Meningen

De even grensverleggende als controversiële Franse regisseur Gaspar Noé weet je bijna anderhalf uur mee te laten slepen in de wereld van een aantal ambitieuze, jonge dansers die zich in een leeg schoolgebouw voorbereiden op een niet nader gedefinieerd optreden. De repetitiedag wordt afgesloten met een feest, waarin deze jongeren lekker los mogen gaan op de muziek van DJ Daddy onder het genot van een hapje en een (non-alcoholisch) drankje. Maar blijkt dat iemand LSD heeft toegevoegd aan de punch die iedereen heeft gedronken, verandert de sfeer radicaal. De schuldige is snel aangewezen en buiten gewerkt, maar dat is het begin van een werkelijk waanzinnige trip. Ruim 15 jaar na zijn veelbesproken "Irreversible" weet Noë opnieuw een film af te leveren die werkelijk weet te schokken, met één belangrijk verschil: deze keer maken de schokken deel uit van een narratief dat gezien kan worden als een analyse van de Franse samenleving - zeker wanneer Noë in de slotscène onthuilt wie de veroorzaker is van alle ellende. Die lijkt namelijk nogal sprekend op een bekend Frans persoon! Het is jammer dat Noé in de laatste 10 minuten zijn hand overspeelt en toch (weer) vervalt in effectbejag, maar dat is de enige reden om deze film geen 5 sterren te geven. De soundtrack is fantastisch en de danssequenties - waaronder een geniale update van de filmstijl van Busby Berkeley - een lust voor oor en oog.

Stanley Kubrick haalde deze film hoogstpersoonlijk uit de roulatie nadat de politie hem had geadviseerd om zijn afgelegen huis in Engeland te verlaten wegens aanhoudende, serieuze bedreigingen. A Clockwork Orange kwam veelvuldig negatief in het nieuws, omdat verschillende jongeren misdaden pleegden die geïnspireerd zouden zijn door de film: een jongen schopte een oude zwerver dood, een groep jongens, verkleed als Alex en zijn ‘droogs’, sloegen een andere jongen in elkaar en andere groep jongens verkrachtte een 15-jarig Nederlands meisje terwijl ze “Singin’ In The Rain” zongen. Kubrick was geschokt dat jongeren zijn film op deze manier misbruikten en besloot de vertoning van zijn eigen film te verbieden. Pas na zijn dood in 1999 was de weg vrij voor een herontdekking en ontdekte een nieuwe generatie filmliefhebbers dit meesterwerk. En nog steeds is A Clockwork Orange een film die vaak als argument naar voren komt in het eeuwige debat over de vraag of geweld in films [negatieve] invloed heeft op kijkers. De ironie is dat Anthony Burgess, de schrijver van het gelijknamige boek, hierin zijn persoonlijke ervaringen verwerkte [zijn vrouw was slachtoffer van een verkrachting] en met het boek juist duidelijk wilde maken dat iedere mens een vrije wil heeft en dat het gebruiken van geweld een keuze is. Kubrick liet Burgess de eerste versie van het scenario schrijven, maar wees dat af en koos voor een dubbelzinnig einde dat ik uiteraard niet ga verraden.

Alex Delarge [Malcolm McDowell] is de leider van een bende ‘droogs’ die zich regelmatig – en onder invloed van ‘Drencrom’, in de vorm van Moloko Plus – uitleven in de vorm van vechtpartijen, verkrachten en brutale overvallen. Ze overvallen een schrijver [Patrick Magee], waarbij Alex hem mishandelt terwijl hij ‘Singin’ On The Rain’ zingt en daarna verkracht hij diens vrouw [Adrienne Cori]. Wanneer Dim [Warren Clarke] en Georgie [James Marcus] hun onvrede uitspreken over de manier waarop Alex leiding geeft, grijpt hij weliswaar keihard in, maar Dim en Georgie nemen wraak door Alex er in te luizen bij een volgende overval. Alex wordt veroordeeld, maar krijgt kans op strafvermindering wanneer hij zich vrijwillig aanmeldt voor ‘The Ludovico Treatment’, een behandeling waarmee de minister-president hem denkt te kunnen ‘genezen’ van geweld.

Malcolm McDowell geeft één van de meest iconische vertolkingen in de hoofdrol, die ervoor zou zorgen dat hij de rest van zijn carrière steeds varianten op deze rol zou spelen. Het heeft hem geen windeieren gelegd, want 46 jaar later is hij nog steeds volop actief in film- en TV-producties. De film zit ook vol met iconische beelden, vooral in de eerste helft van de film. Het openingsshot waarin we Alex en zijn ‘Droogs’ in de Korova Milk Bar zien zitten op stoelen met een bijzonder ontwerpen, het prachtige shot waarin de ‘Droogs’ een tunnel inlopen waar ze een dronkelap in elkaar slaan en het shot waarin Alex, met de broek naar beneden, kruipend op de grond de mishandelde schrijver toespreekt met de woorden: “Viddy well, little brother. Viddy well!” Onvergetelijk is ook de versneld afgespeelde scène waarin Alex seks heeft met twee jonge meiden onder de klanken van een razendsnelle versie van Rossini’s Willhelm Tell Overture.

De film is een ware tour-de-force voor Malcolm McDowell, die werkelijk geleden heeft voor de kunst. ‘The Ludivico Treatment’ is feitelijk een martelwerktuig en Kubrick dwong McDowell deze marteling lange tijd te ondergaan: de wanhopige kreten van zijn karakter zijn dan ook maar voor een deel gespeeld. Maar het meest schokkend is de scène waarin Alex na zijn behandeling bij toeval Dim en Georgie tegen het lijf loopt, die nog een appeltje met hem willen schillen. Ik kan de scène niet verraden natuurlijk, maar houdt de stopwatch maar gereed en bedenk je dat Kubrick nooit tevreden was met één take! De sets, de kostuums en de make-up van deze film zijn fantastisch. Patrick Magee geeft een bizarre, maar uiterst knappe vertolking weg als de mishandelde schrijver en ook Aubrey Morris laat een onuitwisbare indruk achter als Deltoid, Alex’ reclasseringsambenaar – of iets wat daarvoor moet doorgaan. Maar het is McDowell die hier de grootste indruk achter laat en ervoor zorgt dat het liedje “Singin’ In The Rain” opeens hele andere beelden bij je oproept dan een vrolijk dansende Gene Kelly. Maar daarover is het laatste woord nog niet gesproken!

Doorgewinterde beveiliger Sam [Rapace] krijgt opdracht de steenrijke, verwaande erfgename Zoe Tanner [Nelisse] te beschermen en moet al gauw al haar ervaring gebruiken om in leven te blijven. Zoes stiefmoeder Rima [Indira Virma] heeft Sam weliswaar ingehuurd, maar omdat zij verwacht had zélf de zeggenschap te krijgen over het bedrijf van haar overleden echtgenote, is het de vraag of zij te vertrouwen is.

Een flinterdun achtergrondverhaaltje brengt Sam en Zoe 'closer', maar Jewson houdt het tempo hoog en er zijn veel actiescènes waarin Rapace nog maar eens bewijst haar spreekwoordelijke mannetje te staan in het moderne actiegenre. Verstand op nul en laat je lekker meeslepen.

Boerenzonen Léo [Eden Dambrine] en Rémi [Gustav de Waele] zijn al jaren elkaars beste vrienden. Maar wanneer ze bij elkaar in de klas komen te zitten tijdens hun eerste jaar op de middelbare school vragen klasgenoten zich hardop af of de jongens wellicht een stel zijn. Daardoor neemt Léo iets meer afstand van Rémi met als gevolg dat de twee boezemvrienden steeds meer hun eigen weg gaan. Het scenario overtuigt nooit volledig, maar Dhont weet voortreffelijk spel uit de jonge Dambrine te ontlokken en ook Dequenne en Léa Drucker (als de respectievelijke moeders) maken indruk. Fraai camerawerk ook van Frank van den Eeden in deze hommage aan Truffauts Les Quatre Cents Coups waaruit Dhont de slotscène in grote lijnen kopieerde.

Roy Neary [Richard Dreyfuss] is een gewone Amerikaan die op een dag getuige is van een vreemd fenomeen dat hij niet kan plaatsen en vooral niet van zich af kan zetten. Hij droomt sinds deze ‘encounter’ van een soort rots die hij obsessief probeert vorm te geven, in de hoop erachter te komen wat het precies is of wat het betekent. Zijn veranderde gedrag leidt tot grote verwarring bij zijn gezin, waarbij vooral zijn echtgenote Ronnie [Teri Garr] weinig begrip kan opbrengen voor Roys bizarre houding. Roy krijgt alleen steun van Jillian [Melinda Dillon], die tijdens haar zoektocht naar haar spoorloos verdwenen zoontje Barry [Carrey Guffey] hetzelfde fenomeen heeft waargenomen. Bovendien blijkt ook zij dezelfde visioenen te te hebben als Roy.

Kort nadat Ronnie en de kinderen Roy hebben verlaten en Barry is ontvoerd door ruimtewezens, ontdekt Roy eindelijk wat zijn droom betekent. Samen met Jillian reist hij naar Devil’s Tower en de twee zijn vastbesloten te ontdekken wat er precies is gebeurd in de hoop daarmee ook Barry terug te kunnen vinden.

Er is een sleutelrol voor de Franse regisseur François Truffaut, één van de meest invloedrijke en gerespecteerde filmmakers van zijn generatie. Spielberg wilde hem per se hebben, ook al had Truffaut geen acteerervaring en was hij zo onzeker over zijn Engels dat hij het niet in het openbaar durfde te spreken. Maar Truffaut blijkt perfect gecast als de NASA-expert die het onderzoekt leidt naar de mysterieuze verschijningen en contact weet te leggen door middel van muzikale communicatie. Componist John Williams, wiens legendarische score voor “Jaws” hem tot Spielbergs huiscomponist maakte, kreeg de opdracht een motief van 5 noten te bedenken en hoewel de uiteindelijke keuze volgens Williams en Spielberg een geval was van ‘bij gebrek aan beter’ zul je die noten niet gauw vergeten. Natuurlijk, het motief speelt een sleutelrol in de film en wordt tientallen keren herhaald, maar aangezien “Close Encounters” dit combineert met spectaculaire special effects, waarbij niemand minder dan Douglas Trumbull – één van de belangrijkste medewerkers aan Kubricks SF-meesterwerk “2001 – A Space Oddyssey” – de grenzen van de special effects nog eens wist verleggen.

Dreyfuss en Dillon zetten uitstekend werk neer en Spielberg wist op geraffineerde wijze een prima vertolking uit de toen drie-jarige Carrey Guffey te krijgen, maar de ‘close encounters’ uit de titel zijn in elk opzicht de hoogtepunten uit deze film. Het einde is verfrissend optimistisch, al frons je wellicht je wenkbrauwen bij de keuze die Dreyfuss op het einde maakt. Maar dit is ontegenzeggelijk een sleutelfilm uit het SF-genre en ééntje die je dus gezien moet hebben.

Oorlogsveteraan en zogenaamde ‘samoerai/bandiet’ Colton MacReay [Scott Adkins] richt een bloedbad aan om zijn nichtje Hailey [Madison Lawlor] te redden uit handen van de Mexicaanse kartelleider Fernando Garcia [Tony Perez]. Die is niet blij dat zijn neef Victor [Ray Diaz] daarbij om het leven is gekomen en daarom roept hij de hulp in van de corrupte sheriff Calloway [Nick Chinlund] om met Colton af te rekenen voor die Hailey en haar moeder Angela [Caitlin Keats] in veiligheid heeft gebracht. Het scenario zit vol tegenstrijdig en is niet meer dan een excuus voor meer bloedvergieten en achtervolgingen. Adkins moet het hebben van zijn uiterlijk en zijn vechttechnieken, zeker niet van charisma of acteertalent.

Goedbedoelde film is mede mogelijk gemaakt door Amnesty International, dus de politieke boodschap ligt er redelijk dik bovenop. Deze aanklacht tegen totalitaire regimes (hier verpersoonlijkt door Alan Rickman) tegen het vrije denken (in de persoon van Madeleine Stowe) speelt zich volledig af in een kale, claustrofobische ruimte waarin ondervrager Rickman geen enkel middel schuwt om schrijfster van een kinderboek Stowe te laten bekennen dat haar kinderboek (dat zich afspeelt in het fictieve Closetland, vandaar de titel) een politieke allegorie is en dus kritiek op het regime. Stowe en Rickman zijn prima in een bij vlagen inventief gefilmde, maar niet al te subtiele vertelling die zwanger is van de symboliek.

Episch SF-drama combineert 6 verhalen die zich afspelen in verschillende tijdperken en geeft Hanks, Berry, Weaving, Jim Sturgess, Bae Doona en Hugh Grant de gelegenheid om in iedere verhaallijn een rol op zich te nemen. Dat moet ons duidelijk maken dat de verhalen op één of andere manier met elkaar verbonden zijn, maar het is vooral verwarrend en (gezien enkele zeer twijfelachtige accenten en make-up) afwisselend storend en onbedoeld grappig. David Mitchells complexe SF-roman blijkt onverfilmbaar: een groot deel van wat moet doorgaan voor een verhaal wordt verteld in voice-over. Pretentieus en vaak volstrekt afschuwelijk.

Deze roadmovie over twee lesbische 70-plussers biedt een glansrol aan Olympia Dukakis en begint wanneer Stella [Dukakis] en de blinde Dot [Brenda Fricker] elkaar in bed plagen met een vibrator. Dat maakt al duidelijk dat we hier zeker niet te maken hebben met een vrouwelijke versie van The Straight Story. Wanneer Dot uit bed valt en haar heup beschadigd zorgt haar kleindochter Molly [Kristin Booth], ervoor dat Dot in een verzorgingshuis terecht komt. Stella besluit Dot te bevrijden en naar Canada te reizen zodat ze kunnen trouwen. Onderweg pikken ze voormalige stripper Tommy [Michael McPhee] op. Versleten formule krijgt nieuwe glans door het innemende spel van de twee hoofdrolspelers, de barrage aan vulgaire dialogen - vooral uit de mond van Dukakis - en het gemak waarmee Fitzgerald schakelt van hilarische komedie naar hartverscheurend drama.

Het contrast tussen Binoches extraverte, soms wat theatrale karakter en Stewarts onderkoelde, beheerste personage is zeer effectief in dit intrigerende, uitdagende psychologische drama over een ouder wordende actrice [Binoche] die de dood van haar mentor moet verwerken terwijl ze zich met hulp van haar persoonlijke assistent [Stewart] voorbereid op een opvoering van het toneelstuk waarmee ze doorbrak. Ze heeft er niet alleen moeite mee dat ze nu de rol van oudere vrouw moet spelen, het valt haar ook zwaar dat haar oorspronkelijk rol wordt overgenomen door een jonge actrice [Chloë Grace Moretz] die een twijfelachtige reputatie in Hollywood heeft.

Complexe karakterstudie gaat vooral over de zoektocht naar een (nieuwe?) identiteit en regisseur Olivier Assayas zigzagt op zeer bedachtzame wijze over de lijn van de fictie van de rol - wanneer Binoche dialogen uit het toneelstuk blijkt te oefenen met Stewart - en de realiteit waarin ze inzicht probeert te krijgen in haar eigen relaties met de mensen die het dichtst bij haar staan. Dat verwart je als kijker, maar daardoor ervaar je dezelfde verwarring die Binoches karakter ook ervaart. Geen gemakkelijke film dus, maar dat is in dit geval absoluut één van de pluspunten. Binoche eist de meeste aandacht op, maar Stewart en Moretz houden zich meer dan staande naast deze topactrice.

Bij vlagen iets te krankzinnige animatie over jonge uitvinder Flint Lockwood [Bill Hader] die woont op een eiland waar de sardine-industrie is ingezakt en de economie daardoor onder grote druk staat. Wanneer Flints zoveelste bizarre uitvinding (een machine die wolken omzet in voedsel in plaats van regen) blijkt te werken, wekt dat niet alleen de aandacht van Sam, een ambitieuze presentatrice van The Weather Channel [Anna Faris], maar ook die van de opportunistische burgemeester [Bruce Campbell], die Flint onder druk zet om zoveel mogelijk een slaatje te slaan uit de publiciteit en het toerisme dat de uitvinding teweeg brengt. Alleen Flints stoïcijnse, introverte vader, de man wiens goedkeuring Flint het meest verlangt, spreekt zijn twijfels uit. En onvermijdelijk blijkt de uitvinding zijn schaduwzijde te hebben en is het aan Flint om zijn eiland (en de wereld) te redden van een meteorologische ramp.

De animatiestijl is hier en daar wat over-the-top, met een overdaad aan zich razendsnel aan het oog voltrekkende visuele ideeën, waardoor de dramatische aspecten niet helemaal uit de verf komen. Maar het basisverhaal is inventief, Hader en Wiig zijn uitstekend in de hoofdrol en veel van visuele grappen zijn geslaagd. Mijn favoriete running-gag is de 'Monkey Thought Translator'. Er is bovendien een bevredigende, ontroerende finale die je de paar tekortkomingen makkelijk doen vergeven.

Het is 10 jaar geleden dat The Clovehitch Killer, vernoemd naar de knoop in een stuk touw dat hij achterliet het plaats delict, zijn laatste slachtoffer opeiste. De tien vastgestelde slachtoffers worden ieder jaar herdacht, maar de identiteit van de moordenaar is nog steeds niet bekend. Wanneer Tyler [Charlie Plummer] bij toeval erotische tijdschriften en compromitterende foto’s ontdekt in de schuur van zijn vader [Dylan McDermott], de alom geliefde leider van de plaatselijke padvinderij, zoekt hij hulp bij Kassi [Madisen Beaty], een schoolgenoot die zich al jaren vastbijt in het Clovehitch-dossier in de hoop dat hij iets kan vinden waardoor hij zijn vader niet meer hoeft te verdenken. Maar die ontdekt al snel wat Tyler te weten is gekomen en komt met een plausibele verklaring. Maar Tyler en Kassi zijn onvoldoende gerust gesteld. McDermott is voortreffelijk en Fords besluit om al vroeg de identiteit van de moordenaar te onthullen is even gewaagd als effectief. Dit is dan ook een puike thriller, tot de volstrekt ongeloofwaardige ontknoping.

Na Cloverfield en 10 Cloverfield Lane is dit de laatste uit de door J.J. Abrams geproduceerde SF-trilogie en veruit de minst interessante. Een vijftal ruimtereizende wetenschappers test een apparaat dat moet helpen de energiecrisis op te lossen en belandt in een andere dimensie, met alle wetenschappelijke blablabla en semi-satirische, dadaïstische, onbegrijpelijke, vrijblijvende gevolgen van dien. Er zijn mensen die dol zijn op dit soort pseudo-intellectuele legpuzzels. Zo niet, dan valt hier amper een touw aan vast te knopen.

Regisseur Salva werd na het maken van deze film veroordeeld wegens seksueel misbruik van één van de minderjarige hoofdrolspelers. Dat Salva daarna toch nog in staat werd gesteld om meer films te maken (waaronder de twee Jeepers Creepers) is om die reden op zijn minst opmerkelijk te noemen. 'Clownhouse' is zijn eerste langspeelfilm (er is overigens een verwijzing naar de korte film 'Something In The Basement' die hij in 1986 maakte) en hoewel het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers en de dialogen de middelmaat niet ontstijgen, is deze horrorfilm toch onderhoudend genoeg om het een bescheiden aanrader te maken. Het verhaal van drie ontsnapte psychopaten die de clowns van een nabij optredend circus vermoorden, zichzelf vervolgens vermommen als die clown en drie broers terroriseren die alleen thuis zijn, is prettig eenvoudig. Salva slaagt erin om elk van de plotselinge verschijningen van één van de clowns te maken tot een effectief schrikmoment waarmee hij bovendien de suspense verhoogt. Let op het moment waarop Rockwell (als de oudste van de broers) de stroomvoorziening in het huis herstelt en later wanneer hij als clown vermomt langs een raam loopt. Salva filmt hun gezichten vrijwel uitsluitend in close-up, wat de angst voor de clowns versterkt. Er is bovendien een prima elektronische (lowbudget-)score van Michael Becker en Thomas Richardson waardoor 'Clownhouse' absoluut een bovengemiddelde griezelfilm is.

Paul de Wit [Sem Hulsmann] is vaak mikpunt van spot vanwege zijn flaporen. Wanneer hij, samen met 5 klasgenoten, blijkt te zijn uitverkoren voor een door president Isimo [Roeland Fernhout] georganiseerd schoolreisje, komt Paul er al snel achter dat dit een list is om de samenleving te bevrijden van lelijke kinderen. Samen met klasgenoot Kai Rigo [Narek Awanesyan] weet hij te ontsnappen. Samen beramen ze een plan om de andere kinderen te bevrijden en Isimo te onttronen. Karikaturale vertolkingen en een knullige verbeelding van een futuristische repressieve samenleving in een verhaal met een positief bedoelde boodschap die Elbers helaas nauwelijks serieus lijkt te nemen.

Een elitaire school stelt Ms Novak [Mia Wasikowska] aan als docent “bewust eten”, een lessencyclus gebaseerd op mindfullness “for mind, body and the environment.” Novak weet vijf leerlingen over te halen om lid te worden van ‘Club Zero’ en krijgt een steeds grotere invloed op het doen en denken van de leerlingen. Het scenario van Hauser en Géraldine Bajard schippert tussen satire, komedie en thriller, maar maakt nergens op overtuigende wijze duidelijk waarom deze intelligente jongeren zich laten overhalen tot een radicale verandering van hun leefstijl en gedachtegoed.

Vroeg in deze satirische zwarte komedie maakt Larraín op niet mis te verstand wijze korte metten met pedofilie binnen het Katholicisme. De titel verwijst naar de plek waar vier priesters bijeen zijn gekomen om met een fout of vergrijp uit het verleden in het reine te komen. Wanneer een vijfde persoon zich bij hen aansluit wordt hij vrijwel meteen geconfronteerd met zijn eigen daden en dat heeft schokkende gevolgen. Die scene is zó confronterend, indrukwekkend en schokkend, dat Larraín zijn kruit meteen lijkt te hebben verschoten. Er volgen nog wat goede momenten, maar het dramatische hoogtepunt zit duidelijk aan het begin en de rest van deze film lijdt daaronder.

Milde satire op Britse goede manieren is gedateerd en mist de kleurrijke, sympathieke karakters die we vinden in Lubitsch' beste films. Jones is prima in de titelrol, maar Boyer is wat stijfjes als de Tsjechische vluchteling die verwarring zaait bij de upperclass Britse familie waar zowel hij als Cluny Brown hun onderkomen vinden. Teveel karakters zijn hol en oppervlakkig en de vertolkingen in de bijrollen zijn te wisselend waardoor veel van de op papier scherpe dialogen onvoldoende uit de verf komen. Onderhoudend en zeker niet slecht, maar Lubitsch heeft veel betere films gemaakt.

Cobain [Bas Keizer] is een 15-jarige jongen wiens hoogzwangere, rokende en zuipende moeder [Naomi Velissariou] opduikt wanneer het haar uitkomt. Niet zo gek dat Cobain op de nominatie staat voor een pleeggezin. Hij besluit echter te proberen zijn leven en dat van zijn moeder in het gareel te krijgen en zoekt daarbij hulp bij Wickmayer [Wim Opbrouck], voor wie Cobains moeder vroeger werkte.

Keizer met zijn rollende R en Velissariou met haar dikke Vlaamse accent zijn volstrekt ongeloofwaardig als moeder en zoon. Regisseur Nanouk Leopold probeert het gebrek aan achtergrond en karakterisering in het scenario te verhullen met poëtisch bedoelde plaatjes en zwaarmoedige muziek, maar tevergeefs. Het einde is nogal bizar en het eindresultaat is een rommelige, deprimerende film waarin alleen Opbrouck voor een glimlach zorgt met zijn parodie op voetbalanalist Johan Boskamp.

Max Simkin [Adam Sandler] is eigenaar van een schoenmakerij in New York die al generaties lang in de familie is en ontdekt dat hij letterlijk in figuurlijk in de schoenen van zijn klanten kan lopen als hij hun schoenen aantrekt. Hij realiseert zich dat hij daarmee hun levens zowel positief als negatief kan beïnvloeden, maar worstelt met de verantwoordelijkheid die dat met zich meebrengt. Sandler is sympathiek in de hoofdrol, maar McCarthy en coscenarist Paul Sado slagen er onvoldoende in om de kansen die het interessante basisgegeven biedt te grijpen. Niet onaardig, maar vooral een gemiste kans.

Een week voor Halloween krijgt de achtjarige Peter [Woody Norman] last van nachtmerries en hoort hij angstaanjagende geluiden (waaronder een meisjesstem) in het huis waar hij sinds kort in woont. Zijn vader [Antony Starr] en moeder [Lizzy Caplan] verzekeren hem ervan dat dit louter komt door zijn overactieve fantasie en dat de geluiden nu eenmaal horen bij een oud huis, maar wanneer zijn nieuwe lerares [Cleopatra Coleman] zich zorgen begint te maken en contact zoekt met Peters ouders, escaleert de situatie en openbaart zich (letterlijk en figuurlijk) een duister geheim. Ondanks subtiele verwijzingen naar genreklassiekers A Nightmare On Elm Street en The People Under The Stairs duurt het even voor dit op gang komt. Caplan en Starr zijn perfect als de overbezorgde ouders en Bodin zorgt ervoor dat hij het mysterie en de spanning nauwkeurig opbouwt voor hij zijn troefkaart speelt. Mooi gefilmd door Philip Lozano en de special effects zijn … tja … effectief.

Van Minelli's visuele flair en zijn intelligente gebruik van kleur is niets te merken in dit wat druilerige en vooral statisch gefilmde melodrama over de problemen die ontstaan in een psychiatrische kliniek rondom een bureaucratische strijd om nieuwe gordijnen in de bibliotheek. Patiënten en personeel hebben uiteraard ook andere problemen aan het hoofd, maar er zijn hooguit sprankjes van leven in een film die gezien de op papier geniale cast (Richard Widmark, Gloria Grahame, Lauren Bacall, Lillian Gish, Charles Boyer, Oscar Levant, Fay Wray en de debuterende Susan Strassberg!!!) tegenvalt, al doen zijn hun best om weinig interessante materiaal (inclusief teveel psychologisch geleuter) tot leven te brengen. Vanwege de grote namen zeker de moeite waard, maar dit is absoluut één van Minelli's zwakste films.

In 1985 vond de politie zo’n 30 kilo cocaïne bij het lichaam van een drugskoerier die omkwam bij een parachutesprong boven Chattehoochee National Park. Dee Dee [Brooklyn Prince] en Henry [Christian Convery] stuiten bij toeval op een deel van de cocaïne en ontdekken al snel dat ze niet de eerste zijn; een beer heeft een deel van de cocaïne tot zich genomen en heeft er nu letterlijk en figuurlijk een neusje voor. Drugsbaas Synd [Ray Liotta] heeft ondertussen zijn handlangers Daveed [O’Shea Jackson Jr.[ en Eddie [Alden Ehrenreich] op pad gestuurd om wat er nog over is van de cocaïne terug te vinden. Banks weet de altijd lastig te combineren elementen van horror en genre goed te mixen maar het scenario vervalt in de tweede helft jammer genoeg wat teveel in de genreconventies die het daarvoor nog zo succesvol op de hak wist te nemen. Convery is één van de uitblinkers, de andere is Margo Martindale als de onconventionele Ranger Liz. Opgenomen in de zomer van 2021 en opgedragen aan Liotta, die overleed in mei 2022.

Karikaturale bijrollen, een gebrek aan budget en een schmierende Zeta-Jones (inclusief weinig overtuigend accent) in deze oppervlakkig geschreven misdaadfilm die gebaseerd is op het leven van Griselda Blanco, die naar verluidt honderden mensen liet omleggen en samen met Pablo Escobar spilfiguur was in een machtig Mexicaans drugskartel. De jeugdjaren gaan in een sneltreinvaart voorbij, maar wat volgt is helaas niet veel beter. Zeta-Jones neemt eens een snuifje, maakt ondergeschikten uit voor rotte vis en gaat zo nu en dan fysiek over de schreef, maar niemand heeft ook maar een poging gedaan om enige diepgang te verlenen aan Griselda of haar verhaal.

Alle negatieve vooroordelen over arthousefilms worden bevestigd in dit pretentieuze, praatzieke drama dat zich afspeelt in een restaurant in Times Square. Spil is Pedro [Raúl Briones], een immigrant die werkt als kok in de hoop dat zijn baas [Oded Fehr] hem zal helpen aan een verblijfsvergunning. Tijdens zijn werk krijgt hij bezoek van Estela [Anna Diaz], de dochter van een vriendin van Pedro’s moeder, die hem vraagt om een baan en als zijn assistent wordt aangesteld. Pedro’s heeft een affaire met serveerster Julia [Rooney Mara] die zwanger is van zijn kind en de keuken is in rep en roer na de verdwijning van $ 830 dollar. De keuken is een smeltkroes van culturen en er gebeurt van alles, maar van een verhaal is geen sprake. Wel zijn er trage, filosofische monologen over maatschappelijke problemen en er is een knap geregisseerd ononderbroken shot er meerdere eer en glorie van Ruizpalacios en camerapersoon Juan Pablo Ramírez. Het is net of je tijdens een voetbalwedstrijd 5 minuten lang zit te kijken naar twee spelers die ongehinderd in eigen helft een balletje hoog houden. Leuk gedaan, maar het heeft geen enkele zin. Gefilmd in pretentieverhogend zwart-wit.

Nee, de titel is geen melige seksuele toespeling maar maakt meteen duidelijk dat Marianne Thieme en al dat andere PvdD-tuig zich beter niet aan deze film kan wagen. Dit is namelijk een film met flink wat hanengevechten tot de dood, dus is dit niet aan te raden voor mensen die hier gevoelig voor zijn. Deze Roger Corman-productie werd gefilmd in Georgia, één van de staten waar hanengevechten legaal waren (en volgens mij nog steeds zijn). Dit riekt dan ook in ieder geval enigszins naar exploitatie, vooral wanneer we in slow-motion zien hoe de hanen elkaar te lijf gaan of we close-ups zien van de toegebrachte verwondingen. Wie zich daar overheen kan zetten ziet een interessant stukje Americana over de wereld van de hanengevechten met Warren Oates als een hanentrainer die geen woord heeft uitgesproken sinds zijn arrogante, grote mond hem het leven van zijn tophaan kostte. Nu bereidt hij zich voor op een groot toernooi waarbij hij uiteraard de nodige problemen op zijn weg vindt. Maar boven alles hoopt hij zijn verloofde ervan te overtuigen wat hij waard is.

Oates is prima in een vrijwel zwijgende hoofdrol (alleen in een flashback en helemaal aan het einde spreekt hij) en als de verteller. Onder de regie van Monte Hallman is de film documentair-realistisch gefilmd waardoor niet alleen elk gevecht, maar ook alles daar omheen zeer authentiek oogt. Er is bovendien degelijk acteerwerk van Harry Dean Stanton en een interessante bijrol voor de toen 25-jarige Ed Begley Jr.

Coco [Ana Ofelia Murguía] is de dementerende overgrootmoeder van Miguel [Anthony Gonzalez]. Sinds Coco's vader haar moeder in de steek lied voor een muzikale carrière, is alles wat met muziek te maken heeft taboe. Miguel is echter dol op de muziek en wanneer hij bij toeval ontdekt dat zijn doodgezwegen overgrootvader niemand minder is dan de beroemde muzikant/acteur Ernesto de la Cruz [Benjamin Bratt], besluit hij dat hij zich tegen zijn familie keert om in de voetsporen van Ernesto te treden.

Twee puntjes van kritiek: zijn entree in het dodenrijk blijft onverklaard en de film heeft iets teveel thematische raakvlakken met het superieure 'Up'. Danté de hond is bovendien een reïncarnatie van Kevin de vogel uit die film. Gelukkig weet het scenario hier steeds de juiste snaar te raken en is de film nooit sentimenteel, maar wel en bijzonder ontroerend en vervalt het slecht een enkele keer in de melige slapstick die je wel ziet in de Frozen-spinoff 'Olaf's Christmas Adventure' die ik (ook) als voorfilm te zien kreeg. De film is visueel verbluffend de entree in het 'Land der Doden' en de decors in het paleis waar Ernesto zijn gasten ontvangt, zijn een prachtige combinatie van fantasie, creativiteit en vakmanschap. Gonzalez geeft een foutloze vertolking in een complexe hoofdrol en ook de andere stemmen zijn uitstekend. John Ratzenberger (de Stan Lee van Pixar) is hier te horen als Juan Ortodoncia, een man met een bijzondere gebit, maar de twee meest ontroerende momenten zijn voor Ana Ofelia Murguiá in de kleine, maar cruciale titelrol. De flashback naar Coco's jeugdherinnering van haar vader is een magisch moment an sich en behoort (samen met de sequentie waarin Carl en Ellie oud worden in 'Up') tot de hoogtepunt uit het imposante oeuvre van Disney/Pixar.

Ruby Rossi [Emilia Jones] is een Child Of Deaf Adults en heeft een dove broer [Leo Rosi]. Aangezien Ruby als enige in het gezin wél kan horen leunen haar ouders enorm op haar voor communicatie met de buitenwereld. Maar Ruby droomt van een carrière als zangeres. Wanneer muziekleraar Bernardo (met rrrollende rrr-en) [Eugenio Derbez] haar talent ontdekt en aanbiedt haar voor te bereiden op een auditie bij de Berklee School of Music, ziet ze een kans om op eigen benen te staan. Maar kunnen haar ouders wel zonder haar? Een standaard coming-of-age drama over een tiener die letterlijk haar eigen stem moet vinden, maar Heder (die zich baseerde op de film La Famille Beliéruit 2014) heeft drie ijzersterke hoofdrolspelers en de chemie, maar vooral de humor (in ondertitelde gebarentaal) van de gezinsleden doet je veelvuldig hardop lachen. Derbez’ weigering om in karikatuur te vallen als de eigenzinnige muziekleraar is eveneens een pluspunt, maar het is Jones’ perfecte, ontwapenende spel dat dit tot één van de meest memorabele films van het jaar maakt. Won de publieksprijs, de juryprijs en de prijs voor beste regie op het Sundance Festival. Een schot in de roos dus.

Ambulancemedewerker Randy [Rainn Wilson] dient zijn ontslag in omdat hij dorr werkdruk, onvoldoende waardering en vaak vijandig gedrag een burn-out nabij is. Tijdens zijn laatste dienst krijgt hij gezelschap van chauffeur Mike [Lil Rel Howery] en verpleegkundige in opleiding Jessica [Aimee Carreo]. Wilson is uitstekend in deze onderhoudende zwarte komedie die door plotseling schiftingen in toon er niet helemaal in slaagt om de satirische elementen over te brengen.

Marian [Bien de Moor] is verpleegster op een ziekenhuisafdeling voor terminale patiënten. Haar dagelijkse confrontatie met de dood heeft een groot invloed op haar gevoelsleven, zo ontdekken we in dit confronterende, gelaagde psychologische drama. Elk shot is tot in de perfectie uitgewerkt en vertelt ons iets meer over de gevoelens van de zwijgzame Marian. Antoniak sleurt je als kijker mee in diepste, meest duistere plaatsen van de menselijke ziel en dat maakt dit tot zware kost, maar dit is technisch verbluffend en briljante geacteerd.