persoonlijk af te geven bij de eigenaar. Greta Hidge [Isabelle Huppert] is dolblij en nodigt Frances uit om een kop koffie te drinken. Frances heeft het verlies van haar moeder nog niet verwerkt en Greta heeft geen contact meer met haar dochter. Dat zorgt voor een band tussen de twee die de basis vormt voor een vriendschap, die echter al snel obsessieve vormen begint aan te nemen.

Een ouderwetse thriller in de beste zin van het woord. Prachtig gefilmd door Seamus McGarvey zonder computereffecten, maar met een aantal zeer effectieve schrikmomenten. Huppert is briljant gecast in de titelrol en het acteerwerk van Moretz en Maika Monroe (als huisgenote Erica) is prima. Het plot is bepaald niet waterdicht, maar regisseur Neil Jordan weet de spanning zo op te voeren dat je die plotgaten gemakkelijk vergeet, en zo niet, dan zijn ze toch zeker te vergeven.

Een feministische hervertelling van het sprookje van Hans en Grietje dat leidt onder de beperkingen van het budget en de matige regie waardoor er van onderhuidse spanning niet of nauwelijks sprake is tot aan de niet onaardige finale. Matig belicht en niet zo revolutionair als de titel lijkt te suggereren.

Ottway [Liam Neeson] werkt voor een oliemaatschappij in Alaska als wolvenjager, zodat hij het personeel kan beschermen. Na een vliegtuigcrash is hij één van de zeven overlevenden. Gezien zijn ervaring neemt hij de leiding in een lange voettocht door de bevroren wildernis waar een roedel wolven het al snel op de groep blijkt te hebben voorzien. Een grootst opgezette B-film met oppervlakkig uitgewerkte karakters die vooral bedoeld zijn als wolvenvoer, maar Neeson laat weer eens zien dat dit soort rollen hem op het lijf geschreven zijn. Carnahan weet de erbarmelijke omstandigheden haast voelbaar te maken en het kat-en-muisspel tussen de wolven en de mannen levert een paar memorabele momenten op. Beste moment: de ogen! Wie het ziet, weet meteen waar ik op doel.

Dat Tom Hanks niet geheel feilloos is bewijst deze oppervlakkige en nimmer overtuigende oorlogsthriller. Hanks zelf is één van de grote boosdoeners want hij schreef het scenario voor deze reconstructie van de Duits-Amerikaanse kapitein Krause die eind 1941 een Amerikaanse konvooi op de Atlantische Oceaan moet beschermen tegen de rondwarende U-boten. Hanks spuwt commando's, zijn bordkartonnen bemanningsleden roepen 'Aye, Aye' en herhalen de commando's en dat alles vindt plaats op een set die even onrealistisch is als de special effects. De muzikale cues proberen de schijn van spanning op te wekken zonder dat daar sprake van is. De zeeslag aan het einde kan er gelukkig mee door, maar het is de moeite van het wacht eerlijk gezegd nauwelijks waard.

Met zijn rijke fantasie en zijn verlegen persoonlijkheid is Onnoval [Serge Price] een gemakkelijk doelwit voor plaaggeest Gino [Jim van der Penne], zeker nadat Onnoval verkondigt dat hij eigenlijk een weerwolf is. Zijn timide houding helpt hem ook niet om indruk te maken op Liselore [Lisa Smit], die hem zelfs een lafaard noemt. Wanneer een geheimzinnige verschijning in een droom Onnoval oproept om een verhaal te schrijven waarin hij wraak neemt op Gino en Liselore, vindt Onnoval een ideale uitlaatklep. Totdat hij zich realiseert dat zijn leven precies begint te verlopen als in zijn verhaal! Het spel van de twee jonge hoofdrolspelers is niet hoogstaand, maar het is een leuk verhaal dat vermaak biedt aan jong en oud, vooral dankzij prima speciale effecten en het ronduit hilarische samenspel van Willem Nijholt en Angela Schijf, die met zichtbaar plezier alle remmen los gooien als de griezelige Graaf Vlapono en Zuster Ursula. Rob de Nijs had groot gelijk!

Eerbiedige bewerking van het beroemde kinderboek van Dr Seuss waarin The Grinch [Benedict Cumberbatch] de feestelijkheden in het naburige dorp tracht te verstoren door Kerst te stelen maar op andere gedachten komt door oprechtheid van Cindy-Lou Who [Cameron Seeley]. Scenaristen Michael LeSieur en Tommy Swerdlow zorgen voor wat aanvullende humor en dat gaat gelukkig niet ten koste van het geliefde en nog altijd inspirerende verhaal. Ook de animatie is goed afgestemd en de stemvertolkingen zijn prima, met Seeley en voice-over Pharrell Williams als uitblinkers. De stem van Cumberbatch is om onduidelijke redenen volstrekt onherkenbaar.

Een heerlijke komische thriller met als fundament een subliem script dat tot op het laatste moment blijft verrassen. De film begint wanneer Harold Soyinka [David Oyelowo] zijn baas en goede vriend Richard Rusk [Joel Edgerton] belt met de mededeling dat kartelleden hem hebben ontvoerd en 5 miljoen dollar eisen. Dan springt de film twee dagen terug in de tijd en ontdekken we langzaam maar zeker dat de situatie heel anders in elkaar zit dan die openingsscène doet vermoeden. Een keur aan karakters komt langs in verhaallijnen die steeds dichter bij elkaar komen en uiteindelijk op slimme en vooral vermakelijke wijze bijeen komen. De actiescènes zijn fraai gefilmd en gemonteerd, de cast (met Oyelowo als uitblinker) is perfect en regisseur Nash Edgerton houdt het tempo hoog in deze bijzonder prettige achtbaanrit.

Grizzly (1976) was één van een flinke meute horrorfilms die probeerden te profiteren van het succes van Jaws (1975). In 1983 werkte producer Suzanne C. Nagy in Hongarije aan een vervolg met een proloog waarin niemand minder dan de toen nog onbekende George Clooney, Laura Dern en Charlie Sheen worden opgepeuzeld. Er zijn substantiële bijrollen voor John Rhys-Davies (Raiders of the Lost Ark) en Louise Fletcher (One Flew Over The Cuckoo’s Nest) die blijkbaar ernstig om geld verlegen zaten. 35 jaar later maakt Nagy op uiterst knullige wijze af door enkele scènes toe te voegen met romantische natuurbeelden met lieflijk spelende babybeertjes en een orkestrale score van Bernard Herrmann, nota bene! Het contrast met de korrelige oorspronkelijke beelden en de Fischer Price-score van de originele productie is hilarisch genoeg om dit rijp te maken voor een aflevering van MST3K. Bovendien moest Nagy terugvallen op eindeloos durende en volstrekt oninteressante fragmenten van een obscuur Hongaars muziekfestival met (terecht) volstrekt onbekende artiesten om de zaak voldoende te rekken. En ja, die geluidstechnicus die twee keer een paar regels tekst is inderdaad Timothy Spall. Het verhaal? Een grizzlybeer neemt wraak voor de afslachting van haar gezin. Belabberd en uitermate geschikt voor een avondje ‘slechte film’.

Als kind ergerde Sanne Rovers zich aan het feit dat haar vader Jacques tijdens natuurwandeling constant stopte om naar een plantje, een struikje o f een grassprietje te kijken. Inmiddels begrijpt ze dat het een uiting is van liefde en fascinatie voor de natuur. In deze documentaire filmde ze haar vader en verschillende andere mensen die ook hun liefde voor de natuur omzetten in daden. Bijvoorbeeld door piepkleine vogels op een strand te beschermen, het aantal verschillende insecten te tellen of door boeren te waarschuwen voor broedplaatsen in hun weiland, of door “lelijke” planten te verkopen die bijdragen aan een grotere biodiversiteit (onder anderen voor bijen) in stedelijke gebieden. Druppeltjes op een gloeiende plaat van mensen die houden van groen, maar bevestigen wat we al jaren (zouden moeten) weten: dat het steeds slechter gaat met de natuur. Een respectvol en genuanceerd portret van bevlogen natuurliefhebbers.

Telefilm over een Vlaamse fotograaf die zijn fascinatie voor Groenland heeft omgezet in een expositie. Tijdens die expositie valt zijn oog op de veel jongere Iris [Gaite Jansen]. Een hoop blabla leidt tot een hoop boemsie-boem en uiteindelijk tot oeverloos geruzie. De weinig sympathieke hoofdpersonen en het gebrek aan verhaal zijn duidelijk aanwijzingen dat we hier te maken hebben met een stijloefening en dat Philip Huff zijn scenario niet al teveel aandacht aan zijn scenario heeft besteed.

Hoewel Mike volledig lijkt te zijn hersteld van beenmergkanker mag hij nog steeds niet naar huis. Mike is dol op zijn moeder Bracha van Doesburgh], maar die komt niet opdagen bij ziekenhuisafspraken en dreigt vanwege haar alcoholverslaving de voogdij over haar zoontje te verliezen. Wanneer welzijnswerker Cilia [Carine Crutzen] Mike hierover heeft ingelicht, besluit hij hoogstpersoonlijk een brief te sturen naar de Kinderrechter. Daarbij krijgt hij hulp van zijn kamergenoot Vincent [Faas Wijn] die door een ongeluk nu gebonden is aan een rolstoel. Peters slaagt er opnieuw in om de kinderen overtuigend en naturel te laten spelen, maar ook de sympathieke portrettering van een alcoholistische moeder is een pluspunt aan dit overtuigende jeugddrama dat zware thema’s op een nuchtere manier aanhaalt. Jammer van het gekunstelde happy end. Bob Fosko heeft een klein rolletje als een verwarde patiënt.

Regisseur Ger Poppelaars gebruikt het gelijknamige boek van Henk van Gelder voor een serie interviews over Abraham Tuschinski en zijn historische rol en plaats in het Nederlandse cultuurgoed van de 20e eeuw. Tuschinski vroege jaren in Polen, zijn emigratie naar Nederland, zijn opbloeiende liefde voor zijn nieuwe thuisland en het verlangen om iets terug te geven komen aan bod. Poppelaars interviewde familieleden, bouwers, personeelsleden en artiesten die allemaal direct betrokken waren bij dan wel het Thalia Theater in Rotterdam, dan wel het legendarische Tuschinski Theater in Amsterdam dat op 28 november 1921 de deuren opende voor publiek. Een goed onderzochte documentaire met een schat aan archiefbeelden waarin ook de gevolgen van WOII voor de Joodse Tuschinski’s aan bod komt.

Een bijzonder onevenwichtige collage van satirisch bedoelde sketches, met de Amerikaanse media als voornaamste doelwit. De beste sketches zijn bijzonder grappig, maar de humor is regelmatig wat platvloers

en de slechtste fragmenten zijn werkelijk niet om aan te zien. Chevy Chase maakt zijn debuut en is twee keer herkenbaar in beeld en hij speelt ook zeer overtuigend 'The Fingers' in een parodie op de reclame voor de Yellow Pages met een wat kinderachtige punchline. De 2001:A Space Odissey-parodie aan het begin echter is een hoogtepunt. Een parodie op een kookprogramma met het twijfelachtige product "Cramp's Easylube Vegetable Shortening" is ook hilarisch, evenals Koko The Clown, het eerste en laatste segment van Channel One News en de slotcommercial met de slogan: "You can put your trust in Uranus". Daartegenover staan de sneue segmenten "The Dealers" en "Sex Games". De rest zit er allemaal een beetje tussenin. De korte speelduur was een verstandig besluit .

Lenny [Adam Sander], Eric [Kevin James], Kurt [Chris Rock], Marcus [David Spade] en Rob [Rob Schneider] verkregen in 1978 de bijnaam “Fernando Five” toen ze basketbalkampioenschap binnen haalden. Dertig jaar later komen de vrienden bijeen tijdens de begrafenis van hun coach van weleer en stellen ze vast dat zowel voor hun als voor hun familie goed zou zijn om die zorgeloze tijd te doen herleven. Het idee is niet onaardig, maar een scenario van Sandler kan nu eenmaal niet zonder poep- en plasgrappen of humor dat bol staat van seksisme en fysieke beperkingen. Infantiele humor voor infantiele zielen.

Meer van hetzelfde, maar dan nog smakelozer. Deze keer besluit Lenny [Adam Sandler] met zijn gezin terug te keren naar de woonplaats van jeugd waar hij te krijgen krijgt met oude vrienden en rivalen en nieuwe dorpsgekken. Als Grown Ups jouw ding is....

Stallone won zijn enige Oscar voor het scenario voor de film waarin hij bokser Rocky Balboa speelde en DeNiro won een Oscar voor zijn rol als Jake LaMotta in Scorcese's biografische film Raging Bull. Dat de hoofdrolspelers uit de twee meest gelauwerde boksfilms van de laatste 40 jaar de hoofdrol spelen in deze komedie brengt hoge verwachtingen met zich mee, die helaas niet waar worden gemaakt in deze clichématige, flauwe komedie vol platte humor. Kim Basinger heeft de ondankbare rol van love interest en Kevin Hart is ronduit irritant als de bokspromotor die de twee oudeboksrivalen zover weet te krijgen om het nog één keer tegen elkaar op te nemen in de boksring. Toch is de film best uit te zitten, dankzij de sterrenstatus van de perfect gecaste Stallone en DeNiro, het absolute vakwerk van Alan Arkin als Stallones bokscoach en het feit dat het uiteindelijke gevecht prima in elkaar zit. Deze film stelt je geduld op de proef, en is slechts deels de moeite van het wachten waard

Een vervelende en rommelig geconstrueerde tease die pas op het einde alles laat zien wat we eerder, om onduidelijke redenen, niet mochten zien. De Ju-On is vanuit Korea overgewaaid naar de VS en heeft rampzalige gevolgen voor de bewoners/bezoekers van het betreffende huis in 2004, 2005 en 2006. Het vrouwke met het lange haar voor de ogen komt zo nu en dan in beeld en we zien verschijningen in spiegels en achter ramen, gestaltes die op de voor- of achtergrond door het frame lopen en een aantal griezelig bedoelde scènes die echter worden afgekapt op het moment dat het griezelig dreigt te worden. Clichés te over dus in een horrorfilm die z'n best doet op zo weinig mogelijk horror te leveren.

Ruben Smit houdt vast aan zijn succesvolle, maar nog altijd oppervlakkige benadering van de natuurdocumentaire. De regisseur van De Nieuwe Wildernis en Wad: Overleven op de Grens van Water en Land beschikt opnieuw over een schatkist aan prachtige beelden die hij met een overdaad een versnelde en vertraagde beelden, aangevuld met dromerige muziekjes en soms wat knullig commentaar reduceert tot een geromantiseerd beeld van de natuur. De Grutto is blijkbaar ‘onze nationale trots’ en hoewel we de laatste jaren slechts mondjesmaat met sneeuw te maken hebben gehad, is Nederland blijkbaar ergens in die periode toch ‘in de greep van Koning Winter’ geweest. Pas op het einde valt het woord klimaat eindelijk, maar de gevolgen van klimaatverandering en de rol van de agrarische sector in de verslechtering van de Nederlandse natuur was blijkbaar niet meer waard dan een postscriptum. Fraaie plaatjes, weinig diepgang. Het equivalent van een koffietafelboek.

Brendan Gleeson is in zijn element als sergeant Gerry Boyle, een agent in Connemara aan de westkust van Ierland die betrokken raakt bij het onderzoek naar drugshandel. Don Cheadle speelt de Amerikaanse FBI-agent die beseft dat hij met Boyle zal moeten samenwerken om het drugsnetwerk van Francis Sheehy-Skeffington [Liam Cunningham], Liam O’Leary [David Wilmot] en Clive Dornell [Mark Strong] op te rollen. Michael McDonagh is de broer van de regisseur van In Bruges (ook met Gleeson) en dit heeft dezelfde onderkoelde Ierse humor.

Na de vele zwaarmoedige stripverfilmingen van de afgelopen is deze luchtige, uiterst amusante SF-actiefilm een zeer welkome toevoeging aan het Marvel-universum. Peter Quill [Chris Pratt] is een premiejager die in dienst van Yandu [Michael Rooker] een bijzondere bol in handen weet te krijgen, maar zijn mentor vervolgens probeert een loer te draaien door het zelf te verkopen. Yandu looft daarom een beloning uit voor degene die Quill weet te vangen en dat is een kolfje naar de hand van pratend wasbeer Rocket [Bradley Cooper] en diens handlanger Groot [Vin Diesel], een menselijke boom. De gevreesde Ronan [Lee Pace] heeft juist interesse in de bijzondere krachten van de bol en stuurt Gamora [Zoe Saldana] om Quill de bol afhandig te maken. Hun gevecht om de bol leidt echter tot arrestatie en een verblijf in de gevangenis. Daar besluiten de vier de handen inéén te slaan wanneer blijkt dat iemand een fortuin wil betalen voor de bol. Daarvoor moet Ronan echter uit het veld worden geruimd en daarbij krijgt het viertal hulp van Drax [David Bautista], een spierbundel die een zeer persoonlijke rekening heeft te vereffenen met Ronan. Pratt is het anker van deze visueel indrukwekkende en zeer humoristische Marvel-verfilming die met plezier de clichés van het genre op de hak neemt en mede dankzij uitstekend special effects een aantal indrukwekkende actiescènes heeft.

Peter Quill AKA Starlod [Chris Pratt] ontdekt dat hij over bijzondere gaven zit wanneer hij wordt herenigd met zijn vader Ego [Kurt Russell], die een nogal bijzondere voorgeschiedenis heeft. Peter en Gamora verblijven enige tijd op Ego’s eigen planeet maar al gauw blijkt dat ze daar niet zo veilig zijn als ze dachten. Rocket [Bradley Cooper], Drax [David Bautista] en de herboren Groot [Vin Diesel] sluiten ondertussen een pact met de Yandu [Michael Rooker] wanneer de Ravagers zich tegen hem keren. Teveel humor en te weinig actie in het eerste uur en een sentimenteel slot maken dit tot een onevenwichtige sequel, maar het was ook haast onmogelijk om het niveau van Guardians of the Galaxy te evenaren. Wie de aftiteling volledig afkijkt krijgt maar liefst vijf bonusscènes te zien. En ja, er is een cameo van David Hasselhoff.

Nadat Rocket [Bradley Cooper] gewond is geraakt, blijkt zijn lichaam een Kill Switch te hebben waardoor hij sterft als iemand hem probeert te opereren. Dat blijkt het werk te zijn van The High Evolutionary [Chukwudi Iwuji] en die eist Rocket op om verder met hem te experimenteren. Het slappe verhaal betreft de poging van de overige Guardians om de code te vinden waarmee ze de Kill Switch kunnen uitschakelen. Er is opvallend veel geschreeuw en geruzie in deze vreugdeloze afsluiter (?) van de trilogie met een tekort aan actie en een overdaad aan flauwe grappen. Ondanks dat er duidelijk heel veel tijd en geld besteedt aan make-up en kostuums, is dit een saaie, soms ronduit vervelende film geworden. En No Sleep Til’ Brooklyn van The Beastie Boys? Die associeer ik nog altijd met de Steven Seagal-film Out For Justice. Je reinste heiligschennis dus!

Geïntrigeerd door correspondentie die ze tijdens WOII onderhield met Sidney Starks [Matthew Goode], een bewoner van het eiland Guernsey dat door de Duitsers was bezet, besluit schrijfster Juliet Ashton [Lily James] na de oorlog een bezoek te brengen aan het eiland in de hoop daar meer te weten te komen over de geschiedenis van de sociëteit uit de titel waarover Sidney haar heeft verteld. Maar niet alle leden van die sociëteit zijn blij met haar komst, zeker niet wanneer Juliet aangeeft een artikel te willen schrijven. Juliet ontdekt toch stukje bij beetje welke drama's zich tijdens de oorlogsjaren hebben afgespeeld.

De romance tussen Juliet en Sidney komt voor niemand als een verrassing en de vertelstructuur doet iets teveel denken aan een (goed) Agatha Christie-mysterie, dus heel origineel is het allemaal niet. Maar er is een bijzonder sterke cast, aangevoerd door een uitgesproken charmante Lily James. Charlotte Walter zorgde voor kostuums die perfect bij de karakters en de verschillende emoties van de hoofdpersoon passen (let eens op de kostuums die ze draagt wanneer ze haar verloofde ontmoet) en de bij wonderschone fotografie van Zac Nicholson lijken te onderstrepen dat deze film niet alleen liefdesverklaring is aan het bronmateriaal, maar ook aan Guernsey zelf. En de kijker mag daarvan meegenieten.

Bottom is mijn favoriete Britse sitcom. Dat deze film zo enorm tegenvalt had Adrian Edmondson in ieder geval kunnen weten. In 'The Making Of' die als extra staat op deze DVD uit de Big Bottom Box maakt hij duidelijk dat de karakters Richie Rich en Eddie Hitler alleen werkten zolang ze zich binnen hun eigen universum bevonden. De meeste afleveringen speelden zich dan ook af in hun appartement of op plekke waar verder niemand was te bekennen, zoals in hun succesvolle theatershows of de beroemde aflevering 'Hole', die zich volledig afspeelde in een reuzenrad.

In "Guesthouse Paradiso" omringen ze zich met serieuze acteurs als Bill Nighy en Vincent Cassell en de veel te aantrekkelijke Hélène Mahieu. In de serie wilde niemand iets met Eddie en Richie te maken hebben [behalve dan Spudgun en Hedgehog, Eddies twijfelachtige 'vrienden'] en het is eerlijk gezegd onbegrijpelijk dat deze gasten niet meteen na aankomst gillend Guest House Paradiso verlaten.

De film is bovendien onderbelicht en ziet er daardoor ook amateuristisch uit. In de serie en in de theatershows was de eenvoud van de sets en het opzettelijke amateurisme van sommige effecten onderdeel van de charma [de ad-libs van Mayall en Edmondson zijn hoogtepunten van de shows], maar in deze film kun je je geen amateurisme veroorloven. Als je het geniale werk van Rik Mayall en Adrian Edmondson wilt leren kennen, moet je ZEKER niet bij Guest House Paradiso beginnen!