City Hall (2020)

In meer dan vier uur zien we wat er zich afspeelt in en rond het stadhuis van Boston en welke rol Marty Walsh, de eerste burgemeester van Boston met een immigratieachtergrond. In navolging van Claude Lanzmann besluit Wiseman niet te knippen in vergaderingen, speeches en bijeenkomsten. Een film waarin mensen praten en luister lijkt op het eerste gezicht erg saai, maar dat is hier ook de bedoeling. Bdeze ij vergaderingen overheerst de inhoud en niet de emotie en zo hoort het ook te zijn. We zijn verder o.a. getuige van een onbegaafde, soms wat warrige vertellende oorlogsveteraan die zijn persoonlijke verhaal doet. Maar juist het feit dat ook minder charismatische sprekers hun platform krijgen en gehoord worden (en zich gehoord voelen) is de kracht van zowel het beleid van Walshals van deze documentaire. In een tijd van ernstige polarisatie is het inspirerend en geruststellend om te zien dat het mogelijk is om verbinding en respect af te dwingen en dat het in alle opzichten een positief effect heeft op de stad. Een documentaire die toont waarvoor een stad- of gemeentehuis zou moeten dienen en je doet afvragen: doen ze dat in mijn gemeentehuis ook? Lang, maar geduld is in dit geval absoluut een schone zaak.

Laat ik deze waarschuwing er even uitlichten voor volgende potentiële kijkers. Op het tweede gezicht is het wat mij betreft ook erg saai. Dat het de bedoeling is verandert niks aan dat gevoel. Een camera neerzetten tijdens een vergadering of presentatie is in mijn ogen geen manier om een interessante documentaire te maken, vooral omdat er weinig interessants gezegd wordt.