Il Colore Nascosto delle Cose (2017)

Vanaf 16 november in de bioscoop (Cherry Pickers)

Nog steeds bella, onze Valeria.

Teo [Adriano Giannini] heeft een vriendin [Anna Ferzetti] en een minnares [Valentina Carnelutti], maar valt als een blok voor Emma [Valeria Golino, bij het grote publiek vooral bekend uit Hot Shots], een osteopaat die op haar 17e blind is geworden. Het is een wonder dat hij er 3 vrouwen tegelijk op na houdt en dat het erg lang duurt voordat zijn geheim uitkomt. Dat is ook het probleem met deze film: 5 kwartier lang gebeurt er eigenlijk niets en kabbelt de film vooral voort op het charisma en het talent van Giannini en Golino, die prima zijn in de hoofdrollen. Arianna Scommegna blaast de film wat leven in als Emma's slechtziende vriendin Patti, maar het verhaal is flinterdun en de karakters oppervlakkig. Pas in het laatste half uur gebeurt er eindelijk echt iets, maar dat past dan weer te gemakkelijk aan de formule van de romantische film dat ook dat deel weinig boeit. En het einde is een aanfluiting.

Ik vond het continu veranderen van beeldformaat opvallend, maar kon het niet linken aan het plot. Iemand een idee daarover?

Deze film heb ik geleend van de bibliotheek. Helaas kwam ik er niet echt in. Het verhaal boeide mij niet genoeg en er gebeurt wat mij betreft weinig interessants. Het acteerwerk vind ik goed. Ik vind het knap hoe Valeria Golino een blinde vrouw speelt. Ik kende haar nog niet en dacht even dat ze echt blind is, en ik luister graag naar de Italiaanse taal, waardoor het ook wat makkelijker was om de film af te kijken, maar al met al ben ik niet erg onder de indruk. 2,5*

Een pluim voor de hoofdactrice die de blinde vrouw speelt. Ik vond het veranderen van beeldformaat echter overbodig en kon weinig sympathie opbrengen voor de mannelijke protagonist die alleen maar gekwetste gevoelens achterlaat. Voor mij is een verhaal van een flierefluiter die een relatie met drie vrouwen tegelijk heeft geen romantiek.

Het wilde leven van een reclameman

Ik ben best wel fan van de Italiaanse film, maar om de een of andere reden blijf ik wat steken bij de oudere titels. Van regisseurs zoals Luchino Visconti, Vittorio De Sica en Federico Fellini heb ik best al wel wat gezien en van de nieuwe generatie dan weer niets. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en op een beetje goed geluk aan deze Il Colore Nascosto delle Cose begonnen. Geen idee wat ik juist moest verwachten maar hey, zo kom je soms aan de beste films.

Al is dat hier niet het geval, hoewel er ook veel goeds is te ontdekken in de recentste film van regisseur Silvio Soldini. De relatie tussen een blinde vrouw en een man die wel kan zien is niet nieuw in de wereld van de cinema (recentelijk kwam rond hetzelfde thema nog het uitstekende All I See Is You in de zalen) maar Soldini trekt volop de kaart van het clichébeeld van de typische Italiaan. Teo is een succesvolle reclameman en houdt er naast een vriendin en een minnares ook nog een derde flirt op na. Emma, sinds haar 17e blind, laat zich charmeren door de vlotte verkoper en het resultaat kan zich wel raden. Soldini weet nergens echt verrassend uit de hoek te komen waardoor het middenstuk wat inzakt, maar gelukkig brengt hij met Patti (een slechtziende vriendin van Emma die halverwege de film op de proppen komt) nog wat leven in de brouwerij. Het had echter beter geweest om dit iets compacter te maken, zo had de verhaallijn met Nadia met een gerust hart weggelaten mogen worden en had er iets meer moeite in het ietwat flauwe einde gestoken mogen worden.

De film steunt vooral op de wisselwerking tussen Adriano Giannini en Valeria Golino. Die eerste speelt de niet echt uitdagende rol van de macho Teo die met gemak een aantal vrouwen jongleert en het is dan ook vooral Golino die als Emma weet te overtuigen. Een stel matte contactlenzen geven het idee dat ze blind is, maar ook gewoon heel haar uitstraling en haar lichaamstaal overtuigt over de gehele lijn. Zij is echt de spilfiguur in het geheel en is verantwoordelijk voor een groot stuk van de kwaliteit. Verder nog een aantal leuke bijrollen met Arianna Scommegna (de slechtziende Patti) op kop. Absoluut geen idee trouwens wat Soldini bezielde om regelmatig met het beeldformaat te spelen. In deze tijd is het sowieso al niet meer zo echt done om met een 4:3 film af te komen, maar het formaat wisselt regelmatig en dat oogt eerder storend dan als een leuk visueel ideetje.

Reclamemannen en de liefde, je zou direct aan Mad Men en Don Draper denken maar dan kom je hier toch bedrogen uit. Soldini levert eerder een film af die je laat zien hoe je toch een volwaardig leven kan leiden met een beperking en de kracht en onkreukbaarheid van Emma dient vooral om de kijker de ogen te doen openen. Dat toont zich in kleine scènes (de ober die haar niet durft aan te kijken) maar het is niet voldoende voor een echt indrukwekkende film.

3*

Documentairemaker Silvio Soldini heeft ook een aantal speelfilms gemaakt, die mij over het algemeen goed zijn bevallen. Deze film over een vrouwenversierder en diens relatie met een visueel gehandicapte vrouw spreekt mij minder aan. Het is weliswaar een aardige film dankzij Valeria Golino, maar ik had er meer van verwacht. Het verhaal weet amper te boeien.