Meningen

De cinematografie van Eric Koretz is het meest opvallend in dit aanvankelijk interessant, maar te gekunsteld romantisch drama dat leidt onder het feit dat de twee centrale karakters niet al te sympathiek zijn. 'Comet' toont in niet-chronologische volgorde het verloop van de relatie tussen de intelligente, maar sociaal niet al te handige Dell [Justin Long] en de wat wispelturige Kimberly [Emmy Rossum] over een periode van 6 jaar, waarbij de vraag is of sommige momenten dan wel gedroomd, dan wel in een parallel universum plaatsvinden. Een fascinerend idee, maar de vervelende karakters en een gebrek aan chemie tussen de beide hoofdrolspelers (die de film tevens co-produceerden) betekent dat de film nooit in de buurt komt van zijn potentieel.

Zonderlinge en volstrekt overbodige sequel op de gelijknamige, maar iets anders gespelde hitfilm uit 1988 recycled dezelfde ideeën en laat de meeste karakters uit die film opnieuw opdraven. Nu zijn vader [James Earl Jones] stervende is, staat Prince Akeem [Eddie Murphy] op het punt de troon van Zamunda te bestijgen. Hoewel hij en Linsa [Shari Headley] drie sterk dochters hebben, stelt de wet dat Akeems troonopvolger een man moet zijn. Schijnbaar heeft iemand ontdekt dat Akeem zonder het zelf te weten een zoon heeft verwekt toen hij in de VS was. Een bijzonder slap excuus om terug te keren naar de plek waar de aanstaande de liefde van zijn leven ontmoette. De rest van het verhaal is de moeite van het vertellen niet waard in een film die opzichtig reclame maakt voor McDonald's en Pepsi en alleen ontsnapt aan de laagst mogelijk waardering vanwege een paar amusante muzikale cameo's en de schitterende kostuums. Blijkbaar was er geen budget meer over voor een fatsoenlijk scenario. John Landis wordt node gemist.

Hoewel Clark Gable zelf piloot betrokken was bij bombardementen in WO II, lijkt hij gezien zijn reputatie als acteur in 'lichte' films niet de meest logische keuze voor de rol van een commandant in de luchtmacht die tijdens WO II moet beslissen of hij zijn jonge piloten op een levensgevaarlijke missie stuurt om strategisch zeer belangrijke fabrieken te vernietigen die ver achter de vijandelijke linie liggen. Daarbij worstelt hij niet alleen met zijn geweten, maar ook met kritiek van zijn meerderen die graag een 'laag verlies' willen noteren. Gebaseerd op een toneelstuk, dus de dialoog staat centraal, maar regisseur Wood slaagt erin de film voldoende open te breken waardoor het nooit toneelmatig aanvoelt. En Gable is een absolute schot in de roos in een rol die zijn veelzijdigheid als acteur bewijst.

Rudolf Höss was verantwoordelijk voor de bouw van de moordmachine in concentratiekamp Auschwitz en woonde daar tijdens de oorlogsjaren met zijn vrouw en kinderen. In deze documentaire spreekt Volker met dochter Brigitte en met zoon Hans-Jürgen om te achterhalen wat hun perspectief is op de gebeurtenissen in Auschwitz. In The Zone Of Interest zegen we hoe die kinderen zoveel mogelijk afgeschermd werden van wat er gebeurde en Brigitte en Hans-Jürgen herinneren hun jeugd dan ook als idyllisch. De 98-jarige Anita Laser-Wallfisch overleefde Auschwitz omdat ze ze cello kon spelen. Een aardige aanvulling voor degenen die door The Zone Of Interest meer willen weten over hoe de systematische uitroeiing van voornamelijk Joden plaats kon vinden en nuttig aangevuld met fragmenten uit de autobiografie die Rudolf Höss in afwachting van zijn proces schreef.

John [Werner Kolf] is de luitenant van een Nederlandse Commandoeenheid die terechtstaat voor de moord op de opdrachtgever voor een geheime missie in Mali waarbij John en zijn eenheid gijzelaars moeten redden uit handen van Boko Haram. De missie verloopt natuurlijk niet volgens plan en in flashbacks ontdekken we wat John dreef tot zijn wanhoopsdaad. Kolf doet een prima imitatie van Idris Elba (en lijkt er bijzonder veel op) in deze verhulde reclamecampagne voor het Nederlandse leger met een multicultureel groepje jonge mannen dat zo uit een modecatalogus had kunnen komen. Jammer genoeg is er weinig actie en teveel clichématig melodrama. Ondanks de mooie plaatjes en het degelijke acteerwerk is oppervlakkig, nimmer verrassend en vooral tegen het einde behoorlijk saai.

Op de dag dat oud-politieagent Michael MacCauley [Liam Neeson] na 10 jaar zijn baan verliest bij een verzekeringsmaatschappij, wordt hij op weg terug naar huis in de trein benaderd door 'gedragsonderzoeker' Joanna [Vera Farmiga] met wie Michael een onschuldig gesprekje begint. Wanneer ze Michael een hypothetisch dilemma voorlegt bekruipt Michael langzaam maar zeker het gevoel dat de situatie niet zo hypothetisch is. Zeker niet wanneer hij, nadat Joanne is uitgestapt, ontdekt dat deel 1 van de hypothese - een bedrag van 25.000 dollar verstopt in de toiletruimte - niet niet hypothetisch is. Voor hij het weet is hij spil in een kat-en-muisspel waarbij hij al zijn ervaring en zijn instincten moet gebruiken om één van de passagiers te ontmaskeren.
Het plot klinkt erg vergezocht, maar het zit beter in elkaar dan je op basis van de trailer zou verwachten. De opening van de film is een masterclass compact vertellen: korte, herkenbare flarden uit Michaels dagelijks leven maken alles duidelijk over wie hij is, zijn gezien, zijn werk en zijn omgang met de mensen die dagelijks met hem de treinreis naar het werk en naar huis maakt. Een ander sterk element is dat Neeson hier - in het eerste uur in ieder geval - werkelijk een gewone man is die door een samenloop van omstandigheden in een situatie terecht is gekomen die hij niet aankan. Bovendien daagt het whodunit-element je ook uit om zelf te achterhalen wie de persoon is die Michael moet vinden. De eerste vechtscènes zijn ook realistisch: lomp, een beetje knullig, maar daardoor niet minder spannend. Na een uur neemt de actie de overhand en draaft de film door in te lang uitgerekte knokpartijen en een nogal stompzinnige sequentie waarin de trein op hol slaat. Er komt een verklaring voor waarom dit alles gebeurt, maar die is niet alleen vaag en overgecompliceerd, het is ook overbodig. Gelukkig herstelt de film zich in de finale waardoor de film - ondanks z'n tekortkomingen - toch een aardig achtbaanritje is. Yep, wellicht iets voor 4DX?

De relatie tussen Wouter [Gijs Naber] en Iris [Hadewych Minis] staat onder hoogspanning tijdens een boottocht van Marokko naar Spanje, waarbij één van hun zoons [Mus Nelson] vermist raakt. De kapitein [Karim Saidi] van het schip heeft ruzie met zijn vrouw [Soumaya Akaaboune] omdat hun dochter [Ahlaam Teghadouini] zwanger is van een immigrant. Ambulancebroeders Raoul [Marco Cáceres] en Luis [Antonio Estrada] vinden aangespoeld lichaam aan de Spaanse kust. Deze verhaallijnen komen samen op een manier die niet altijd verrassend is in deze goed geacteerde, maar trage tragedie.

Rosa's leven komt op zijn kop te staan wanneer haar moeder tijdens een ruzie opeens meldt dat Rosa een buitenechtelijk kind is. Door die openbaring komt Rosa in een identiteitscrisis terecht waarmee ze niet alleen haar relatie met haar ouders op het spel brengt, maar ook die met haar echtgenoot en haar beide dochters.

Een uitstekend geacteerd drama, inclusief de naturel spelden Annalara Prates en Sophia Valverde als de beide dochters en met een excellerende Maria Ribeiro in de hoofdrol. De karakteriseringen zijn geloofwaardig en de glimpen van het familieleven komen authentiek over, mede door een aangename dosis humor die de film de film niet alleen extra vermakelijk maakt om naar te kijken, maar ook het realisme versterken zonder ooit de dramatiek uit het oog te verliezen. Een kleine, goed gemaakte, pretentieloze film.

Een vader, die financieel maar net het hoofd boven wat weet te houden, krijgt bezoek van een buurman die geldproblemen heeft en hem om een lening vraagt. Kort nadat hij dat heeft afgewezen vertelt de buurman dat er mogelijk een schat ligt begraven in een stuk land dat familiebezit is. De twee gaan op zoek.

Het gebrek aan karakterisering en de consequent onderkoelde toon van deze film ontdoen deze als komisch drama omschreven film van enige emotionele impact. Het verhaal is flinterdun en de film bestaat voor het grootste deel uit de uitgebreide zoektocht naar de schat, waarbij het loeiende geluid van de metaaldetector behoorlijk begint te irriteren. Ik heb geen geslaagd grappen kunnen ontdekken, er is geen sprake van drama, ik heb een uur lang naar een ontzettend langdradige documentaire zitten kijken over twee mannen die op zoek zijn naar een schat. Het sentimentele einde doet je de schouders ophalen, alsof het een rechtvaardiging is voor het engelengeduld dat we hebben opgebracht. Nou... nee dus.

Iris [Sophie Thatcher] is dolverliefd op Josh [Jack Quaid], maar in de proloog kondigt ze al aan dat ze Josh zal vermoorden. Met enige tegenzin vergezelt Iris haar geliefde tijdens een weekend in de geïsoleerd gelegen villa van Sergey [Rupert Friend]. Het botert namelijk niet zo tussen Iris en Kat [Megan Suri]. Andere aanwezigen zijn Eli [Harvey Guillén] en zijn geliefde Patrick [Lukas Gage], maar het weekend krijgt al gauw een onverwachte wending die onthult wat de oorzaak is van de moeizame onderlinge verstandhoudingen. Begint uitstekend, niet in de laatste plaats vanwege Thatcher sterke vertolking en Hancock haalt interessante dilemma’s aan over de toenemende afhankelijkheid van technologie. Helaas maakt hij veel van het goed werk ongedaan door in het laatste kwart te breken met de regels die hij zelf zo nadrukkelijk had gesteld.

Ted Hall was het jongste lid van het team van wetenschappers dat onder leiding van Robert Oppenheimer in het diepste geheim werkte aan de ontwikkeling van de atoombom. Oorspronkelijk bedoeld om de ontwikkeling van een soortgelijke bom door de Nazi’s voor te zijn, maar de sociaal bewogen Hall voorzag in een vroeg stadion wat de catastrofale gevolgen zouden kunnen zijn als de VS een monopolie op dit wapen zou hebben, vooral voor de Sovjet-Unie. Met behulp van zijn beste vriend Saville Sax deelde hij cruciale informatie over het project met Rusland, een ernstig vergrijp waarvoor hij de doodstraf had kunnen krijgen. Pas toen hij wist dat hij niet lang meer te leven had, besloot hij zijn geheim te delen, onder anderen in een gefilmd interview met zijn echtgenote Joan, die hij na de oorlog leerde kennen en het geheim decennialang met hem bewaarde. In archiefbeelden vertelt de in 1999 overleden Hall zijn kant van het verhaal, zijn familie en die van Saville Sax plaatsen het in een historische context. Een boeiende geschiedenisles vol morele dilemma’s dat jammer genoeg visueel weinig meer te bieden heeft dan pratende hoofden.

Op zijn 80e verjaardag besluit Humberto Suárez [José Luis Gómez], de eigenaar van een groot farmaceutisch bedrijf, een film te financieren. Hopend op een meesterwerk geeft hij prijswinnende, eigenzinnige regisseur Lola Cuevas [Penélope Cruz] in om een verhaal te verfilmen over de moeizame relatie tussen twee broers die gespeeld worden door de impulsieve, mediagenieke filmster Félix Rivero [Antonio Banderas] en de ingetogen, klassiek getrainde topacteur Iván Torres [Oscar Martinez]. Het scenario is slechts een serie sketches rondom botsende persoonlijkheden en acteerstijlen die typerend zijn voor dit subgenre. De niet ingewijde kijker zal hier dankzij de innemende cast met regelmaat om kunnen gniffelen, maar verwacht geen Sunset Blvd of The Bad and the Beautiful.

In 1961 brengt de nog volstrekt onbekende zanger en liedjesschrijver Bob Dylan [Timothée Chalamet] een bezoek aan zijn idool Woody Guthrie [Scoot McNairy] die lijdt aan de ziekte van Huntington en permanent is opgenomen in een ziekenhuis. In het bijzijn van de geliefde folkzanger Pete Seeger [Edward Norton] brengt Bob een indrukwekkende serenade aan Guthrie waardoor Seeger besluit hem te helpen zijn muziekcarrière op gang te brengen. Bob deelt het podium met de dan al doorgebroken Joan Baez [Monica Barbaro] en groeit snel uit tot een grootheid in de folkscene. Maar Bob hekelt de hokjesmentaliteit en voelt zich aangetrokken tot de rocksound van onder anderen Johnny Cash [Boyd Holbrook], Buddy Holly, Little Richard en de Britse rockgroepen die op dat moment doorbreken in de VS. Dylan wordt treffend omschreven als “een mysterieuze minstreel” en dat is het grote probleem. Chalamet, Norton en Barbaro brengen de vele liedjes met overtuiging, maar Mangold en coscenarist Jay Cocks doen geen enkele poging om te achterhalen waar Dylans gedrevenheid vandaan kwam. Als portret van de ontwikkeling van folk en rock in de jaren 60 is het geslaagd, als portret van Dylan is het jammer genoeg vrij oppervlakkig.

Nadat Sandra [Ann Dowd], de bedrijfsleider van een fastfoodrestaurant haar personeel heeft aangesproken op een kastekort, krijgt ze een telefoontje van Officer Daniels [Pat Healy] die meldt dat werkneemster Becky [Dreama Walker] geldt zou hebben van een klant. Sandra krijgt de opdracht om Becky vast te houden in een ruimte en wat vooronderzoek te doen. Sandra's blindelingse vertrouwen in de agent leidt echter tot een aantal bizarre, ongelofelijke handelingen.

Bizar is een goed woord voor dit verhaal, al is het gebaseerd op ware gebeurtenissen en zijn er tientallen soortgelijke voorvallen gemeld bij de politie. Je vraagt je toch al snel af waarom Sandra zich zo gemakkelijk voor het karretje van een telefoonstem laat spannen, maar als je het uitgangspunt neemt dat we in Nederland een veel betrouwbaarder rechtssysteem hebben, kan hier wellicht wat gemakkelijker in meegaan. Toch blijft het allemaal wat moeilijk te [sic!] slikken, al is het uitstekend geacteerd.

Het al vaak verfilmde verhaal over Edmond Dantès [Pierre Niney] die in 1816 verraden wordt door zijn voormalig kapitein Danglars [Patrick Mille] en zijn vriend Fernand de Morcef [Bastien Bouillon] en na 14 jaar gevangenis op een eiland weet te ontsnappen en zint op wraak. Ondanks de speelduur van bijna drie uur laat het scenario veel legitieme vragen onbeantwoord (met name met betrekking tot de periode in de gevangenis) en het is moeilijk te geloven dat Edmonds “masker” voldoende is om hem onherkenbaar te maken. Het grootste probleem in de weinig innemende Niney in de heldenrol en de weinig imposante Bouillon als de schurk. Het ziet er mooi uit, maar aan mooie plaatjes heb je weinig als je geen reden hebt om mee te voelen met de hoofdpersonages.

Graham Hornigolds vader stierf voor zijn geboorte en zijn moeder stond hem af ter adoptie toen hij twee jaar oud was. 45 jaar later verscheen een vrouw in Grahams leven die beweerde dat zij zijn moeder was en dat ze nog maar 6 maanden te leven had. Maar Graham stond op het punt om voor het eerst vader te worden. De titel verraadt bijna alles, dus wat resteert is een uitgebreide (en uiteindelijk saaie) opsomming van de oplichtingspraktijken van deze vrouw. Een mager verhaal dus en Green worstelt om 80 minuten vol te maken.

Conan verloor zijn moeder [Laila Rouass] bij zijn geboorte tijdens het veldslag en moest als kind [Leo Howard] toezien hoe zijn vader [Ron Perlman] werd gedood door Khalar Zym [Stephen Lang], omdat hij zijn deel van een mystiek masker weigerde over te dragen. De inmiddels volwassen Conan [Jason Momoa] maakt nu deel uit van een rebellengroep geleid door Ukafa [Bob Sapp] en krijgt de kans om zich te wreken voor de dood van zijn vader door diens zoektocht naar Marique [Rose McGowan], een jonge vrouw met “zuiver bloed” te dwarsbomen. Als hij ook het mystieke masker in handen weet te krijgen, komt er bovendien een einde aan de macht van Khalar Zym. In zijn eerste grote film sinds zijn doorbraak als Khal Drogo in ‘Game of Thrones’ treedt Jason Momoa in de voetsporen van Schwarzenegger, maar verliest het van Arnie omdat het scenario kiest voor een meer humoristische benadering. Lang en Rachel Nichols (als Khalar Zyms duivelse dochter) leveren goed schurkenwerk af en de kostuums en make-up zijn prima, maar het verhaal is te oppervlakkig en formulematig om de speelduur van ruim 110 minuten te rechtvaardigen. De CGI laat ook te wensen over en in 3D is dit ronduit vermoeiend.

Na het onverwachte overlijden van Paus [Bruno Novelli] moet Deken Thomas Lawrence [Ralph Fiennes] toezien dat de verkiezing van een opvolger op een ordentelijke wijze en volgens de rooms-katholieke tradities verloopt. Zolang niemand een meerderheid van de stemmen krijgt, worden er dagelijks nieuwe verkiezingen gehouden. De eerste stemronde duidt op vier favorieten. De conservatieve Tedesco [Sergio Castellitto] zou de eerste Italiaanse Paus zijn in 40 jaar, Adeyemi [Lucian Msamati] de eerste Paus van het Afrikaanse continent sinds Gelasius I (492-496) en verder behoren Tremblay [John Lithgow] en Bellini [Stanley Tucci]. Lawrence [Ralph Fiennes] en nieuwkomer Benitez [Carlos Diehz] hebben genoeg stemmen gekregen om door te gaan naar de tweede stemronde. Naarmate het conclaaf vordert, begint Lawrence te twijfelen aan de rechtmatigheid van het conclaaf. Hij komt voor een groot dilemma te staan wanneer blijkt dat hij alleen zekerheid kan krijgen door te breken met heilige tradities. Een statisch geven dat veel leunt op dialoog en zich beter leent voor een toneelstuk. De uitmuntende cast houdt de aandacht vast en camerapersoon Stéphane Fontaine doet wat hij kan om het visueel interessant te houden. De ontknoping is verrassend, al is dat niet direct een aanbeveling.

Nadat Cole [Caleb McLaughlin] na het zoveelste incident van zijn school in Detroit wordt getrapt, besluit zijn wanhopige moeder [Liz Priestley] dat hij deze zomer maar eens moet doorbrengen bij zijn vader Harp [Idris Elba] in Philadelphia. Harp en zijn vrienden leven in een achterstandswijk alsof ze cowboys zijn, met paarden, stallen en nachtelijke bijeenkomsten rond een kampvuur. Cole staat bepaald niet trappelen om zijn bijdrage te leveren en vindt een mogelijke uitweg via Smush [Jharrell Jerome], een vriend van vroeger, die hem verleidt met de belofte van gemakkelijk geld. De setting is interessant en het acteerwerk is degelijk, maar het scenario doet te nadrukkelijk denken aan het in alle opzichten superieure Moonlight. En aan The Karate Kid. Opgedragen aan Eric E. Miller, een cowboy en een belangrijke adviseur, die tijdens de voorbereiding omkwam bij een overval op zijn huis.

In september 2002 besluit patholoog Bennet Omalu [Will Smith] autopsie te verrichten op het lichaam van Mike Webster [David Morse], een voormalige footballspeler die op zijn vijftigste overleed, dakloos, berooid en totaal verward. Wanneer meer oud-spelers onder soortgelijke omstandigheden op jonge leeftijd overlijden, bekostigt Omalu persoonlijk onderzoek waaruit onomstotelijk blijkt dat er een direct verband is tussen de vroegtijdige dood van deze spelers en hoofdletsel, opgelopen tijdens hun carrière. De NFL gooit alle middelen in de strijd om Omalu’s onderzoek te ontkrachten waardoor slechts enkele medici bereid zijn Omalu openlijk te steunen. Een van hen is Julian Bailes [Alec Baldwin], de voormalig teamarts van Mike Webster. Een ouderwets David-en-Goliathverhaal, gebaseerd op feiten, met een overtuigende Smith (inclusief Nigeriaans accent) en een prima ondersteunende cast. De relevantie en actualiteit van het onderwerp (dat ook speelt in de voetbalwereld) maken dit de moeite waard.

Voor hij in 1973 met hulp van de VS via een staatsgreep (en de moord op president Allende) de macht greep in Chili, was Auguste Pinochet [Jaime Vandell] onder anderen een officier in dienst van de Franse koning Louis XIV. Inderdaad, Pinochet is een vampier van 250 jaar oud. Nu wil hij zijn leven beëindigen en daarom roept hij zijn familie bij elkaar om zijn nalatenschap te bespreken. De verteller [Stella Gonet] verschijnt veel later en de opmerkzame kijker weet dan waarschijnlijk wel wie die verteller is. De 20 minuten durende proloog is amusant, maar wat volgt, is beduidend minder interessant. Nog zo’n geval van een idee dat veel beter tot z’n recht was gekomen als korte film.

Michael 'Some Mothers Do 'Ave 'Em' Crawford is natuurlijk ideaal gecast als een Amerikaanse stripschrijver (inclusief weinig overtuigend accent) wiens stripfiguur "Condorman" als codenaam wordt gebruikt in communicatie omtrent een Russische overloper met de bijnaam 'The Bear' [Barbara Carrera]. De film weet het bedenkelijke niveau van bovengenoemd plot niet te evenaren en is gefilmd, geregisseerd en gemonteerd als een James Bond-vehikel door Buurtvereniging 'De Punt'. De special effects... tja...*zucht*.

Het personage van Irwin ‘Fletch’ Fletcher was een kolfje naar de hand van Chevy Chase die de rol speelde in Fletch (1985) en Fletch Lives (1989). Jon Hamm doet zijn best, maar mist de komische timing en de ironie van Chevy Chase. Het verhaal, waarin Fletch niet alleen betrokken raakt bij een moord maar hoofdverdachte is, doet regelmatig denken aan Fletch. Wat opvalt is dat Mottola het mysterie – rondom handel in gestolen kunstwerken – niet al te serieus neemt, getuige de vele komische bijrollen. Daardoor is het voor fans van de oorspronkelijke films (waaronder ik) een tegenvaller. Los daarvan is dit een niet meer dan aardige misdaadkomedie die je snel weer vergeten zult zijn. Kyle MacLachlan is vermakelijk als een miljonair met smetvrees.

Concertpianist Michael Michailow [Basil Rathbone] heeft zijn zinnen gezet op Lisa [Jane Bryan], een jonge vrouw, die overdonderd is door zijn charme en aandacht. Tijdens een bezoek aan een nachtclub is zangeres Vera Kowalska [Kay Francis] zo geschokt wanneer ze Michael en Lisa samen ziet, dat ze flauwvalt. Michael wil de nachtclub zo snel mogelijk verlaten, maar als zij bovenaan de trap staan schiet Vera hem dood. Tijdens de daarop volgende rechtszaak vertelt Vera haar levensverhaal, waarin één groot geheim de sleutel blijkt te zijn tot de moord op Michael.

Remake van de Duitse speelfilm 'Mazurka' met Pola Negri en geregisseerd door Joe May, de man die aan de wieg stond van Fritz Langs carrière, met een gevoel voor stijl die nog vrij uniek was voor een geluidsfilm. Belichting, camerabeweging en montage zijn uitstekend, maar overschaduwen nooit het inmiddels wel wat gedateerde verhaal. Een prachtige productie met over de hele linie uitstekend acteerwerk en een bijzonder fraaie finale maken dit tot een absolute aanrader.

Arzu [Saadet Aksfoy] is aan het werk bij een sekstelefoon wanneer de Turkse aardbeving van 1999 een spoor van verwoesting achterlaat. Ze krijgt een telefoon van een tiener [Ilber Uygar Kaboglu] die vastzit onder het puin en ontdekt bij toeval dat ze via vaste klant Mr. Erden [Osman Alkas] in contact kan komen met de enige persoon die de reddingswerkzaamheden in gang kan zetten. Volledig gefilmd vanuit het perspectief van Arzu. Aksfoy is volledig afhankelijk van haar mimiek om haar emoties en de spanning over te brengen. Dat houdt ze vanzelfsprekend geen 80 minuten vol.

Op papier is dit een spannend verhaal, maar de ongeïnspireerde regie van Herman Shumlin en tegenvallende vertolkingen weten die spanning er behoorlijk uit te halen. Boyer slaapwandelt door de film en de chemie met Bacall is ver te zoeken. Daarentegen is de confrontatie tussen Wanda Hendrix [als dienstmeisje Else] en Katina Paxinou [als de duivelse Mrs Melandez] waarin Melandez het meisje uit het raam duwt extreem melodramatisch en bevangen van een plaatselijke virus van overacteren. Ian Wolfe zorgt in zijn spaarzame tijd op het scherm voor de beste momenten in de film als een taalkundige die een nieuwe Lingua Franca denkt te hebben ontwikkeld.

Geliefden Angie [Patra Au] en Pat [Lin-Lin Li] wonen al 30 jaar samen wanneer Pat plotseling overlijdt. Het huis staat op naam van Pats broer Shing Wu [Tai-Bo] die ook is aangewezen als executeur van het testament. Angie wist dat Pat bezig was haar testament te herzien en daardoor ontstaat er wrijving met Shing Wu over Pats laatste wens. Shing Wu overweegt zelfs om het huis over te dragen aan zijn zoon Victor [Chung-Hang Leung]! Prachtig geacteerd familiedrama toont de generatiekloof wanneer Victor en Fanny [Fish Liew] hun homofobe ouders bekritiseren, omdat ze Angies liefdesrelatie met Pat niet willen erkennen.

De Warrens zijn wereldwijd bekend geworden door hun betrokkenheid bij het onderzoek naar de gebeurtenissen in het beruchte huis in Amityville en verschijnen regelmatig in de media om te spreken over hun ervaringen en inzichten. Ondertussen krijgt een Londens gezin te maken met hetzelfde gedoe als de familie Perron in The Conjuring. Meer van hetzelfde, maar technisch inferieur en vooral daardoor bij lange niet zo onheilspellend of angstaanjagend als zijn voorganger. Wan probeert het gebrek aan sfeer te verhullen met een overdadige muzikale score, maar dat werkt alleen maar averechts.

Via een veiling van de bank hebben Carolyn [Lily Taylor] en Roger Perron [Ron Livingston] voor een betaalbare prijs een huis kunnen kopen dat ideaal is voor hun grote gezin. Maar al gauw begint het te spoken en wanneer de activiteit steeds extremere vormen aanneemt bezoekt Carolyn een lezing van Ed [Patrick Wilson] en Lorraine Warren [Vera Farmiga] over demonen en vervloekte huizen. Na afloop smeekt Carolyn de Warrens om hulp. Na enige aarzeling besluiten Ed en Lorraine op onderzoek uit te gaan. Angstaanjagende horrorfilm met indrukwekkende special effects en een uiterst effectieve soundtrack. De ronddwalende camera en het spaarzame gebruik van muziek versterken de onbehaaglijke sfeer en de vertolkingen (in het bijzonder die van Farmiga en Taylor) zijn van zeer hoog niveau. Veelvuldig geïmiteerd (ook door Wan zelf), maar vooralsnog nimmer geëvenaard. Gebaseerd op een zaak die de echte Ed en Lorraine Warren in 1971 onderzochten.

De strijd van Ed [Patrick Wilson] en Lorraine Warren [Vera Farmiga] tegen demonen krijgt in 1986 een zeer persoonlijke lading wanneer hun dochter [Mia Tomlinson] betrokken raakt bij de zaak van de familie Smurl. Wilson en Farmiga zijn (opnieuw) uitstekend, het verhaal is spannend en er is een onheilspellende sfeer, maar Chaves verpest het met overdreven geluidseffecten, een bombastische score en een hoop gekrijs. En het duurt (alweer) veel te lang.