Chanson Douce (2019)

Onderhoudend, mede dank zij de sterke acteerprestatie van Karin Viard.

Het (aannemelijke) plot ontvouwt zich traag en geleidelijk.

Afgezien van het huiveringwekkende einde gebeurt er niet zoveel in deze psychologische thriller over een vrouw van middelbare leeftijd, die voor zichzelf een schier onmisbare plaats creëert in een jong gezin. Je voelt op je klompen aan dat dat op d’n duur fout zal gaan. In al zijn heftigheid komt het einde dan ook niet helemaal als een verrassing.

Een paar maanden na de bevalling van haar tweede kind, besluit Myriam [Leila Bekhti] ondanks de bedenkingen van haar echtgenoot [Antoine Reinartz] haar baan bij een advocatenkantoor te hervatten. Hun zoektocht naar een babysitter wordt beslecht wanneer dochter Mila [Assya Da Silva] direct een goede klik heeft met Louise [Karin Viard]. Het loopt allemaal op rolletjes, totdat Pauls moeder Sylvia [Noëlle Renaude] een tijdje de zorg voor haar kleinkinderen overneemt. Neemt de tijd om Louise neer te zetten als de ‘perfect nanny’ uit de titel met een serie vrolijke, soms aandoenlijke scènes met Da Silva en baby Max Patissier, maar het duurt wel wat lang voor de thrillerelementen zichtbaar worden. Daardoor is de ontknoping ook wat overdreven.

De film bekeken. Misschien mooi tussen de 2. Maar toch had ik er meer van verwacht. Wat er mis was met die nanny hebben we nooit duidelijk gezien hé? En het laatste? Was natuurlijk het ergste.

Film blijft heel lang, te lang; in het "douce"-gedeelte hangen om dan, behoorlijk versneld , extreem in een ander uiterste te eindigen.

Natuurlijk begrijpen we welk soort vrouw Louise was - overigens gevat vertolkt door Karin Viard - maar enige verduidelijking ware wel op zijn plaats geweest.