Meningen

Een subtiele komedie is dit bepaald niet en Central Intelligence had zo gemakkelijk kunnen vervallen in smakeloosheid. Maar hiervan is geen sprake. Belangrijk is dat de transformatie van Bob Stone van het dikke lachtertje tot de spierbundel [Dwayne Johnson] heel duidelijk wordt verklaard: 20 jaar lang, 6 uur per dag trainen. Alleen Dwayne Johnson kan dat geloofwaardig zeggen, omdat je meteen gelooft dat zijn leven er werkelijk zo uit moet hebben gezien.

Een buddy-film werkt alleen als er chemie is tussen de acteurs, hun acteerstijlen elkaar aanvullen en de karakterisering scherp zijn. De film speelt met stereotypes: Dwayne johnson oogt als een stoere spierbundel, maar is een vrolijke, wat sociaal onhandige man die blij is een vriend te hebben. En Kevin Hart speelt een vastgeroeste veertiger, die in zijn schooltijd echter de meest populaire jongen op school was. En hij was juist de enige die Bob Stone in bescherming nam tegen de pesters!

En zo blijven de verrassingen komen. The Rock bewijst een uitstekende komiek te zijn en de bloopers aan het einde maken duidelijk hoeveel plezier de acteurs op de set hebben gehad. En als kijker mag je delen in dat plezier in deze luchtige, maar zeer vermakelijke komedie.

In het jaar 117 overleeft de Romeinse centurion Quintus Dias [Michael Fassbender] als enige een slachtpartij die is aangericht door de Picts. Hij sluit zich aan bij het legioen van generaal Titus Virilus [Dominic West] die opdracht heeft gekregen om het verzet van de Picts te breken door koning Gorlacon [Ulrich Thomsen] uit de weg te ruimen. Daarbij krijgen ze hulp van verkenner, spoorzoeker en krijger Etain [Olga Kurylenko] die is overgelopen van de Picts naar de Romeinen. Goed uitgewerkte personages en een aantrekkelijke cast in een boeiend verhaal, maar de actiescènes zijn rommelig gemonteerd en het extreme bloedvergieten werkt afstotend.

De kinderen van vrouwen die bevallen terwijl ze een straf uitzitten in een gevangenis in Odessa, groeien op in een aparte afdeling waar hun moeders ze regelmatig mag bezoeken. Wanneer het kind 3 jaar oud wordt kan de moeder een verzoek indienen om voorwaardelijke vrij te worden gelaten zodat ze voor haar kind kan blijven zorgen. Als dat verzoek niet wordt gehonoreerd moet de moeder een alternatief regelen, anders gaat het kind naar het weeshuis. In dit grimmige drama volgen we twee vrouwen vanaf hun bevalling tot het moment waarop zij voor dit dilemma komen te staan. Kerekes’ rechttoe rechtaan regie geeft dit een documentair gevoel en houdt de kijker op afstand van de vrouwen in kwestie, over wie we nauwelijks iets te weten komen. De combinatie van het vrijwel emotieloze spel als de aandacht voor routine van het gevangenisleven maken dit een behoorlijk saaie bedoening, ook al baseerde Kereks zijn scenario op getuigenverklaringen.

Sara [Laura Galán] is de dochter van een slagersgezin en mikpunt van spot voor haar leeftijdgenoten vanwege haar overgewicht. Wanneer enkele karikaturale plaaggeesten haar kleren en haar handdoek stelen terwijl ze een duik neemt in een riviertje in een naburig dorp, rest haar niets anders dan halfnaakt te voet naar huis te wandelen. Maar onderweg ontdekt ze dat een moordenaar [Richard Holmes] het heeft gemunt op haar plaaggeesten. Galán herhaalt de rol die ze speelde in de gelijknamige korte film uit 2016, maar Pereda geeft geen enkele rechtvaardiging voor de uitbreiding van de speelduur. Het scenario is veel te mager.

Intiem, prachtig gefilmd portret van vier beginnende tieners die opgroeien in een boerenfamilie. Van den Brandt volgt ze vaak letterlijk op de voet en maakt de rest van het gezin tot toevallige passanten waardoor je het idee hebt dat je constant in de huid en het hoofd van het kind ziet. De kinderen zijn openhartig, maar weten ook op verrassend volwassen wijze hun gevoelens en ideeën over het boerenleven en hun eigen toekomst daarin te verwoorden. Van den Brandt neemt je mee in hun wereld en toont de schoonheid daarvan, maar ook de minder aangename elementen waar de buitenwereld de ogen voor sluit. Dierenliefhebbers zijn gewaarschuwd, maar de cinematografie van Timothy Wennekes en vooral de montage Sam Sermon zijn voortreffelijk.

Het heeft er alle schijn van dat Werner Herzog interesse had in de sport en niet in een goed verhaal of puik acteerwerk. De film opent met de finale van het wereldkampioenschap alpinisme, waarbij gedetailleerd wedstrijdcommentaar wordt geleverd door Ivan [Donald Sutherland]. Wanneer Ivan een interview met winnaar Martin Sedlmayer [Stefan Glowacz] combineert met een analyse door de legendarische klimmer Roccia Innerkofler [Vittorio Mezzogiorno], laat hij het gesprek uitlopen op een confrontatie waarbij de twee klimmers elkaar uitdagen om de Cerro Torre te beklimmen. We volgen de beide deelnemers aan deze levensgevaarlijke wedstrijd in hun voorbereiding en tijdens hun klim. Zolang er wordt geklommen is dit de moeite waard en de filmcrew verdient groot respect voor de ontberingen die zij zich hebben laten welgevallen om de vaak spectaculaire beelden vast te leggen. Wanneer er niet wordt geklommen kun je net zo goed doorspoelen - mits je nog een videorecorder hebt.

Drieluik gebaseerd op drie korte verhalen van Maile Meloy over drie eigenzinnige vrouwen gebruikt understatement als wapen, maar het is ook regelmatig het manco van deze film. Dern speelt een advocaat die moet helpen een doorgeslagen cliënt over te halen een gewapende gijzeling te beëindigen; Williams richt zich met haar passieve man en tienerdochter op de bouw van een nieuw huis; Lily Gladstone is de rancher die verbondenheid voelt bij een docente in onderwijsrechten, gespeeld door Kirsten Stewart. Dern en Williams zijn actrices die bijzonder goed zijn in het overbrengen van emoties met een subtiele blik in de ogen of een kleine nuance in de lichaamshouding, de kunst van het understatement waardoor je je als kijker kunt inbeelden wat er door hun hoofden gaat. Regisseur Kelly Reichardt rekt regelmatig shots zo lang mogelijk om je als kijker in het hoofd van de actrices te laten kruipen. Het is een effectief middel, maar daardoor voelt de film ook wat traag aan, zeker in de sequentie met Gladstone en Stewart met wie het veel moeilijker is om je te identificeren. Voor fans van de hoofdrolspeelsters een must, voor anderen wellicht een lange zit.

Césaria Évora was een vreemde eend in de muzikale bijt. Deze Kaapverdische zangeres zonder formele training leefde en werkte lange tijd in armoede en obscuriteit voor ze op haar vijftigste doorbrak met het alom geprezen album ‘Mar Azul’ (1991). Archiefbeelden met optredens van en gesprekken met deze eigenzinnige zangeres worden voorzien van aanvullend commentaar door manager en goede vriend José Da Silva, en door kleindochter Janaye. Zij maken duidelijk wie er precies schuilde achter deze opmerkelijke, altijd blootvoets optredende vrouw. Nodigt zeker uit om de muziek eens te (her)ontdekken, maar in de tweede helft kom je nauwelijks nog iets nieuws te weten en de conventionele vorm doet de aandacht mogelijk verslappen.

Vier leden van een radicale, revolutionaire actiegroep doen van alles, maar niets zinnigs. Net als regisseur Denis en Lavoie overspoelen ze ons met filosofische leuzen en vlugschriften en wie wil weten welke schrikbeelden je kunt oproepen met termen als ‘alternatief theater’, ‘absurdisme’ en ander pseudo-vernieuwend gedoe, zit hier goed. Drie uur lang gekibbel, een overdaad aan naakt, seks en niet te vergeten een shemale [Gabrielle Tremblay] die hun geslachtsdelen vaak laat zien. Een tendentieuze, pretentieuze verschrikking waarvan het enige opmerkelijke is dat ik er toch in geslaagd ben om hier 180 minuten (!) naar te kijken. Laat ze dáár eens een prijs voor in het leven roepen!

De cast lijkt veel plezier te hebben gehad bij het maken van deze film en de bloopers die we tijdens de slotcredits te zien krijgen lijken dit te bevestigen. Die bloopers onderstrepen echter ook het grote probleem voor een ieder die de Franse taal niet machtig is (en ik ben er één van): veel van de humor komt voort uit taalgrappen die niet te vertalen zijn. Een ieder die het Frans wél goed beheerst zal dan ook zeker meer plezier halen uit deze vergezochte komedie over Valentine [Dany Boon, tevens regisseur en co-scenarist], een succesvol meubelontwerper die zijn familie en zijn verleden verborgen houdt omdat zijn eenvoudige komaf schadelijk zou zijn voor zijn reputatie en zijn carrière. Maar wanneer zijn broer Gus [Guy Lecluyse] geld nodig heeft, verzint hij een list om vrijwel de hele familie op sleeptouw te nemen naar de opening van Valentins nieuwste expositie. Valentin moet derhalve met zijn verleden in het reine komen en dat levert ook problemen op voor zijn geliefde Constance [Laurence Arné], zeker wanneer Valentin na een 'ongeluk' een deel van zijn geheugen kwijt raakt!
Het verhaal is vergezocht, geforceerd en bevat de nodige plotgaten. Het gaat dus eigenlijk helemaal nergens over, maar de film wordt gered door het enthousiasme van de cast en een paar inventieve grappen, waaronder een terugkerende grap omtrent de musical 'Carmen'. Enthousiasme alleen maakt echter nog geen goede komedie, al benadruk ik nog eens dat Frans sprekenden veel van de grappen beter zullen begrijpen en waarderen.

Twee jaar nadat Kim Matthews [Felicity Jones] een glansrijke toekomst als topskateboarder opgaf om te zorgen voor haar vader [Bill Bailey] en de dood van haar moeder te verwerken, krijgt ze de kans om in korte tijd flink wat geld te verdienen wanneer een uitzendbureau haar inhuurt om vier maanden in Oostenrijk te gaan werken als ‘Chalet Girl’. Daar raakt ze bevriend met collega’s Georgie [Tamsin Egerton] en Jules [Georgia King] en heeft ze een klik met Jonny [Ed Westwick], de oudste zoon van chaleteigenaar Richard [Bill Nighy]. Bovendien leert ze de Finse snowboarder Mikki [Ken Duken] kennen en laat ze zich overhalen om deel te nemen aan een snowboardwedstrijd waarmee ze niet alleen een flinke smak geld kan verdienen, maar ook met haar verleden in het reine kan komen. Het scenario is bepaald niet om over naar huis te schrijven, maar drie jaar voor haar doorbraak in The Theory of Everything toont Jones aan over het charisma en talent te beschikken van een aankomende filmster. Bailey is ontwapenend als de onhandige vader en Egerton is prima als Kims nieuwe vriendin, maar Westwick is zo kleurloos dat het romantische subplot totaal niet uit de verf komt. Snowboardlegende Tara Dakides speelt zichzelf in een kleine, maar cruciale rol.

The Chalk Garden is een minder flamboyante [en minder goede] variant op het meesterwerk The Miracle Worker dat - vandaar dat ik het noem - in 1962 de harten stal van critici en filmbezoekers. Probleemkind is deze keer Laurel [Hayley Mills], een intelligente, maar achterbakse, leugenachtige tiener die dagelijks gillend door de tuin rent en vreugdevuren mag ontsteken, omdat haar grootmoeder [Edith Evans] er van overtuigd is dat ze anders het huis in de fik zal steken. Laurel, wiens vader is gestorven en die haar moeder daar de schuld van geeft - heeft al flink wat gouvernantes versleten, maar krijgt nu te maken met Miss Madrigal [Deborah Keer], die een groot geheim met zich meedraagt dat Laurel koste wat kost zal ontrafelen, maar ondanks Laurels vijandige, manipulatieve en kwetsende gedrag toch volhardt in de hoop zo dit meisje op het juiste pad te krijgen.

De 18-jarige Hayley Mills toont hier haar veelzijdigheid in een complexe rol, vooral in de scène tegen het einde waarin we Miss Madrigal en Laurels grootmoeder horen ruziën over Laurel en waarin Mills haar wisselende emoties toont in een knap gespeelde medium close-up. Kerr en Evans leveren degelijk acteerwerk af en de scènes tussen Hayley en haar vader John Mills, die de scherpzinnige familie-butler, zijn extra interessant. Toneelmatig gefilmd, maar zeer onderhoudend.

Art [Mike Faist] en Patrick [Josh O’Connor] hebben net het dubbelspel junioren gewonnen bij de US Open, wanneer ze als een blok vallen voor Tashi [Zendaya], die het dames enkelspel heeft gewonnen. Dertien jaar later komen Art en Patrick tegenover elkaar te staan op een challengertoernooi. Voor beide mannen staat er meer op het spel dan de eer. Tashi moest haar carrière wegens een blessure vroegtijdig beëindigen en is Arts coach. Uitstekend geacteerd, vooral door Zendaya, maar uiteindelijk is er geen verhaal. Meer dan twee uur word je onderworpen aan geklets over tennis, gesprekken over relaties in de vorm van tennismetaforen en het heen-en-weer slaan van een balletje. Guadagnino smijt met visuele trucs (en een buitengewoon irritante soundtrack), maar kan de leegheid van het scenario niet verhullen. De climax is een potje tennis dat niet snel genoeg voorbij kan zijn, maar omdat Guadagnino de ontknoping op hemeltergende wijze weet te rekken, lijkt er geen einde aan te komen. Ik vraag me bovendien af of Guadagnino en scenarist Justin Kuritzakes ooit een tenniswedstrijd hebben gezien.

Hitchcocks visuele vondsten zijn de belangrijkste redenen om deze aardige, maar niet al te hoogstaande komedie te bekijken. Betty Balfour speelt de verwende miljonairsdochter die door haar vader [Gordon Harker] een hak wordt gezet wanneer hij haar op mouw speldt dat hij zijn fortuin heeft verkwanseld en dat ze zal moeten werken voor de kost. Ferdinand von Alten speelt de detective die het meisje gedurende haar avonturen in de gaten houdt.

Nadat Maarten [Leo Alkemade] hoort dat vader Hans [Huub Stapel] kanker heeft, volgt hij het advies van een vriend [Guus Meeuwis] op. Over twee weken staat een uitgebreid onderzoek gepland; Maarten haalt Hans over om die periode te gebruiken voor een reis door Frankrijk, waarbij Hans’ liefde voor champagne centraal staat. Rik van de Bos schreef het scenario met Alkemade, die zich liet inspireren door de ervaringen met zijn eigen vader. Als humoristisch portret van een vader/zoon-relatie is dit zeer geslaagd. Zodra sentiment op de loer ligt, beroept Kamps zich op elk cliché (slow motion, droevige blikken, treurige pianoriedeltjes, stemmige popmuziek) om de zakdoeken tevoorschijn te laten toveren.

Wanneer boekenwurm Beauregard Bottomley [Ronald Colman] solliciteert bij het Milady Soap Comany, wordt hij op onplezierige wijze afgewezen door de rechtlijnige, excentrieke eigenaar genaamd Burnbridge Waters [Vincent Price]. Verbolgen besluit Beauregard wraak te nemen door deel te nemen aan een door Milady gesponsorde radioquiz, een variant op $64,000-question, waarbij hij met elke vraag zijn prijzengeld kan verdubbelen of verspelen. Het gaat Beauregard zo gemakkelijk af en hoewel de redactie de moeilijkste vragen voorlegt en de presentator er elke keer op aandringt dat Beauregard zijn prijzengeld accepteert en het daar bij laat, is Beauregard vastbesloten door te gaan tot Milady Soap Company failliet gaat.

Dit is een vroege satire op de vercommercialisering van radio en TV en heeft anno 2017 wel flink wat van zijn zeggingskracht verloren, omdat de commercie sindsdien zijn grip op TV en radio uiteraard enorm heeft verstevigt. Maar de onderkoelde vertolking van Colman geeft Price de ruimte om zijn komische talenten tentoon te spreiden. Ook Celeste Holm is effectief als de femme-fatale die Beauregard uit zijn evenwicht moet brengen evenals Art Linkletter als de ultragladde quizmaster Happy Hogan. En daarmee valt er voldoende te genieten in deze milde, maar aangename satire.

Muhammad Ali, Joe Frazier, Larry Holmes, Ken Norton en George Foreman waren de wereldkampioenen zwaargewicht boksen in de jaren '70. De documentaire is eenvoudig van opzet: deze vijf grote sportmannen spreken over de belangrijkste gevechten uit hun carrière, hun onderlinge gevechten en het circus eromheen. We zien de beelden van hun triomfen en van hun verliespartijen die door de boksers zelf in een context worden geplaatst. Het resultaat is qua vorm niet bijzonder, maar dit zijn 5 totaal verschillende mannen die elk hun sporen hebben verdiend, hun eigen, bijzondere persoonlijke verhaal hebben en vooral met groot respect over elkaar spreken. Voor liefhebbers van de bokssport een absolute must, voor wie niks met die sport heeft minder interessant

Antonia Santiago Amador is een innemende persoonlijkheid die als kind uit een muzikale familie haar emoties via dans wist te uiten. Een puur intuïtieve danseres die haar ritmegevoel dankt aan urenlang luisteren naar de radio, maar bovenal een zangeres die ziel en zaligheid in haar optredens legde en daardoor een TV-ster werd en een icoon werd voor een hele generatie flamenco-dansers. Maar achter de energieke danseres 'La Chana' [wat 'zij die alles weet' betekent] schuilde een vrouw met een problematisch privéleven. Met vrienden, familie en vooral haar huidige echtgenoot Felix, kijkt ze terug op haar leven. Maar ze krijgt ook een uitnodiging van Teatro Nacional de Catalunya in haar woonplaats Barcelona voor een optreden. De inmiddels 70-jarige Antonia kampt echter met een zwakke knie en denkt bovendien dat dit haar laatste optreden zal zijn. In het laatste deel volgen we haar tijdens haar voorbereiding op dat optreden.

De archiefbeelden van de optredens van 'La Chana' zijn zeer indrukwekkend en nodigen meteen uit tot een uitgebreide zoektocht op YouTube en andere video-websites om meer te zien. Dit is een artiest die niet optrad voor haar publiek, maar die op het podium even tijd kreeg om haarzelf te zijn en zonder ooit te hebben gerepeteerd (!) de harten veroverde van een ieder die haar ooit zag optreden. Op het podium was ze gelukkig... Een opvallende scène is die waarin ze probeert een jonge danseres uit te leggen 'hoe het werkt'. Dat blijkt zo moeilijk in woorden uit te drukken dat de aspirant-danseres er ook geen chocola van lijkt te kunnen maken. Maar de liefde voor de muziek, de liefde voor de dans en het respect voor deze charismatische persoonlijkheid en geniale danseres maken dit tot een absolute aanrader.

De special effects zijn heel aardig, maar dit valt anno 2017 nauwelijks nog serieus te nemen. Gebaseerd op een hoorspel voor kinderen, wat de infantiele humor - vooral ten koste van de op drank verzotte domoor Albert Miggles [Herbert Mundin] - in ieder geval ten dele verklaart. De schrijvers vonden blijkbaar dat ze ook wel weg konden komen met een episodisch, slap verhaaltje over de waanzinnige Roxor [Bela Lugosi, genadeloos over-the-top als altijd] die een machine heeft ontwikkeld waarmee hij de wereld aan zijn voeten kan leggen. Hypnose in film is zelden geloofwaardig en is hier een simpel middel om Chandu The Magician [een kleurloze Edmund Lowe] probleemloos aan de grootste gevaren te laten ontsnappen. Dit is echt strikt voor kinderen, maar ik betwijfel ten zeerste of de huidige generatie kinderen hier nog de lol van in kan zien.

Een paar maanden na de bevalling van haar tweede kind, besluit Myriam [Leila Bekhti] ondanks de bedenkingen van haar echtgenoot [Antoine Reinartz] haar baan bij een advocatenkantoor te hervatten. Hun zoektocht naar een babysitter wordt beslecht wanneer dochter Mila [Assya Da Silva] direct een goede klik heeft met Louise [Karin Viard]. Het loopt allemaal op rolletjes, totdat Pauls moeder Sylvia [Noëlle Renaude] een tijdje de zorg voor haar kleinkinderen overneemt. Neemt de tijd om Louise neer te zetten als de ‘perfect nanny’ uit de titel met een serie vrolijke, soms aandoenlijke scènes met Da Silva en baby Max Patissier, maar het duurt wel wat lang voor de thrillerelementen zichtbaar worden. Daardoor is de ontknoping ook wat overdreven.

Met hulp van vader Vincent en grootvader Michel, beide natuurfotografen, brengt tiener Simon Muner dag en (vooral) nachten door in De Vogezen. Michel wil dat Simon zich altijd blijft verwonderen over wat hij ziet in de natuur. De beelden en geluiden die hij opneemt tijdens deze expedities roepen ook verwondering over en bewondering op voor de flora en fauna in wat nog rest van gebieden waar de natuur nog relatief vrij spel heeft. De langdurige blikken van vaak zeldzame dieren zetten je aan het denken in deze prachtig gefilmde, meditatieve natuurdocumentaire. Enig minpunt is de herhaling van aerial shots van mistige bossen met de stemmige muziek van Warren Ellis.

Een hoop duikboot-gebabbel, kapiteins en andere autocratische figuren die bevelen schreeuwen, bordkartonnen karakters en matige special effects maken dit tot een B-prulletje dat de moeite van het vergeten niet eens waar is. Let ook maar eens op dat moment in de finale waarop een aantal mensen door een lange gang naar een schijnbaar heel belangrijke kamer loopt en durf je eens af te vragen wat het nu van dit alles is. Het scenario geeft geen antwoord op die vraag, maar het is een teken dat regisseur Antonin Baudry zich blijkbaar te laat besefte hoe saai en clichématig deze duikbootthriller dreigde te worden. Natuurlijk draait het om het voorkomen van een wereldoorlog en is er één anti-held met een twijfelachtig verleden die een sleutelrol speelt. In alle opzichten een luie film.

Chantal Akerman (1950-2015) maakte in 1975 Jeanne Dielman, die na een stemming onder honderden filmcritici in 2022 Alfred Hitchcocks Vertigo van de troon stootte als de beste film aller tijden volgens het British Film Institute. Reden genoeg voor een terugblik op het oeuvre van de eigenzinnige Akerman, die Jeanne Dielman filmde met een bijna uitsluitend vrouwelijke crew en zichzelf steeds opnieuw probeerde uit te vinden. Haar goede vriendin en rechterhand Marilyn Watelet vertelt ons meer over de enigmatische Belgische cineast aan de hand van fragmenten uit films als Saute Ma Ville (1971), Golden Eighties (1986), D’Est (1991) en het indrukwekkende No Home Movie (2015) dat ze maakte vlak voor ze een eind aan haar leven maakte. Zonder meer een uitnodiging om je te storten op haar oeuvre, maar Akerman zelf blijft vooral een mysterie.

Het is 2257 en aardbewoners hebben een flinke prijs moeten betalen om zich te kunnen vestigen in ‘The New World’. De oorspronkelijke bewoners (The Spackle) hebben vrouwen gedood en alle gedachten van de mannen zijn voor iedereen te horen. Wanneer Todd Hewitt [Tom Holland] het wrak van een neergestort ruimteschip zoekt, is hij dan ook zeer verrast dat de piloot een vrouw [Daisy Ridley] blijkt te zijn. Todd besluit alles te doen om Viola te beschermen tijdens de zoektocht naar een plaats waar ze allebei in veiligheid kunnen leven. Een wat rommelig verhaal en heet feit dat Todds gedachten constant worden uitgesproken begint al snel te irriteren. De charismatische vertolkingen van Holland en Ridley helpen, maar het heeft allemaal weinig om het lijf.

Was Charles Manson werkelijk de briljante, vleesgeworden Svengali die de jonge vrouwen in zijn ‘familie’ overhaalde om in 1969 de gruwelijke Tate-LaBianca-moorden te plegen? Journalist Tom O’Neill kreeg in 1999 opdracht om de zaak nog eens te onderzoeken en kwam tot een andere conclusie. Zijn theorie wordt voornamelijk ondersteund door aannames en indirect bewijsmateriaal en is daarom zelden overtuigend. Uiteraard zijn er volop archiefbeelden van Manson en zijn aanhang. Zijn muziek “siert” de soundtrack, maar verwacht geen schokkende (lees: geloofwaardige) nieuwe inzichten.

Jennifer Rogiers [Taeke Nicolaï] is een getormenteerde, jonge pianovirtuoos die deelneemt aan het prestigieuze koningin Elisabethwedstrijd voor muzikanten die aan het begin van hun professionele carrière starten. Erg veel zin lijkt Jennifer er niet in te hebben en dat houdt verband met de druk die haar moeder haar al jaren oplegt en met het verlies van haar vader. Taeke Nicolaï had nog nooit piano gespeeld tot Deruddere haar deze rol aanbood. Derudderes gebruikt gedateerde montagetechnieken om dat te verhullen en maakt het voor het minder getrainde oor lastig om de kwaliteit van Jennifers optredens te beoordelen. Liefhebbers van pianoconcerten beleven hier mogelijk meer plezier aan, maar Nicolaïs eendimensionale spel getuigt van een gebrek aan dramatische diepgang. De titel verwijst naar de plaats waar alle deelnemers verblijven in de aanloop naar het concours.

Een stijve vertolking van Jason Clarke als Ed Kennedy, die kort na de moord op zijn broer Bobby een kans om voor het presidentschap te gaan aan zich voorbij liet gaan. Zijn reputatie liep permanente schade op toen hij in 1969 betrokken was bij een auto-ongeluk waarbij Mary Jo Kopechne [Kate Mara die indruk maakt in deze kleine rol] om het leven kwam. Deze reconstructie van de nasleep van dit ongeluk (dat plaatsvond nabij Chappaquiddick, vandaar de titel) toont hoe de politieke machine van vader Joseph [Bruce Dern] elke truc aanhaalt om reputatieschade te voorkomen, alsmede hoe Edward wordt verscheurd tussen zijn persoonlijke integriteit en zijn politieke toekomst. Zal hij besluiten de waarheid te vertellen of laat hij zich toch redden door een politieke machine die het verdraaien van de waarheid in eigen voordeel tot kunst heeft verheven?

Het is nooit vervelend, maar de uitkomst is natuurlijk van tevoren al bekend. De karakteriseringen zijn bovendien vrij oppervlakkig, al is het wel interessant om Ed Helms (vooral bekend van The Hangover) in een serieuze rol te zien als Joseph Gargan, een belangrijke vertrouweling van Ed Kennedy die een sleutelrol speelt in de nasleep van deze zwarte pagina uit de geschiedenis van de Kennedy-clan.

Short Circuit meets RoboCop in deze luchtige actiefilm waarin programmeur Deon Wilson [Dev Patel] een intelligente politierobot programmeert als een kind dat de gewoontes van zijn mentor razendsnel overneemt. Eén van die robots komt in handen van twee criminelen (Ninja en Yolandi van het Zuid-Afrikaanse rapduo Die Antwoord) die het in hun voordeel willen gebruiken. Deons concurrent [Hugh Jackman] maakt gebruik van een andere crimineel [Johnny Selema] om de nieuwe politierobot in diskrediet te brengen, zodat zijn eigen creatie ‘The Moose’ de voorkeur krijgt van politiechef Michelle Bradley [Sigourney Weaver]. Niet onaardig jatwerk, tot de politierobots in de laatste akte zich zo menselijk gaan gedragen dat het alle geloofwaardigheid verliest.

Yamashiro Keigo [Masaki Suda] droomt ervan zijn eigen Manga-serie te kunnen uitbrengen, maar stuit bij uitgevers steeds op het verwijst dat zijn moordenaars onvoldoende persoonlijkheid hebben. Hij staat op het punt op te geven wanneer hij per ongeluk de verminkte lichamen ontdekt van een gezin en een glimp opvangt van moordenaar Morozumi [Fukase]. Tegenover de onderzoekende agenten [Shidô Nakamura, Shun Oguri] ontkent hij de moordenaar gezien te hebben. Dankzij deze ervaring wordt zijn Manga-boekenreeks een enorm succes, maar zijn door een naargeestige twist begint de politie te vermoeden dat Yamashiro direct betrokken is bij de gruwelijke moorden die plaats blijven vinden. Boeiende variant op het copycat-gegeven met een buitengewoon effectieve Fukase als de moordenaar en enkele schokkende wendingen, maar de interesse taant wanneer Nagai zich richt op de onderzoekende detectives.

Jan Mikolášek [Ivan Trojan] ontdekt op jonge leeftijd dat hij bijzondere gaven heeft waarmee hij lichamelijke aandoeningen tijdig kan diagnosticeren en behandelen. Hij besluit in de leer te gaan bij Mühlbacherová [Jaroslave Pokorná], een vrouw van middelbare leeftijd die aan de hand van een flesje urine elke kwaal tijdig kan vaststellen en die op onconventionele wijze met succes weet te behandelen. Dat maakt Mikolásêk doelwit van de Tsjechische autoriteiten die hem bestempelen als charlatan en er alles aan doen om zijn reputatie te bezoedelen: het volk moet immers vertrouwen op De Staat. Prachtig gefilmd en uitstekend geregisseerd, maar scenarist Epstein slaagt er niet in om meer inzicht te geven in de persoonlijkheid achter de legende waardoor het nooit echt meeslepend wordt.