Meningen

Child's Play zonder Brad Dourif is als NIghtmare on Elm Street zonder Robert Englund. De remake van Elm Street bleek een mislukking dus je moet je afvragen hoe men op het idee kwam om Chucky nieuw leven in te blazen, temeer daar die serie van Cult of Chucky (2017) nog steeds springlevend leek te zijn! Tyler Burton Smith schreef echter een scenario met een hele andere, maar zeer interessante invalshoek die dit verhaal bovendien stevig in de 21e eeuw plaatste. De oorspronkelijke Chucky was het resultaat van een voodoo-ritueel uitgevoerd door een serie-moordenaar, dus het was een moordenaar in een poppenlijf. in dit geval is de dodelijk Buddi het gevolg van een programmeerfout, bewust gemaakt door een uitgebuite arbeider die zonder pardon op straat is gezet. De Buddi in kwestie is zelflerend, maar beschikt niet over de juiste codering die de pop ervan moet weerhouden gewelddadig te worden. Chucky is derhalve een robot zonder moreel besef en is zich dus letterlijk van geen kwaad bewust! Mark Hamill (als Luke Skywalker de ultieme held voor zeker twee generaties filmliefhebbers) is een briljante keuze voor de stem van Chucky en speelt de rol zonder ironie, maar met precies de juiste mix van volmaakte onschuld en subtiele ironie. Dat alles is niet genoeg om deze slasher te bombarderen tot meesterwerk, maar dit is een bewonderenswaardige reboot van een serie die in zijn oorspronkelijke vorm waarschijnlijk geen kant meer op kon. En wat is het fijn om weer eens horrorfilm te zien die me oprecht doet uitkijken naar de sequel!

Emma Thompson geeft een monumentale vertolking in een geweldig geschreven rol. Ze speelt Fiona Maye, een rechter die zich al jarenlang volledig stort op haar loodzware werk en regelmatig uitspraak moet doen in complexe ethische kwesties. Maar doordat ze zich zo op haar werk stort is de relatie met haar echtgenoot Jack [Stanley Tucci] onder druk komen te staan. Wanneer Jack aankondigt dat hij een affaire wil beginnen, probeert de geschokte Fiona op de voor haar zo gewone rationele manier te besluiten hoe ze nu verder moet, maar wanneer ze kort daarna een ethische zaak rondom de 17-jarige zoon [Fionn Whitehad] van Jehovah-getuigen een uiterste onconventionele wending geeft, blijkt langzaam maar zeker dat Fiona niet langer meer haar emoties volledig kan uitschakelen. Niet als echtgenote, maar ook niet als rechter.

Richard Eyre bewerkte zijn roman tot een scenario dat een treffend beeld van de Britse rechtspraak en het uiterst complexe en veeleisende werk van rechters. Een ander groot pluspunt is de ongebruikelijke, maar zeer volwassen benadering van de barsten in het huwelijk tussen Jack en Fiona. Jason Watkins zorgt voor een welkome luchtige noot als Fiona's geduldige assistent, maar Emma Thompson domineert deze film waarin haar karakter een emotioneel complexe, maar zeer geleidelijke ontwikkeling doormaakt. Ronduit schitterend!

Deze documentaire tracht de medewerkers van Task Force Argos in Queensland Australia neer te zetten als helden, maar die laten er geen twijfel over bestaan dat zij slechts dweilen met de kraan open. Deze Task Force tracht netwerken van pedofielen en verspreiders van kinderporno te ontmantelen door het te infiltreren. Daartoe moeten ze het gruwelijk spel meespelen en dat is mentaal loodzwaar werk. Nasht en Dev verhogen het sensatiegehalte met een stortvloed aan vervaagde beelden van kinderporno, terwijl ze beter in hadden kunnen gaan over de concrete gevolgen die dit werk heeft op het persoonlijke leven van deze mensen, alsmede over de vraag waarom er niet veel meer wordt gedaan om pedofiele en kinderpornografie op het Internet te bestrijden.

De spraakmakende documentaireserie Wild, Wild Country was voor Perizonius directe aanleiding voor deze documentaire. Zij maakte als kind deel uit van de Bhagwangemeenschap, die centraal stond in de documentaire en vond dat er onvoldoende aandacht was voor de seksuele moraal in die gemeenschap. Ze spreekt lotgenoten, maar ook mensen die indertijd als volwassenen seks hadden met minderjarigen in een omgeving waar dat niet alleen was toegestaan, maar zelfs werd aangemoedigd. Minstens zo spraakmakend als de serie die aan de basis stond van deze documentaire.

Documentaire over Noord-Vietnamese Hmong-gemeenschap waarin het traditioneel is dat een jongen een meisje waar hij in geïnteresseerd is ontvoerd, naar zijn eigen huis brengt en dwingt om met hem te trouwen. Deze documentaire richt zich op Di, een 13-jarig meisje dat behoort tot de eerste generatie kinderen dat is opgegroeid met sociale media en zich mede daardoor niet van plan is om niet zonder slag of stoot neerlegt bij de tradities van haar volk. Wanneer Vang interesse aangeeft met haar te willen trouwen moet Di wel heel sterk in haar schoenen staan om haar toekomstdroom (het afronden van een studie) niet in rook te zien opgaan. Een scenarist had dit niet beter kunnen schrijven. Als je soms het gevoel bekruipt dat Le Diem moet ingrijpen, dan tekent dat precies het dilemma waar zowel zij als Di voor staan. Het IDFA beloonde Le Diem met de prijs voor Beste Regie.

Regisseur Edet Belzberg volgt het leven van een aantal kinderen dat overleeft door middel van bedelen, illegale handel en diefstal en de nacht doorbrengt in het metrostation bij Piata Victoriei in Boekarest. Deze zeer directe documentaire toont hoe ze ruziën over drugs (de kinderen snuiven verf) en over slaapplaatsen, waarbij ruzies vaak escaleren in vechtpartijen. Een enkele keer grijpt een winkelier of een voorbijganger in, maar de indruk ontstaat dat deze kinderen in de ogen van de meeste bewoners onderdeel uit maken van het straatbeeld. Belzberg besteedt ook aandacht aan enkele instanties die proberen de kinderen van de straat te halen, maar die veelal stuiten op onwil om te stoppen met drugs of het simpele, schokkende feit dat een aantal van de kinderen het leven op straat simpelweg verkiest boven het leven bij hun ouders, het zij vanwege armoede, het zij vanwege een onhoudbare thuissituatie.

Het beeld is grotendeels deprimerend, zeker wanneer twee van de kinderen hun moeder en stiefvader bezoeken en die van hun 11-jarige dochter eisen dat zij beslist of ze thuis blijft of terug gaat naar Boekarest. Maar de innerlijke kracht waarover de meeste van deze kinderen blijken te beschikken, geeft een sprankje hoop dat er voor deze kinderen toch wat licht gloort aan de horizon. Een integer, fascinerend en in mijn ogen universeel beeld over dakloze kinderen dat terecht voor een Oscar werd genomineerd.

Na het uitzitten van een gevangenisstraf keert Arthur [Josh O’Connor] terug naar het Italiaanse dorpje waar hij deel uitmaakte van een groep clandestiene archeologen. Arthur beschikt over een bijzondere gave: met hulp van een wichelroede vindt hij de precieze locaties van oude graven die gevuld zijn met relikwieën. Maar eigenlijk is Arthur bezig met een spirituele zoektocht naar een schim uit zijn verleden. Rohrwacher heeft maar liefst 90 minuten nodig om de personages en de sfeer neer te zetten. Een aanslag op je geduld, maar wat volgt, is de moeite waard.

Ooooh, wat een schatje! Dat zal de reactie zijn wanneer je de baby-chimpansee ontmoet. Dit is een Disney-documentaire, dus krijgen de apen allemaal een naam. De baby heet Oscar, zijn moeder heet Aïsha. De leider van Oscars groep is Freddy en de leider van een vijandige groep heeft (ook) een onheilspellende naam: Scar! Kinderen kunnen zich daardoor gemakkelijk identificeren met Oscar, die na de dood van zijn moeder wanhopig zoekt naar iemand die voor hem kan en wil zorgen.

Prima gefilmde productie, maar kan niet tippen aan het werk van David Attenborough en de zijnen. Het verhaal van 'Chimpanzee' is werkelijk wonderbaarlijk, maar het luchtig geschreven commentaar (overigens prima ingesproken door Tim Allen) doet daar eigenlijk onvoldoende recht aan. Zeker de moeite van het bekijken waard, maar de BBC heeft dat lat voor natuurfilms zo hoog gelegd dat het moeilijk is om daar mee te concurreren.

Clark Gable! Jean Harlow! Wallace Beery! Rosalind Russell! Lewis Stone! C Aubrey Smith! Robert Benchley! Het verhaal over de lotgevallen van bemanning en passagiers op een schip dat over de Chinese zeeën uit de titel vaart is vergezocht en stelt niet veel voor, maar de dialogen zijn scherp en de vonken spatten er weer heel aardig af. De comic relief van Robert Benchley is er helemaal met de haren bij gesleept, maar dit is vermakelijke onzin gemaakt om voort te borduren op de successen van o.a. Red Dust en Dinner At Eight.

De titel verwijst naar een scenario waarbij een defect in een nucleaire reactor er toe leidt dat de energie door de bodem van de reactor smelt en zich, vanwege de enorme energie, een weg weet te banen door de aarde om er in China weer uit te komen. Hitchcock zou dit een McGuffin noemen, omdat het er feitelijk niet toe doet wat een China Syndrome is. Het gaat er uiteindelijk om dat de eigenaren van een kerncentrale een levensgevaarlijk defect in de doofpot stoppen en daarmee het leven van duizenden burgers in gevaar brengen. The China Syndrome ging op 16 maart 1979 in première, 12 dagen voordat een defect aan kerncentrale Three Mile Island wereldnieuws werd. Het maakte deze zenuwslopende thriller onbedoeld actueel en versterkte de boodschap van deze film, die niet zozeer het concept van kernenergie afwijst, alswel de twijfelachtige motieven van de grootmachten die er groot financieel belang bij hebben dat de kernreactor blijft draaien.

In een volstrekt authentiek aandoende opening, maken we kennis met Kimberley Wells [Jane Fonda], die zich voorbereid op een live-reportage over zingende telegrammen. De chaos achter de schermen en de stress die dat met zich mee kan brengen, weet Fonda perfect over te brengen, almede de professionaliteit wanneer ze uiteindelijk in de uitzending komt: glimlachen, je introductie doen en gaan met die banaan! Na afloop van de reportage krijgt Kimberley te horen dat ze toestemming heeft om een rondleiding door een kerncentrale te filmen. Met haar crew, bestaande uit cameraman Richard [Michael Douglas] en geluidsman Hector [Daniel Valdez], filmt ze de rondleiding die eindigt in een geluidsdichte ruimte vanwaar ze de belangrijkste technici kunnen zien. Hoofd-technicus is Jack Godell [Jack Lemmon], die op dat moment te maken krijgt met een storing in de reactor die aanvankelijk nog onschuldig lijkt, totdat het noodprotocol niet het beoogde effect lijkt te hebben en er paniek ontstaat. Richard weet dit alles stiekem te filmen en Kimberley is ervan overtuigd dat ze hier een groot verhaal te pakken heeft. Onder druk van Don Jacovich [Peter Donat], de eigenaar van de kerncentrale, besluit hoofdredacteur Mac [James Karen] dat Kimberley meer bewijzen moet leveren voordat hij het verhaal publiceert. Kimberley weet contact te leggen met Godell, die zelf grote vraagtekens zet bij de gang van zaken. Maar met zijn bereidheid om te spreken over wat er is gebeurd, zet hij meer op het spel dan zijn baan.

Eerder noemde ik James Stewart mijn favoriete acteur, maar Jack Lemmon is een ijzersterke tweede. Hij was briljant in komedies als Some Like It Hot en The Front Page, excelleerde ook in dramatische films als Irma La Douce en Save The Tiger en wist in Glengarry Glenn Ross acteerkanonnen als Ed Harris, Al Pacino, Alan Arkin, Alec Baldwin en Kevin Spacey volledig van het scherm te spelen. In The China Syndrome zien we Lemmon in optima forma.Jack Godell is de gewone, hardwerkende Amerikaan, die onbedoeld voor een onmogelijk dilemma komt te staan: de klokkenluider zijn, waarmee hij zijn baan, die van zijn collega’s, maar ook zijn leven op het spel zet, of net als de massa er maar op vertrouwen dat het allemaal goed komt en meegaan met de status quo. Lemmon weet zonder woorden perfect te communiceren wat er door het hoofd van zijn karakter gaat en die authenticiteit maakt dat hij volstrekt overtuigend is. Fonda geeft een beheerste vertolking die perfect pas bij het karakter dat ze speelt. Douglas is uitstekend in zijn rol en maakte als producer de slimme beslissing om geen filmmuziek te gebruiken. Tijdens de opening credits horen we weliswaar het aanstekelijke liedje “Somewhere In Between” van Stephen Bishop, maar er is geen noot filmmuziek te horen.

Dit is een onvergetelijke thriller die relevante vragen stelt over de bewaking van onze veiligheid door corperaties die andere belangen hebben. Een ijzersterk scenario, perfect geacteerd en uitmondend in een indrukwekkende finale en een shot dat doet denken aan dat van Network uit 1976.

Who Framed Roger Rabbit is duidelijk een belangrijke inspiratiebron geweest voor deze combinatie van animatie en live action waarin de sterren van de gelijknamige tekenfilmserie uit begin jaren ’90 zich herenigen om voormalig co-ster Monterey Jack [Eric Bana] te bevrijden uit handen van Sweet Pete [Will Arnett]. Maar Dale [Andy Samberg] en Chip [John Mulaney] zijn destijds niet op goede voet uit elkaar gegaan. Gelukkig kunnen ze rekenen op de hulp van de (menselijke) detective Ellie [KiKi Layne]. Het matige basisverhaal is vooral een kapstok voor een hoop visuele grappen en cameo’s (waaronder die van Roger Rabbit zelf). Dat levert regelmatig geestige momenten op, maar het eindresultaat is vrij onsamenhangend. En iemand van het kaliber Bob Hoskins was zeer welkom geweest!

The Dukes Of Hazzard, The A-Team, Miami Vice en [de leukste van alle tv-serie-remakes tot nu toe] 21 Jump Street. In de wetenschap dat Baywatch er ook nog aan zit te komen, krijgen we nu het verhaal van twee nieuwe agenten van de California Highway Patrol, oftewel CHiPs, voorgeschoteld. Poncharello [Michael Peña] is een undercover FBI-agent die corruptie bij de CHP moet onderzoeken, Zijn kersverse partner is Jon Baker [Don Shepard], een voormalige motorcrosser die eigenlijk alleen vanwege die kwaliteit - en een flirt met de baas - de kans krijgt zich te bewijzen. Uiteraard loopt er wat vrouwelijk schoon rond, evenals Vincent D'Onofrio als een agent die - zo concluderen Poncharello en Baker zelf ook al heel snel - het toonbeeld is van corruptie.

Peña heeft absoluut komisch talent, zoals vooral duidelijk werd in Ant-Man, maar lijkt zich wat ongemakkelijk te voelen nu hij een film echt moet dragen. Zijn vertolking is onevenwichtig en er is nauwelijks iets van chemie tussen hem en Shepard, waardoor de komische situaties waarin ze samen geraken maar niet echt komisch willen worden. Het scenario is ook wat te nadrukkelijk afgekeken van 21 Jump Street [en de nog leukere sequel], maar die film werkt vooral door de chemie tussen beide hoofdrolspelers. Die ontbreekt hier en daardoor is deze komedie slecht bij vlagen best grappig, maar is dit er niet ééntje waar je kaken pijn van gaan doen.

Wladyslaw Stanislaw Reymont won in 1924 de Nobelprijs voor de Literatuur. Dit is een verfilming van zijn beroemdste werk dat hij in vier delen schreef van 1904 tot 1909. Een hopeloos gedateerd en ronduit banaal melodrama (en een rip-off van ‘The Scarlet Letter’ van Nathaniel Hawthorne) over Jagna [Kamila Urzedowska], de dochter van een in diskrediet geraakte moeder [Ewa Kasprzyk] die al haar bezittingen is verloren. Hoewel ze verliefd is op de beresterke, jaloerse Antek [Robert Gulaczyk] trouwt ze met diens vader Maciej [Miroslaw Baka]. Dat weerhoudt Jagna er niet van een affaire met Antek te beginnen en dat leidt tot buitengewoon voorspelbaar gedonder, vooral wanneer de roddeltantes zich met een en andere gaan bemoeien. Tenenkrommend moraliteitsdrama van de makers van Loving Vincent en gemaakt met dezelfde animatietechniek. In Loving Vincent was die keuze effectief en gerechtvaardigd, hier is het slechts een gimmick die de kijker op afstand houdt.

Als je The Notebook leuk vond, dan zit je hier goed. Deze mierzoete, tragische liefdesgeschiedenis is minstens zo onuitstaanbaar als die sentimentele draak. Gabby [Teresa Palmer] is net verhuisd en krijgt het meteen aan de stok met haar cynische buurman Travis [Benjamin Walker]. Totdat ze ontdekt dat die irritante buurman ook de plaatselijke dierenarts is. Maar oeps, Gabby heeft een relatie met een buitengewoon sexy ziekenhuisarts [Tom Welling]. Wie zou ze kiezen? En is dat de enige ‘choice’ waar de titel naar verwijst? Daddario is veroordeeld tot de ondankbare bijrol van Travis’ wijze zus in deze opeenstapelingen van de verschrikkelijkste clichés. Enig pluspunt is het camerawerk van Alar Kivilo (A Simple Plan, The Blind Side).

Geslaagd Altman-achtige mozaïekfilm heeft weliswaar minder karakters en verhaallijnen dan Altmans 'Short Cuts' en 'Nashville', maar wat maakt dat eigenlijk uit als elk van die karakters zo goed uit de verf komt als in deze aangename blik op seks en relaties. De verbindende figuur is Nancy [Genevieve Bujold], presentator van een radiotalkshow waarin ze advies geeft op het gebied van liefde en seks die echter moet vaststellen dat ze zelf nooit echt van iemand heeft gehouden! Eve [Lesley Ann Warren] is de een regelmatige beller die in haar eigen café een ontmoeting heeft met Nancy. Pearl [Rae Dawn Chong] is een flirterige, promiscue vaste bezoeker van dat café en getrouwd met de zeer jaloerse Zack [Patrick Bauchau]. Het liefdesleven van elk van hen wordt opgeschud door de komst van even eigenzinnige als geheimzinnige Mickey [Keith Carradine].

Dit is een prettige melange bestaande uit vleugjes romantiek, drama en humor en regisseur Alan Rudolph houdt deze elementen uitstekend in balans, daarbij geholpen door trefzekere vertolkingen van alle hoofdrolspelers waarvan Bujold de grootste indruk achterlaat. Dit is nou een perfect voorbeeld van wat Hitchcock omschreef als 'life, with the dull bits cut out'. Oh, er is ook nog een heerlijke soundtrack!

Een 80s freak [Eddie Marsan] lanceert een computerspel uit 1984 dat precies lijkt te weten wat de speler op dat moment meemaakt en hem stelt voor een keuze tussen leven en dood. Twee jonge codeschrijvers [Iola Evans, Asa Butterfield] worden zelf gesleurd in de dodelijke wereld van dit spel en kunnen er alleen aan ontsnappen door het spel succesvol uit te spelen. Horroricoon Robert Englund is alleen te horen (en nog heel kort ook) in deze aanvankelijk inventieve, maar steeds absurdere techhorror met een aantal fraaie speciale effecten.

In de aanloop van het kerstrecital van 1916 meldt de koorleider [Thomas Hoews] van een Brits dorpskoor zich aan voor militaire dienst. Het bestuur, onder leiding van wethouder en financier Duxbury [Roger Allam], weet Dr. Henry Guthrie [Ralph Fiennes] over te halen om de leiding over te nemen. Dit ondanks zijn banden met Duitsland en enkele “eigenaardigheden”. Vanwege een combinatie van ledengebrek en de heersende antipathie tegen alles wat Duits is, komt de traditionele Matthäus Passion te vervallen ten faveure van ‘The Dream Of Gerontius’ van de Britse componist Sir Edward Elgar [Simon Russell Beale]. Hoewel de trailer anders suggereert, is dit zeker geen komedie, maar een knap geschreven, diep gelaagde en vaak ontroerende dwarsdoorsnede van een getraumatiseerde generatie. Toont tevens de helende kracht van muziek zonder te vervallen in sentiment. Daarbij helpt de subtiele humor en het spel van de indrukwekkende cast.

Er zijn nogal veel dingen te zeggen in deze romantische drama waarin jaloezie leidt tot bedrog dat leidt tot jaloezie en bedrog. Geliefden maken elkaar het leven zuur en in flashbacks ontdekken we op welke manier ze elkaar hebben misleidt. Meer een therapiesessie (inclusief huilbuien) dan een film, al is het mooi in beeld gebracht door Laurent Desmet. Het ongeïnteresseerde, kleurloze spel van Schneider maakt het nog eens extra lastig om dit uit te zitten.

Biografisch drama over de laatste periode uit het leven Christine Chubbuck [Rebecca Hall], de presentatrice bij een tv-station in Florida die in 1974 live op TV zelfmoord pleegde en daardoor één van de belangrijkste inspiratiebronnen werd voor de met Oscars overladen satire Network (1976). Hoewel Chubbuck naar verluidt in 1970 al had geprobeerd een einde aan haar leven te maken is niemand erin geslaagd om met een plausibele verklaring voor haar daad te komen. Hier heeft Christine te kampen met seksisme op de werkvloer, moet ze een ingrijpende medische diagnose verwerken en strijdt ze tevergeefs tegen de toenemende sensatielust een oppervlakkigheid van de nieuwsbulletins die ze moet presenteren. Het scenario van Craig Shilowich lijkt daarmee Chrstine daad te willen verklaren, maar de waarheid is ongetwijfeld veel complexer. Rebecca Hall verleent echter een diepgang en waardigheid aan haar personage waardoor je aan de buis gekluisterd blijft.

Om broer Teddy [Judah Lewis] te bewijzen dat de kerstman [Kurt Russell] bestaat, haalt Kate [Darby Camp] hem over om op kerstnacht een val te zetten zodat ze de kerstman fotograferen. En het lukt! Maar door die stunt dreigt kerst voor miljoenen kinderen in het water te vallen. Vrolijke avonturenfilm voor het hele gezin rekent af met het oubollige imago van de kerstman als een jolige, dikke man. Russell zingt zelfs de blues. De elfjes doen erg denken aan de Minions. Goldy Hawn heeft een cameo in de epiloog als Mrs. Claus. Vervolg: The Christmas Chronicles: Part Two.

Een verbitterde elf [Julian Dennison] gebruikt “true believer” Kate [Darby Camp] om via een wormgat terug te keren naar de geheime werkplaats van de kerstman [Kurt Russell] en kerst te saboteren. Kate zit opgescheept met haar irritante stiefbroertje [Jahzir Bruno] in deze routinematige sequel met meer spektakel, maar minder charme en verrassing. Goldie Hawn heeft een meer prominente rol, maar Russell – die deze keer een gospelliedje zingt – is het enige positieve. Meer elfjes/Minions, minder originaliteit en middelmatige visuele effecten.

Vanwege aanhoudende verliezen bij de filialen van Big Teddy Toy Company, overweegt het bestuur alle winkels te sluiten en volledig over te gaan op online verkoop. Data analist Charlie [Vanessa Lengies] ziet dat een filiaal in Jersey City het als enige uitstekend doet en weet haar baas [Jane Moffat] over te halen om een definitief besluit uit te stellen. Charlie krijgt opdracht om het filiaal te bezoeken en binnen twee weken met een strategie te komen waarmee ook de andere filialen weer winstgevend kunnen worden. In een Hallmark is het bijna vanzelfsprekend dat filiaalmanager Grant [Jesse Hutch] een aantrekkelijke, lieve man is en weet je meteen hoe dit afloop. Maar Lengies en Hutch hebben een prettige chemie en scenaristen Courtney McAllister en Kate Pragnell weten de clichés lange tijd te omzeilen. Tot in het laatste kwart, waarin de suikerstroop met bakken tegelijk over je wordt uitgegoten.

De klassieke musical en film Cabaret was gebaseerd op de geromantiseerde memoires van Christopher Isherwood, de homoseksuele schrijver die zich onderdompelt in het hedonisme van Berlijn vlak voor de Nazi's de macht overnemen. Deze film heeft een meer biografische inslag en richt zich op Isherwoods [Matt Smith] affaire met collega-schrijver W.H. Auden [Pip Carter] en de manier waarop zij zich (te) langzaam realiseren wat de impact van de NSDAP is op het leven in Berlijn en ver daarbuiten. Stones vertolking is wat te gemanierd en het episodische scenario heeft onvoldoende dramatische hoogtepunten, maar Poots verdient lof voor de manier waarop ze gestalte geeft aan prostituee en nachtclubzangeres Jean Ross, die veel minder glamoureus blijkt te zijn dan haar alter-ego Sally Bowles in Cabaret.

Deze recensie betreft de originele, Engels gesproken versie.
De drie scenaristen zijn er wonderwel in geslaagd om dialogen te schrijven die vol zitten met grappige, vaak aandoenlijke woordspelingen die recht doen aan de humor die de geliefde kinderboeken van A.A. Milne zo onsterfelijk maken. Maar de keuze om de karakters uit het 100 Acre Wood naar Londen te laten komen is niet geheel geslaagd. Het fraaie stemwerk van de onvolprezen Jim Cummings (de enige échte Pooh) is een genot, maar komt minder goed tot zijn recht in de hectische scènes in de grote stad. Bovendien blijkt Ewan McGregor niet al te sterk te zijn in slapstickachtige humor, zeker niet in de openingsscènes. Maar de scènes in The 100 Acre Wood zijn uitstekend en zorgen voor enkele magische momenten, bijvoorbeeld wanneer Christopher in het water springt om Eeyore te redden en wanneer hij het opneemt tegen de gevreesde Heffalump.

De kinderen [Jessica Gunning, James Corden] van de hoogbejaarde kunstenaar Julian Sklar [Ian McKellen] halen restaurateur Loria Butler [Michael Coel] over om als Julians assistent aan de slag te gaan. In die hoedanigheid zou ze Julians derde serie ‘Christophers’ kunnen afronden, zodat de kinderen die kunnen verkopen. Lori luistert naar Julians monologen in deze virtuele onemanshow van McKellen. Hij stelt zeker niet teleur, maar het was boeiender geweest als de “gesprekken” niet zo eenzijdig waren. Een interessanter verhaal was ook welkom geweest.

Nadat hij opnieuw in problemen komt bij een gastgezin, krijgt Christy onderdak bij zijn halfbroer Shane [Diarmuid Noyes] van wie hij is vervreemd sinds de dood van hun moeder. Voor Shane is het een tijdelijke oplossing, ook omdat Christy bijna 18 jaar is. In Cork vindt Christy aansluiting bij een groep jongeren, maar een manipulatieve neef [Lewis Brophy] dreigt hem terug in de problemen te brengen. Volwassenwordingsdrama is qua plot niet opmerkelijk, maar scoort hoge ogen door het natuurlijke spel van de jeugdige cast. Vooral de terloopse interacties tijdens een verjaardagsfeestje en op Bonfire Night geven dit een unieke mate van authenticiteit. Blijf aan het eind even zitten voor een rapvideo waarin vier jonge castleden op spitsvondige wijze hun leven in Cork beschrijven. Ondanks het zware onderwerp laat dit je met een glimlach achter.

In Cannes zijn ze blijkbaar dol op ultra-realisme. Tim Roth speelt een verpleger van ernstig zieke patiënten en in de openingsscène zien we tot in detail hoe hij geduldig en zorgzaam een bijzonder zwakke aids-patiënte wast en uit bed helpt. Zeer realistisch en veelbelovend, want dit blijkt een film die grensverleggend probeert te zijn. Helaas heeft Chronic verder echt helemaal niets te bieden. Roth hobbelt van patiënt naar patiënt, we komen alleen iets over hem te weten omdat anderen ons dat mededelen en daardoor wordt de film al snel zeer langdradig. Roth speelt zijn rol zonder enige emotie, regisseur Franco vond het ook nog nodig om nietszeggende shots toe te voegen van Roth op een loopband in een fitnesscentrum en het einde is de meest schandalige cop-out sinds The Usual Suspects... Pretentieus en vooral bijzonder saai.

Vlakbij het huis waar ze voor een feest zijn uitgenodigd stuiten drie vrienden op een krater waarin zich een mysterieus gesteente bevindt. Kort daarop blijken ze over bijzondere gaven te beschikken die ze aanvankelijk inzetten om studentikoze grappen uit te halen. Al gauw merken ze dat er nauwelijks grenzen zijn aan hun krachten maar Andrew [Dane DeHaan] gebruikt die krachten om af te rekenen met de emotionele schade die hem door de jaren heen is aangedaan. Goed opgebouwd verhaal ontwikkelt zich op geloofwaardige wijze van hilarische komedie tot psychologisch SF-drama dankzij de sterk spelende jonge cast en indrukwekkende special effects.

Een vrachtwagen vol ellende passeert de revue in dit pretentieuze psychologische drama over Lidia [Imogen Poots], die kortstondig ontsnapt aan haar ellendige leven (met een vadertje-niet-zo-lief [Michael Epp] en een onverschillige moeder [Susannah Flood]) door te zwemmen. Deprimerend portret van een uitzichtloos bestaan, geeft Stewart een excuus om in navolging van Terrence Malick allerlei visuele hoogstandjes af te vuren terwijl een voice-over vertelt wat de hoofdpersoon denkt. De enige verlichting in vermoeiende stijloefening komt van Belushi als auteur Ken Kesey (‘One Flew Over The Cuckoo’s Nest’, ‘Sometimes A Great Notion’), bij wie Lidia een schrijverscursus volgt.

Wegens geldgebrek woont Helen [Louise Brealey] in bij haar ex-man [Celyn Jones] en zijn 20-jarige vriendin [Emily Fairn] en zorgt ze voor haar bedlegerige ex-schoonmoeder Gwen [Sorcha Cusack]. Wanneer Joanne [Annabel Scholey] na jaren terugkeert als buurvrouw, spoort Gwen Helen aan om het contact op te pikken. Beide vrouwen worstelen met hun verleden. Pugh gebruikt popliedjes van o.a. Neil Diamond en Minnie Ripperton om uiting te geven aan Helens emoties. Het originele is dat Helen die hardop en uit volle borst meezingt; soms alleen, soms met haar vriendinnen. De muzikale intermezzo’s en de solidariteit van Helens vriendinnen maken dit onweerstaanbaar en afwisselend vreugdevol en ontroerend. Het voorspelbare plot doet er daarom niet zo toe.