Meningen

Angel Manuel Soto komt met een moderne variant van John Singletons klassieker Boyz n the Hood en weet dat te overtreffen dankzij de voortreffelijk spelende jonge cast en een minder melodramatische benadering. Centraal staat tiener Mouse [Jahi Di’Allo Winston] die altijd droomde van een carrière als dierenarts, maar hij voelt zich ook aangetrokken tot de biker-cultuur waar zijn overleden broer deel van uitmaakte. Tegen de wens van zijn moeder [Teyonah Paris] in wil hij met zijn boezemvrienden Lamont [Donielle T. Hansley Jr.] en Sweartagawd [Kezii Curtis] de traditionele ‘rides’ van de stuntende motorrijders uit de buurt bezoeken. Mouse raakt tevens verscheurd tussen twee vaderlijke figuren: agent Rivers [William Catlett] en voormalig bendeleider Blax [Meek Mill]. Winston is een absolute openbaring, ook in de charmante scènes met Nicki [Chandler DuPont], een mooi meisje uit de buurt. Ondanks de verschillende verhaallijnen zijn alle personages goed uitgewerkt en is dit boeiend en van begin tot eind. Liefhebbers kunnen tijdens de aftiteling nog eens genieten van enkele indrukwekkende stunts.

De film is niet zo slecht als gerenommeerde critici je willen laten geloven, maar feit is dat dit gewoon geen goede film is. Elvis had een jaar eerder met groot succes zijn muzikale comeback gemaakt en was vastbesloten om de luchtige exploitatiemusicals die hij in de 10 jaar daarvoor gemaakt volledig te laten voor wat het is. Presley zingt de (prima) titeltrack aan het begin, maar verder gaat zijn muzikale bijdrage niet. In plaats daarvan keert hij terug naar het genre waarmee hij zijn acteercarrière begon. Presley is echter te ongeloofwaardig als een cowboy met een twijfelachtige achtergrond die het opneemt tegen zijn voormalige partner en diens handlangers, wanneer die hem de diefstal van een Mexicaans kanon in de schoenen willen schuiven.

Hoewel Presley zijn best doet om een duistere blik op zijn gezicht te toveren, lukt het niet om afstand te nemen van zijn smetteloze reputatie als de charming boy-next-door. Hij had beter moeten weten, al is de mislukking van deze western zeker niet alleen aan hem te danken. De regie is ongeïnspireerd, de cast is matig en het scenario speelt te nadrukkelijk leentjebuur bij films die veel beter waren en die ik hier niet in één zin wil noemen met Charro! Ook niet in de zin daarna overigens...

Blijspelacteur Robert Cummings is bepaald geen logische keuze voor een film-noir, bovendien heeft hij de pech dat hij het hier letterlijk en figuurlijk moet opnemen tegen een formidabele Steve Cochran en Peter Lorre, één van de ultieme bad guys uit die periode. Toch weet hij zich staande te houden in deze uiterst ongewone neo-noir waarin Chuck [Cummings] een gevonden portemonnee persoonlijk aflevert bij eigenaar Eddie Roman [Cochran], een man met een twijfelachtige reputatie die wordt bijgestaan door zijn wantrouwige bewaker Gino [Lorre]. Eddie is onder de indruk van Chucks eerlijkheid en biedt hem een lucratieve baan aan als chauffeur, een baan die Chuck accepteert.

Al gauw ontdekt hij dat zijn nieuwe baantje de nodige risico's met zich meebrengt, omdat zijn baas er een gevaarlijk hobby op na houdt. Bovendien is Chuck iets te gecharmeerd van Eddies echtgenote Lorna [Michèle Morgan], die zich niet langer door haar man wil laten vernederen en in Chuck een mogelijkheid ziet om te ontsnappen.

Morgan is wat te braaf voor een typische femme fatale, maar "The Chase" is zeker de moeite waard. Niet alleen vanwege de gedenkwaardige schurken die hier rondlopen, maar ook omdat het scenario van Philip Yordan, gebaseerd op het boek van Cornell Woolrich, vol verrassende twists zit. Het camerawerk van Franz Planer past in de beste traditie van het genre en maakt dit een zeer aangename film om naar te kijken.

Marlon Brando is op het top van zijn kunnen in deze complexe vertelling die de stemming in de VS sinds de moord op JFK op fascinerende wijze tracht bloot te leggen. De film is extra interessant omdat Jane Fonda zich hier, na westernkomedie Cat Ballou, laat zien in een dramatische rol en omdat Robert Redford en Robert Duvall hier één van hun eerste filmrollen spelen.

Redford speelt hier Charlie 'Bubbles' Reeves, een veroordeelde crimineel wiens ontsnapping de gemoederen in een stadje zeer hoog doet oplaaien. Sheriff Calder [Marlon Brando] probeert niet alleen alles in toom te houden, maar probeert zelf ook beide benen op de grond te houden onder de druk van invloedrijke 'vrienden' die hem onder druk zetten om Bubbles keihard aan te pakken en zelfs dreigen om de man hoogstpersoonlijk te lynchen. Anderen hebben redenen om te vermoeden dat Bubbles zich op hen komt wreken en vinden dat Calder te weinig doet om de stad te beschermen.

Regisseur Arthur Penn was woedend toen producer Sam Spiegel de film opnieuw monteerde en was zeer ontstemd over het eindresultaat. De film bevat allicht wat teveel karakters waardoor het tempo in eerste deel wat laag ligt vanwege de vele dialogen. Maar de vertolkingen zijn uitstekend en de film werkt wel zeer effectief toe naar een ijzersterke finale, die wel heel nadrukkelijke parallellen vertoont met de Amerikaanse geschiedenis van de jaren '60, maar juist daarom zo fascinerend is. Brando torent uit boven alles en iedereen en zorgt er daarmee voor dat de film ondanks de vele karakters nooit het spoor bijster raakt. Een must voor fans van Brando, een aanrader voor liefhebbers van films met een recent-historische context. Ronduit fascinerend!

Marien bioloog en duiker Zack Rago heeft met eigen ogen de verwoesting van koraalriffen gezien als gevolg van de temperatuurstijging in de oceanen. Om die boodschap over te brengen op een breed publiek slaat hij de handen ineen met Jeff Orlowski-Yang, die in Chasing Ice met time-lapsecamera’s toonde wat de gevolgen van klimaatverandering waren voor gletsjers. Maar om datzelfde te kunnen doen onder water moeten Orlowski-Yang en zijn team een aantal technische obstakels overwinnen. Herinnert ons aan de vele redenen waarom koraalriffen cruciaal zijn voor de leefbaarheid, zowel op lokaal als globaal niveau, en zou een eyeopener kunnen zijn voor de klimaatsceptici.

Deze documentaire volgt de bevlogen natuurfotograaf James Balog die begrijpt dat cijfers en statistieken niet voldoende zijn om het gros van de mensheid te overtuigen van de klimaatcrisis. Hij besluit daarom een aantal camera's te plaatsen bij gletsjers op IJsland, Groenland en in Alaska en Montana om visueel bewijs te vergaren voor de opwarming van de aarde. Dat blijkt aanzienlijk moeilijker dan gedacht, maar met de hulp van ervaren, bekwame technici komt hij steeds dichterbij zijn doel.

Die tegenslagen voorzien deze documentaire van een dramatiek die nodig is om het boven een klimaatlezing uit te laten komen, al is Orlowski duidelijk meer geïnteresseerd in de resultaten van het project en wat dat betekent voor de toekomst van onze planeet.

Na jaren te hebben gezwegen stapt professioneel danser Odette [Andréa Bescond] zonder afspraak het kantoor binnen van een willekeurige psycholoog [Carole Franck] en bekent vanaf haar achtste seksueel te zijn misbruikt door een familievriend [Pierre Deladonchamps]. De overdonderde psycholoog daagt Odette uit om haar levensverhaal op haar eigen wijze te vertellen. Odette neemt die boodschap zeer letterlijk op en in de briljant geregisseerde en (met dank aan Valérie Deseine) subliem gemonteerde sequenties verweeft zij de rauwe realiteit van het misbruik met momenten die visualiseren hoe zij zich voelt als ze danst. In één dansscène zweeft de camera de lucht in en voelen we iets van de euforie die Odette op dat moment gevoelt moet hebben: namelijk dat ze vleugels kreeg en even kon ontsnappen aan de realiteit. De volwassen Odette staat in deze flashbacks veelvuldig oog in oog met de mensen uit haar verleden, waarbij vooral haar gesprekken met haar 8-jarige zelf [Cyrille Mairesse] grote indruk maken. Een loodzwaar onderwerp op een toegankelijke, inzichtelijke en indringende wijze verteld en een duidelijk ‘labour of love’ voor de fenomenale Bescond en Métayer, die samen met haar het toneelstuk schreef waarop dit is gebaseerd.

In het officieuze geboortejaar van de filmkunst (het jaar van "The Birth Of A Nation") bewijst Cecil B DeMille dat hij ook het publiek uitstekend weet te bespelen in dit sensationele melodrama waar de sensatiepers destijds wel pap van lustte. Het acteerwerk is prima voor die tijd (klein acteren was een kunst die nog niet veel acteurs verstonden), maar de film scoort vooral in de finale, wanneer er rellen uitbreken tijdens een rechtszaak. DeMille is de koning van de spektakelfilm, maar dat hij ook in 1915 al zo effectief grotere groepen figuranten wist te regisseren is indrukwekkend. Dat neemt overigens niet weg dat dit melodrama op zijn meest melodramatisch is en dat het verhaal (dus) nogal gedateerd is.

De trouwdag van Owen [James Norton] en Dolly [Felicity Jones] wordt verstoord door de onaangekondigde verschijning van Dolly’s oude vlam Joseph [Luke Treadway] die haar hart opnieuw hoopt te veroveren. En Dolly ziet meer in Joseph dan in haar brave, maar saaie bruidegom. Kostuumdrama met een zeer uitgebreide (en verwarrende) cast en komische momenten die in het water vallen door de gebrekkige timing en de (letterlijk) kleurloze fotografie die een depressieve sfeer oproepen voor wat een luchtig verhaal had moeten zijn. Niet zo vreemd dat er maar weinig te lachen valt.

De muziek is weliswaar zenuwslopend, maar dat verhoogt meer de irritatie dan de spanning bij deze goedkope, vrij idiote SF-thriller. Het verhaal over de Humanoid Woman met ongewone krachten (waaronder het wijd opensperren van de ogen) is amper na te vertellen, iets waar de extreem goedkope sets, de vage kostuums (die pruiken!) en de idiote make-up (een hangsnorretje uit de wang) debet aan zijn. Uiteraard zijn de buitengewoon onbekwame Richard en Nikolai Viktorov de voornaamste verantwoordelijken voor dit prutswerkje.

Eerbetoon aan de hulpverleners die betrokken waren bij de reddingswerkzaamheden bij de kernramp van Tsjernobyl in 1986, met Kozolvskiy als de verpersoonlijking van de brandweerlieden. Hij is een van degenen die zijn leven in de waagschaal stelt om de gevolgen van de ramp te beperken. Degelijke rampenfilm mist vanwege een gebrekkig budget de epische schaal die het verdient en wordt verder ondermijnd door genreclichés, waaronder een romantisch zijplot.

Het is 2007 wanneer een jonge junkie met de bijnaam Cherry [Tom Holland] een bankoverval pleegt. En niet voor de eerste keer. In vijf episodes ontdekken we hoe de verlegen student van 2002 ontaarde in een drugsverslaafde serieovervaller. Een sleutelrol is weggelegd voor zijn grote liefde Emily [Ciara Bravo], evenals voor zijn ervaringen in het Medisch Korps van het Amerikaanse leger. Het verhaal bevat elementen uit Platoon, Full Metal Jacket en The Best Years Of Our Lives, maar het scenario van Angela Russo-Otstot en Jessica Goldberg (gebaseerd op de semiautobiografische roman van Nico Walker, een van de uitvoerende producenten) kiest voor een eigenzinnige benadering met een gewaagde, maar geslaagde mix van tragiek, ironie en humor. Kreeg terecht veel lof voor het fantastische camerawerk van Geoffrey Haley en geluidsmontage, maar de Russo’s zorgen ervoor dat de stijl nooit ten koste gaat van de inhoud. Tom Holland is adembenemend goed in een uiterst complexe rol.

Christine [Rachael Blake] en Michael [Tom Butcher] worden in hun huis aan Cherry Tree Lane overvallen door een groep jongeren die een rekening te vereffenen hebben met zoon Sebastian [Tom Kane]. De spanningen lopen hoog op terwijl de jongeren wachten tot Sebastian thuis komt. Het feit dat de groep vooral bestaat uit straattaal spuiende zwarte jongens geeft dit inmiddels een wat onaangename nasmaak, maar regisseur en scenarist Williams weet de spanning nauwelijks vast te houden waardoor dit een tikje gezapig voortkabbelt. Maar ik moet toegeven, de finale is sensationeel.

In de proloog van deze biografie van Joseph Bologne [Kelvin Harrison Jr.], daagt hij niemand minder dan Wolfgang Amadeus Mozart [Joseph Prowen] uit tot een violin-off. Het maakt duidelijk dat deze gemarginaliseerde zwarte musicus niet onderdeed voor Mozart, maar de suggestie dat er sprake was van een bittere rivaliteit tussen Mozart en Bologne toont ook de tekortkoming van het scenario van Stefani Robinson. Dit had het verhaal moeten zijn van een zwarte man die vanwege zijn vakmanschap (ook op het gebied van schermen) zijn huidskleur ontsteeg, totdat het van pas kwam om zijn ‘ras’ tegen hem te gebruiken. Robinson kiest echter voor een banaal verhaaltje over verboden liefde en laat de meest interessante periode uit het leven van deze fascinerende persoon volledig buiten beschouwing: de Franse Revolutie. Deze Chevalier de Saint-Georges verdient een waardiger portret dan dit.

Op het eerste gezicht zou je wellicht denken dat dit een vrije directe links-liberale aanklacht is tegen Front National, gezien de titel en het uiterlijk van partijleider Agnès Dorgelle [Catherine Jacob] die wel heel erg lijkt op Marine LePen. Er is zelfs een equivalent van Jean-Marie in het verhaal verwerkt!

Maar gelukkig heeft Belvaux een film afgeleverd die niet denkt in scherpe contrasten tussen goed en kwaad. Dat zit 'm voor een aanzienlijk deel in de keuze van de hoofdpersoon, de integere, hardwerkende verpleegster Pauline [Émilie Dequenne] die zich aansluit bij Dorgelles partij omdat zij misstanden wil aanpakken en zich daarom kandidaat stelt in haar woonplaats. Ze is zich onvoldoende bewust van de gevolgen van haar keuze: vanwege de kritiek die de partij heeft op immigranten, keren patiënten zich tegen haar en zet ze vriendschappen op het spel. Bovendien blijkt haar kersverse relatie met een jeugdvriendje een probleem, omdat hij - zonder dat zij dat weet - lid was van een militante groepering die niet schroomde om geweld te gebruiken tegen immigranten.

Belvaux neemt geen politiek standpunt in, maar lijkt er juist alles aan gedaan te hebben om niemand teveel tegen het hoofd te stoten. Dat valt hem in deze politiek onrustige tijden niet heel erg kwalijk te nemen, maar het levert wel een film op die dramatisch niet zo heel sterk is, ook al omdat ik moeite had te geloven dat Pauline zich zo makkelijk voor het karretje van een controversiële partij liet spannen. Niet alleen omdat je zo'n beslissing sowieso niet snel neemt, maar ook omdat het mij totaal niet duidelijk is wat precies haar politieke en ideologische ideeën zijn. Ze komt niet verder dan 'ik wil de wereld veranderen' en het is daarom moeilijk om je met haar te identificeren. Daardoor mist de film spanning en kabbelt het zonder hoogtepunten naar het einde.

Om te ontsnappen aan de doodsbedreigingen van een schuldeiser [Kahul Sharma] besluiten Hemant [Saurabh Goyal] en zijn hoogzwangere vrouw Sakshi [Nushrratt Bharuccha] op advies van Kajla [Rajesh Sais] onder te duiken in een afgelegen plattelandsdorpje waar Kajla’s zus Bhanno David [Mita Vashisht] een oogje in het zeil zal houden. Zoals de proloog al heeft aangetoond is het onder deze omstandigheden niet de meest geschikte plaats om onder te duiken. Gabaseerd op lapachhapi (2017) is dit het type horrorfilm dat te lang uitsluitend leunt op irritante nep-schrikeffecten en tevergeefs probeert een gevoel van naderend onheil te zetten door te pas en te onpas met enge muzikale cues te komen. Met een speelduur van ruim 2 uur is het zeker 30 minuten te lang. Het tweede uur is weliswaar beter en kaart relevante thema’s met betrekking tot het verschil in sociale status tussen jongens en meisjes, maar opzienbarend valt dit niet te noemen.

Wegens een gokschuld slaat Alan [Terence Hill] op de vlucht voor gangsters. Met alleen een schatkaart op zak verschuilt hij zich in de boot van Charlie [Bud Spencer], die als publiciteitsstunt op het punt staat een zeilreis rond de wereld te maken. Na een hoop gedoe belanden Alan en Charlie op het eiland Bongo-Bongo in de Stille Oceaan, waar ze te maken krijgen met bijgelovige inboorlingen, schaars geklede jonge meiden en een Japanse soldaat [John Fujioka] die denkt dat de Tweede Wereldoorlog nog steeds aan de gang is. Zelf voor De Vier Vuisten is het plot deze keer wel heel erg vergezocht. Verbazingwekkend seksistisch en racistisch en vooral daardoor nauwelijks aan te zien.

Een niet te categoriseren film waarin Spike Lee zijn sociale betrokkenheid combineert met een vlijmscherp gevoel voor humor, zonder daarbij ooit de bloedserieuze onderliggende boodschap uit het oog te verliezen. waarin de Atheense Lysistrata alle vrouwen weet te mobiliseren om over te gaan tot een seksstaking, in de hoop dat ze zo hun mannen kunnen overhalen om een zinloze strijd te staken. Voor deze bewerking van het klassieke Griekse toneelstuk Lysistrata van Aristophanes, verplaatsen Lee en co-scenarist Kevin Willmott de actie naar Englewood, Chicago waar de dood van een meisje bij een schietpartij tussen twee bendes aanleiding is voor Lysistrata [Teyonah Parris], de vriendin van bendeleider Chi-Raq [Nick Cannon], om de vriendinnen van de bende van aartsvijand Cyclops [Wesley Snipes] over te halen om over te gaan tot een seksstaking. Het motto: "No Peace, No Pussy!" Lee schakelt met gemak van satire naar drama, van musical naar komedie en uiteindelijk naar een sociaal-politiek drama dat tot het beste werk behoort dat deze grootmeester heeft voortgebracht. De rijmende dialoog is briljant geschreven Samuel L Jackson steelt de films als een verteller die zich het best laat omschrijven als Rudy Ray Moore (alias Dolemite) met Shakespeariaanse trekjes. Een film vol passie, humor en bevlogenheid zonder ooit nadrukkelijk prekerig te worden. Zelfs in de preek die een dominee [John Cusack] geeft!

De Republikeinse en Democratische conventies van 1968 in Chicago waren de aanleiding voor één van de meest controversiële demonstraties uit de Amerikaanse geschiedenis. Dat kwam enerzijds door de aard van de demonstratie, gericht tegen de oorlog en Vietnam en met als doel verdere oorlogen wereldwijd te voorkomen en georganiseerd door twee radicale groeperingen met intelligente leiders, anderzijds door de halsstarrige weigering van de burgemeester van Chicago om ook maar enige medewerking te verlenen aan een vreedzame demonstratie en een daarop volgende rechtszaak tegen 10 demonstranten (de Chicago 10 uit de titel) die ontaardde in een circus, geleid door een uiterst conservatieve, bejaarde rechter.

Deze documentaire gebruikt uitsluitend archiefbeelden om het verhaal rond de gebeurtenissen voor en tijdens de beide conventies te vertellen, dus er zijn geen 'pratende hoofden' van nu te bekennen. Regisseur Morgen gebruikte de verbatim-stukken van het proces tegen de Chicago 10 en reconstrueert die rechtszaak in de vorm van animatie, met de stemmen van o.a. Hank Azaria, Nick Nolte, Mark Ruffalo en Jeffrey Wright. Een keuze die niet alleen visueel interessant is, maar ook de waanzin van dat hele proces onderstreept. Een indrukwekkende, belangwekkende terugblik op een sleutelmoment uit de Amerikaanse geschiedenis, vol lessen voor de toekomst aan alle zijden van het spectrum.

Scott Chambers is indrukwekkend als de 15-jarige Richard, een jongen met ernstige leerproblemen die zich mede daardoor vastklampt aan zijn broer [Morgan Watkins] met wie hij in een aftandse caravan woont waar hij zorgt voor de kip uit de titel. De problemen stapelen zich op wanneer het land waarop ze staan wordt verkocht en ze zonder basisvoorzieningen komen te zitten. Stephenson neemt de tijd om de karakters en hun complexe relatie neer te zetten, maar het verhaal wordt extreem melodramatisch en wat smakeloos in de tweede helft.

Wie Best in Show heeft gezien zal regelmatig moeten gniffelen bij het zien van deze documentaire, ook al gaat het hier niet om honden maar om kippen. Lucas Haimes volgt gedurende een jaar een aantal fokkers van kippen die zich voorbereiden op deelname aan de 2015 Knoxville Dixie Classic, één van de meest prestigieuze vogelshows in de VS, waar ze hopen dat één van hun kippen aan de haal gaat met de titel - u raadt het al - Best In Show. De deelnemers spreken openlijk over de liefde voor hun uit de hand gelopen hobby, de manieren waarop ze proberen te komen tot de 'perfecte kip', en wat deze hobby betekent voor hun persoonlijke leven. In feite hebben we het allemaal al eens eerder gezien, maar dit is niet geacteerd en dus lang niet zo ingenieus als faux-documentaire van Christopher Guest. Maar onderhoudend is het wel.

De ontsnapte kippen uit Chicken Run leven in hun zelfgemaakte veilige haven, tot er vlakbij een nieuw kipfabriek wordt gevestigd. Jonkies Molly [Bella Ramsey] en Frizzle [Josie Swedgwick-Davies] kunnen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen. Onder leiding van Molly’s ouders Ginger [Thandiwe Newton] en Rocky [Zachary Levi] en geholpen door ratten Nick [Romesh Ranganathan] en Fetcher [Daniel Mays] nemen de kippen het op tegen Dr. Dry [Nick Mohammed], die een unieke methode heeft ontwikkeld om de kippen naar de slacht te leiden. En ja, die vermetele Mrs. Tweedy [Miranda Richardson] heeft ook een vinger in de pap. Mist de originaliteit van Chicken Run, maar behoudt de uitstekende mix van actie, drama en humor, niet in de laatste plaats dankzij de terugkeer van stemacteurs in hun oude rollen. Een prima sequel dus.

Ben Malloy [Aaron Eckart] is geheim agent voor de CIA in de Balkan, zijn echtgenote Farrah [Laëtitia Eïdo] is geheim agent voor de FBI. Uit voorzorg vertellen ze elkaar niet waar ze mee bezig zijn, dus wanneer Farrah omkomt bij een aanslag neemt accepteert Ben de officiële verklaring. Maar wanneer hij informatie krijgt die erop wijst dat Farrahs dood te wijten is aan interne corruptie, zint Ben op wraak en daarom vraagt hij zijn voormalige partner John Branca om hulp. Maar Bens verdenkingen worden snel opgemerkt en dat brengt zijn zoon [Chris Petrovski] in gevaar. Kurylenko speelt een agent die betrokken raakt bij het onderzoek. In Hongarije opgenomen formulematige wraakthriller met een internationale cast is net zo vervelend als Eckhart zich lijkt te voelen en heeft niets origineels te bieden.

De Sovjet Unie probeert het bestaan van een kindermoordenaar te onder het tapijt te vegen om het beld van de perfecte staat hoog te houden. Wanneer de toch al weinig geliefde voormalige Russische agent Leo Demidov [Tom Hardy] besluit de moordenaar op eigen houtje te ontmaskeren, stuit hij op een muur van verzet waarmee hij zijn reputatie, zijn leven en dat van zijn echtgenote [Rapace] in gevaar brengt.

Hardy en Rapace zijn prima en er is goed ondersteunend werk van Gary Oldman en Paddy Considine, maar deze onevenwichtige mix van politieke thriller en moordmysterie komt desondanks nooit op stoom. Dat ligt vooral aan de grote hoeveelheid dialoog en Espinosa's weinig dynamische regie.

Child's Play zonder Brad Dourif is als NIghtmare on Elm Street zonder Robert Englund. De remake van Elm Street bleek een mislukking dus je moet je afvragen hoe men op het idee kwam om Chucky nieuw leven in te blazen, temeer daar die serie van Cult of Chucky (2017) nog steeds springlevend leek te zijn! Tyler Burton Smith schreef echter een scenario met een hele andere, maar zeer interessante invalshoek die dit verhaal bovendien stevig in de 21e eeuw plaatste. De oorspronkelijke Chucky was het resultaat van een voodoo-ritueel uitgevoerd door een serie-moordenaar, dus het was een moordenaar in een poppenlijf. in dit geval is de dodelijk Buddi het gevolg van een programmeerfout, bewust gemaakt door een uitgebuite arbeider die zonder pardon op straat is gezet. De Buddi in kwestie is zelflerend, maar beschikt niet over de juiste codering die de pop ervan moet weerhouden gewelddadig te worden. Chucky is derhalve een robot zonder moreel besef en is zich dus letterlijk van geen kwaad bewust! Mark Hamill (als Luke Skywalker de ultieme held voor zeker twee generaties filmliefhebbers) is een briljante keuze voor de stem van Chucky en speelt de rol zonder ironie, maar met precies de juiste mix van volmaakte onschuld en subtiele ironie. Dat alles is niet genoeg om deze slasher te bombarderen tot meesterwerk, maar dit is een bewonderenswaardige reboot van een serie die in zijn oorspronkelijke vorm waarschijnlijk geen kant meer op kon. En wat is het fijn om weer eens horrorfilm te zien die me oprecht doet uitkijken naar de sequel!

Emma Thompson geeft een monumentale vertolking in een geweldig geschreven rol. Ze speelt Fiona Maye, een rechter die zich al jarenlang volledig stort op haar loodzware werk en regelmatig uitspraak moet doen in complexe ethische kwesties. Maar doordat ze zich zo op haar werk stort is de relatie met haar echtgenoot Jack [Stanley Tucci] onder druk komen te staan. Wanneer Jack aankondigt dat hij een affaire wil beginnen, probeert de geschokte Fiona op de voor haar zo gewone rationele manier te besluiten hoe ze nu verder moet, maar wanneer ze kort daarna een ethische zaak rondom de 17-jarige zoon [Fionn Whitehad] van Jehovah-getuigen een uiterste onconventionele wending geeft, blijkt langzaam maar zeker dat Fiona niet langer meer haar emoties volledig kan uitschakelen. Niet als echtgenote, maar ook niet als rechter.

Richard Eyre bewerkte zijn roman tot een scenario dat een treffend beeld van de Britse rechtspraak en het uiterst complexe en veeleisende werk van rechters. Een ander groot pluspunt is de ongebruikelijke, maar zeer volwassen benadering van de barsten in het huwelijk tussen Jack en Fiona. Jason Watkins zorgt voor een welkome luchtige noot als Fiona's geduldige assistent, maar Emma Thompson domineert deze film waarin haar karakter een emotioneel complexe, maar zeer geleidelijke ontwikkeling doormaakt. Ronduit schitterend!

Deze documentaire tracht de medewerkers van Task Force Argos in Queensland Australia neer te zetten als helden, maar die laten er geen twijfel over bestaan dat zij slechts dweilen met de kraan open. Deze Task Force tracht netwerken van pedofielen en verspreiders van kinderporno te ontmantelen door het te infiltreren. Daartoe moeten ze het gruwelijk spel meespelen en dat is mentaal loodzwaar werk. Nasht en Dev verhogen het sensatiegehalte met een stortvloed aan vervaagde beelden van kinderporno, terwijl ze beter in hadden kunnen gaan over de concrete gevolgen die dit werk heeft op het persoonlijke leven van deze mensen, alsmede over de vraag waarom er niet veel meer wordt gedaan om pedofiele en kinderpornografie op het Internet te bestrijden.

De spraakmakende documentaireserie Wild, Wild Country was voor Perizonius directe aanleiding voor deze documentaire. Zij maakte als kind deel uit van de Bhagwangemeenschap, die centraal stond in de documentaire en vond dat er onvoldoende aandacht was voor de seksuele moraal in die gemeenschap. Ze spreekt lotgenoten, maar ook mensen die indertijd als volwassenen seks hadden met minderjarigen in een omgeving waar dat niet alleen was toegestaan, maar zelfs werd aangemoedigd. Minstens zo spraakmakend als de serie die aan de basis stond van deze documentaire.

Documentaire over Noord-Vietnamese Hmong-gemeenschap waarin het traditioneel is dat een jongen een meisje waar hij in geïnteresseerd is ontvoerd, naar zijn eigen huis brengt en dwingt om met hem te trouwen. Deze documentaire richt zich op Di, een 13-jarig meisje dat behoort tot de eerste generatie kinderen dat is opgegroeid met sociale media en zich mede daardoor niet van plan is om niet zonder slag of stoot neerlegt bij de tradities van haar volk. Wanneer Vang interesse aangeeft met haar te willen trouwen moet Di wel heel sterk in haar schoenen staan om haar toekomstdroom (het afronden van een studie) niet in rook te zien opgaan. Een scenarist had dit niet beter kunnen schrijven. Als je soms het gevoel bekruipt dat Le Diem moet ingrijpen, dan tekent dat precies het dilemma waar zowel zij als Di voor staan. Het IDFA beloonde Le Diem met de prijs voor Beste Regie.

Regisseur Edet Belzberg volgt het leven van een aantal kinderen dat overleeft door middel van bedelen, illegale handel en diefstal en de nacht doorbrengt in het metrostation bij Piata Victoriei in Boekarest. Deze zeer directe documentaire toont hoe ze ruziën over drugs (de kinderen snuiven verf) en over slaapplaatsen, waarbij ruzies vaak escaleren in vechtpartijen. Een enkele keer grijpt een winkelier of een voorbijganger in, maar de indruk ontstaat dat deze kinderen in de ogen van de meeste bewoners onderdeel uit maken van het straatbeeld. Belzberg besteedt ook aandacht aan enkele instanties die proberen de kinderen van de straat te halen, maar die veelal stuiten op onwil om te stoppen met drugs of het simpele, schokkende feit dat een aantal van de kinderen het leven op straat simpelweg verkiest boven het leven bij hun ouders, het zij vanwege armoede, het zij vanwege een onhoudbare thuissituatie.

Het beeld is grotendeels deprimerend, zeker wanneer twee van de kinderen hun moeder en stiefvader bezoeken en die van hun 11-jarige dochter eisen dat zij beslist of ze thuis blijft of terug gaat naar Boekarest. Maar de innerlijke kracht waarover de meeste van deze kinderen blijken te beschikken, geeft een sprankje hoop dat er voor deze kinderen toch wat licht gloort aan de horizon. Een integer, fascinerend en in mijn ogen universeel beeld over dakloze kinderen dat terecht voor een Oscar werd genomineerd.