Meningen

Een interessant uitgangspunt waarin onze obsessie met het 24-uur verbonden-zijn leidt tot duistere praktijken. Het eerste half uur van de film, waarin Mae tot haar grote vreugde een baan krijgt bij "The Circle" is dan ook het meest interessant, maar vanaf het moment dat twee collega's haar uitnodigen voor een "social meeting" raakt de film de weg kwijt. De keuze van regisseur James Ponsoldt om acteurs Smith Cho en Patton Oswalt in deze scène hun rollen als karikatuur neer te zetten, maakt het voor je als kijker onbegrijpelijk dat Mae [Emily Watson] niet meteen haar biezen pakt en ontneemt de film veel van zijn geloofwaardigheid. Het scenario neemt ook een ronduit bizarre wending wanneer Mae - in nog zo'n onbegrijpelijke wending - besluit om 'volledig live' te gaan. Vanaf dat moment is de film niet meer te redden valt er bar weinig te genieten. Tom Hanks als de Steve Jobs-achtige eigenaar van 'The Circle" lijkt een meesterzet, maar blijkbaar was er toch iemand bang om Tom Hanks als een slechterik neer te zetten. Wat overblijft is een kleurloze slechterik en gezien Hanks onmiskenbare acteeertalent is dat - net als de hele film eigenlijk - een schandalige gemiste kans.

Voormalig junkie Mehran [Rez Sixo Safai] keert terug bij zijn liberale familie met een uiterst fundamentalistische visie van de islam. Vooral zijn moeder [Nasrin Pakkho] neemt het allemaal voor lief, maar zijn zusje Atafeh [Nikohl Boosheri] heeft haar eerste lesbische relatie met Shireen [Sarah Kazemy]. De situatie wordt nog nijpender wanneer Mehran zich door een recruiter [Amir Barhashi] laat overhalen om als informant te werken voor de Iraanse zedenpolitie. De thema’s zijn interessant en actueel en Keshavarz benadrukt de liberale kant van de Iraanse samenleving die buiten eigen land nauwelijks bekend is, maar het oppervlakkige scenario en de rommelige structuur zorgen soms voor verwarring en verpesten iedere kans op spanningsopbouw of empathie voor de hoofdpersonen.

Karo [Luna Wijnands] is het geruzie tussen haar moeder [Rosa Reuten] en vader [Steye van Dam] zat. Wanneer ze hoort dat haar ouders willen scheiden besluit ze van huis weg te lopen en reist ze als verstekeling mee met Circus Noël, waar haar vrienden Tonie [Tommy van Lent] en Victor [Samuel Beau Reurekas] bij werken. Karo verzint een smoes voor haar aanwezigheid en reist met het circusgezelschap naar het festival Cultura Nova Heerlen, waarmee Tonies vader (en circuseigenaar) Pedro [Rein Hofman] hoopt de hoofdprijs te winnen en zo faillissement te voorkomen. Kinderen zullen zich minder storen aan het bepaald niet waterdichte plot en de manier waarop complexe problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen in de zoetsappige finale. De jeugdige acteurs zijn gelukkig goed in hun rollen en de repetities voor De Elastico’s behoren tot de geestige momenten. En drie keer raden wie de scepticus is in de driekoppige jury van Cultura Nova!

In de uitstekende DVD-box ‘The Chaplin Collection’ vind je niet alleen prachtig gerestaureerde versies van Chaplins films met zijn eigen muzikale score, maar ook boeiende documentaires die duidelijk maken waarom Chaplins zwijgende films meer dan 80 jaar later nog steeds zoveel indruk maken. Dat geldt ook voor The Circus, een film die Chaplin in zijn biografie overigens geen enkele keer noemt. Chaplin had weliswaar volledige zeggenschap over zijn film, maar tijdens de productie brandde de studio af. Veel traumatischer was de beëindiging van zijn huwelijk met zijn 2e vrouw, Lillita McMurray, die erop uit was Chaplins reputatie onherstelbaar te beschadigen en hem bovendien financieel probeerde uit te kleden. Deze privé-problemen legden grote druk op de productie en het is te begrijpen dat Chaplin weinig goede herinneringen overhield aan deze periode. Het duurde uiteindelijk 2 jaar om de film te maken en toen leek het er voor velen op dat Chaplins dagen als een zwijgende komiek geteld waren: The Jazz Singer, de eerste ‘geluidsfilm’, had de filmwereld op zijn kop gezet. De melancholie die dat besef met zich mee moet hebben gebracht is zichtbaar en voelbaar in de film.

Maar Chaplin levert ondanks de persoonlijke en zakelijke problemen een film af die, meer dan zijn andere speelfilms, zich werkelijk een komedie mag noemen. Chaplins zwervertje is de zondebok van een zakkenroller die betrapt wordt door zijn slachtoffer, maar arrestatie weet te voorkomen door het geld stiekem in de broekzak van de nietsvermoedende Charlie te stoppen. Maar die ontdekt de portemonnee voor de zakkenroller het terug kan stelen en besluit– na enige aarzeling – het er flink van te nemen bij een hotdogkraam. Wanneer de eigenaar van de portemonnee hem ziet, vlucht Charlie van de politie. Het resultaat is een briljante – en onder andere in The Man With The Golden Gun geïmiteerde – scène in een spiegelpaleis. Uiteindelijk vlucht hij een circustent in waar net een voorstelling bezig is. Het publiek, tot dan toe ontevreden over wat ze hebben gezien, denkt dat het allemaal onderdeel van de show is en bombardeert Charlie tot de ster van de show. Nadat hij de politie heeft weten af te schudden, krijgt hij prompt een baan bij het rondtrekkende circus. Hij valt voor de dochter van de eigenaar en doet er alles aan om haar hart voor hem te winnen.

Chaplin baseerde het verhaal eigenlijk op één idee: de scène waarin hij als koorddanser allerlei belemmeringen en obstakels moet overwinnen is dan ook de grote finale van de film. Chaplin oefende wekenlang om dit zo goed mogelijk onder de knie te krijgen en het resultaat is absoluut indrukwekkend. De kracht van The Circus zit ‘m echter in de vele andere ideeën. Eén van de bekendste scènes is die waarin hij uitleg krijgt over de William Tell-routine, een beroemde, maar ook al erg oude act. Terwijl de clown het voordoet buldert Charlie van het lachen, terwijl de circusdirecteur somber voor zich uit kijkt. Het versterkt het beeld dat de oude humor, die van de vaudeville, waarin Chaplin opgroeide en die hem zoveel succes bracht, zijn beste tijd had gehad. Datzelfde gevoel keert ook terug in het prachtige einde, waarin Charlie een melancholische blik in zijn ogen heeft die we nooit eerder zagen en die we ook niet meer zouden zien. De tranen stromen over mijn wangen bij deze scène, ook wanneer Charlie zijn iconische exit maakt. Een film waarin je enorm veel kunt lachen, maar die eindigt met de onvermijdelijke, maar heerlijke traan.

Een prima soundtrack met vooral liedjes van Kris Kristofferson die zelf de titelrol speelt. Cisco Pike is een rockmuzikant wiens carrière is mislukt en die al twee keer is opgepakt wegens drugshandel. Gene Hackman (altijd goed) is de corrupte politieagent die Cisco dwingt een flinke hoeveelheid Cannabis te verkopen. Kristofferson is prima en Karen Black maakt het beste van haar ietwat ondankbare rol. De film is wel behoorlijk gedateerd met z'n hippie-speak en het verhaal is vrij dun, maar de sfeer en de vertolkingen van de hoofdrolspelers houden dit desondanks interessant.

Gefilmd op mistroostige locaties in Glasgow en Dublin die bijdragen aan de onheilspellende sfeer die deze psychologische thriller aanvankelijk goed weet vast te houden. Maar het verhaal van een vader die zijn baby probeert beschermen tegen dezelfde hoody-dragende, zombie-achtige kinderen (denk David Cronenbergs 'The Brood', maar dan een jaar of 10 ouder) die eerder zijn hoogzwangere vrouw vermoordden is niet al te best uitgewerkt, waardoor de film in de tweede helft langzaam afglijdt naar een weinig bevredigende finale.

Laura Poitras stond sinds haar kritische documentaire My Country My Country (2006) op een ‘watch list’ bij de Amerikaanse overheid en verhuisde zelfs naar Berlijn om zo weinig mogelijk last van intimidatie te hebben. Precies om die reden besloot klokkenluider Edward Snowden, een IT-er die in dienst van de overheid programma’s schreef die tot doel hadden om ongemerkt op gigantische schaal privédata van nietsvermoedende, onschuldige burgers te verzamelen, haar hulp te vragen bij de publicatie van de gevoelige informatie en de bewijsstukken die hij daarvoor had vergaard. Poitras filmde de gesprekken die Snowden met The Guardian-journalist Glenn Greenwald waarin de strategie wordt bepaald waarmee de informatie naar buiten komt. Het gegeven mag dan statisch zijn en niet iedereen zal de technische details helemaal begrijpen, maar wie een idee wil krijgen van wie Edward Snowden was en is mag dit niet missen. En het is bij vlagen bijzonder spannend.

Vrij goed misdaadverhaal werkt minder goed als drama in dit verhaal van een agent uit New York (DeNiro) die betrokken raakt bij een moordzaak in zijn oude woonplaats Long Beach. Wanneer blijkt dat zijn vervreemde, verslaafde zoon (Franco) hoofdverdachte is, moet DeNiro bepalen waar zijn grootste loyaliteit ligt. Een sterke ondersteunde cast (Frances McDormand, Eliza Dushku en William Forsythe) compenseren ruim voor de tekortkomingen van het script.

Elia Kazan is te zien als een jeugdvriend van Cagney die drie jaar vast heeft gezeten en een nog vrij onbekende Anthony Quinn heeft een belangrijke bijrol als de arrogante danspartner van Cagneys liefje Ann Sheridan. Frank Craven trekt meteen de aandacht in een proloog die duidelijk maakt dat het verhaal van de New Yorkse bokser Danny Kenny [Cagney], die het veel belangrijker dat zijn vriendin Peggy [Ann Sheridan] en zijn broer Eddie [Arthur Kennedy], een onzekere, maar ambitieuze componist, een succesvolle carrière tegemoet gaan. Wanneer Peggy eindelijk succes vindt als danspartner van de veeleisende Murray Burns [Quinn] en Danny met de hulp van Scotty [Donald Crisp] zijn bokscarrière nieuw leven inblaast, groeien hij en Peggy uit elkaar.
Cagney is eigenlijk altijd goed, maar in deze film presteert de gehele cast prima. Het is allemaal behoorlijk melodramatisch, maar Danny's slotgevecht is opmerkelijk goed gefilmd en de finale - met een uitvoering van een duidelijk door Gershwins 'Rhapsody In Blue' geïnspireerd muziekstuk - is een waardig slot van een niet al te bekend maar bovengemiddelde Cagney-vehikel.

In meer dan vier uur zien we wat er zich afspeelt in en rond het stadhuis van Boston en welke rol Marty Walsh, de eerste burgemeester van Boston met een immigratieachtergrond. In navolging van Claude Lanzmann besluit Wiseman niet te knippen in vergaderingen, speeches en bijeenkomsten. Een film waarin mensen praten en luister lijkt op het eerste gezicht erg saai, maar dat is hier ook de bedoeling. Bdeze ij vergaderingen overheerst de inhoud en niet de emotie en zo hoort het ook te zijn. We zijn verder o.a. getuige van een onbegaafde, soms wat warrige vertellende oorlogsveteraan die zijn persoonlijke verhaal doet. Maar juist het feit dat ook minder charismatische sprekers hun platform krijgen en gehoord worden (en zich gehoord voelen) is de kracht van zowel het beleid van Walshals van deze documentaire. In een tijd van ernstige polarisatie is het inspirerend en geruststellend om te zien dat het mogelijk is om verbinding en respect af te dwingen en dat het in alle opzichten een positief effect heeft op de stad. Een documentaire die toont waarvoor een stad- of gemeentehuis zou moeten dienen en je doet afvragen: doen ze dat in mijn gemeentehuis ook? Lang, maar geduld is in dit geval absoluut een schone zaak.

Vraag mij wat de beste filmscène aller tijden is en zonder enige twijfel zal ik zeggen dat het voor mij de slotscène is van City Lights. Chaplin beschouwde het zelf ook als het emotionele hoogtepunt uit zijn oeuvre en mede daardoor beschouwen veel filmkenners deze film als het hoogtepunt uit zijn zeer indrukwekkende oeuvre. Je kunt die slotscène op YouTube vinden, maar doe dat alsjeblieft niet. Het is de bekroning van een eenvoudig, maar intelligent geconstrueerd verhaal.
Charlie ontmoet een vriendelijke bloemenverkoopster [Virginia Cherrill] en laat al zijn charmes op haar los wanneer hij met zin laatste centen een bloemetje van haar koopt. Het meisje blijkt blind te zijn en door een misverstand denkt ze dat Charlie een miljonair is. ’s Nachts, wanneer hij een bankje aan het water zoekt om te overnachten, ontmoet hij een stomdronken miljonair die zichzelf wil verdrinken. Charlie weet hem te stoppen en uit dank neemt de miljonair hem in huis en geeft hem een smak geld. De volgende dag zoekt Charlie het bloemenverkoopstertje op en koopt een gigantische bos bloemen, waardoor er een vriendschap ontstaat tussen de twee. Maar wanneer hij terugkeert bij het huis van de miljonair, is die man weer nuchter, kan hij zich Charlie totaal niet herinneren en gooit hij hem op straat! Wanneer Charlie leest over een wonderoperatie waardoor het blinde meisje haar gezichtsvermogen terug kan krijgen, belooft hij de operatie te zullen betalen en neemt hij allerlei klusjes aan in een poging het geld bij elkaar te krijgen, ook al betekent dit dat hij haar dan zal moeten verlaten om haar niet te laten merken dat hij niet is wij zij denkt dat hij is.

Net als in “Modern Times” dient het verhaal deels als een framework voor losse sketches, die Chaplin tot in de perfectie uitwerkte. In 1931 was de filmindustrie volledig overgegaan op geluid en ook Chaplin heeft deze mogelijkheid of overwogen, maar uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat het zwervertje niet zou kunnen spreken, omdat daarmee de universele aantrekkingskracht van het karakter verloren zou zijn gegaan. Chaplin neemt de geluidsfilm in de openingsscène op briljante wijze op de hak. Hierin onthullen drie hoogwaardigheidsbekleders, die elk kort iets zeggen tegen het aanwezige publiek, een standbeeld waarop Charlie blijkt te slapen. De woorden van deze mensen zijn vervangen door een geluidseffect. Wat ze zeggen is immers totaal niet van belang voor de film, dus dialoog is volstrekt overbodig. En even later trekt Chaplin zelf letterlijk een lange neus naar de filmindustrie! De film zit vol gedenkwaardige momenten, of het nou gaat om Charlies vergeefse pogingen om als straatveger grote dieren te vermijden, de scène waarin hij zijn handen wast en een collega zijn zeep aanziet voor iets anders, of zijn etentje met de miljonair [die hem in beschonken toestand behandelt als zijn beste vriend] waarin hij probeert een sigaar te roken en spaghetti te eten. Maar het komische hoogtepunt van de film is die waarin Chaplin een deal sluit met een bokser: ze geven een show weg en delen vervolgens het prijzengeld. Het loopt echter mis wanneer Charlies handlanger er voor de wedstrijd tussenuit knijpt en de organisator een andere tegenstander aanwijst. Het daarop volgende gevecht doet denken aan The Champion, die hij in 1915 maakte, maar toont aan hoeveel Chaplin sindsdien had geleerd. Het is een geniale combinatie van slapstick en ballet waarbij je je lachen niet in kunt houden. Aan het eind van de scène doet Chaplin iets wat typisch is voor deze film: hij eindigt de scène met een totaal onverwachte wending die juist daardoor bijzonder effectief is. Chaplin houdt de emoties van de kijker op meesterlijke wijze in de hand en laat City Lights moeiteloos overgaan van komedie naar drama en weer terug.
Chaplin kon eigenlijk altijd goed overweg met zijn vrouwelijke tegenspelers, maar tussen Cherrill en Chaplin wilde het niet boteren. Toen Cherrill het in haar hoofd haalde om te melden dat ze de set eerder moest verlaten wegens een kappersafspraak, besloot Chaplin haar zelfs te ontslaan! Hij deed een screentest met Gloria Hale, met wie hij The Gold Rush had gemaakt, maar moest toch terug komen op dat besluit omdat het simpelweg teveel tijd en geld zou kosten om scènes opnieuw te filmen met Hale. Op de DVD uit de Chaplin Box staat die screentest, waarin Hale de beroemde slotscène speelt. Het is fascinerend om te zien hoe haar spel zich ontwikkelt, maar het versterkt toch de overtuiging dat de kracht van die scène heel veel te danken heeft aan het volstrekt natuurlijke spel van de onervaren Virginina Cherill. Dus houdt de zakdoeken maar bij de hand voor dat legendarische einde waarvoor ik geen superlatieven kan bedenken die recht doen aan de kracht van die scène.

Hopeloos gedateerd filmpje is een opeenstapeling van SF-clichés voorzien van een veel te laag budget. De post-apocalyptische kostuums zijn ronduit hilarisch en ontnemen de hele film van enig recht om serieus te worden genomen. Is er iemand die hier wél een touw aan vast kan knopen, overigens?

'Raqqa Is Begin Slaughtered Silently' is een burgerjournalistiek project gestart door een groep jongeren en docenten om de propaganda die IS sinds 2014 verspreidde over Raqqa, de stad waar de medewerkers vandaan komen, met gevaar voor eigen leven te weerspreken met hun eigen films en foto's. Een paar van hen komen in 2015 naar New York om namens alle direct betrokkenen de International Press Freedom Award in ontvangst te nemen. Regisseur Heineman gebruikt dit als ijkpunt en toont ons hoe de oorlog in Syrië en het verzet van de groep de levens (heeft) beïnvloed(t) van de mannen die ze vertegenwoordigen bij de uitreiking.
Sober gefilmd, zonder visuele fratsen en voorzien van een even sobere, maar effectieve soundtrack, stelt Heineman niet de boodschap, maar de mensen centraal. Dat neemt niet weg dat de film veel archiefbeelden gebruikt, bestaande uit een combinatie van confronterende IS-filmpjes van executies en verminkte lichamen, zelfverheerlijkende IS-propagandafilms en amateurbeelden die burgers zelf maakten en daarmee het door IS geschetste ideaalbeeld sterk ontkrachten. Heineman filmt de journalistieke helden op de meest intieme momenten (één van de meest veelzeggende scènes zit tegen het einde, wanneer Hussam een paniekaanval probeert tegen te gaan met een sigaret) en liet de mannen op hun meest kwetsbare momenten zien. Het beeld dat blijft hangen is het beeld dat Hussam schetst bij zijn ontvangstspeech: dit zijn gewone burgers die uit liefde voor hun stad, hun land en hun volk zich hebben neergelegd bij het feit dat ze op elk moment vermoord kunnen worden. IS heeft tevergeefs geprobeerd ze het zwijgen op te leggen door familie, vrienden en medewerkers te executeren en oproepen te doen tot moord, maar dat versterkt alleen maar het gevoel dat er voor de mensen van 'Raqqa Is Being Slaughtered Silently' geen weg terug meer is. Een integere, pakkende, relevante, onvergetelijke documentaire die je gezien moet hebben en die voor velen een nieuw perspectief toevoegt aan het beeld van het conflict in Syrië.

Jonathan Gold was in 2007 de eerste restaurantcriticus die een Pulitzerprijs, één van de meest prestigieuze journalistieke prijzen ter wereld. Deze documentaire toont Gold terwijl hij in zijn woonplaats Los Angeles op bezoek gaat (en een hapje eet) bij restaurants die de meeste van zijn voorgangers en tijdsgenoten over het hoofd zien. Gabbart spreekt met restauranteigenaren, vrijwel allemaal met een migratieverleden, die het leeuwendeel van hun succes toeschrijven aan het feit dat Gold hun restaurant bezocht en daar in lovende, poëtische bewoordingen over schreef in de LA Times. Een vermakelijk kijkje in het leven van een restaurantcriticus, maar ook een studie naar de manier waarop restaurants culturen bij elkaar kunnen brengen en de invloed die deze eetgelegenheden hebben op het persoonlijke en sociale leven in veelal gemarginaliseerde buurten. Dat is best interessant, maar door de gebrekkige structuur van deze documentaire voelt dit al gauw als een herhaling van zetten. Na een uur is de rek er wel uit, ook al eindigt Gold met een prachtige lezing uit eigen werk.

Op 18 maart 1997 schiet undercoveragent Reese [Keith Szarabajka] na een woordenwisseling en een achtervolging een zwarte man dood. Detective Russell Poole [Johnny Depp] ontdekt tijdens het onderzoek dat het slachtoffer eveneens een agent was en dat die was geïnfiltreerd bij Death Row Records. Die onthulling versterkt Pooles vermoeden dat de politie zélf wellicht betrokken was bij de dood van Notorious B.I.G. , eerder die maand. Dit biografische misdaaddrama toont hoe Poole jarenlang probeerde de waarheid te achterhalen en hoezeer zijn reputatie en zijn persoonlijke leven daaronder lijdden. De zaak komt jaren later opnieuw aan het rollen wanneer een volhardende journalist [Forest Whitaker] zich in de zaak vastbijt. Depp en Whitaker zijn goed in wat een intrigerende, spannende thriller had kunnen zijn. Helaas verzandt het scenario van Christian Contreras teveel in geouwehoer en is er te weinig actie waardoor het eindresultaat vrij teleurstellend is. Gebaseerd op het gelijknamige non-fictieboek van Randall Sullivan.

Er is een aantal indrukwekkende explosies en stunts, maar zoals gebruikelijk bij een rampenfilm (zeker als 'ie voor TV is gemaakt) gaat deze film ten onder aan een ondermaats scenario. Wanneer een man wordt gepasseerd voor promotie bij de raffinaderij waar hij werkt, besluit hij een hoop gas te laten ontsnappen waardoor er maar een vonkje nodig is om een enorme brand te veroorzaken die de hele stad bedreigt. Een jaar voor zijn legendarische rol in Airplane! speelt Leslie Nielsen een heroïsche burgemeester en helden uit de Gouden Eeuw van Hollywood Henry Fonda (als de brandweercommandant die binnenkort met pensioen gaat) en Ava Gardner (als een controversiële TV-commentator en presentatrice) voelden zich ook genoodzaakt om acte de présence te geven in dit matige pulpwerkje.

Mamoulian voorziet dit misdaaddrama van een visuele stijl die doet denken aan een zwijgende film. Het camerawerk van Lee Garmes is bij vlagen indrukwekkend. Coopers vertolking is onevenwichtig, maar Sidney is uitstekend in haar eerste hoofdrol. Lukas is goed gecast als even charmante als gladde gangsterbaas en Guy Kibbee valt op in een serieuze rol als Sidneys oom die zijn nichtje laat opdraaien voor een moord die hij heeft gepleegd. Bovendien is dit de eerste film die gebaseerd is op een verhaal van Dashiell die één van de sleutelfiguren zou worden van de neo-noir. De technische beperkingen maken dit onvermijdelijk gedateerd en de kleinere rollen zijn niet geweldig bezet, maar er valt genoeg te genieten om de tekortkomingen te vergeven.

Republic Pictures staat bekend om de degelijkheid van de films, een studio die met weinig middelen een grote hoeveelheid onderhoudende films heeft gemaakt die echter zelden de klassieke status krijgen. Dit is een uitstekend voorbeeld, want de cast bevat geen grote namen, de sets zijn sober en er zijn geen groots opgezette sets. Het gaat om verhaal en om karakter en op die gebieden scoort deze bescheiden, maar zeer onderhoudende thriller uitstekend. Gig Young doet denken aan Sterling Hayden, één van de grootste namen uit het film-noir genre en is uitstekend in de hoofdrol. Mala Powers is een effectieve femme fatale en Steve Fisher zorgde voor een complexe, boeiende thriller. Natuurlijk oogt het allemaal low-budget, maar dit is een schoolvoorbeeld van hoe je met weinig middelen maximaal rendement kunt behalen.

Vijf jaar nadat de van oorsprong Argentijnse auteur Daniel Mantovani [Oscar Martinez] een opmerkelijke toespraak gaf bij het in ontvangst nemen van de Nobelprijs voor Literatuur slaat hij de ene na de uitnodiging af. Behalve die van zijn geboorteplaats Salas voor een ceremonie waarbij hij tot ereburger van het stadje wordt benoemd. Hoewel zijn jeugdvriend Antonio [Dady Brieve] er nog altijd woont en getrouwd is met Daniels jeugdliefde Irene [Andrea Frigerio] voelt Daniel, die al decennialang in Europa woont, zich niet thuis in Salas. Al snel merkt hij dat de tijd (helaas) heeft stil gestaan en dat bijna iedereen iets van hem wil. Droogkomisch drama vol excentrieke personages, visuele grappen en vlijmscherpe observaties en spitsvondigheden. Martínez en Brieva zijn voortreffelijk, evenals Manuel Vicente als de kruiperige burgemeester en Nicolás De Tracy als intimiderende en zich bizar gedragende Roque.

Texas en Californië hebben zich afgescheiden van de VS en hebben zich verenigd in het Westelijke Leger om de strijd aan te gaan met het Amerikaanse leger. Ook Florida heeft de onafhankelijkheid verklaard. Journalist Joel [Wagner Moura] en fotograaf Lee [Kirsten Dunst] besluiten naar Washington D.C. af te reizen in de hoop op een interview met Amerikaanse president [Nick Offerman]. Ze krijgen gezelschap van journalistieke zwaargewicht Sammy [Stephen McKinley Henderson] en van de jonge, ambitieuze fotograaf Jessie [Cailee Spaeny]. Garland kiest er bewust voor om geen enkele verklaring te geven voor het conflict en heeft zich duidelijk laten inspireren door Apocalypse Now en The Killing Fields. Afgezien van wat twijfelachtige special effects (iets te veel militaire helikopters) is dit technisch voortreffelijk. Wat ontbreekt is een verhaal en iemand om sympathie voor te hebben: de journalisten zijn niet meer dan opportunisten. Daarnaast is er een bizarre soundtrack en een abrupte, onbevredigende ontknoping. Het enige dramatische hoogtepunt komt van Jesse Plemons, als een werkelijk angstaanjagend lid van een militia.

Kort nadat tiener Laura [Denisse Azpilicueta] spoorloos is verdwenen, wordt haar moeder Cielo [Arcelia Ramírez] benaderd door een jonge man [Yahir Alday] die eist dat ze 150.000 peso's betaald in ruil voor de veilige terugkeer van haar dochter. Maar na de betaling krijgt ze haar dochter niet terug. Ze besluit de hulp in te roepen van Lamarque [Jorge A. Jimenez], die over een netwerk en de middelen beschikt om meer te doen. Maar daarmee begeeft ze zich in een gebied waar de grenzen tussen goed en kwaad – zowel moreel als juridisch – steeds vager worden. Legt op pijnlijke wijze bloot hoe het systeem in elkaar zit, waarmee de Mexicaanse misdaad zelfs de braafste burger voor het karretje weet te spannen. Spannend misdaaddrama met een prachtige hoofdrol voor Ramírez.

Mislukte mix van komedie, satire en romantiek met een grillig spel van Helms dat vooral te wijten is aan Montiel, die blijkbaar zelf niet wist hoe serieus hij zijn eigen scenario moest nemen. Soms lijkt hij serieus commentaar te willen leveren, bijvoorbeeld op de manier waarop toevallige passanten ongevraagd op YouTube komen en hoe oppervlakkige televisieprogramma's ze eveneens ongevraagd bombarderen tot 'beroemdheden'. Dat is zonder twijfel een relevant, maatschappelijk probleem. Maar elke keer als Eddie Krumble [Helms] oprechte emotie lijkt te vertonen, verpest Montiel het moment met een karikaturale grap. Seyfried doet haar best in haar ondankbare rol als love interest.

De veertigjarige Clarita [Wendy Chinchilla Araya] wordt binnen de Costa Ricaanse dorpsgemeenschap gezien als een soort heilige maagd Maria die mensen door middel van aanraking kan genezen van hun kwalen. Clarita raakt echter gefascineerd door de komst van Santiago [Daniel Castañeda Rincón] die bij haar gevoelens opwekt die ze nog nooit heeft ervaren en haar een kans biedt om zich te bevrijden van de strikte religieuze moraal. In streng Katholieke gemeenschappen (zoals in Costa Rica) doet dit wellicht de wenkbrauwen nog fronsen en het is niet onaardig geacteerd, maar voor een Europees publiek is dit bepaald niet origineel en eerlijk gezegd vrij oubollig. Een wit paard als symbool voor onschuld en puurheid? Buh!

De heerschappij van de Titanen kwam aan een einde toen broers Zeus [Liam Neeson], Poseidon [Danny Huston] en Hades [Ralph Fiennes] de macht overnamen. Vissers Spyros [Pete Postlethwaite] en Marmara [Elizabeth McGovern] vinden Perseus [Sam Worthington] drijvend in een mand op zee en voeden hem op als hun eigen zoon, niet weten dat hij de zoon van Zeus en (dus) een Halfgod is. Wanneer de mensen zich keren tegen hun oude Goden dreigt Hades [Ralph Fiennes] The Kraken op de mensen los te laten, tenzij ze bereid zijn om Prinses Andromeda [Alexa Davalos] te offeren. Perseus to the rescue in deze mengelmoes van mythologische figuren en verhalen is de moeite waard dankzij een aantal indrukwekkende actiescènes met nog altijd indrukwekkende special effects met de confrontatie met Medusa [Natalia Vodianova] als absoluut hoogtepunt.

Het bizarre succesverhaal van Action Park, een pretpark niet ver van New York City geleid door een man voor wie veiligheid nadrukkelijk secundair was aan actie. Extreem gevaarlijke attracties, waanzinnige omstandigheden en vele dagelijkse verwondingen bleken geen belemmering te zijn voor het succes van Action Park. Voormalige werknemers en vaste gasten kijken terug op hun ervaringen met behulp van ironische animaties: CEO Andrew Mulvihil betaalde zijn jonge werknemers $100,-- als ze nieuwe attracties telden, ook al liepen die vaak verwondingen op door de onbezonnen ontwerpen. Deze documentaire toont aan waarom dit park desondanks zo populair was bij jongeren, alsmede hoe het kan dat het ondanks de grote hoeveelheid ernstige ongelukken lange tijd ongestoord open kon blijven. Meer een stukje 80s-nostalgia dan een scherpe journalistieke veroordeling, ook al komen nabestaanden van enkele dodelijke slachtoffers aan het woord. Het tekent wellicht de verschillende ervaringen van de betrokkenen, waarvan velen met een glimlach terugkijken op een krankzinnige periode uit hun leven, maar die luchtige benadering is moeilijk te slikken.

Een busreis naar het zuiden van Italië krijgt een gruwelijke wending wanneer de passagiers stranden op een afgelegen plek in het bos. Een van de passagiers blijkt lid te zijn van een cult die geobsedeerd is door geweld en media. Een abominabele titel voor een formulematig scenario met afgezaagde satirische elementen, maar voor liefhebbers van gore zijn er genoeg momenten om de vingers bij af te likken.

Wat krijg je als een methodeacteur zich nadrukkelijk gaat bemoeien met een formulematige wraakactiethriller? Het antwoord is deze verschrikking met Brody in de titelrol, een vuilnisman met een duister verleden die volledig door het lint gaat na de dood van een schattig meisje [Chandler DuPont]. De scène waarin hij met een ijzeren staaf iedereen in een nachtclub te lijf gaat, hoort thuis in een B-film, maar met Brody als coscenarist komt daar een tragisch achtergrondverhaal bij waar de actieliefhebbers zeker niet op zitten te wachten. Gewelddadig en zwaar op de hand.

In 2019 is Sandra Pankhurst een Australische bekendheid die regelmatig te gast is bij conferenties om te spreken over haar bijzondere levensverhaal. Financieel aan de grond begon ze zich eind jaren 80 aan te bieden om dat schoon te maken wat niemand anders wil schoonmaken: woningen die smerig zijn als gevolg van onder meer moord, zelfmoord, verzamelwoede of andere problemen. Hoewel ze door het inademen van allerlei giftige gassen een ernstige longaandoening heeft opgelopen, leidt Sandra nog altijd persoonlijk haar bedrijf, waar mensen werken die vaak zelf een traumatische achtergrond hebben en een bijzonder soort voldoening vinden in dit werk. Pankhurst mag dan de centrale figuur zijn, maar dit is vooral een indringende oproep tot het omkijken naar de vergeten medemens en een eerbetoon aan een vrouw voor wie compassie de belangrijkste drijfveer in haar leven werd. Dat laatste blijkt boven alles uit Sandra’s zoektocht naar haar biologische moeder, die haar bij haar geboorte afstond.

Peter Greene is voortreffelijk als Peter Winter, een schizofreen die het instituut waar hij jarenlang is behandeld verlaat. Hij keert terug bij zijn moeder in de hoop via haar op het spoor te komen van zijn dochter, die zijn moeder via een adoptiebureau heeft laten adopteren. Maar Peters geestelijke instabiliteit veroorzaakt impulsief gedrag (zelfmutilatie, geweldsexplosies) waardoor hij verdacht wordt van een ongewone moord die in de buurt is gepleegd.

Greenes fenomenale vertolking wordt versterkt door de inventieve regie van Kerrigan, die door middel van intelligente camerastandpunten en een neurotische soundtrack de ernstige verwarring van de hoofdpersoon voelbaar weet te maken zonder de aandacht af te leiden van zijn hoofdpersoon. Het verhaal is complex, de film uitdagend, maar vooral intrigerend. Een uiterst intelligent psychologisch drama die er op unieke wijze in slaagt schizofrenie zowel inzichtelijk als voelbaar te maken.

Jack [Clive Standen] vergezelt houthakker Sam [Alec Baldwin] voor een klus diep in het oerwoud. Het tweetal stuit op een drugslaboratorium en moet vechten op leven en dood, zeker nadat Jack een sporttas vol geld steelt. Flashbacks onthullen dat deze confrontatie niet helemaal op toeval berust, maar verklaren natuurlijk waarom Jack zoveel lichamelijk letsel overleeft in deze stompzinnige eenmansleger-actiethriller vol erbarmelijke special effects.