Meningen

Omroep HUMAN levert opnieuw een puike documentaire af, deze keer over de mensen achter de oranje hesjes die op veel plekken in ons land zorgen voor het onderhoud van het groen. Boonstra volgt een aantal mensen die werken voor Pantar, een leerwerkbedrijf dat mensen helpt om zich voor te bereiden op een volledig zelfstandige plek op de arbeidsmarkt. Alle werknemers hebben een bijzonder achtergrondverhaal en hebben grote problemen gekend, maar erkennen én ervaren het nut van hun werk, zowel in praktische als in persoonlijk opzicht. Simpel qua opzet en gemaakt met integriteit en respect en interesse voor de geïnterviewden.

Eén van de vele onafhankelijk gemaakte documentaires over bestaande en potentiële invloed van Big Data en de problemen die dat met zich meebrengt. Als student werkte Joy Buolamwini aan een reflectiespiegel waarmee je je eigen gezicht met behulp van gezichtherkenningstechniek kunt laten morphen in dat van bijvoorbeeld Serena Williams. Joy stuitte meteen op een probleem: de gezichtherkenningsoftware herkende haar gezicht niet als gezicht. De reden? Joy heeft een zwarte huidskleur. Met een wit masker kreeg ze het wel voor elkaar! Het is één opmerkelijk voorbeeld van hoe de basiscode voor AI al discrimineert op basis van huidskleur, maar dat is niet alles. Vervalt niet in technisch jargon en is daardoor niet alleen relevant, maar ook toegankelijk.

Noam Shuster-Eliassi groeide op in Neve Shalom, een nederzetting in Israël waar Palestijnen en Israëlieten ervoor kozen samen te wonen. Ze spreekt daardoor vloeiend Hebreeuws en Arabisch en verscheen al op jonge leeftijd in reportages met Hillary Clinton en Jane Fonda. Als jonge vrouw ging ze aan de slag bij de VN om haar boodschap te verspreiden, maar ze raakte gefrustreerd over het gebrek aan vooruitgang. Bij toeval ontdekte ze dat ze met humor (en sociale media) veel meer impact had en daarom verpakt ze haar boodschap nu in een succesvolle carrière als stand-upkomiek. Zit uiteraard vol humor en hoop, maar actuele ontwikkelingen brengen daar verandering in. En die dwingen Schuster-Eliassi om haar idealen serieus onder de loep te nemen.

Regisseur Mads Brügger verontschuldigt zich aan het begin van deze film voor wat - in zijn ogen - misschien wel eens de meest idiote samenzweringstheorie zou kunnen blijken te zijn. Hij bekent op een later moment zelfs dat hij zijn journalistieke falen heeft geprobeerd te verhullen met regisseurstrucs: zo dicteert hij het relaas van zijn onderzoek naar de dood van de Zweedse diplomaat Dag Hammarskjöld aan twee secretaresses die dat op een ouderwetse typemachine doen. Bovendien kleedt hij zichzelf als één van de sleutelfiguren in het relaas die hij aanduidt als 'de schurk'. Hammarskjöld was sinds 1953 secretaris-generaal van de Verenigde Naties en verdedigde de belangen van de landen in Afrika die hun koloniale verleden wilden verruilen voor zelfbeschikking. Dat maakte hem weinig geliefd bij de voormalige koloniale machten, alsmede bij de Sovjet Unie - en dus ook de VS. Vandaar dat zijn dood bij een vliegongeluk tijdens een reis naar Katanga waar hij rebellenleider Moise Tshombe wilde overhalen vrede te sluiten met de Democratische Republiek Congo waarvan Katanga een afscheiding was.

Als joe dit verhaal al ingewikkeld vond, maak dan joe borst maar nat. Mads Brügger slaagt er bijzonder goed in zijn complexe bevindingen over te brengen aan het publiek, maar het betekent wel dat je vaak lange stukken monoloog moet aanhoren. Brügger, die hulp krijgt van Göran Björkdahl, die via zijn vader aan belangrijk bewijsmateriaal was gekomen, kan er weliswaar niet veel aan doen dat zijn onderzoek hem (en de kijker) van het kastje naar de muur stuurt, maar het betekent wel dat het geduld van de kijker erg op de proef wordt gesteld. Op sommige momenten kun je je ook afvragen wat dit nog te maken heeft met zijn oorspronkelijke onderzoek, maar het grootste bezwaar is dat Brügger veelal uit moet gaan van twijfelachtige getuigenissen en halfbakken bewijsmateriaal. Intrigerend is het wel, maar niet erg overtuigend.

Tijdens een zeilvakantie met zijn familie in Spanje belandt Will [Henry Cavill] in een web van intriges wanneer hij na het halen van wat boodschappen ontdekt dat zijn familie spoorloos is verdwenen. Vader Martin [Bruce Willis] net op tijd op om Will uit handen te houden van Zahir [Roschdy Zem] en vertelt Will dat hij een geheim agent is bij de CIA en dat ze betrokken zijn bij internationale spionage. Will slaat noodgedwongen de handen ineen met Luvia [Verónica Echegui], de dochter van een andere sleutelspeler in het verhaal in een zoektocht waarbij hij niemand blindelings kan vertrouwen. El Mechri houdt het tempo hoog genoeg om de meeste implausibiliteiten te maskeren en levert een niet onaardige, maar formulematige actiethriller op.

Hans Petter Moland regisseerde deze remake van zijn eigen film Kraftidioten 2014, een film die Moland zelfs een nominatie voor een Gouden Beer opleverde. Deze komische bedoelde wraakthriller nodigt echter bepaald niet uit om dat origineel eens te aanschouwen, ook al is Liam Neeson op papier een uitstekende vervanger voor Stellan Skarsgård. Van een verhaal is geen sprake, er is slechts een excuus voor een serie bloederige executies die volgens een vast patroon verlopen waardoor Cold Pursuit keer op keer in de herhaling valt. Elke episode eindigt met een humoristisch bedoelde tussentitel. De hevig schmierende Tom Bateman is één van de vele redenen om deze film links te laten leggen, evenals de lotgevallen van The Eskimo [Arnold Pinnock], mogelijk de domste huurmoordenaar aller tijden. Het valt totaal niet serieus te nemen, maar dat betekent het nog niet dat dit grappig is (dat is het totaal niet) en is zeker geen aanbeveling. Een verschrikking.

Het is nooit een goed teken als een film begint met een lange, schriftelijke uitleg van de beginsituatie. Het blijkt de inleiding van een documentaire die jammer genoeg vooral bestaat uit bureaucraten die eindeloos discussiëren over de problemen waar ze mee te kampen hebben. Het betreft hier een tijdelijke regering van technocraten die orde op zaken probeert te stellen in de periode richting de eerstvolgende landelijke verkiezingen in Roemenië.

De vorige regering is gevallen als gevolg van een schandaal betreffende een brand in nachtclub Colectiv in Boekarest en de ernstig falende medische hulpverlening voor de bij die ramp gewond geraakte slachtoffers, waarvan een flink aantal nodeloos stierven door een combinatie van erbarmelijke hygiëne, grootschalige corruptie en het daardoor veroorzaakte gebrek aan faciliteiten. Het is een verhaal dat zeker de aandacht verdient die het hier krijgt en Alexander Nanau weet in ieder geval de onmacht van de tijdelijke regering op pijnlijke wijze bloot te leggen, maar hij had er beter aan gedaan om de film iets open te breken. Als kijker krijg je vooral te horen wat de problemen zijn in de vorm van praten hoofden en dat maakt het bepaald niet gemakkelijk om de aandacht zo lang vast te houden.

Keira Knightley is goed gecast als Colette, een plattelandsmeisje dat trouwt met een beroemde schrijver en uitgever die zijn werk uitbrengt onder de naam 'Willy' [Dominic West]. Willy blijkt een rokkenjager te zijn die zijn geld uitgeeft aan hoeren, gokken en andere geneugten des levens en is daarom noodgedwongen steeds te zoeken naar een nieuw succes om zijn dure levensstijl te bekostigen. Wanneer hij ontdekt dat Colette haar eigen ervaringen in een plattelandsdorpje op schrift heeft gesteld, zet hij haar aan om de verhalen te verwerken in een boek dat hij onder zijn eigen naam zal uitbrengen. De Claudine-romans blijken een enorm succes, ook onder jonge vrouwen en Colette geniet volop van het succes. Bovendien besluit ze zelf gebruik te maken van de open relatie die ze heeft met Willy, maar dat maakt het wel moeilijker om die relatie in stand te houden, zowel op zakelijk als persoonlijk gebied.

Een verzorgde productie die duidelijk maakt hoezeer de pikante Claudine-verhalen een weerspiegeling waren van de tijd (rond 1900). Knightley en West zijn uitstekend in de hoofdrollen, maar de film is wat episodisch qua structuur en hoewel het vermakelijk is van begin tot einde zijn er weinig dramatische hoogtepunten.

Deze film valt volgens meerdere bronnen in de categorie 'komisch drama', maar de humor is beperkt en zeer onderkoeld. Na een lange bespiegeling op een falende carrière en een gefaald huwelijk (hoofdpersoon Robert Longfellow heeft een affaire) komt de film pas op gang wanneer Longfellow [Martin Donovan] zich laat overhalen om bij hem thuis met een oude jeugdvriend [David Morse] van wie hij vervreemd is, een biertje te drinken. Die blijkt namelijk een groot geheim te hebben dat de tot dan toe luchtige - en eerlijk gezegd niet bijster interessante - toon doet veranderen. Meer een thriller dan een komedie waarin met te weinig actie, teveel gepraat en tegenvallende finale. Morse is sterk, maar de onderkoelde toon van de film maakt het moeilijk om je te laten meeslepen.

Een half jaar nadat zijn dochter op 6-jarige leeftijd stief, is Howard [Will Smith] slechts een schim van de bevlogen persoon die leiding gaf aan een succesvol reclamebureau. Na zes maanden ‘zombie-management’ loopt de toekomst van het bedrijf gevaar en besluiten Howards belangrijkste medewerkers Whit [Edward Norton], Claire [Kate Winslet] en Simon [Michael Peña] een poging te doen om Howard te helpen zijn verdriet te verwerken. Ze betalen Amy [Keira Knightlley], Brigitte [Helen Mirren] en Raffi [Jacob Latimore], acteurs bij een in geldnood verkerend toneelgezelschap, om als respectievelijk ‘Liefde’, ‘De Dood’ en ‘Tijd’ Howard te dwingen uit zijn schulp te kruipen. Weet op succesvolle wijze fantasie-elementen uit Shakespeares ‘A Midsummer Night’s Dream’ te verwerken in een overtuigend en ontroerend drama met komische elementen over een beladen onderwerp.

Van de man die geen enkele fatsoenlijke sequel in de Saw-serie wist te schrijven, dus is het niet zo verwonderlijk dat deze film niet eens het toch al weinig indrukwekkende niveau van The Collector weet te evenaren. In de sequel op die bedenkelijke film is juwelendief Arkin [Josh Stewart] ontsnapt aan de boobytrap-fetishist [Randall Archer] die hem aan het eind van The Collector ontvoerde. Maar aangezien de politie hem hard nodig heeft om de dochter [Emma Fitzpatrick] van een invloedrijke zakenman [Christopher MacDonald], dwingen ze hem te helpen naar de schuilplaats van The Collector, Die heeft echter weer de nodige booby-traps geplaatst! Regisseur Dunstan is blijkbaar dol op extreme gore (de aftiteling is een 'greatest hits' met bloederige 'hoogtepunten' uit de film) maar helaas betekent meer expliciet bloedvergieten niet dat de film enger, leuker of zelfs maar enigszins boeiender wordt. Het scenario is bij vlagen idioot, onder anderen wanneer Arkin een zwerver neerschiet om zo de politie ter plekke te krijgen. Die optie hadden ze blijkbaar niet bedacht vóórdat ze zich in Casa Collector begaven... Van karakterisering is al evenmin sprake, de meeste karakters zijn niet meer dan voer voor de maalmachine en soortgelijke martelwerktuigen. De film had wellicht nog een zekere lachfactor kunnen hebben als Dunstan het allemaal niet zo serieus had genomen.

Een flinterdun verhaaltje over een niet al te snuggere jonge vrouw [Gracie Allen] die een universiteit mag overnemen als ze weet te slagen voor haar examen. Daarbij krijgt ze hulp van een opportunistische leraar [Bob Hope] die, tegen een bescheiden vergoeding natuurlijk. geen enkel middel schuwt om dit voor elkaar te krijgen. Edward Everett Horton is een professor die haar gaat examineren en George Burns, Helen Kaye en Betty Grable zijn er louter om de boel een beetje op te leuken. Het 'verhaal' stelt nauwelijks iets voor en is slechts een kapstok voor een aantal (ongebruikelijke) sketches en een hoop muzikale intermezzo's. Dat zou niet zo'n probleem geweest zijn als de kwaliteit van het materiaal wat beter was geweest. Gracie Allen is gelukkig bij vlagen grappig als de domoor die steeds haar eigen glazen ingooit en Martha Kaye steelt de film met haar energieke, komische vertolking. Hope en Horton vallen hier wat tegen en Burns en Grable hebben nauwelijks iets te doen. Een curieuze film, maar een film met zo'n sterke cast zou ik toch niet zomaar links laten liggen. Zo vervelend is dit nou ook weer niet...

Nadat haar vader [Jesse Borrego] en moeder [Cynthia Addai-Robinson] voor haar ogen zijn vermoord, weet de negenjarige Cateleya [Amandla Stenberg] te ontsnappen uit handen van Marco [Jordi Mollà] met een belangrijk dossier dat haar paspoort is naar een nieuw bestaan in de VS. 15 jaar later is Cateleya [Zoe Saldana] een superhuurmoordenaar die één voor één de mensen op haar dodenlijst liquideert. Actiefilm met een zwarte vrouw in de hoofdrol klinkt revolutionair, maar in feit is dit niets meer dan een ordinaire, seksistische actiethriller waarbij coscenarist Luc Besson verwacht dat we hem de plotgaten en onwaarschijnlijkheden blijven vergeven. Daarvoor is hij bij mij aan het verkeerde adres.

Chileense western met effectief gebruikte, prachtige beelden van het landschap op Tierra Del Fuego en een goed geregisseerde schermutseling in dichte mist. Verder is dit prekerig en buitengewoon traag. Het betreft een Schotse kapitein in het Engelse leger [Mark Stanley], zijn inheemse gids Francisco [Mariano Llinás] en een Amerikaanse huurling [Benjamin Westfall] die voor landeigenaar José Menéndez [Alfred Castro] een veilige weg naar de kust moeten vinden en het land dat aan Menéndez is toegekend claimen.

De schilderijen van obsessieve kunstenaar Adam Sorg [Don Joseph, pseudoniem van Gordon Oas-Heim] slaan maar niet aan bij kunstcriticus Gregorovich [William Harris]. Tot hij het bloed van zijn verloofde [Elyn Warner] gebruikt om zijn werken wat meer kleur te geven. Don Joseph lijkt op Peter Lorre (en doet een niet onverdienstelijke imitatie), maar verder valt hier geen goed woord over te zeggen. Jim Jaekel en Pat Finn-Lee werken het meest op de zenuwen als het ‘komische duo’ Jack en Sydney.

Bombastische, rommelige SF-horror gebaseerd op het gelijknamige verhaal dat H.P. Lovecraft in 1927 schreef. Teveel nadruk op kleurrijke special effects en te weinig op karakterontwikkeling of spanningsopbouw, ook al is dit technisch competent gemaakt en de cast doet zijn best om er nog iets van te maken.

Alice Walker, Oprah Winfrey. Quincy Jones en Steven Spielberg waren direct betrokken bij deze moderne, musicalversie van Alice Walkers roman die Spielberg in 1985 al verfilmde met Whoopi Goldberg als Celie. Ook nu zijn de lesbische ondertonen van het boek weggelaten, deze keer ten faveure van een meer feministische inslag, maar dankzij de voortreffelijke muziek van Kris Bowers, de energieke choreografie van Fatima Robinson en het enthousiasme van de cast, is dat makkelijk te vergeven. Het is het verhaal van zussen Nettie [Halle Bailey] en Celie [Phylicia Pearl Mpasi] die en Celie [Fantasia Barrino] die elkaar uit het oog verliezen. Celie moet daardoor op eigen benen leren staan, maar aangezien haar gedwongen huwelijk met de agressieve Mister [Colman Domingo] dreigt haar ziel te verwoesten. Sofia [Danielle Brooks] is een vrijgevochten vrouw die zich door niemand de wet laat voorschrijven en Shug Avery [Taraji P. Henson] keert na jaren afwezigheid – gevuld met roddels en achterklap – triomfantelijk terug in het dorpje aan de kust van Georgia. Deze twee vrijgevochten vrouwen helpen Celie haar eigenwaarde te vinden en te strijden voor een leven dat ze zelf heeft gekozen.

Colin [Alex Ross Perry] laat zijn vriendin Zoe [Ry Russo-Young] achter om zijn zus JR [Carlen Altman] te helpen haar spullen op te halen bij de Neil [Bob Byington], de hoogleraar van haar school met wie ze een tijd samenwoonde. Ze kibbelen en maken cynische grappen over van alles en nog wat in deze vermoedelijke hommage aan de romantische komedies van Woody Allen. Tussen de racistische, homofobe en incestgerelateerde grappen door, duikt zo nu en dan een goede grap op. Maar de cynische toon en de belabberde timing (vooral van de monotone Rosse Perry) verpesten elke poging tot humor.

Teo [Adriano Giannini] heeft een vriendin [Anna Ferzetti] en een minnares [Valentina Carnelutti], maar valt als een blok voor Emma [Valeria Golino, bij het grote publiek vooral bekend uit Hot Shots], een osteopaat die op haar 17e blind is geworden. Het is een wonder dat hij er 3 vrouwen tegelijk op na houdt en dat het erg lang duurt voordat zijn geheim uitkomt. Dat is ook het probleem met deze film: 5 kwartier lang gebeurt er eigenlijk niets en kabbelt de film vooral voort op het charisma en het talent van Giannini en Golino, die prima zijn in de hoofdrollen. Arianna Scommegna blaast de film wat leven in als Emma's slechtziende vriendin Patti, maar het verhaal is flinterdun en de karakters oppervlakkig. Pas in het laatste half uur gebeurt er eindelijk echt iets, maar dat past dan weer te gemakkelijk aan de formule van de romantische film dat ook dat deel weinig boeit. En het einde is een aanfluiting.

Manuel [Hernán Mauricio Ocampo], Julián [Nolberto Sánchez] en albino Poca Luz [Genario Aristizábal] groeien op in hechte dorpsgemeenschap in de bossen van Colombia en als ze niet op school zijn gaan ze helemaal op in hun grootste passie: voetbal. Hoewel hun ouders ze proberen te beschermen voor de realiteit, ontdekken de jongens geleidelijk aan dat het leven hier niet zo ongecompliceerd is als ze dachten. Op effectieve wijze volledig verteld vanuit het perspectief van de kinderen. In zijn speelfilmdebuut laat Arbeláez zien uitstekend met kinderen te kunnen werken, getuigen het spontaan ogende spel van de jeugdige cast.

Een verrassende mengeling van drama, komedie en science-fiction die qua insteek doet denken aan 'Chronicle' [2012]. Anne Hathaway (die hier verdacht veel lijkt op Claudia Winkleman) speelt één van haar beste rollen als Gloria, een getroubleerde jongevrouw die na 25 jaar terugkeert naar haar geboorteplaats in de hoop haar ontspoorde leven op het juiste spoor te krijgen. Een hernieuwde kennismaking met jeugdvriend Oscar [Jason Sudeikis] levert haar een baantje op, maar wanneer Gloria de bizarre link ontdekt tussen een oude speeltuin en de mysterieuze verschijning van een kolossaal monster in Seoul, zet dat beide levens behoorlijk op zijn kop.

Nacho Vigalondo schreef en regisseerde deze aangename SF-film waarin de dingen nooit lopen zoals verwacht en hoewel de verrassende wendingen soms kan leiden tot fronsende wenkbrauwen, valt het Vigalondo bepaald niet kwalijk te nemen dat hij het beste uit Hathaway weet te halen in deze unieke, vermakelijke SF-film.

In de jaren 20 van de vorige eeuw werken zussen Dorothy [Darci Shaw] en Clarice Cliff [Phoebe Dynevor] fulltime bij een aardewerkfabriek om een dak boven hun hoofd en dat van hun moeder [Kerry Fox] te behouden. Uit onvrede over het feit dat mannen denken te weten wat voor aardewerk vrouwen aanschaffen, besluit Clarice haar kritiek uit te spreken tegenover de bestuursleden. Haar eigenzinnige ideeën vallen niet in goede aarde bij de oude mannen die bepalen wat er wordt gemaakt, behalve bij fabriekseigenaar Colley Shorter [Matthew Goode], die zoekt naar een manier om marktleider te worden. Dynevor speelt Clarice met een gepaste mix van charme en strijdlustigheid in dit onderhoudende, maar dramatisch vlakke historische drama over een vrouw die een mannenbolwerk wist te slechten door vrouwen een stem te geven. Tijdens de aftiteling hoor je fragmenten uit audio-interviews met mensen die het in het echt van dichtbij meemaakten.

Weinig verheffend drama over twee dwalende zielen die begrip vinden bij elkaar wanneer ze elkaar bij toeval ontmoeten in Columbus, Indiana. Jin [John Cho] is hier gekomen om afscheid te nemen van zijn vader en Casey [Haley Lu Richardson] staat voor een hartverscheurende keuze: verlaat zij Columbus om haar droomcarrière na te jagen, of blijft ze zorgen voor haar moeder, die dankzij Casey van haar drugsverslaving is afgekomen. Veel dialoog tussen twee personages die zwelgen in zelfmedelijden dus. Richardsons ingeleefde spel levert een paar goede momenten op, maar verder is dit vrij slaapverwekkend.

Arnaud [Kévin Azaïs] is samen met zijn baas Manu [Antoine Laurent] op huisbezoek voor een zakelijke bespreking wanneer hij oog in oog komt te staan met Madeleine [Adèle Haenel] die hem kortgeleden vloerde tijdens een worsteltoernooi op het strand. Wanneer blijkt dat Arnaud en Madeleine dezelfde militaire training volgen ontstaat er ondanks Madeleine tegendraadse houding een vriendschap die een andere dimensie krijgt tijdens een militaire oefening. Vier Gouden Palmen (allen voor Cailley) en Césars voor Laurent (beste actrice) en Azaïs (beste mannelijke nieuwkomer) onderstrepen het succes van een film die net op het moment dat het in romkomclichés dreigt te vervallen een opmerkelijke slotwending in petto heeft. De gehele cast weet wel raad met de onderkoelde humor van Cailley en coscenarist Claude Le Pape. Haenel steelt de film, maar Nicolas Wanczycki scoort ook hoge ogen als de opleider die koste wat kost vast blijft houden aan zijn gelijk.

Goedkoop ogend, matig belichte fantasy combineert elementen uit Alice in Wonderland, Peter Pan en Huckleberry Finn. Alice [Keira Shansa] en Peter [Jordan Nash] verliezen hun kinderlijke onschuld wanneer hun broer David [Reece Yates] verongelukt tijdens het spelen. Bovendien krijgen hun ouders [Jolie en Oyelowo] thuis te maken met een schuldeiser die geen middel schuwt om zijn geld te krijgen. Kan het gezin deze problemen oplossen? En moeten de kinderen daarvoor hun jeugdige dromen opofferen?

Shansa is goed als Alice en de aanwezigheid van Jolie en Oyelowo is een pluspunt, maar scenariste Marissa Kate Goodhill weet de sprookjeselementen niet helemaal om te smeden tot een nieuw geheel en de special effects zijn weinig overtuigend.

Johnny [Hedy Lamarr] is gevlucht uit Oostenrijk nadat haar vader is geliquideerd. Ze verblijft nu in de VS en heeft een affaire met Barton Kendrick [Ian Hunter], een getrouwde uitgever. Wanneer Johnny de immigratiedienst haar mededeelt dat ze terug moet keren naar Oostenrijk vreest ze voor haar leven. Wanneer ze tijdens een wandeling door het park een berooide schrijver [James Stewart] tegen het lijf loopt, weet ze hem ervan te overtuigen een deal aan te gaan waardoor zij in de VS kan blijven, maar die deal levert de nodige complicaties op voor alle betrokkenen.

Lamarr en Stewart zijn uitstekend in deze romantische komedie met een sterke dramatische inslag. Het is bijzonder interessant om Stewart te zien in een niet geheel sympathieke rol die een voorbode is van het geniale werk dat hij 5 jaar later zou doen in 'It's A Wonderful Life'. Lamarr is een beetje stijfjes, maar houdt zich staande in deze vermakelijke, lichtelijk godvergeten komedie die tevens profiteert van sterke ondersteuning van Hunter, Verree Teasdale als Hunters echtgenote en Adeline De Walt Reynolds als Lamarrs grootmoeder.

Onconventionele, verrassende en regelmatig schokkende horror met Elijah Wood als de 35-jarige Norval Greenwood die gretig ingaat op de onverwachte uitnodiging van zijn vader die hij al 30 jaar niet meer heeft gezien of gesproken. Zijn hereniging met Gordon [Stephen McHattie] neemt al gauw een vreemde wending, vooral wanneer Norval zich beseft dat de alcoholistische Gordon zich niet eens kan herinneren dat hij zijn zoon had uitgenodigd. En Norval krijgt nog meer onaangename verrassingen voor de kiezen.

Timpson weet Wood en McHattie uitstekend tegen elkaar uit te spelen en hij creëert daarmee een suspense die zich uitbetaalt in onverwachte wendingen en enkele scènes die ik nauwelijks kon aanzien of aanhoren. En dat is absoluut een aanbeveling! Een waanzinnige horrorthriller die ongetwijfeld niet iedereen zal bekoren, maar fans van bizarre horrorverhalen zijn hier aan het goede adres.

Loretta Young schittert als een voorheen in Frankrijk gestationeerde non die met de Franse non Scholastica [Celeste Holm] naar het dorpje Bethlehem afreist in de hoop daar een ziekenhuis op te richten voor ernstig gewonde en getraumatiseerde kinderen. Ze nemen hun intrek bij schilderes Amelia Potts [Elsa Lanchester], wiens kunstwerken de reden waren waarom de nonnen deze omgeving kozen. Vervolgens ontmoeten ze een keur aan mensen die in de omgeving wonen en die uiteindelijk om verschillende persoonlijke redenen hun bijdrage leven.

Een sentimentele film die nooit stroperig wordt, ondanks de aanwezigheid van Christelijk gezang en de centrale boodschap van naastenliefde. Je hoeft niet gelovig te zijn om die boodschap te omarmen, ook al omdat Young en Holm zo sterk zijn in hun rollen en de overige castleden ook prima werk afleveren. Een eenvoudige, uiterst sympathieke en nostalgische film met een oprecht geloof in de goedheid van de mens. Cynici zien daar wellicht niet in, maar dat maakt deze film niet minder hartverwarmend.

Scott Burns weet weliswaar een onheilspellende sfeer op te roepen in deze aanvankelijk intrigerende, maar uiteindelijk ronduit teleurstellende psychologische thriller waarin een jonge vrouw [Julis Sarah Stone] zich door twee jonge wetenschappers [Landon Liboiron, Carlee Ryaki] laat onderwerpen aan een serie experimenten in de hoop inzicht te krijgen in haar slaapproblemen en mogelijk een oplossing daarvoor te vinden. Veel fraai vormgegeven droomsequenties dus, voorzien van een sinistere muzikale score, maar het leidt nergens toe. Ergst van allemaal: de verrassende slottwist. Een enorme afknapper.

Filmproducer Max Barber [Robert De Niro] zit diep in problemen na zijn zoveelste flop en moet in korte tijd een fortuin bij elkaar zien te krijgen om zijn schuld af te lossen bij Reggie Fontaine [Morgan Freeman], of anders! Hij ontdekt dat verzekeringsmaatschappijen grote bedragen uitbetalen als de hoofdrolspeler in een filmproductie op de set overlijdt. Daarom besluit hij de suïcidale westernveteraan Duke Montana [Tommy Lee Jones] de hoofdrol te geven en doet hij er alles aan om een dodelijk ongeluk te veroorzaken, maar dat blijkt moeilijker dan verwacht. Het plot is een opzichtige variant op The Producers, maar de de cast is zeer op dreef (met Lee Jones als uitblinker) en de cartooneske humor roept regelmatig aangename herinneringen op aan Road Runner. Wil er iemand rabarber?